| |
Relacje ze spotkañ
Najbli¿sze spotkanie
Harris Robert -,,Konklawe’’ - luty 2026
Giuliano da Empoli -,,Mag z Kremla’’- styczeñ 2026
Nagroda za recenzjê miesi±ca - grudzieñ 2025
Melissa Fu - ,,Kiedy zakwitn± brzoskwinie” - 17 grudnia 2025
Fredrik Backman - ,,Mê¿czyzna imieniem Ove’’ - 26 listopada 2025
Kazuro Ishiguro - ,,Klara i s³oñce’’ - 29 pa¼dziernika 2025
Spotkanie autorskie z Joanna Kurciel-Frydryszak - 2 pa¼dziernika 2025
Djavadi Negar - „Wszystkie moje rewolucje” - 24 wrze¶nia
Jung Chang -,,Dzikie ³abêdzie. Trzy córki Chin’’ - 27 sierpnia 2025
Christiana Moreau - ,,Czerwony kaszmir” - 30 lipca 2025
Daisy Goodwin - ,,Diwa. Opowie¶æ o Marii Callas’’ - czerwiec 2025
Stephena Bowna -,,Amundsen ostatni wiking’’ - maj 2025
Tove Ditleson -,,Trylogia Kopenhaska’’ - kwiecieñ 2025
Nagroda za recenzjê miesi±ca - luty 2025
Bonnie Garmus - ,,Lekcje chemii’’- 26 marzec 2025
Valerie Perrin - ,,¯ycie Violette’’- 26 luty 2025
Wojciech Chmielarz -„Rana”- 26 luty 2025
Beth Morrey „Uratowaæ Missy”- 29 styczeñ 2025
Nagroda Instytutu Ksi±¿ki za najlepsz± recenzjê - 2024
Jeanine Cummins - ,,Amerykañski brud” - 11 grudnia 2024
Diane Setterfild - ,,Czarne skrzyd³a czasu” - 13 listopad 2024
Alaitz Leceaga - „LAS ZNA TWOJE IMIÊ” - 2 pa¿dziernik 2024
Nagroda za recenzjê miesi±ca lipca! - lipiec 2024
£ukasz Drozda - Dziury w ziemi - 28 sierpieñ 2024
ELIF SHAFAK - „WYSPA ZAGINIONYCH DRZEW” - 26 czerwiec 2024
Valerie Perrin - ,,Zapomniane niedziele” - 22 maj 2024
Spotkanie autorskie z A³ben± Grabowsk± - 25 kwiecieñ 2024
Kiran Millwood Hargrave - ,,Drzewo Tañca’’ - 17 kwiecieñ 2024
Rafa³ Hetman - ,,Izbica, Izbica” - 27 marzec 2024
Katarzyna Ryrych - ,,Trzeci etap” - 28 luty 2024
Recenzja ksi±¿ki Rachel Joyce -,,Marzenie panny Benson’’ - 31 styczeñ 2024
Relacja z ostatniego w 2023 roku spotkania DKK w Strzy¿owie’’ - 13 grudzieñ 2023
Annie Ernaux - ,,Lata’’ - 13 grudzieñ 2023
Jo Bell, Tania Hershman, Ailsa Holland - ,,Niezwyk³e 366 kobiet, które zmieni³y bieg historii’’ - 29 listopad 2023
Spotkanie DKK w Strzy¿owie - 25 p¼dziernik 2023
Valerie Perrin -,,Cudowne lata’’ - 25 pa¼dziernik 2023
Agnieszka Fiedorowicz - ,,Kana³. Co mówi± denty¶ci, kiedy nie trzymaj± jêzyka za zêbami’’ - 20 wrzesieñ 2023
Oksana Zabu¿ko -,,Planeta Pio³un’’ - 20 wrzesieñ 2023
Anna H. Niemczynow - ,,U¶pione namiêtno¶ci’’ - 30 sierpieñ 2023
Kate Morton - ,,Córka zegarmistrza’’ - 30 sierpieñ 2023
Katarzyna Kubisiowska - ,,Siê ¿yje. Kora’’ - 30 sierpieñ 2023
Barbara Kosmowska - ,,Zachmurzenie umiarkowane’’ - 28 czerwiec 2023
Margaret Atwood - ,,Opowie¶æ podrêcznej’’ - 31 maja 2023
Spotkanie autorskie z Katarzyn± Kubisiowsk± - 17 maja 2023
Katarzyna Kubisiowska - i jej ksi±¿ki - 26 kwietnia 2023
Holly Rihgland - ,,Wszystkie kwiaty Alice Hart’’- 29 marca 2023
Juan Gabriel Vasquez - ,,A kiedy obejrzysz siê za siebie’’- 23 lutego 2023
Marco Missiroli - ,,Wierno¶æ’’- 25 stycznia 2023’’- 25 stycznia 2023
Wioletta Grzegorzewska - ,,Wilcz rzeka’’- 25 stycznia 2023
Spotkanie DKK w Strzy¿owie - 25 stycznia 2023
Zygmunt Mi³oszewski - ,,Kwestia ceny’’- 14 grudnia 2022
Spotkanie DKK - 23 listopada 2022
Mira Marcinów -,,Bezmatek’’ - 23 listopada 2022
Margaret Mazzantini - ,,Morze o poranku’’ - 23 listopada 2022
CHARLOTTE McCONAGHY -,,MIGRACJE ’’ - 26 pa¼dziernika 2022
Kristin Harmel -,,Jeszcze jeden dzieñ ’’ - 26 pa¼dziernika 2022
Joanna Jax - "Wojenna mi³o¶æ’’ - 21 wrze¶nia 2022
Barbara Wysoczañska -,,Si³a kobiet ’’ - 21 wrze¶nia 2022
Wojciech Jagielski -,,Na wschód od zachodu’’ - 24 sierpieñ 2022
Sam Lloyd -,,Schronisko’’ - 24 sierpieñ 2022
Kiran Millwood Hargarave -,,Kobiety z Vardo’’ - 8 czerwca 2022
Spotkanie autorskie z Jaros³awem Kretem - 12 maja 2022
Ashlee Vance -,,ELON MUSK’’ - 27 kwiecieñ 2022
ANNE SWARD - ,,Vera’’ - 27 kwiecieñ 2022
A³bena Grabowska - ,,Rzeki p³yn±, jak chc±’’ - 30 marzec 2022
Joanna GROMEK-ILLG - ,,Szymborska. Znaki szczególne’’ - 30 marzec 2022
Diane Setterfield - ,,BY£A SOBIE RZEKA’’ - 23 luty 2022
Kazimierz Or³o¶ - ,,Dzieje cz³owieka pisz±cego’’ - 26 styczeñ 2022
Gabriela Garga¶ - ,,Zostañ moim anio³em’’ - 26 styczeñ 2022
A³bena Grabowska - ,,Coraz mniej ol¶nieñ’’ - 8 grudzieñ 2021
Wojciech Wójcik - ,,Kurs na ¶mieræ’’ - 24 listopad 2021
Julita Mañczak, dr Jakub Ma³ecki - ,,Pocz±tek koñca ? ’’ - 24 listopad 2021
B.A. Paris - ,,Terapeutka’’ - 20 pa¼dziernik 2021
Carlson Bernard W.- Tesla. Geniusz na skraju szaleñstwa’’ - 20 pa¼dziernik 2021
SEBASTIAN SADLEJ -,,To nie moja wina’’ - 29 wrzesieñ 2021
Spotkanie autorskie z Ew± Cielesz - 15 wrzesieñ 2021
Agata Romaniuk -,,Z mi³o¶ci?. To wspó³czujê’’ - 25 sierpieñ 2021
Kristin Hannah -,,Odleg³e brzegi’’ - 29 lipiec 2021
Ewa Cielesz -,,Wied¼my’’ - 24 czerwiec 2021
Lucinda Riley - „Ró¿a Pó³nocy’’ - 27 maja 2021
Jodi Picoult - „Ksiêga Dwóch Dróg’’ - 27 maja 2021
Ewa Stachniak - „BOGINI TAÑCA’’ - 27 kwiecieñ 2021
Olga Tokarczuk - „OPOWIADANIA BIZARNE’’ - 27 kwiecieñ 2021
Olga Tokarczuk - „Szafa’’ - 27 kwiecieñ 2021
Rebecca Makkai - „Wierzyli¶my jak nikt’’ - 27 kwiecieñ 2021
CHIARA PARENTI - „Sztuka siêgania gwiazd’’ - marzec 2021
Guillame Musso - „Sekretne ¿ycie pisarzy’’ - marzec 2021
Zo¶ka Papu¿anka - „Przez’’ - marzec 2021
DIANE CHAMBERLAIN - „MA£E MIASTO,WIELKIE K£AMSTWA’’ - luty 2021
Micha³ Rusinek - ,, Zero zahamowañ’’ - luty 2021
Lucinda Riley - ,,Dziewczyna z Neapolu’’ - luty 2021
OLGA RUDNICKA - „TO NIE JEST MÓJ M¡¯’’ - styczeñ 2021
Kristin Hannah - ,,Prawdziwe kolory’’ - styczeñ 2021
Olga Rudnicka - ,,Oddaj albo giñ!’’ - grudzieñ 2020
Joanna Jax (Patrycja May) - ,,Pamiêtnik ze starej szafy’’ - listopad 2020
JOANNA JAX - „ DRUGI BRZEG” - pa¼dziernik 2020
Spotkanie autorskie z Joann± Jax - 29 wrzesieñ 2020
Marta Obuch - „M±¿ przez zasiedzenie ” - 23 wrzesieñ 2020
Jakub Ma³ecki - „Rdza ” - czerwiec 2020
Kazuro Ishiguro - „Malarz ¶wiata u³udy ” - czerwiec 2020
Agneta Pleijel - „Wró¿ba ” - maj 2020
Emma Donoghue - „Cud ” - maj 2020
JAVIER MARIAS - „BERTA ISLA ” - maj 2020
J.P. Delaney - „Lokatorka ” - kwiecieñ 2020
Jaros³aw Czechowicz - „Toksyczno¶æ ” - kwiecieñ 2020
Joanna Jax - „Syn zakonnicy ” - 19 luty 2020
Anna Bikont - „Sendlerowa. W ukryciu ” - 22 styczeñ 2020
Paul Kalanithi -„Jeszcze jeden oddech” - 22 stycznia 2020
B. A. Paris – Za zamkniêtymi drzwiami” - 18 grudnia 2019
Kristin Hannah – Wielka samotno¶æ” - 27 listopada 2019
Katarzyna Bik -,,Najdro¿sza – podwójne ¿ycie Damy z gronostajem” - 23 pa¼dziernika 2019
Marcin Wicha – ,,Rzeczy, których nie wyrzuci³em” - 23 pa¼dziernika 2019
Tara Conklin - ,,S³u¿±ca” - 18 wrze¶nia 2019
Agata Tuszyñska - ,,Narzeczona Schulza” - 18 wrze¶nia 2019
Agneta Pleijer - ,,Zapach mê¿czyzny” - 18 wrze¶nia 2019
Cheryl Strayed - ,,Dzika droga” - 7 sierpnia 2019
Anna Cieplak - ,,Lekki baga¿” - 3 lipca 2019
Magdalena Louis - ,,Sonia” - 21 maja 2019
Fionnuala Kearney - ,,Dzieñ, w którym ciê straci³am” - 24 kwietnia 2019
Spotkanie autorskie z Micha³em Rusinkiem - 5 kwietnia 2019
Wies³aw My¶liwski - ,,Ucho igielne” - 27 marca 2019
Sarah McCoy - ,,Córka piekarza” - 20 luty 2019
Magdalena Zimny-Louis - ,,ZAGINIONE” - 30 stycznia 2019
Ma³gorzata Warda - ,,DZIEWCZYNA Z GÓR” - 4 grudnia 2018
Monika Sznajderman - ,,Fa³szerze pieprzu. Historia rodzinna” - 20 listopada 2018
Zygmunt Mi³oszewski - ,,Jak Zawsze” - 10 pa¼dziernika 2018
Sylwia Chutnik - ,,Jolanta” - 12 pa¼dziernika 2018
Ma³gorzata Winkler-Pogoda - ,,Tamtego lata w Bu³garii” - 12 wrze¶nia 2018
Nasz Klubowicz nagrodzony!
