}); });

















  English Deutsch Français



exlibris
Narodowe ¦wiêto Niepodleg³o¶ci


I. Narodowe ¦wiêto Niepodleg³o¶ci
       Jest to polskie ¶wiêto pañstwowe obchodzone 11 listopada dla upamiêtnienia odzyskania przez Polskê niepodleg³o¶ci w 1918 roku – po 123 latach niewoli zaborów (1795-1918). Zosta³o ustanowione w 1937 roku. Zniesione by³o po II Wojnie ¦wiatowej ustaw± Krajowej Rady Narodowej 22 lipca 1945 roku. Przywrócono je ponownie dopiero w okresie transformacji systemowej w 1989 roku i ustanowiono dniem wolnym od pracy. Dzieñ ten wi±¿e siê z zakoñczeniem I Wojny ¦wiatowej (1914-1918 – ostatecznie Traktatem Wersalskim 28.VI.1919r.), przybyciem 10.XI.1918r. do Warszawy Józefa Pi³sudskiego z wiêzienia w Magdeburgu oraz pe³nym u¶wiadomieniem sobie przez naród polski faktu odzyskania niepodleg³o¶ci, uwidocznionym w nastroju g³êbokiego wzruszenia i entuzjazmu jaki ogarn±³ ca³y kraj, sza³u rado¶ci z tego, ¿e jeste¶my wolni od pijawek, z³odziei, rabusiów, ¿e bêdziemy sami sob± rz±dzili (jak pisa³ Jêdrzej Moraczewski). Cztery pokolenia nadaremno na tê chwilê czeka³y – dopiero pi±te siê doczeka³o.
       Przypomnijmy kolejno¶æ wa¿niejszych faktów z tym zwi±zanych:
Otó¿ 5 listopada 1916 roku okupacyjne w³adze niemieckie i austriackie wyda³y akt gwarantuj±cy powstanie marionetkowego tzw. Królestwa Polskiego, w którym 12 wrze¶nia obowi±zki g³owy pañstwa przejê³a tzw. Rada Regencyjna, która 7 pa¼dziernika 1918 roku og³osi³a jego niepodleg³o¶æ. Spowodowa³o to rozbrajanie garnizonów austriackich i niemieckich – g³ównie przez Polsk± Organizacjê Wojskow± (POW). W nocy z 6/7 listopada 1918r. powstaje w Lublinie Rz±d Ignacego Daszyñskiego, 10 listopada przyje¿d¿a do Warszawy zwolniony z wiêzienia w Niemczech Józef Pi³sudski, 11 listopada Rada Regencyjna przekazuje mu zwierzchni± w³adzê nad wojskiem, 12 listopada powierza mu misjê utworzenia Rz±du Narodowego jako Naczelnemu Wodzowi, 14 listopada rozwi±zuje siê Rada Regencyjna przekazuj±c zwierzchnictwo nad pañstwem Józefowi Pi³sudskiemu, a on mianuje Ignacego Daszyñskiego tzw. prezydentem gabinetu ministrów, 17 listopada po dymisji Daszyñskiego Józef Pi³sudski mianuje premierem Jêdrzeja Moraczewskiego, 22 listopada podpisuje dekret o podstawach ustrojowych Republiki Polskiej, a 28 listopada dekret o zarz±dzeniu wyborów do Sejmu Ustawodawczego, które siê odby³y w 1919 roku. W 1921 roku Sejm uchwali³ tzw. Konstytucjê Marcow±.

