Poezja to lekarstwo na chorob� duszy,

kt�ra zbyt d�ugo w naszym sercu trwa,

antidotum na wszelkie zmartwienia,

na szaro�� powszedniego dnia.



W wolnych chwilach czytaj�c z du�ym zainteresowaniem w ciszy i spokoju tomiki poezji r�nych profesjonalnych i tych nieprofesjonalnych autor�w oczarowuje mnie bardzo urozmaicona tematyka r�norodnych wierszy licznych autor�w, kt�re stanowi� niejako klucz identyfikacyjny ich osobowo�ci, motywacji ich tw�rczo�ci, stanu emocjonalnego, potrzeby przekazu ich zdaniem wa�nych warto�ci moralnych, etycznych, patriotycznych i og�lnoludzkich podkre�laj�cych istot� zgodno�ci wsp�ycia cz�owieka z przyrod�, konieczno�� utrzymywania r�wnowagi fizyczno-duchowej cz�owieka oraz ukazywania wa�nej roli religii, wychowania rodzinnego i spo�ecznego w �yciu cz�owieka. Tw�rczo�� poetycka ma w zasadzie charakter ponadczasowy, ale jej cz�� mo�na jednak przyporz�dkowa� chronologicznie czasom jej powstania w okre�lonych warunkach spo�eczno-historycznych, a nawet politycznych. Pod wp�ywem tej poznawanej poetyckiej tw�rczo�ci – moje �ycie jako jej czytelnika przebiega mi nagle przed oczyma duszy jako film identyfikuj�cy mnie z prze�yciami, odczuciami i przemy�leniami do�wiadcze� �yciowych wyra�onych w tej poezji przez jej autor�w. Trzeba przyzna� i podkre�li�, �e autor�w poezji cechuje du�a wra�liwo��, wyobra�nia, fascynacja swoim regionem, miejscem urodzenia, �ycia, pracy, jak te� fascynacja �wiatem swojej m�odo�ci oraz t�sknota za przemijaj�cymi bezpowrotnie okresami �ycia ludzkiego jak beztroskie dzieci�stwo, m�odo��, �ycie doros�e czy macierzy�stwo. Prze�ycia romantyczne splataj� si� z do�wiadczeniem �yciowym – czasem s� propozycj� zatrzymania si� na chwil� w tej �yciowej gonitwie donik�d – aby znale�� czas na refleksj� – po co tak p�dzimy? – czy nie lepiej zatrzyma� na d�u�ej te dobre i pi�kne chwile w naszym �yciu i dzia�aniu?. R�norodno�� wierszy o ciekawej tematyce daje nam czytelnikom mo�liwo�� lepszego poznania nieprzemijaj�cych warto�ci naszego �ycia, nie tylko tych historycznych ale tak�e tych zwyk�ych danych ka�demu cz�owiekowi. Ludzka pami�� jest zmienna jak pory roku: barwna, gor�ca, zamglona, lodowata – trzeba j� w por� wprz�gn�� w odtwarzanie i przekazywanie swoich wra�e�, wydarze� oraz prze�y� i do�wiadczenia w formie najlepszych indywidualnych artystycznych wypowiedzi w�r�d kt�rych prym wiedzie poezja. �ycie jest ksi�g�, a ksi�ga jest �yciem – wszystko w niej jest zapisane – trzeba tylko chcie� i umie� z niej czyta�. Czasem jak w �yciu zdarzaj� si� te� niezapisane czy wyrwane kartki w tej ksi�dze, ale to nale�y uzupe�nia� wyobra�ni�. Tylko stroma i kamienista droga �yciowa prowadzi do celu, a g�adka cz�sto nas wiedzie na manowce. Tylko p�yn�c pod pr�d znajdujemy �r�d�o, czyli prawd� kt�rej szukamy. Wielk� sztuk� jest milcze� gdy si� czasem chce g�o�no krzycze�. Do minionego czasu mo�na wraca� tylko wspomnieniami i my�lami. Ze swych marze� nie wolno rezygnowa� do ko�ca �ycia, bo one niejako unosz� nas ku g�rze, mimo coraz wi�kszej sile naszego ci��enia ku ziemi. Majestat �mierci i cmentarze s� pi�knie utrwalone w naszej poezji. Ile� one kryj� ludzkich prze�y�?, ilu naszych krewnych i znajomych wytyczy�o ju� nam swoimi krzy�ami drog� do wieczno�ci – ku kt�rej przecie� wszyscy pod��amy?. Pi�kne i bardzo wymowne w tre�ci s� w poezji wiersze i ballady o szcz�ciu, mi�o�ci, rze�bionych w kamieniu �wi�tkach, ludzi o kamiennym sercu, czy bliskim naszemu �yciu miejscom – jak te� zwi�zanych z chrze�cija�skimi �wi�tami czy obrz�dami oraz trudem i mozo�em codziennej pracy. Jak�e wymowne s� wiersze o naszych zrywach powsta�czych, ich bohaterach przynosz�cych nadziej� wolno�ci i wywalczenia zmartwychwstania Polski po 123 latach niewoli, wiersze utrwalaj�ce wspania�e karty naszej historii, r�wnie� tej zwi�zanej z Kresami II Rzeczypospolitej Polskiej o kt�rych nie wolno by�o wspomina� z sentymentem przez lata minionego czasu. Poezja przywo�uje te� pami�� o trudach �ycia w niewoli, �ycia dnia powszedniego dzi�. Oddaje nale�ny ho�d Kobiecie Matce i Staruszce, rolnikom wytwarzaj�cym chleb. Rado��, otucha, czu�o��, poczucie bezpiecze�stwa w Rodzinie i Ojczy�nie, bezgraniczna mi�o�� ludzka – to poj�cia przez pryzmat kt�rych w poezji wi��e si� zwykle nasze wspomnienia i t�sknoty za tymi jedynymi i najdro�szymi dla nas osobami, kt�re ju� od nas odesz�y do wieczno�ci.

Poezja to bogactwo ludzkich my�li zawartych w pi�knym bukiecie s�ownictwa, jego wieloznaczno�ci i oszcz�dno�ci s�owa, obejmuj�ce szeroki i g��boki wachlarz ludzkiego �ycia i dzia�ania, obna�aj�ce g��bie osobowo�ci jej tw�rc�w, ich umiej�tno�ci i zakodowany w s�owie przekaz pi�kna, dobra, mi�o�ci i m�dro�ci dla potomnych.

Cz�sto poeci wyra�aj� w tw�rczo�ci swoje – moim zdaniem nieuzasadnione – zmartwienie – co po nich pozostanie?. Mo�na z ca�� pewno�ci� i prawd� odpowiedzie� im, �e w�a�nie ta wzruszaj�ca serce poezja, kt�r� stworzyli – to ten trwa�y �lad, kt�ry pozostaje ku pokrzepieniu serc – jako drogowskaz �ycia dla m�odych pokole� Polak�w – stanowi�cych ci�g�o�� istnienia naszej ukochanej Ojczyzny Polski.