Katarzyna Bonda - ,,Poch³aniacz” - 26 czerwca 2018
Dan Brown – „Pocz±tek” - 28 maja 2018
Spotkanie autorskie z Ma³gorzat± Ward± - 8 maja 2018
Hannah Kent – „Skazana” - 26 kwietnia 2018
Claudia Pineiro - „Okruchy szczê¶cia” - 14 marca 2018
Margaret Mazzantini - „Powtórnie narodzony” - 7 luty 2018
Joanna Miszczuk – „Nefrytowa szpilka” - 3 stycznia 2018
Beata Saba³a- Zieliñska-
„Jak wysoko siêga mi³o¶æ? ¯ycie po Broad Peak. Rozmowa z Ew± Berbek±. Opowie¶æ ¿ony himalaisty.”
- 6 grudnia 2017
Nagroda dla DKK w Strzy¿owie - 30 listopada 2017
Ma³gorzata Warda – „Ta, któr± znam” - 15 listopada 2017
Nagroda dla Pana Jakuba Le¶niaka - 15 listopada 2017
Maria Ulatowska, Jacek Skowroñski – „Historia spisana atramentem” - 11 pa¼dziernika 2017
Kazimierz Or³o¶ - ,,Dom pod Lutni±’’ - 13 wrze¶nia 2017
Doris Lessing - ,,Dwie kobiety’’ - 13 wrze¶nia 2017
Ignacy Karpowicz – „Soñka” - 13 czerwca 2017
Piotr Czerwiñski - ,,Zespó³ ojca’’ - 13 czerwca 2017
Spotkanie autorskie z Agnieszk± Lingas-£oniewsk± - maj 2017
Anna Lindsey - ,,Dziewczyna w ciemno¶ci’’ - maj 2017
Agnieszka Lingas-£oniewska - ,,Skazani na ból’’, ,,Szósty’’ - maj 2017
Zygmunt Mi³oszewski - ,,BEZCENNY'' – 19 kwiecieñ 2017
GUILLAUME MUSSO - ,,TELEFON OD ANIO£A'' – 19 kwiecieñ 2017
Nicholas Sparks - ,,Jesienna mi³o¶æ’ – 22 marzec 2017
Swiet³ana Aleksijewicz – ,,Czasy secondhand”. Koniec czerwonego cz³owieka – 22 marzec 2017
"Dziewczyna z poci±gu’’ – Paula Hawkins - 15 luty 2017
„AFGAÑSKA PER£A” - autorstwa amerykanki Nadii Hashimi posiadaj±cej afgañskie korzenie. - 11 styczeñ 2017
Lisa Genova- „Kochaj±c syna” - 23 listopad 2016
Jacek Hugo-Bader - "Skucha" - 26 pa¼dziernik 2016
Spotkanie autorskie z Barbar± Kosmowsk± - 21 wrzesieñ 2016
Barbara Kosmowska - ,,Gorzko” - 14 wrzesieñ 2016
Barbara Kosmowska - ,,Ukrainka” - 14 wrzesieñ 2016
Hanna Cygler ,,Grecka mozaika'' - 31 sierpieñ 2016
Ewa Krystyna Hoffman-Jêdruch - ,,¦lady na piasku" - 31 sierpieñ 2016
Olga Tokarczuk - ,,Ksiêgi Jakubowe” - 9 czerwiec 2016
John Irving - ,,Aleja tajemnic” - 9 czerwiec 2016
Diane Chamberlain - „Dar morza” - 18 maj 2016
Zygmunt Mi³oszewski - ,,Ziarno prawdy” - 20 kwiecieñ 2016
Joanna Jax - ,,D³uga droga do domu” - 16 marzec 2016
Gra¿yna Jagielska – „ANIO£Y JEDZ¡ TRZY RAZY DZIENNIE" - 147 DNI W PSYCHIATRYKU - 17 luty 2016
Catrin Collier – „Carski smok” - 13 styczeñ 2016
Ma³gorzata Warda – „Miasto z lodu” - 2 grudzieñ 2015
Spotkanie autorskie z Jackiem Hugo-Baderem - listopad 2015
Maria Nurowska – „Sergiusz, Czes³aw, Jadwiga” - 4 listopad 2015
Jerzy Pilch - "Wiele demonów” - 14 pa¼dziernik 2015
Jodi Picoult: "Linia ¿ycia" - 9 wrzesieñ 2015
ELIZABETH GILBERT: "Botanika duszy" - 9 wrzesieñ 2015
Maria Nurowska - ,,Mi³o¶æ rano, mi³o¶æ wieczorem” - 17 czerwiec 2015
Joanna Bator - ,,Wyspa £za” - 20 maj 2015
Carla Montero – „Szmaragdowa tablica” - 8 kwiecieñ 2015
John Green - "Papierowe miasta’’ - 18 luty 2015
Arturo Perez-Reverte - "Mê¿czyzna, który tañczy³ tango" - 22 styczeñ 2015
Mitch Albom „Zaklinacz czasu” - grudzieñ 2014
Wies³aw My¶liwski "Ostatnie rozdanie" - listopad 2014
Spotkanie autorskie z Olg± Rudnick± - pa¼dziernik 2014
Jacek Hugo-Bader „D³ugi film o mi³o¶ci. Powrót na Broad Peak” - 2 pa¼dziernik 2014
Camilla Lackberg "Niemiecki bêkart" - 11 wrzesieñ 2014
Magdalena Zimny-Louis "Pola" - 18 czerwiec 2014
"Gwiazd naszych wina" i "Zakochania" - 28 maj 2014
Jo Nesbo "Policja" - 9 kwiecieñ 2014
"Chata" i "Mroczne blaski" - 13 marzec 2014
JOSÉ MAURO DE VASCONCELOS – „Moje drzewko pomarañczowe" - 13 luty 2014
Diane Chamberlain – „Zatoka o pó³nocy" - 23 styczeñ 2014
Alex Zentner „Dotyk” - 19 grudzieñ 2013
Nagroda dla Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki przy BPGiM w Strzy¿owie - grudzieñ 2013
Kuki Gallmann "Marzy³am o Afryce" - listopad 2013
Spotkanie autorskie z Krzysztofem Kozio³kiem i jego kryminaln± zagadk± - pa¼dziernik 2013
HENNING MANKELL -„MʯCZYZNA, KTÓRY SIÊ U¦MIECHA£”
Melania Mazzucco -„Taki piêkny dzieñ”
Eduardo Mendoza - "Przygoda fryzjera damskiego"
Andrew Davidson – „Gargulec”
Laura Hillenbrand – „Niez³omny”
Orlando Figes –„Po¶lij chocia¿ s³owo. Opowie¶æ o mi³o¶ci i przetrwaniu w Gu³agu.”
Stephen King – „Dallas'63”
Stieg Larsson – „Mê¿czy¼ni, którzy nienawidz± kobiet”
J.K. Rowling "Trafny wybór"
Aron Ralston "127 godzin"
Jacek Hugo-Bader "Bia³a gor±czka", "Dzienniki Ko³ymskie"
Mario Vargas Llosa - „Ciotka Julia i skryba”
Maria Nurowska: „Nakarmiæ wilki”, „Requiem dla wilka”
Hubert Klimko-Dobrzaniecki: "Borholm, Borholm"
HISTORIA S£OWEM PISANA
1Q84 - Orientalna podró¿ przez równoleg³e ¶wiaty
Z REFLEKSJ¡ I Z HUMOREM. ROZWA¯ANIA O JANIE PAWLE II
Spotkanie organizacyjne
Najbli¿sze spotkanie


Harris Robert -,,Konklawe’’ - 25 luty 2026 r.
,,Konklawe" Roberta Harrisa to fikcja, ale bardzo zbli¿ona do rzeczywisto¶ci rozgrywaj±ca siê, za murami Watykanu i ogólnie ko¶ciele katolickim.
Historia powie¶ci rozpoczyna sê po ¶mierci papie¿a i konieczno¶ci wybrania jego nastêpcy. Wybór papie¿a to jedno z wydarzeñ które zaprz±ta uwagê ca³ego ¶wiata, gdy¿ papie¿ jest t± osob± która ³±czy nas z majestatem Boga. On stoi na czele, naszej wspólnoty chrze¶cijañskiej. Zmar³y papie¿ nie by³ zbyt powa¿any przez kardyna³ów, gdy¿ promowa³ ideê ko¶cio³a ubogiego, co nie odpowiada³o wielu dostojnikom ko¶cio³a ¿yj±cym w luksusie i przepychu.
Do Watykanu przybywa wiêc 118 kardyna³ów z ca³ego ¶wiata by wybraæ najpotê¿niejszego przywódcê duchownego na ¶wiecie.
Wa¿ne aby dokonano najlepszego wyboru wolnego od wszelkich wp³ywów i polityki. Oczywi¶cie w¶ród kardyna³ów s± i konserwaty¶ci i libera³owie którzy bêd± prowadziæ bezwzglêdn± walkê od zasad fair play.
Zadanie przeprowadzenia konklawe otrzymuje kardyna³ Lomely postaæ niezwykle uczciwa i charyzmatyczna. Niestety on sam prze¿ywa kryzys wiary, a raczej jak to okre¶la kryzys ko¶cio³a.
Mimo ¿e sam jest równie¿ kandydatem do tronu przera¿a go wizja odpowiedzialno¶ci i ogromu samotno¶ci towarzysz±cej tej godno¶ci.
Niespodziewanie zjawia siê nikomu nieznany kardyna³ z Filipin którego papie¿ mianowa³ w tajemnicy, nikomu nie wyjawiaj±c tego faktu.
I tak za dzwiami Kaplicy Sykstyñskiej rozpoczyna siê intryguj±ca gra, a raczej bezwzglêdna walka pe³na intryg, manipulacji i pomówieñ.
W¶ród knowañ, walki o wp³ywy czekamy na pojawienie siê bia³ego dymu.
Dopiero ósme g³osowanie wy³ania nowego kandydata.
W powie¶ci Harris wskazuje duchownych jako politycznych graczy, którzy zamiast byæ autorytetem moralnym dla wiernych, prowadz± bezwzglêdn± walkê o w³adzê.
Autor jednak ani nie krytykuje, ani nie nastawia czytelników negatywnie do hierarchów ko¶cio³a. Obok tych których zdominowa³a ambicja w³adzy stoj± duchowni pe³ni charyzmy i pokory, czego dowodem jest nowo wybrany papie¿.
Intryguj±ca akcja, doskona³e kreacje postaci i zaskakuj±ce zakoñczenie czyni± z ksi±¿ki jedn± z najlepszych powie¶ci roku 2016.
To powie¶æ sensacyjna i jednocze¶nie g³êboko psychologiczna któr± poch³ania siê jednym tchem.
Maria Rosó³
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Giuliano da Empoli -,,Mag z Kremla’’ - 27 styczeñ 2026 r.
„Mag z Kremla” to powie¶æ napisana przez francuskiego pisarza Giuliano da Empoli, który sam przyzna³, ¿e napisa³ j±, aby przybli¿yæ Francuzom mechanizm funkcjonowania wspó³czesnej rosyjskiej polityki i doj¶cia Putina do w³adzy. Jest to fikcja literacka z elementami prawdziwych ¿yciorysów rosyjskich obywateli.