Dzieje obchodów ¦wiêta Niepodleg³o¶ci

W latach 1919-1936 rocznice odzyskania niepodleg³o¶ci Polski ¶wiêtowano w Warszawie jako uroczysto¶ci o charakterze wojskowym. W 1919 roku obchodów nie by³o bo trwa³a wojna o granice Rzeczypospolitej. Pierwszy raz w pe³ni uroczy¶cie upamiêtniono ¦wiêto Niepodleg³o¶ci 14 listopada 1920 roku, kiedy to uhonorowano Józefa Pi³sudskiego jako zwyciêskiego Wodza Naczelnego w wojnie polsko-bolszewickiej wrêczaj±c mu bu³awê marsza³kowsk±. Po przewrocie majowym w 1926 roku obchody kolejnych rocznic by³y uroczysto¶ciami ¶ci¶le wojskowymi. W 1926 roku dzieñ 8 listopada ustanowi³ Józef Pi³sudski jako prezes ministrów dniem wolnym od pracy dla urzêdników pañstwowych. Odt±d w tym dniu na Placu Saskim w Warszawie Pi³sudski dokonywa³ przegl±du pododdzia³ów i odbiera³ ich defiladê (po raz ostatni w 1934 roku). W 1928 roku Plac Saski w Warszawie nazwano Placem Marsza³ka Józefa Pi³sudskiego. W dziesiêciolecie Niepodleg³o¶ci w 1928 roku wydano drukiem okaza³± Ksiêgê Pami±tkow± pod tytu³em „Dziesiêciolecie Polski Odrodzonej Ksiêga Pami±tkowa 1918-1928” (stron 1208). Jeden z jej egzemplarzy jest w posiadaniu autora tego tekstu. W 1934 roku dzieñ 8 listopada zarz±dzeniem Ministra Wyznañ Religijnych i O¶wiecenia – ustalono dniem wolnym od nauki. Rozporz±dzeniem Prezydenta RP z dnia 29.10.1930 r. ustanowiono odznaczenia pañstwowe Krzy¿ i Medal Niepodleg³o¶ci dla osób czynnie zas³u¿onych dla Niepodleg³o¶ci Polski. W 1932 roku 11 listopada ods³oniêto w Warszawie Pomnik Lotnika. Rangê ¶wiêta pañstwowego nadano ¦wiêtu Niepodleg³o¶ci dopiero ustaw± z dnia 23 kwietnia 1937 roku. Mia³o ono ³±czyæ odzyskanie suwerenno¶ci pañstwowej z zakoñczeniem I Wojny ¦wiatowej oraz upamiêtniaæ Józefa Pi³sudskiego – Marsza³ka Polski. Do wybuchu II Wojny ¦wiatowej obchody pañstwowe tego ¶wiêta odby³y siê dwa razy: w 1937 roku (w którym u¶wietniono je ods³oniêciem pomnika genera³a Józefa Sowiñskiego w Warszawie) oraz w 1938 roku.
W czasie okupacji hitlerowskiej w latach 1939-1945 jawnie ¶wiêtowanie polskich ¶wi±t pañstwowych by³o niemo¿liwe. Organizatorzy konspiracyjnych obchodów rocznicy 11 listopada byli nara¿eni na dotkliwe represje ze strony okupanta. Mimo to starano siê podtrzymywaæ pamiêæ o ¦wiêcie Niepodleg³o¶ci poprzez rozklejanie afiszy, ulotek i napisów np. „Polska ¯yje”, „Polska Zwyciê¿y”, „Polska Walczy”, „Jeszcze Polska nie zginê³a”. Od 1942 roku upowszechniano te¿ publicznie Znak Polski Walcz±cej, przystrajano czêsto pomniki polskie bia³oczerwonymi kwiatami i proporczykami, a w prasie konspiracyjnej zamieszczano artyku³y przypominaj±ce o ¦wiêcie Niepodleg³o¶ci. Po II Wojnie ¦wiatowej w 1945 roku ustanowiono jako obowi±zuj±ce tzw. Narodowe ¦wiêto Odrodzenia Polski obchodzone 22 lipca w rocznicê og³oszenia Manifestu PKWN i jednocze¶nie zniesiono ¦wiêto Niepodleg³o¶ci obchodzone 11 listopada (organizatorzy nielegalnie organizowanych ¶rodowiskowo tych uroczysto¶ci byli czêsto represjonowani przez w³adze. Wyj±tek stanowi± lata 1980-81 kiedy to za spraw± dzia³alno¶ci Zwi±zku Zawodowego „Solidarno¶æ” przywrócono ¦wiêtu Niepodleg³o¶ci 11 listopada nale¿ne mu miejsce w ¶wiadomo¶ci spo³ecznej).
¦wiêto Niepodleg³o¶ci 11 listopada zosta³o przywrócone przez Sejm PRL ustaw± z dnia 15 lutego 1989 roku pod nazw± „Narodowe ¦wiêto Niepodleg³o¶ci”. (autor niniejszego artyku³u – jako pose³ ludowiec uczestniczy³ w posiedzeniu tego Sejmu). Dzieñ ten jest dniem wolnym od pracy. G³ówne obchody z udzia³em najwy¿szych w³adz pañstwowych i samorz±dowych odbywaj± siê w Warszawie na placu Marsza³ka Józefa Pi³sudskiego, przed Grobem Nieznanego ¯o³nierza oraz na terenie ca³ego kraju. Nowe dodatkowe formy obchodów tego ¶wiêta to np. Bieg Niepodleg³o¶ci organizowany od 1989 roku w Warszawie, Koncert Niepodleg³o¶ci organizowany od 2009 roku w Muzeum Powstania Warszawskiego w Warszawie, liczne wyk³ady, inscenizacje historyczne, koncerty patriotyczne, parady uliczne np. Marsz Niepodleg³o¶ci w Warszawie, Marsz Patriotów we Wroc³awiu, Parada Niepodleg³o¶ci w Gdañsku, i inne uroczysto¶ci organizowane na terenie ca³ej Polski w tym i w naszym mie¶cie Strzy¿owie.

II. Refleksja historyczna o poezji ojczy¼nianej na przestrzeni dziejów do czasu odzyskania niepodleg³o¶ci w 1918 roku

       Literatura naszego Narodu jest nasycona na przestrzeni dziejów ¿arliwo¶ci± patriotyczn± ju¿ bowiem od Miko³aja Reja, Jana Kochanowskiego, od epoki polskiego Odrodzenia pocz±wszy mo¿na spotkaæ na kartach naszego pi¶miennictwa w ka¿dym stuleciu wiele wierszy mówi±cych o Ojczy¼nie z t± sam± trosk± o ni±, z tak samo gor±cymi uczuciami mi³o¶ci i oddania dla niej. Twórczo¶æ tego typu szczególnie nasili³a siê w koñcu XVIII wieku, po upadku Rzeczypospolitej, osi±gaj±c apogeum w dzie³ach geniuszów naszej literatury narodowej w dobie Romantyzmu. Od tamtej pory tematyka patriotyczna po dzieñ dzisiejszy stanowi jedn± z cech charakterystycznych naszej twórczo¶ci poetyckiej. Niemal u ka¿dego z poetów spotyka siê strofy o Ojczy¼nie, a w¶ród wierszy na jej temat jest du¿o arcydzie³. Strofy o Ojczy¼nie to bogactwo naszej literatury narodowej nie tylko z uwagi na temat ale tak¿e ze wzglêdu na ró¿norodno¶æ podej¶cia do niego i bogactwo ró¿norodnych form i stylów poetyckich w jakich by³ opracowywany. Czytaj±c te utwory w porz±dku chronologicznym, jak one powstawa³y – mo¿emy prze¶ledziæ, jak zmienia³o siê na przestrzeni wieków pojêcie Ojczyzny i jakim przeobra¿eniom ulega³ wraz ze zmian± formacji spo³ecznych i sytuacji politycznej – patriotyzm i jaki znajdowa³ on wyraz w ¶wiadomo¶ci ró¿nych grup spo³ecznych w naszym kraju. Mo¿na bez trudu dostrzec, jak wyra¿a³ siê on w utworach poetów Rzeczpospolitej Szlacheckiej i jakim przemianom ulega³ u schy³ku XVIII wieku w dobie wielkiej rewolucji francuskiej, rozpaczliwego ratowania gin±cej Rzeczypospolitej, ruchów ludowych w Polsce czy bohaterskich walk o niepodleg³o¶æ kraju. Jednak na patriotyzm ludowy w twórczo¶ci poetyckiej polskiej – trzeba by³o poczekaæ jeszcze przez ca³y wiek. Niemal przez ca³e XIX-te stulecie dominuje w naszej poezji patriotyzm o cechach romantycznych. Polska jawi siê poetom – zw³aszcza emigracyjnym jako idealistyczna wizja wynikaj±ca z ich marzeñ i têsknoty oraz stanowi ich ¿arliwe wezwanie do walki o utracon± wolno¶æ, o polityczn± niezawis³o¶æ kraju. Najwiêcej wi±¿e siê to ze zrywem powstania listopadowego (1830) i styczniowego (1863). Klêski tych powstañ i za³amanie siê wiary w