Ksi±¿ka zosta³a wydana w 2022 r., ale swoj± ogromn± popularno¶æ osi±gnê³a
po wybuchu wojny w Ukrainie. Od zawsze s³yszy siê, aby nie oceniaæ ksi±¿ki po ok³adce,
ale przecie¿ ¿eby siêgn±æ po dan± publikacjê, co¶ musi nas do tego sk³oniæ. Jedne ksi±¿ki przyci±gaj± nasz wzrok i zostan± zauwa¿one, inne, mimo ¿e mog± byæ bardzo dobre, zostan± pominiête. W tym przypadku to nie ok³adka zachêca do siêgniêcia po powie¶æ, a jej tytu³,
który mylnie sugeruje, i¿ g³ównym bohaterem jest W³adimir Putin, a przecie¿ ju¿ samo jego nazwisko wzbudza ogromne emocje. Jednak¿e osoby, które w³a¶nie z tego powodu zdecydowa³y siê j± przeczytaæ, nie bêd± rozczarowane, gdy¿ ksi±¿ka zawiera wiele informacji dotycz±cych ¿ycia wieloletniego prezydenta Rosji.
W trakcie omawiania powie¶ci w Dyskusyjnym Klubie Ksi±¿ki pojawia³y siê ró¿ne opinie, aczkolwiek przewa¿a³y te, które mówi³y o zbyt ³agodnym jêzyku ksi±¿ki
i przemilczaniu wielu aspektów ¿ycia. Z drugiej strony powie¶æ ukazuje inn± perspektywê patrzenia na te same wydarzenia i warunki ¿ycia. Zgodnie stwierdzili¶my, ¿e doskonale jest tu widoczny mechanizm tzw. „usprawiedliwiania swoich”.
Temat ksi±¿ki jest niezwykle ciekawy, ale i kontrowersyjny. Nie ma pewno¶ci,
z jakich pobudek i pod jakim wp³ywem autor napisa³ swoj± powie¶æ. Zawsze powtarzam,
¿e nie ma obiektywizmu w ¶wiecie: nic nie jest obiektywne, bo wszystko, co robimy oparte jest na naszym do¶wiadczeniu ¿yciowym, naszych wierzeniach, wychowaniu i kulturze. Natomiast warto czytaæ ksi±¿ki, które nawet s± sprzeczne z naszymi przekonaniami i budz± nasz gniew, poniewa¿ s± one ¼ród³em wiedzy z innej perspektywy oraz motorem szukania informacji
w ró¿nych materia³ach ¼ród³owych: dokumentach, literaturze, filmach czy opowie¶ciach.
„Mag z Kremla” to bardzo ciekawa powie¶æ, któr± czyta siê bardzo ³atwo i szybko.
Z zainteresowaniem przekrêcamy kolejne strony nie mog±c doczekaæ siê dalszych wydarzeñ, mimo ¿e wszyscy znamy ich koniec. Polecam siêgn±æ po tê publikacjê, aby skonfrontowaæ swoj± wiedzê i wspomnienia z ksi±¿k± pisan± przez osobê maj±c± wgl±d w wewnêtrzne procesy polityki rosyjskiej oraz odmienny punkt widzenia.
Agnieszka P³atek
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Nagroda Instytutu Ksi±¿ki za najlepsz± recenzjê dla Ewy Bañki - wrzesieñ 2025 r.
Instytut Ksi±¿ki rozstrzygn±³ wrze¶niow± edycjê ca³orocznego konkursu na najlepsz± recenzjê, skierowanego do uczestników Dyskusyjnych Klubów Ksi±¿ki z ca³ej Polski. Konkurs ma na celu promowanie czytelnictwa oraz rozwijanie umiejêtno¶ci krytycznego odbioru literatury w¶ród Klubowiczów.
W kategorii doro¶li nagrodê otrzyma³a Ewa Bañka z Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki dzia³aj±cego przy Bibliotece Publicznej Gminy
i Miasta w Strzy¿owie. Jury doceni³o jej recenzjê ksi±¿ki Negar Djavadi - ,,Wszystkie moje rewolucje’’, zwracaj±c uwagê na wnikliwo¶æ interpretacji oraz dojrza³o¶æ refleksji literackiej.
Laureatce serdecznie gratulujemy. I ¿yczymy kolejnych sukcesów oraz inspiruj±cych spotkañ z literatur±.
Moderator DKK Marzena Midura
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Melissa Fu - ,,Kiedy zakwitn± brzoskwinie” - 17 grudnia 2025
Powie¶æ „Kiedy zakwitn± brzoskwinie” Melissa Fu napisa³a zainspirowana opowie¶ciami swojego ojca, który, tak jak g³ówny bohater, urodzi³ siê w Chinach, mieszka³ na Tajwanie i wyemigrowa³ do Stanów Zjednoczonych.
Ksi±¿ka opowiada o losach Renshu/Henrego oraz jego najbli¿szych: mamy, wuja, ¿ony i córki, które to losy w wielu aspektach zale¿a³y od sytuacji geopolitycznej Chin i Tajwanu. Autorka skupia siê na zmianach zachodz±cych w psychice bohatera oraz na efektach tych zmian: od beztroskiego ch³opca, poprzez pe³nego nadziei i odwa¿nego m³odego mê¿czyznê, a¿ po przera¿onego, dojrza³ego cz³owieka.
Jednym z w±tków ksi±¿ki jest wychowywanie dziecka w ma³¿eñstwie chiñsko – amerykañskim w latach 70 i 80 XX wieku w Stanach Zjednoczonych. W ma³¿eñstwie g³ównego bohatera kobieta robi wszystko, aby uszczê¶liwiæ mê¿a i pozwala mu decydowaæ w ka¿dej kwestii, w³±czaj±c w to sposób wychowania dziecka, nawet wbrew swoim przekonaniom i pragnieniom. Rachel chcia³a pokazaæ córce Lily korzenie obu jej rodzin, natomiast Henry siê na to nie zgadza³.
Pocz±tkowo postawa Henrego wobec córki budzi³a mój sprzeciw, gniew, ale po namy¶le zrozumia³am, ¿e nie do koñca wszystko zale¿a³o od niego, poniewa¿ tak d³ugo ¿y³ w parali¿uj±cym lêku, i¿ nie potrafi³ nawet okre¶liæ jego ¼ród³a. Wychowywany w ci±g³ym strachu, uczony najpierw ukrywania siebie, a pó¼niej ukrywania swoich pogl±dów oraz ¿ycia jako osoba o postawie neutralnej, wrêcz niewidzialnej... nie potrafi³ opowiedzieæ szczerze swojej historii. On nie tylko nie chcia³ tego zrobiæ, ale wrêcz nie umia³ prze³amaæ obawy przed mówieniem prawdy o swoim ¿yciu, prawdy o tym, co go spotka³o i co go ukszta³towa³o.
Nasi dziadkowie, którzy prze¿yli II wojnê ¶wiatow±, nie chcieli opowiadaæ swoich historii, które czêsto s± przera¿aj±ce, nasi rodzice równie¿ ukrywali, jak ciê¿ko by³o im w ¿yciu, wreszcie my tak¿e staramy siê chroniæ nasze dzieci ukrywaj±c ³zy i udaj±c, ¿e wszystko jest w porz±dku, nawet kiedy bardzo nie jest. Czy mamy wiêc prawo oceniaæ zachowanie Henrego, który chcia³ chroniæ swoj± córkê? A z drugiej strony Lily ju¿ jako ma³e dziecko robi³a wszystko, ¿eby poznaæ kulturê ojca, jego jêzyk, tradycje jego kraju. Nie rozumia³a niechêci ojca wobec wszystkiego, co chiñskie oraz braku odpowiedzi na zadawane przez ni± pytania. Ju¿ jako ma³a dziewczynka okre¶li³a siê mianem kundelka, poniewa¿ nie wiedzia³a kim jest, chcia³a „byæ czê¶ci± czego¶”.
W ksi±¿ce autorka opisa³a podró¿ Henrego i jego córki na Tajwan z powodu ciê¿kiego zdrowia jego mamy. Zetkniêcie z ojczystym jêzykiem, kuchni± i kultur± odblokowa³o w g³ównym bohaterze uczucia têsknoty, ale i przynale¿no¶ci do swojego kraju. Dziêki temu opowiedzia³ córce o jej dziedzictwie i oboje poczuli siê lepiej, ich ¿ycie zmieni³o siê w ten sposób, ¿e w koñcu zrozumieli kim s± oraz odzyskali w³adze nad swoim ¿yciem. Przestali ¿yæ dla kogo¶ innego i zaspokajaæ oczekiwania innych, zaczêli czerpaæ z ¿ycia to, co przynosi³o im szczê¶cie.
Kilkadziesi±t lat temu zaczêto zwracaæ du¿± uwagê na olbrzymie znaczenie to¿samo¶ci cz³owieka i poczucia przynale¿no¶ci. Alarmowano, ¿e osoby, które nie znaj± swoich korzeni, nie mog± w pe³ni rozwin±æ swojej osobowo¶ci i poczuæ siê sob±. Takie osoby podobno s± zagubione i szukaj± „siebie” ca³e ¿ycie. Oczywi¶cie, pomimo wielu badañ na ten temat, niczego nie mo¿na byæ pewnym, bo wiadomo, ¿e ka¿dy cz³owiek jest inny i ma inne potrzeby.
Innym w±tkiem poruszonym przez pisarkê jest po¶wiêcenie ¿ycia dla innych. Mama g³ównego bohatera po¶wiêci³a wiêkszo¶æ swojego ¿ycia na zaspokojenie potrzeb syna oraz na stworzenie jak najlepszych warunków jego rozwoju i przysz³o¶ci. Dziêki temu czu³a siê spe³niona i szczê¶liwa, ale kiedy nie musia³a ju¿ dbaæ o syna od¿y³a i czerpa³a szczê¶cie z ¿ycia dla samej siebie.
Równie¿ córka Henrego po¶wiêca³a siê studiuj±c in¿ynieriê, której nie lubi³a i z któr± nie wi±za³a przysz³o¶ci. Robi³a to po to, aby nawi±zaæ kontakt z zamkniêtym w sobie ojcem i ¿eby by³ z niej dumny. Sama przyzna³a, ¿e po skoñczeniu studiów in¿ynieryjnych zamierza³a zaj±æ siê czym¶ innym. Na szczê¶cie spotka³a na swojej drodze cz³owieka, który u¶wiadomi³ jej, jak wielki by³ to b³±d. Powiedzia³ jej, ¿e przysz³o¶æ dziecka nigdy nie nale¿y do rodzica. Ka¿dy cz³owiek ma jedno ¿ycie i powinien go prze¿yæ dla siebie samego, a nie dla kogo¶ innego.
Skoro nie powinni¶my siê po¶wiêcaæ, tak jak np. Lily robi³a to dla lepszego kontaktu z ojcem, to czy mo¿emy wymagaæ od innych, aby otwierali siê dla nas i robili co¶ wbrew sobie? Czy rodzic powinien po¶wiêcaæ siê dla dziecka, czy raczej kochaæ je i wychowywaæ najlepiej, jak potrafi, ale bez po¶wiêceñ? A czy dziecko powinno skupiæ siê na sobie szanuj±c i wspieraj±c rodzica, czy raczej ¿yæ tak, aby rodzic te¿ by³ zadowolony? Na te pytania ka¿dy z nas musi odpowiedzieæ sobie sam.
Ksi±¿ka sk³ania do refleksji dotycz±cych radzenia sobie z trudnymi wydarzeniami oraz to¿samo¶ci cz³owieka na wielu p³aszczyznach: przynale¿no¶ci pañstwowej, kulturowej, rodzinnej,
a nawet przynale¿no¶ci do ma³ej grupy spo³ecznej typu stowarzyszenie. Warto siêgn±æ po ksi±¿kê
i z jej pomoc± spojrzeæ w g³±b siebie.