skuteczno¶æ czynu zbrojnego w walce o wolno¶æ Polski z zaborcami – wygasza na pewien krótki czas tony bohaterskie w naszej poezji i nawo³ywanie do walki. Pojawia siê nie¶mia³o w twórczo¶ci poetyckiej my¶l o walce narodowo-wyzwoleñczej powi±zanej z has³ami wyzwolenia spo³ecznego w naszym kraju. Warto zauwa¿yæ, ¿e poeci przebywaj±cy na terenie kraju krêpowani przez cenzurê zaborców daj± wyraz uczuciom mi³o¶ci ojczyzny maluj±c poetyckie obrazy kraju – sugestywne, subtelne, jako wrêcz uwodzicielskie wizje ojczystego pejza¿u (jak np. genialne opisy przyrody w Mickiewiczowskim „Panu Tadeuszu”, wiersze Marii Konopnickiej, itp.). Nie brak te¿ tej motywacji w wierszach poezji emigrantów (np. „Do sosny polskiej na obczy¼nie” – wiersz Stefana Witwickiego, czy w utworach poetyckich Teofila Lenartowicza). Tonacja utworów po¶wiêconych ojczy¼nie – pisanych w okresie zaborów zarówno przez poetów w kraju jak i na emigracji – niezale¿nie od ich postaw czy pogl±dów filozoficznych i spo³eczno-politycznych by³y w zasadzie, je¶li nie zawsze ta sama. Cechowa³o j± uczucie mi³o¶ci, nadzieja odzyskania przez Polskê politycznej niezawis³o¶ci, gotowo¶æ do ofiar – a¿ do ofiary krwi w walce o wolno¶æ ojczyzny. Wybitniejsi przedstawiciele poezji w tamtych czasach to wspomniany ju¿ Jan Kochanowski, Sêp Szarzyñski, Szymon Szymonowicz, Klemens Janicki, Sebastian Klonowicz (w epoce Odrodzenia – Reformacji), Jan Andrzej Morsztyn, Samuel Twardowski, Wespazjan Kochowski, Wac³aw Potocki (w epoce Baroku i Kontrreformacji), El¿bieta Dru¿backa, Adam Naruszewicz, Ignacy Krasicki, Stanis³aw Trembecki (epoka O¶wiecenia), Adam Mickiewicz, Seweryn Goszczyñski, Juliusz S³owacki, Teofil Lenartowicz, Kornel Ujejski, Wincenty Pol, W³adys³aw Syrokomla, Cyprian Kamil Norwid (epoka Romantyzmu), Felicjan Faleñski, Adam Asnyk, Maria Konopnicka, Wiktor Gomulicki (epoka Pozytywizmu), Jan Kasprowicz, Kazimierz Tetmajer, Stanis³aw Wyspiañski, Lucjan Rydel, Leopold Staff, Bronis³awa Ostrowska, Maria Komornicka, Maryla Wolska, Kazimiera Zawistowska (okres M³odej Polski). Zasadnicza zmiana niektórych cech poezji nastêpuje ze zrozumia³ych wzglêdów dopiero w poezji po 1918 roku gdy Polska odzyska³a upragnion± NIEPODLEG£O¦Æ.

Opracowa³:
Adam Kluska





STRONA GÅ�ÓWNA   |   GODZINY OTWARCIA   |   AKTUALNOÅšCI   |