Agnieszka P³atek
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Fredrik Backman - ,,Mê¿czyzna imieniem Ove’’ - 29 pa¼dziernika 2025
Ove ma piêædziesi±t dziewiêæ lat. Je¼dzi saabem. Jest typem cz³owieka, który ludzi niebudz±cych
w nim ciep³ych uczuæ pokazuje palcem, jak gdyby byli w³amywaczami, a jego palec wskazuj±cy policyjn± latark±.
Tak zaczyna siê opowie¶æ Fredrika Backmana pt. Mê¿czyzna imieniem Ove, któr± mia³am przyjemno¶æ czytaæ razem z innymi cz³onkami Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki w Strzy¿owie. Debiut z 2012 roku, szwedzkiego pisarza trafi³ do moich r±k zapewne nieprzypadkowo. Kiedy spojrza³am na ok³adkê,
a nastêpnie przeczyta³am pierwszy rozdzia³, o tym w jaki sposób g³ówny bohater próbuje kupiæ komputer, który nie jest komputerem, zawis³am na chwilê w zamy¶leniu. Czy wspó³cze¶nie istniej± jeszcze tacy nieogarniêci ludzie… przemknê³o mi przez g³owê lotem b³yskawicy stwierdzenie szufladkuj±ce postaæ w pewnych ramach archaizmu. I to by³ mój b³±d, a przecie¿ ¿ycie nauczy³o mnie wieki temu, aby nikogo nie oceniaæ po ok³adce… nawet ksi±¿ki, któr± trzyma³am w d³oniach. Dosta³am pstryczek w nos, z ka¿d± kolejn± stron± upewniaj±c siê, ¿e to by³o w pe³ni zas³u¿one opamiêtanie, bo Ove…
No w³a¶nie, kiedy na swojej drodze spotykasz cz³owieka, a on okazuje siê gburem, który nienawidzi wszystkiego wokó³, to mo¿e okazaæ siê po pewnym czasie, ¿e otoczy³ siê tak± skorup± ¶wiadomie. Mo¿e to ¿ycie dopiek³o mu tak, ¿e teraz ta jego zgorzknia³a postaæ to pancerz, który chroni jego wra¿liwo¶æ i dobroæ. Ove uwa¿a³, ¿e wszêdzie otaczaj± go idioci, a wszyscy woko³o niego mieli do¶æ jego sposobu bycia i ¿ycia. Jak znale¼æ niæ porozumienia w takiej sprzeczno¶ci. Nieznane s± ¶cie¿ki, którymi wêdruje nasza przysz³o¶æ i ludzie ze swoimi rado¶ciami i bol±czkami. Przesuwaj±c wzrokiem po kolejnych wersach powie¶ci, tylko utwierdzi³am siê w przekonaniu, ¿e pochopne opinie mog± skrzywdziæ ka¿dego z nas.
Po kilku rozdzia³ach dotar³o wreszcie do mnie, ¿e przecie¿ ta opowie¶æ jest osadzona w realiach szwedzkiego pañstwa, które ma swoje prawa i zasady. Mentalno¶æ bohaterów te¿ jest szwedzka, bo inaczej byæ nie mo¿e. Ta „odkrywcza” my¶l mnie roz¶mieszy³a, ale te¿ pozwoli³a spojrzeæ na tê spo³eczno¶æ otwartymi oczami. I wtedy wczu³am siê w tê odmienno¶æ, zrozumia³am, ¿e gdy w¶ród zamkniêtej spo³eczno¶ci pojawia siê kto¶ z zewn±trz, to mo¿e on nadaæ ca³kiem inny wymiar przysz³ym zdarzeniom, które mog³y siê wydarzyæ, choæby jutro.
Spokojne, trochê skostnia³e szwedzkie miasteczko, gdzie s±siedzi siê dobrze znaj±, a wokó³ tylko zasady, nakazy i zakazy. Owdowia³y Ove, w swym domu marzeñ, po ¶mierci ¿ony nie odnajduje ju¿ ¿adnego sensu ¿ycia, a do tego jest nad wyraz skrupulatny i zasadniczy.
Dzisiejsza migracja ludzi ju¿ tak nie dziwi, wszystkie nacje wêdruj± to tu, to tam, ³±cz± siê w pary, maj± dzieci, a czasem przyje¿d¿aj± ca³± rodzin±, niespodziewanie… chocia¿by do miasteczka Ovego, burz±c wszystkie znane tradycyjne zasady postêpowania. Wprowadzaj± rado¶æ, chaos i ³ami± wszelkie stereotypy. Co mo¿e przynie¶æ takie pomieszanie kultur i osobowo¶ci?
Tak naprawdê wszystko zdarza siê po co¶, nic nie dzieje siê bez przyczyny, i nawet dziki, samotny kot mo¿e byæ czê¶ci± opowie¶ci.
A co na to wszystko mo¿e nam powiedzieæ samotny, zgorzknia³y mê¿czyzna, który stoi na krawêdzi swojego ¿ycia?
Czytaj±c tê psychologiczno-spo³eczn± ksi±¿kê ¶mia³am siê do siebie, ¶mia³am siê w g³os, a nawet uroni³am niejedn± ³zê. Tutaj prosty tytu³ i zabawnie zatytu³owane rozdzia³y nios³y lekko¶æ opowie¶ci. Jednak nie daj siê zwie¶æ drogi czytelniku tej powierzchownej beztrosce. Ka¿da kolejna strona, ka¿dy rozdzia³ odkrywa³y wiêcej, ni¿ kto¶ móg³by siê spodziewaæ na pierwszy rzut oka. To by³a niesamowita podró¿, w innym ¶wiecie, w innej narodowej mentalno¶ci bohaterów, ale ze zwyk³ymi ludzkimi rozterkami i rado¶ciami. I tak to ju¿ jest w tym naszym ¿yciu, ¿e nawet niespodziewany przyjazd nowego s±siada lub spotkanie bezdomnego kota mo¿e odwróciæ czyje¶ ¿ycie do góry nogami.
Mê¿czyzna imieniem Ove nie tylko wzrusza i bawi czytelnika, on wchodzi w nasze serce i umys³ robi±c nam taki ludzki rachunek sumienia. Polecam tê ksi±¿kê ka¿demu, kto chce w spo³ecznej opowie¶ci znale¼æ g³êbiê drugiego cz³owieka, spêdziæ czas z u¶miechem, rado¶ci± i refleksj±.
Na podstawie tej piêknej ksi±¿ki nakrêcono a¿ dwa filmy, jeden szwedzki, a drugi produkcji amerykañskiej. Czasami warto sobie poczytaæ, wyobraziæ, a potem przeprowadziæ konfrontacjê, jak to widz± inni ludzie. Zapraszam serdecznie do lektury i do zobaczenia na kartach powie¶ci Mê¿czyzny imieniem Ove!
Urszula Rêdziniak
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Kazuro Ishiguro - ,,Klara i s³oñce’’ - 29 pa¼dziernika 2025
Autorem ksi±¿ki ,,Klara i s³oñce’’ jest Kazuro Ishiguro, brytyjski pisarz japoñskiego pochodzenia, laureat literackiej nagrody Nobla w 2017r.
Literacki Nobel zosta³ mu przyznany za dzie³a, które, jak napisano w uzasadnieniu, ods³oni³y otch³añ, kryj±c± siê pod naszym z³udnym poczuciem wiêzi ze ¶wiatem.
Powie¶æ ,,Klara i s³oñce’’, to emocjonalny utwór, w którym znajdujemy konsekwencje integracji sztucznej inteligencji z ludzkim ¿yciem.
To ksi±¿ka o odpowiedzialno¶ci, lojalno¶ci, ¶mierci i przemijaniu. O ¿alu przeplatanym subtelnym optymizmem, o przyja¼ni i mi³o¶ci, gdzie mi³o¶æ jest odpowiedzi± na samotno¶æ.
Fabu³a ksi±¿ki ,,Klara i s³oñce’’ toczy siê w ¶wiecie dystopijnym, co w odniesieniu do literatury, oznacza umieszczenie akcji i narracji w bli¿ej nieokre¶lonym miejscu i czasie. S± to nieciekawe wizje przysz³o¶ci, zmiany klimatyczne, katastrofy, pandemie, zgubne skutki dewastacji natury.
Akcja powie¶ci rozgrywa siê w³a¶nie w takim dystopijnym ¶wiecie, w którym dzieci poddawane s± zabiegowi korekcji genetycznej w celu zwiêkszenia ich zdolno¶ci umys³owych. Te dzieci, które nie s± skorygowane, maj± ma³± szansê na dobre wykszta³cenie i karierê. By dzieci lepiej siê rozwija³y i nie czu³y siê samotne, tym z lepiej sytuowanych rodzin towarzysz± ,,Sztuczni Przyjaciele’’ – humanoidy.
Narratork± powie¶ci jest w³a¶nie taka Sztuczna Przyjació³ka o imieniu Klara.
Klara jest humanoidem czyli dwuno¿nym stworzeniem, o kszta³cie cia³a bardzo podobnym do ludzkiego, a poniewa¿ humanoidy s± zasilane energi± s³oneczn±, Klara darzy s³oñce wielk± czci±
i wierzy, ¿e równie¿ ludzie s± zale¿ni od ¿yciodajnych w³a¶ciwo¶ci s³oñca.
Oczami Klary poznajemy ¶wiat przysz³o¶ci z nowymi technologiami, z edycj± genów, która to edycja jest ryzykown± procedur± z jednej strony zwiêkszaj±c± inteligencjê, z drugiej powoduj±c szkodliwe skutki uboczne tego zabiegu.
Klarê spotykamy, gdy wraz z innymi SP czeka w sklepie na nabywcê i obserwuje z witryny sklepowej ludzki ¶wiat i tocz±ce siê za szyb± ¿ycie.
Pewnego dnia Klara zostaje kupiona i staje siê Sztuczn± Przyjació³k± dziewczynki o imieniu Josie.
Klara jest bardzo zdolna, bardzo dobrze poznaje ludzk± naturê i ma du¿o dobrych cech cz³owieka. Jest spostrzegawcza, posiada umiejêtno¶ci empatii czyli rozumie ludzkie emocje i reaguje na ich potrzeby w odpowiedni sposób.
Niestety, jako automat, nie wszystko mo¿e odtworzyæ ale idealnie osi±ga g³ówny cel – chroni dziecko przed samotno¶ci±.
Klara zamieszkuje w domu Josie, poznaje jej rodzinê, s±siadów, przyjació³.
Josie powa¿nie choruje, domy¶lamy siê, ¿e choroba jest efektem genetycznej modyfikacji i bardzo zmieni³a I skomplikowa³a ¿ycie nie tylko Josie.
Klara towarzyszy dziewczynce w dzieñ i w nocy, obserwuje, doradza, pomaga, ochrania.
Czytaj±c ksi±¿kê uczestniczymy w ¿yciu Josie a równocze¶nie ¶ledzimy losy Klary poprzez prawie ca³y cykl jej istnienia.
Czyta siê tê powie¶æ z wielkim zainteresowaniem. Czasami wydaje siê wrêcz bajk± a przecie¿ ni± nie jest.
Tyle tutaj ciekawych spraw, wydarzeñ, które poruszaj±, zmuszaj± do refleksji i zastanowienia.
Chcemy siê dowiedzieæ, jak potocz± siê losy Josie, Ricka i innych bohaterów.
Co bêdzie z Klar± po ¿yciu pe³nym gorliwej s³u¿by i mi³o¶ci.
Co jeszcze siê wydarzy? Co bêdzie potem?
A potem, mnie by³o trochê smutno i ¿al, nie tylko dlatego, ¿e to ju¿ koniec ksi±¿ki.
Ewa Bañka
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Spotkanie autorskie z Joanna Kurciel-Frydryszak - 2 pa¼dziernika 2025
W dniu 2 pa¼dziernika 2025 r. w Bibliotece Publicznej w Strzy¿owie odby³o siê spotkanie z Pani± Joann± Kuciel-Frydryszak – pisark±, dziennikark±, absolwentk± polonistyki Uniwersytetu Wroc³awskiego.
Pani Joanna jest autork± biografii Antoniego S³onimskiego „S³onimski. Heretyk na ambonie”
i Kazimiery I³³akowiczówny „I³³a. Opowie¶æ o Kazimierze I³³akowiczównie”, a tak¿e bestsellerowych reporta¿y historycznych „S³u¿±ce do wszystkiego” oraz „Ch³opki. Opowie¶æ o naszych babkach.” Ostatnia pozycja wywo³a³a spo³eczny rezonans i sta³a siê jedn±
z najpopularniejszych ksi±¿ek 25-lecia osi±gaj±c rekordowy nak³ad oraz zdobywaj±c szereg nagród.
Spotkanie poprowadzi³a Pani Marzena Midura – moderatorka Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki, która rozmawia³a z go¶cini± w sposób ciep³y i przyjazny, co pozwoli³o autorce na otworzenie siê i udzielenie szczerych oraz wyczerpuj±cych odpowiedzi na zadane (i niezadane) pytania. Opisa³a jak wygl±da jej praca nad ksi±¿k±, co sk³oni³o ja do wybrania takiej tematyki oraz w jaki sposób pozna³a historie Polek, które pó¼niej opisa³a w swoich ksi±¿kach.
Pani Kuciel-Frydryszak zwróci³a szczególna uwagê na rolê spotkañ autorskich, które zmieni³y jej postrzeganie w³asnych ksi±¿ek i zwróci³y uwagê na aspekty, które wcze¶niej mia³y dla niej mniejsz± wagê. Od samego pocz±tku pisarka zachêca³a publiczno¶æ do rozmowy oraz opowiadania historii swojego ¿ycia, a tak¿e mówienia o wra¿eniach, jakie wywo³a³y jej ksi±¿ki.
Wydarzenie bardziej przypomina³o spotkanie w gronie dobrych znajomych ni¿ wywiad. Osoby w nim uczestnicz±ce komplementowa³y poszczególne pozycje oraz dzieli³y siê swoimi przemy¶leniami,
a autorka s³ucha³a z zainteresowaniem oraz wyrazi³a swoj± wdziêczno¶æ za wszystkie mi³e s³owa
i siêgniêcie do jej prac.
Na zakoñczenie spotkania Pani Joanna zaprosi³a publiczno¶æ do pozostania i porozmawiania osobi¶cie oraz zachêci³a do wysy³ania jej swoich historii droga mailow±, gdy¿ ma ju¿ pomys³ na now± ksi±¿kê
i jest w trakcie zbierania materia³u. Zdradzi³a, ¿e kolejna publikacja równie¿ bêdzie o kobietach, poniewa¿ to kobiety stanowi± najrzadziej opisywan± grupê spo³eczn± i teraz jest czas na to, aby to zmieniæ.
Pani Joanna Kuciel-Frydryszak jest bardzo ciep³± i mi³± kobiet±, która z ³atwo¶ci± nawi±zuje kontakt
z czytelnikami. Spotkanie z ni± by³o interesuj±ce i przyjemne, obejmuj±ce tematykê nie tylko ksi±¿ek pisarki, ale równie¿ historiê naszego kraju oraz naszych w³asnych do¶wiadczeñ.
Spotkanie dofinansowano ze ¶rodków Instytutu Ksi±¿ki pochodz±cych z dotacji celowej Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz dofinansowano ze ¶rodków bud¿etu województwa podkarpackiego na realizacjê projektu DKK.
Agnieszka P³atek
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie
Spotkanie autorskie z Joanna Kurciel-Frydryszak Fotorelacja

Djavadi Negar - „Wszystkie moje rewolucje” - 24 wrze¶nia 2025
Ksi±¿ki, które ostatnio mamy przyjemno¶æ poznawaæ i dzieliæ siê wra¿eniami na naszych spotkaniach w Dyskusyjnym Klubie, poruszaj± bardzo wa¿ne problemy ¿ycia, wrêcz istnienia, w niezmiernie trudnych miejscach i czasach. Ksi±¿ka „Dzikie ³abêdzie. Trzy córki Chin” Chang Jung, któr± czytali¶my wcze¶niej, opowiada losy trzech pokoleñ kobiet i ich rodzin od koñca cesarstwa chiñskiego, przez okupacjê japoñsk±, rz±dy Mao Zedonga
i rewolucjê kulturaln± a historie te ujrza³y ¶wiat³o dzienne tylko dlatego, bo autorka tych opowie¶ci dosta³a szansê wyjazdu na studia do Londynu i tam napisa³a tê autobiograficzn± sagê. W Chinach ksi±¿ka „Dzikie ³abêdzie. Trzy córki Chin” jest ksi±¿k± zakazan±. Równie¿ niedostêpna, tym razem na rynku irañskim, jest kolejna omawiana przez nas ksi±¿ka, napisana przez Irankê, Djavadi Negar zatytu³owana „Wszystkie moje rewolucje”. Piêknie napisana,
z wielow±tkow± i wielowarstwow± narracj± powie¶æ o sile rodzinnych wiêzi, o odkrywaniu w³asnej to¿samo¶ci i o tym, jak przesz³o¶æ kszta³tuje nasz± tera¼niejszo¶æ. Poznajemy historiê Iranu, kraju w³a¶ciwie zupe³nie nam nieznanego, opowiedzian± na przestrzeni prawie stu lat.
Prawda pamiêci, to prawda szczególna. Pamiêæ wybiera, usuwa, wyolbrzymia ,umniejsza, oczernia. Kszta³tuje w³asn± wersjê wydarzeñ, przekazuje w³asn± rzeczywisto¶æ. Niejednorodn± lecz spójn±. Niedoskona³± lecz autentyczn± - tak zastrzega na pocz±tku swojej opowie¶ci Kimja Sad, g³ówna bohaterka i narratorka omawianej ksi±¿ki. Kimja, to prawnuczka Nur, b³êkitnookiej dziewczynki, urodzonej w XIX wieku w haremie. Autorka pokazuje nam ¿ycie Nur w Teheranie, potem bia³a rewolucja lat 60-tych, kiedy kobiety w Iranie uzyska³y prawo wyborcze oraz wprowadzono obowi±zkow± szko³ê ¶redni±. Rok 1979 - rewolucja islamska i kolejne zmiany. Wraz z tymi rewolucjami poznajemy zmieniaj±c± siê historiê licznej rodziny Kimji Sad. W ksi±¿ce mamy mo¿liwo¶æ poznaæ wiele zdarzeñ, które nie powinny a nawet wrêcz nie mog³y, jak nam siê wydaje zaistnieæ, a jednak mia³y miejsce.
Nie jest to autobiografia, chocia¿ wiele w±tków i tematów jest dos³ownie przeniesiona z ¿ycia autorki.
Rodzice Kimji, to dzia³acze opozycyjni, którzy dla w³asnego bezpieczeñstwa
i bezpieczeñstwa swoich dzieci, wyemigrowali do Francji. Francja, kraina jak ze snów, mocno ich rozczarowa³a ale pozwoli³a ich córkom wie¶æ w miarê bezpieczne i spokojne ¿ycie.
W Iranie rodzina Sadrów stanowi³a wielowymiarow± ca³o¶æ: dziadkowie, wujkowie, ciotki, kuzyni, przyjaciele byli bardzo z¿yci, pomagali sobie, wspierali siê, wspólnie spêdzali wolny czas co dawa³o im poczucie jakiego¶ bezpieczeñstwa, bo jak czytamy w spo³eczeñstwie,
w którym wszêdzie czyhaj± pu³apki i korupcja, w którym zwyk³e wyj¶cie do sklepu mo¿e siê przerodziæ w koszmar, warunkiem pozostania przy ¿yciu jest snucie historii, ba¶ni, opowie¶ci. Pozwala zwalczyæ strach, znale¼æ pociechê tam, gdzie siê ona znajduje, w spotkaniach,
w rozpoznaniu, w ocieraniu siê w³asnym istnieniem o cudze.
Starsze siostry Kimji ciê¿ko pracowa³y, by osi±gn±æ zamierzony cel, zdobyæ wykszta³cenie, pracê i odpowiedni± pozycjê w nowym kraju. Najm³odsza, Kimja, to buntowniczka, która twierdzi³a, ¿e by zintegrowaæ siê z now± kultur±, trzeba najpierw od³±czyæ siê od w³asnej, oddzieliæ siê, dezintegrowaæ, rozpa¶æ. Matka Kimji, m±dra i silna kobieta, na uchod¼stwie sta³a siê bezradna i zagubiona. Jak mówi córka: zapewne przesta³a wiedzieæ kim jeste¶my
i czego mo¿e teraz od nas oczekiwaæ. Wykorzenienie sprawi³o, ¿e rodzina Sadrów sta³a siê obca nie tylko dla otoczenia ale i dla siebie nawzajem.
Z perspektywy silnej narratorki, autorka Negar Djavadi przedstawia nam trudne tematy. Pokazuje ró¿ne, czasami bardzo dramatyczne oblicza Iranu
i opowiada o losach kobiet tam ¿yj±cych. £±cz±c w ca³o¶æ elementy autobiografii, intymnego dziennika i sagi rodzinnej wplata w to historiê swojej ojczyzny, Iranu. A wszystko to tka, jak piêkny, perski dywan. Po przeczytaniu „Wszystkich moich rewolucji”, u¶wiadamiamy sobie, jakie to szczê¶cie byæ wolnym i mieæ prawo do wyra¿ania w³asnej to¿samo¶ci.
Ewa Bañka
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Jung Chang -,,Dzikie ³abêdzie. Trzy córki Chin’’ - 27 sierpnia 2025
,,Dzikie £abêdzie’’ to opowie¶æ autorki Jung Chang, o jej losach, jak równie¿ jej matki i babki. Historia tych trzech kobiet rozgrywa siê na tle wydarzeñ Chin z pocz±tków dwudziestego wieku a¿ do ¶mierci Mao. Tych siedem dekad w historii Chin by³o pasmem turbulencji i niewyobra¿alnych zbrodni na narodzie, tak ze strony obcych mocarstw jak i rodzimych przywódców.
W ksi±¿ce mamy do czynienia z mnóstwem faktów, tych rodzinnych i tych w tle. Mo¿na siê pogubiæ nie znaj±c szerszego kontekstu dla tych wydarzeñ. Szczególnie dla czytelnika dla którego kultura
i historia Chin nie jest powszechnie znana i rozumiana. Nie wiem czy Jung Chang by³a ¶wiadoma pisz±c kolejne trzy ksi±¿ki ale tak czy inaczej wype³niaj± one te braki w wiedzy na wspomniany temat. Mam tu na my¶li kolejno:
1. „Cesarzowa wdowa Cixi” to okres zakulisowych rz±dów konkubiny cesarskiej a¿ do jej ¶mieci
i pocz±tków demokracji, tj. okres od lat 1860-tych do 1908. Fascynuj±c± droga jaka przesz³y Chiny
z kraju zamkniêtego na otwieraj±cym siê na ¶wiat zewnêtrzny.
2. „Siostry z Szanghaju” to z kolei opowie¶æ o trzech siostrach których los splata siê z okresem po upadku cesarstw a¿ do koñca dyktatury Mao. W kolejno¶ci wieku, najstarsza zona biznesmena gromadz±ca spory maj±tek, w szczególno¶ci kosztem narodu chiñskiego gdy jej m±¿ by³ ministrem
w rz±dzie Cziang Kai Szeka, ¶rednia by³a ¿ona pierwszego prezydenta Chin wykreowanego na „Ojca narodu” a nastêpnie staje siê wspó³pracuj±ca z re¿imem Mao, trzecia najm³odsza zostaje ¿ona Chiang Kaj Czeka.
3. „Mao” to biografia tej jak¿e pora¿aj±cej postaci, która bije na g³owê Hitlera Stalina razem wziêtych.
Po przeczytaniu tych pozycji du¿o ³atwiej zrozumieæ losy kobiet z ,,Dzikich ³abêdzi.’’
Specjalnie nie zdradzam wiêcej z losów postaci, same czasy w których wszystko ma miejsce powinny byæ wystarczaj±c± zachêt± by siêgn±æ po te ksi±¿kê.
Dla mnie „Dzikie ³abêdzie” s± najs³absz± z ksi±¿ek autorki. Mo¿e dlatego ¿e to pierwsza, mo¿e za du¿o informacji bez wiêkszych refleksji. Nie wyczuwa³em ¿adnych emocji w jak¿e osobistej opowie¶ci. Tak jakby Jung wychowana bez rodzicielskiej mi³o¶ci nie potrafi³a opisaæ odczuæ a tylko rejestrowaæ kolejne wydarzenia. Taka sucha relacja pozostawia pewien niedosyt, a mo¿e i niesmak. Có¿, to tylko mój odbiór, to tylko moje spojrzenie na ¶wiat.
Niemniej jednak polecam przeczytanie „Dzikich ³abêdzi” i zachêcam do pozosta³ych wymienionych tu pozycji.
Alex Kecor
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Christiana Moreau -,,Czerwony kaszmir” - 30 lipca 2025
Ksi±¿ka Christiany Moreau „Czerwony kaszmir” to historia osób, których losy w ró¿ny sposób zosta³y powi±zane ze sweterkiem zrobionym z tytu³owego czerwonego kaszmiru. To opowie¶æ
o nastolatkach, które, pozbawione szans na godne ¿ycie w ukochanym kraju, zdecydowa³y siê na ciê¿k± i d³ug± tu³aczkê do miejsca, które tylko wydaje siê byæ spe³nieniem marzeñ.
To historia dwóch kobiet, które w dzieciñstwie postanowi³y z³±czyæ swoje ¿ycie i ich przyja¼ñ jest trwa³a i silna pomimo ci±g³ych zmian zachodz±cych w ka¿dej z nich. To wreszcie opis procesu twórczego, jaki mo¿e towarzyszyæ ¿yciu artysty.
Autorka w prosty sposób opisuje zdarzenia i emocje, które mog± przytrafiæ siê ka¿demu z nas. Czytaj±c ksi±¿kê zastanawiamy siê, jak my post±piliby¶my w podobnej sytuacji. Czy znale¼liby¶my wystarczaj±co du¿o odwagi w sobie, aby walczyæ o marzenia? Czy nasze wychowanie i kultura maj± znaczenie, gdy ¶wiat odwraca siê do nas plecami? Czy na drodze naszego ¿ycia spotkali¶my kogo¶, kto pomóg³ nam odmieniæ nasz los? Ta wzruszaj±ca powie¶æ o przewrotno¶ci losu sk³ania do wielu przemy¶leñ.
W tre¶ci ksi±¿ki mo¿na znale¼æ wiele chiñskich przys³ów, które mog± staæ siê naszym motto
i pomóc w zaakceptowaniu tego, co rani oraz w znalezieniu pocieszenia i nadziei na przysz³o¶æ. Jednym z moich ulubionych jest przys³owie przytoczone przez m³od± dziewczynê, która chce zmotywowaæ przyjació³kê do walki o swoje ¿ycie: „Pamiêtaj, ¿e choæ nie mo¿emy zapobiec, by ptaki nieszczê¶cia fruwa³y nad naszymi g³owami, to mo¿emy nie pozwoliæ, by wi³y gniazda w naszych w³osach.”
Ksi±¿ka „Czerwony kaszmir” jest krótka, ale pe³na tre¶ci i refleksji. Serdecznie polecam, ¿eby siêgn±æ po ni± w czasie zbli¿aj±cych siê zimnych i d³ugich wieczorów, aby ogrzaæ siê wewnêtrzne prze¿ywaj±c piêkn± i siln± przyja¼ñ wraz z bohaterkami.
Agnieszka P³atek
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Daisy Goodwin - ,,Diwa. Opowie¶æ o Marii Callas’’ - 25 czerwiec 2025
,,Diwa. Opowie¶æ o Marii Callas”’ autorstwa Daisy Goodwin to powie¶æ, która przywraca do ¿ycia jedn± z najbardziej fascynuj±cych postaci XX wieku – Mariê Callas.
Callas nie by³a jedynie artystk±, o niezwyk³ym talencie, ale tak¿e kobiet± o skomplikowanej osobowo¶ci, naznaczon± dramatycznym ¿yciem prywatnym.
Goodwin snuje opowie¶æ, która ³±czy wielk± sztukê, pasjê i bolesne rozczarowania, ukazuj±ce zarówno blaski, jak i cienie s³awy. Autorka rysuje portret kobiety, która od najm³odszych lat musia³a walczyæ o swoje miejsce w ¶wiecie. Wychowana w Grecji okupowanej przez nazistów, dorasta³a pod okiem despotycznej matki dla której jej talent by³ jedynie narzêdziem do zdobycia pieniêdzy.
¯ycie Callas wymaga³o po¶wiêcenia, perfekcji i nieustannego udawadniania swojej warto¶ci. Gdy w koñcu zdoby³a s³awê, sta³a siê niekwestionowan± królow± sceny operowej. W ksi±¿ce szczególnie wyrazista jest relacja Callas z Aristotelisem Onasisem, greckim magnatem, który odmieni³ jej ¿ycie. Goodwin opisuje ten zwi±zek z ogromn± wra¿liwo¶ci±, pokazuj±c nie tylko jego romantyczne aspekty, ale równie¿ toksyczno¶æ. To nie jest opowie¶æ o s³awie i romansie. To historia kobiety, która przez ca³e ¿ycie szuka³a mi³o¶ci. Ca³y dramat ¿ycia Callas to mi³o¶æ, której tak bardzo pragnê³a od rodziców, mê¿czyzn, widowni. Dla mi³o¶ników opery, historii o silnych kobietach i tragicznych romansach bêdzie to lektura pe³na dramatyzmu i wzruszeñ. Lektura wyborna, zapewnia mnóstwo emocji.
Anna Wójciak
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Stephena Bowna -,,Amundsen ostatni wiking’’ - 28 maj 2025
Stephena Bowna – „Amundsen ostatni wiking"
„Amundsen ostatni wiking" autorstwa Stephena Bowna przedstawia drogê ¿yciow± tego niezwyk³ego cz³owieka. Pod koniec ¿ycia stwierdzi³: " Odk±d skoñczy³em 15 lat, wytrwale zmierza³em ku ostatecznemu celowi. Wszystko czego dokona³em jako badacz polarny, to rezultat planowanych,
w pe³ni ¶wiadomych i starannych przygotowañ podczas ca³ego mojego ¿ycia". ¦ledz±c ¿ycie Amundsena na podstawie przeczytanej ksi±¿ki, trudno siê z tym nie zgodziæ.
Urodzony 16 lipca 1872 roku ju¿ od dziecka uczy³ siê je¼dziæ na nartach i ³y¿wach, nawet
w zimie spa³ przy otwartym oknie, hartowa³ cia³o. Inspiracj± dla Amundsena by³ John Franklin, którego historie podró¿y czyta³ i które ukszta³towa³y bieg jego ¿ycia. Godna podziwu jest determinacja z jak± d±¿y³ do celu. Czyta³ historie podró¿ników, wyszukiwa³ b³êdy jakie pope³niali,
w ten sposób sam ich unika³. Potrafi³ uczyæ siê na b³êdach innych, ale równie¿ na swoich. ¯adne pora¿ki go nie zniechêca³y. Dwie wyprawy zimowe na p³askowy¿u norweskim, pobyt w wojsku, zdobycie patentu kapitana, studiowanie dzienników badaczy polarnych wszystko to mia³o s³u¿yæ zdobyciu do¶wiadczeñ, które mia³y mu siê przydaæ w pomy¶lnym przebyciu Przej¶cia Pó³nocno-Zachodniego, zdobyciu bieguna po³udniowego i pó³nocnego. Bardzo wa¿nym etapem w jego ¿yciu by³ pobyt w¶ród Innuitów Netsilik, od których nauczy³ siê powoziæ psimi zaprzêgami, budowaæ igloo, wykorzystywaæ ubrania, dziêki tej wiedzy i ¶wietnej organizacji wyprawa na biegun po³udniowy odnios³a sukces. Nigdy nie pogardza³ rdzennymi mieszkañcami, którzy zamieszkiwali obszary polarne, szanowa³ ich zwyczaje i odmienno¶æ. By³ cz³owiekiem o otwartym umy¶le , potrafi³ dostrzec ogromne mo¿liwo¶ci w lotnictwie (pionierski lot, który dowiód³, ¿e wokó³ bieguna pó³nocnego nie istnieje ¿aden sta³y l±d).
Aby zdobyæ ¶rodki finansowe na wyprawy je¼dzi³ z wyk³adami, opowiada³ barwnie o swoich podró¿ach, pisa³ ksi±¿ki, reklamowa³ ró¿ne przedmioty m.in. buty, konserwy, pasty do zêbów, wydawane by³y pocztówki, znaczki pocztowe, w "New York Times" ukaza³o siê ponad 400 artyku³ów dot. Amundsena. Otrzymywa³ równie¿ du¿e finansowe wsparcie od mo¿nych ówczesnego ¶wiata, tak¿e od rz±du Norwegii.
Jak o ka¿dym wielkim cz³owieku s± sprzeczne opinie. Z pewno¶ci± by³ cz³owiekiem skomplikowanym, grubiañskim, obcesowym a nawet nieobliczalnym, ale by³ równie¿ bardzo lojalny wobec swoich dawnych towarzyszy podró¿y ( po¿ycza³ pieni±dze, za³atwia³ pracê, renty, odznaczenia).Kiedy w czasie I-szej wojny ¶wiatowej niemiecka ³ód¼ podwodna storpedowa³a norweski kuter rybacki, Amundsen w ge¶cie protestu odda³ wszystkie odznaczenia jakie otrzyma³ od Niemców.
¯y³ z pasj±, traktowa³ swoje cele jako fizyczne i umys³owe. Planowa³ je niczym operacje wojskowe. Podchodzi³ do celu racjonalnie, dlatego odnosi³ sukcesy tam, gdzie innym siê nie udawa³o.
Z licznych wypowiedzi Amundsena jedna z pewno¶ci± zas³uguje na przytoczenie: "Wype³ni³em moje dzie³o. Wszystkie wielkie problemy zosta³y rozwi±zane. To, co zosta³o do zrobienia w badaniach polarnych, jest ju¿ kwesti± szczegó³ów. Niech inni siê tym zajm±." Tak wiêc nie by³o co zdobywaæ, czas odej¶æ....
18 czerwca 1928 roku Amundsen wyruszy³ w ostatni± podró¿ swojego ¿ycia. By³a to wyprawa poszukiwawcza za zaginion± za³og± Nobilego. Amundsen by³ z Nobilem skonfliktowany, jednak nie zawaha³ siê uczestniczyæ w locie samolotem, który lecia³ na ratunek. Samolot mia³ silnik zbyt ma³ej mocy, by³ przeci±¿ony, nie by³ przystosowany do l±dowania na wzburzonym morzu b±d¼ lodzie, wydaje siê ¿e by³ skazany na klêskê.
Autor "Amundsena ostatniego wikinga" przedstawi³ swojego bohatera jako cz³owieka wielowymiarowego z jego wadami i zaletami. Wydaje siê, ¿e by³ obiektywny w ocenie ówczesnych czasów, wyborów bohatera,
korzysta³ z do¶æ obszernej bibliografii.
To co przedstawi³am w tym krótkim artykule, to tylko ma³y wycinek tego co przedstawi³ autor w ksi±¿ce "Amundsen ostatni wiking". Lektura warta uwagi, wielce pouczaj±ca, to ho³d dla niezwyk³ego cz³owieka. Roald znaczy "Wspania³y", taki w³a¶nie by³ Amundsen.
Szczerze zachêcam do przeczytania tej ksi±¿ki, aby poznaæ tego niezwyk³ego cz³owieka.
Krystyna Przysta¶
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Tove Ditleson -,,Trylogia Kopenhaska’’ - 30 kwiecieñ 2025
,,Trylogia Kopenchaska” jest biografi± duñskiej pisarki Tove Ditleson. Urodzina w 1918 r. w Kopenhadze w biednej robotniczej rodzinie dorasta³a w trudnym czasie II wojny ¶wiatowej.
Tworzy³a poezjê, powie¶ci, opowiadania, pisa³a tak¿e ksi±¿ki dla dzieci, ale przede wszystkim wspomnienia. Jej dzieciñstwo by³o jak pisze ,,ciche, przyczajone i nikomu niepotrzebne”. Nie kochana przez matkê, ci±gle marzy o spotkaniu kogo¶ kto by j± rozumia³ i wys³ucha³. Ju¿ jako 15-latka musia³a zakoñczyæ edukacjê i podj±æ pracê zarobkow± by wspomóc rodzinê.
Potem kolejne prace, czêsto zmieniane bo nie przynosz±ce jej satysfakcji.
W wieku 18-lat wyprowadza siê z domu i zaczyna samodzielne ¿ycie. Przez ca³y czas pisze wiersze i po kilku nieudanych próbach zostaje wydany jej I tomik poezji przez cz³owieka który zostaje jej mê¿em. Jest starszy od jej ojca, wiêc ma³¿eñstwo szybko siê rozpada. Ale pisarka wychodzi za m±¿ jeszcze trzy razy i rodzi dwoje dzieci.
Niestety jej relacje z dzieæmi ulegaj± destrukcji w skutek jej uzale¿nienia od leków. Pisarka mówi o tym z brutaln± szczero¶ci± – uzale¿nienie zdominuje jej ¿ycie.
Ukazuje siebie jako niewiern± ¿onê, otwarcie mówi o aborcjach, nieudanych zwi±zkach, terapiach odwykowych.
,,Trylogia Kopenhaska’’ jest wnikliw± retrospekcj± jej ka¿dego etapu ¿ycia od dzieciñstwa do okresu dojrza³ej kobiety.
Poprzez literaturê pisarka chcia³a wyraziæ siebie, swoje ambicje, pragnienia, lêki.
To trudna, wrêcz mroczna lektura ale wci±gaj±ca czytelnika w powik³ane losy bohaterki. Ka¿demu dostarczy wielu emocji choæ opinie o niej mog± byæ kontrowersyjne.
Maria Rosó³
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Nagroda Instytutu Ksi±¿ki za najlepsz± recenzjê dla Agnieszki P³atek
Z ogromn± rado¶ci± i dum± przyjêli¶my wiadomo¶æ o kolejnej nagrodzonej recenzji dla strzy¿owskiego Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki dzia³aj±cego przy Bibliotece Publicznej Gminy i Miasta im. Juliana Przybosia w Strzy¿owie.
Laureatk± nagrody zosta³a Pani Agnieszka P³atek. Serdecznie gratulujemy naszej klubowej kole¿ance i ¿yczymy kolejnych sukcesów.
Pani Agnieszka napisa³a recenzjê ksi±¿ki ,,Uratowaæ Missy’’ - autorstwa Beth Morrey. Ksi±¿ka by³a tematem dyskusji naszego spotkania klubowego w miesi±cu styczniu br., a zosta³a umieszczona w marcowym wydaniu miesiêcznika ,,Waga i Miecz’’.
Wszystkich mi³o¶ników literatury zapraszamy na spotkania naszego Klubu w strzy¿owskiej Bibliotece, które odbywaj± siê raz w miesi±cu.
Moderator DKK Marzena Midura
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Bonnie Garmus - ,,Lekcje chemii’’- 26 marzec 2025
Jest to ksi±¿ka, która poch³onê³a mnie od pierwszych stron i przeczyta³am j± z zapa³em, jednym tchem. Autorka opowiada nam
o niezwyk³ej kobiecie Elizabeth Zott, która ¿yj±c na prze³omie lat 50 tych i 60 tych XX wieku, postanowi³a zostaæ naukowcem w dziedzinie chemii. Wspomniane lata nie sprzyjaj± determinacji kobiet w walce
o spe³niane swoich marzeñ w dziedzinie nauki, widziane s± w roli matki, ¿ony i opiekunki domowego ogniska. S± spostrzegane jako g³upie, s³abe istoty, nie maj±ce w³asnego zdania. Niestety w tamtych czasach ¶wiat jest zdominowany przez mê¿czyzn, którzy o wszystkim decyduj±, nie ma równouprawnienia i nie ma miejsca dla kobiet
w ¶wiecie nauki i medycyny. Elizabeth jest piêkn±, utalentowan±, inteligentn±, ¶mia³± m³od± kobiet±, która postanawia zawalczyæ
o swoje marzenia i po¶wiêciæ siê nauce w dziedzinie chemii. Nie chce powielaæ przyjêtych stereotypów, nie pragnie ma³¿eñstwa, ani mê¿a
i dzieci. Pomimo nie ³atwego i tragicznego dzieciñstwa, jest stanowcza uparta i pe³na zapa³u do zrealizowania w³asnego celu. Mimo nie ukoñczonych studiów (zosta³a zgwa³cona przez promotora)
i rzucanych pod nogi k³ód, prze do przodu, kocha chemiê i chce co¶ osi±gn±æ jako naukowiec. Dziêki swej asertywno¶ci i inteligencji nie poddaje siê, uczy kobiety walczyæ o swoje prawa, prowadz±c
w telewizji „chemiczny” program kulinarny. Jedynym jej przyjacielem
i wielk± mi³o¶ci± jest Calvin Evans - wybitny naukowiec, pretendent do nagrody Nobla, niestety los chcia³ aby nie cieszyli siê zbyt d³ugo w³asnym szczê¶ciem i dopasowaniem „jak dwie po³ówki jab³ka” Wszystkie postacie wykreowane przez autorkê, s± sympatyczne
i m±dre, rezolutna córeczka Mad - ma³a niezwykle inteligentna dziewczynka oraz ich czworono¿ny przyjaciel o niezwyk³ym imieniu „Szósta Trzydzie¶ci” Interesuj±cy jest równie¿ w±tek wio¶larstwa któr± to pasj± zarazi³ Elizabeth Calvin. Uwa¿am tê ksi±¿kê za pere³kê, napisan± niezwykle b³yskotliwie z humorem i dowcipem. Choæ nie brakuje w niej momentów które ¶ciskaj± czytelnika za serce. Ksi±¿ka jest debiutem pisarskim Bonnie Garmus, bardzo polecam przeczytaæ
i odkryæ w niej w³asne emocje i prze¿ycia.
Wanda Przyby³owicz
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Bonnie Garmus - ,,Lekcje chemii’’- 26 marzec 2025
Ksi±¿ka Bonnie Garmus „Lekcje chemii‘’ - s±dz±c po tytule my¶la³am ¿e bêdzie smêtnie, nudno
i nieciekawie, a by³o fascynuj±co, wzruszaj±co i m±drze. Chemia to ¿ycie, wszystko co nas otacza jest chemi±. Ksi±¿ka „Lekcje chemii” porusza mnóstwo niezmiernie wa¿nych spraw, a najwa¿niejsza to chyba sprawa kobiety jako cz³owieka, naukowca, ¿ony, matki czy kochanki. Dlaczego kobieta to ta gorsza istota? „I mê¿czy¼ni i kobiety s± lud¼mi, a jako ludzie jeste¶my wytworami wychowania, ofiarami apatycznych systemów edukacji oraz sami decydujemy
o swoich wyborach. Upraszczaj±c, wprowadzenie kobiet do pozycji istot gorszych od mê¿czyzn
i wywy¿szanie mê¿czyzn do poziomu lepszy od kobiet nie ma przyczyn biologicznych tylko kulturowe. I zaczyna siê od dwóch s³ów: ró¿owy i niebieski.’’ Bonnie Garmus w swojej ksi±¿ce ,,Lekcje chemii‘’ opowiada o problemach i ¿yciu kobiet w latach 50 XX wieku, kiedy to ¶wiat by³ zdominowany przez mê¿czyzn i chce pokazaæ kobietom, ¿e mog± odnosiæ sukcesy i ¿yæ odwa¿nie. ,,Odwaga jest korzeniem zmiany, a zmiana jest tym, do czego jeste¶my chemicznie stworzeni.’’ Autorka pokazuje te¿ w sposób niezwykle inteligentny rolê nauki, badañ, zw³aszcza eksperymentów chemicznych w taki sposób, ¿e my to po prostu poch³aniamy i przede wszystkim rozumiemy. Kiedy czytamy o wielkiej pasji Calvina Evansa, a by³o to wio¶larstwo, autorka podpowiada nam, ¿e „jak siê zastanowiæ wio¶larstwo jest prawie tym samym, co wychowanie dzieci, jedno i drugie wymaga cierpliwo¶ci, wytrzyma³o¶ci, si³y i zaanga¿owania i ani jedno ani drugie nie pozwala nam zobaczyæ dok±d zd±¿amy‘’. Genialna Elizabeth Zott, genialny, nominowany do nagrody Nobla jej partner Calvin Evans i genialne, bo inaczej byæ nie mog³o, ich dziecko ale te¿ genialny pies, który jest bardziej ludzki ni¿ niejeden cz³owiek. A ludzie, có¿, „ludzie g³upi mog± nie orientowaæ siê, ¿e s± g³upi z powodu w³a¶nie g³upoty…”
Zachêcam do przeczytania ksi±¿ki ,,Lekcje chemii’’, wierzcie mi, nie bêdzie to ani g³upi pomys³ ani zmarnowany czas.
Ewa Bañka
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Valerie Perrin - ,,¯ycie Violette’’- 26 luty 2025
„ ¯ycie Violette” to druga ksi±¿ka Valerie Perrin, a pierwsza wydana w Polsce. W krótkim czasie pozycja ta sta³a siê francuskim bestselerem i najlepiej sprzedaj±c± siê powie¶ci± we W³oszech. Autorka jest francusk± fotograficzk± i scenarzystk±, wspó³pracowniczk± i ¿yciow± partnerk± popularnego i niezwykle cenionego na ca³ym ¶wiecie re¿ysera Claudea Leloucha.
Ksi±¿ka „¯YCIE VIOLETTE” jest bardzo interesuj±ca. A¿ trudno uwierzyæ, ¿e powie¶æ, której niecodziennym miejscem fabu³y jest cmentarna aura, oka¿e siê tak wyj±tkowa, tak b³yskotliwa
i przede wszystkim daj±ca nadziejê, ¿e dobro zawsze w koñcu do nas wraca. Trzeba tylko w to wierzyæ. Powie¶æ czyta siê z przyjemno¶ci±. To piêkna, harmonijna lektura, która uwodzi nas ciekawymi elementami: melancholi± i tajemnic±, napawa nadziej± w poszukiwaniu mi³o¶ci i podró¿y now± drog± ¿ycia. Rdzeniem tematycznym tej ksi±¿ki jest samotno¶æ. Taka sobie, niewidoczna dla otoczenia osoba, tytu³owa bohaterka, któr± mo¿na poprosiæ o du¿e i ma³e rzeczy, nie ma nadzwyczajnych talentów, intelektu, ambicji lecz ma wspomnienia i ból po stracie jedynego dziecka. Niepocieszona po stracie córeczki, ucieka w ¶wiat wyobra¼ni, b±d¼ dyskretnie stara siê podpatrywaæ cmentarne mogi³y i ¿ycie za cmentarn± bram±. Takie zachowanie g³ównej bohaterki powie¶ci powoduje odkrywanie i obna¿anie wszystkich sfer jej osobistego ¿ycia, ale czy jest dobrym ¶rodkiem wyj¶cia do refleksji, my¶lenia nie tylko o tym co teraz a co mog³o by byæ, gdyby inaczej siê u³o¿y³o.
Nieodkryta na pocz±tku tajemnica tytu³owej bohaterki z ka¿d± nastêpn±, przeczytan± stron± zaczyna siê rozja¶niaæ, przy okazji o¶wiecaj±c nas, ¿e wszystko mo¿na odcierpieæ i narodziæ siê na nowo.
Nale¿y te¿ skupiæ ca³± uwagê, by wysup³aæ ze szczególików co¶ realnego, co ma wielkie znaczenie dla czytelnika, który czasem lubi siê uto¿samiaæ z pozytywnym bohaterem ksi±¿ki lecz nie zawsze w przekazie roli, do której lgnie wiele tajemnic.
Serdecznie polecam.
Czes³awa Szlachta-Pytko
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Wojciech Chmielarz -„Rana”- 26 luty 2025
,,PODOBNO CZAS LECZY RANY. JEDNAK NIEKTÓRE NIGDY SIÊ NIE ZABLI¬NIAJ¡.’’
Potwierdzenie tej tezy mo¿emy znale¼æ w ksi±¿ce Wojciecha CHMIELARZA, jednego
z najbardziej cenionych autorów m³odszego pokolenia, pt. „RANA”, która by³a tematem spotkania naszego Klubu.
„RANA” ³±czy niebanalny w±tek kryminalny z g³êbok± analiz± ludzkich emocji
i traumy. Znajdujemy w niej specyficzn± patologiê z³a, z³o¿ono¶æ ludzkich relacji, gdzie prze¿ycia z przesz³o¶ci maj± wp³yw na dalsze ¿ycie. Szeroko rozpowszechniona korupcja, przekrêty gospodarcze, toksyczne zwi±zki miêdzyludzkie nios± ze sob± trudne konsekwencje.
Jednak ten w±tek kryminalny jest tylko t³em dla podkre¶lenia trudnych stosunków miêdzy rodzicami a dzieæmi. Z przeprowadzanych badañ wynika, ¿e dzieci i m³odzie¿ odczuwaj± brak poczucia oparcia i niezrozumienia zarówno w domu jak i szkole. G³ówna bohaterka Klementyna, nauczycielka w elitarnej szkole, do której uczêszczaj± dzieci bogatych rodziców, jest kobiet± ciê¿ko do¶wiadczon± – w dzieciñstwie maltretowana fizycznie i psychicznie przez matkê – zostaje wci±gniêta w niebezpieczn± grê, która odbywa siê w jednej z klas.
Pewnego dnia ginie pod ko³ami poci±gu jedna z uczennic szko³y. Wszyscy uwa¿aj±, i¿ to by³ wypadek, ale jedna z nauczycielek w to nie wierzy. Znika w niewyja¶nionych okoliczno¶ciach. Oficjalnie – sama zwalnia siê z pracy. Klementyna zostaje wci±gniêta w niebezpieczn± grê. Stara siê doj¶æ prawdy, poniewa¿ widzia³a zakrwawione cia³o tej nauczycielki w jednej z klas. Sprawa zatacza coraz wiêksze krêgi, wci±ga nie tylko doros³ych ale tak¿e dzieci.
W traumatycznych chwilach niewyobra¿alna jest postawa rodziców, którzy, gdy policja zaczyna prowadziæ dochodzenie, boj±c siê o w³asne interesy, gotowi s± po¶wiêciæ w³asne dzieci. Zaskakuj±ce zachowanie Klementyny – koñczy sprawê, ale pobudza do refleksji.
Irena Wojciechowska
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Beth Morrey „Uratowaæ Missy”- 29 styczeñ 2025
Ksi±¿ka „Uratowaæ Missy” to powie¶æ obyczajowa, która z definicji ma przedstawiaæ charakter konkretnego ¶rodowiska spo³ecznego. Sama autorka, Beth Morrey przyznaje, ¿e napisa³a j± zainspirowana lud¼mi, których spotyka³a w parku podczas spacerów z psem i to w³a¶nie ¶rodowisko tzw. „psiarzy” chcia³a opisaæ. Równocze¶nie jest to ksi±¿ka o bardzo sympatycznej staruszce, która skrywa wiele tajemnic. Czytaj±c opis ksi±¿ki nie spodziewamy siê tak g³êbokiej tre¶ci. Powie¶æ jest zaskakuj±ca pod wieloma wzglêdami, nie tylko z powodu historii, któr± opowiada, ale równie¿ dlatego, ¿e ka¿dy mo¿e znale¼æ w niej co¶ innego.
Ksi±¿ka pisana jest jêzykiem prostym, codziennym. Pocz±tkowo odnios³am wra¿enie, ¿e ma stanowiæ dziennik opisuj±cy wydarzenia dnia codziennego, który móg³by byæ pisany przez ka¿dego z nas. Jednak¿e to w³a¶nie ta prostota powoduje, ¿e uto¿samiamy siê z g³ówn± bohaterk±, ¿e ksi±¿ka wzbudza w nas tak wiele emocji… tak, jakby¶my rozmawiali, czy raczej czytali zapiski nasze w³asne, naszej mamy lub babci. W tytu³owej bohaterce ka¿dy z nas mo¿e rozpoznaæ kogo¶ innego. Dla mnie by³a to bardzo emocjonuj±ca ksi±¿ka, poniewa¿ ja w g³ównej bohaterce widzia³am moj± mamê, która odesz³a dwa lata temu i za któr± bardzo têskniê.
Powie¶æ u¶wiadomi³a mi jak rzadko zastanawiamy siê nad tym, jak ¿yj± nasi bliscy: czy s± szczê¶liwi, o czym my¶l±, co czuj±, czego oczekuj±, o czym marz±… ¿yjemy z dnia na dzieñ i nie zastanawiamy siê nad tym, jak spêdzamy nasz czas z bliskimi, czy po¶wiêcamy wystarczaj±c± ilo¶æ czasu i uwagi naszym najbli¿szym, czy raczej czas ten jest dla nas tak zwyczajny i oczywisty, ¿e go w ogóle nie doceniamy. Missy pokazuje nam, jak mog± wygl±daæ my¶li naszych bliskich, w jaki sposób przejmuj± siê oni swoimi problemami i czy ³atwo im o nich zapomnieæ choæby na chwilê, aby cieszyæ siê ma³ymi rzeczami np. wspólnie zjedzonymi lodami.
Moim zdaniem przes³aniem tej ksi±¿ki jest to, ¿e ¿ycie jest piêkne i powinni¶my ¿yæ tu i teraz. Nie ma znaczenia jakie problemy i dramaty dotykaj± nas ka¿dego dnia, bo zawsze mo¿na znale¼æ co¶ ma³ego, z czego mo¿emy czerpaæ rado¶æ. Tytu³owa Missy udowadnia, ¿e w ka¿dym wieku i pomimo wielu przeciwno¶ci, ka¿dy mo¿e poznaæ przyjació³ i znale¼æ piêkno ¿ycia, wszyscy mo¿emy czerpaæ z ¿ycia gar¶ciami. Nie jest wa¿ne jakie mamy problemy, jakie mamy zdrowie czy ile mamy pieniêdzy, ¿ycie jest piêkne i zawsze mo¿emy zrobiæ w ¿yciu co¶, co sprawi nam rado¶æ. Zawsze wzejdzie s³oñce, które rozja¶ni ¶wiat.
Ta przepiêkna ksi±¿ka poruszy³a mnie ogromnie, polecam j± ka¿demu. Ta wyj±tkowa powie¶æ ³±czy do¶wiadczenia pokoleñ, dlatego wiêkszo¶æ z nas odnajdzie w niej cz±stkê w³asnego ¿ycia, rozpozna pewne wydarzenia lub schematy dnia codziennego. Oczywi¶cie odbiór ksi±¿ki zale¿y od wra¿liwo¶ci i do¶wiadczeñ czytelnika oraz od tego, na jakim etapie ¿ycia obecnie siê znajduje, ale ka¿dy z nas bêdzie kiedy¶ starsz± osob± i zdecydowana wiêkszo¶æ ma takie osoby w swoim otoczeniu, dlatego warto czytaæ ksi±¿ki o starszym pokoleniu chocia¿by po to, aby spróbowaæ spojrzeæ na ¶wiat z ich perspektywy.
Ksi±¿ka nie ka¿demu musi siê podobaæ, nie u ka¿dego wywo³a ³zy lub ¶miech, ale my¶lê, ¿e warto j± przeczytaæ, aby popatrzeæ z innej perspektywy na nasze ¿ycie, na to jak mo¿na ¿yæ (bez wzglêdu na problemy) a jak my to robimy. Gor±co polecam, aby przeczytaæ tê ksi±¿kê i zatrzymaæ siê na chwilê w tym ¶wiecie pe³nym po¶piechu… zatrzymaæ siê, usi±¶æ i pomy¶leæ nad warto¶ci± naszego ¿ycia.
Agnieszka P³atek
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Beth Morrey „Uratowaæ Missy”- 29 styczeñ 2025
Ksi±¿ka o samotnej, nieufnej, zgorzknia³ej 79 letniej kobiecie. Narratork± jest sama g³ówna bohaterka czyli Missy i z jej punktu widzenia obserwujemy i poznajemy wydarzenia z jej ¿ycia i nie tylko, wydarzenia bie¿±ce i z przesz³o¶ci. Poznajemy Missy jako dziecko, studentkê, ¿onê, matkê, babciê i samotn±, bardzo dojrza³± kobietê.
Jest w tych opowiadaniach Missy trochê historycznych wydarzeñ, wspomina np. Brexit, czy konflikt grecki, s± problemy spo³eczne, jest samotne rodzicielstwo, aborcja, alkoholizm, relacje damsko-mêskie, zwi±zki homoseksualne.
Poznajemy dwie energiczne kobiety, Angelê i Sylwiê, kobiety ,które wyrywaj± Missy ze stanu otêpienia i zamkniêcia siê na ¿ycie. Czytaj±c, mamy mo¿liwo¶æ poznaniaka ca³ej plejady fajnych ludzi, którzy odgrywaj± bardzo istotne i wa¿ne role w przeobra¿aniu siê Missy.
Nie ukrywam, ¿e chwilami, w pewnych aspektach, Missy by³a mi bardzo bliska, rozumia³am j±, bo podobnie jak ona, jestem obecnie bardzo zdystansowana, do ¿ycia. Nie chcê nikomu przeszkadzaæ, robiæ k³opotu, narzucaæ siê swoj± obecno¶ci± innym. Nie lubiê i nie chcê byæ od nikogo zale¿na, a ka¿demu, kto okazuje mi ¿yczliwo¶æ, chcia³abym trzykrotnie wynagrodziæ, by nie mieæ poczucia, ¿e kogo¶ wykorzysta³am.
Na szczê¶cie jeszcze tak bardzo nie czekam na ostatni dzwonek.
Ogromn± rolê w tym tytu³owym uwalnianiu Missy z jej izolacji, odosobnienia, samotno¶ci i bólu odegra³ pies o imieniu Bobby. Wzruszaj±ca, cudowna, chwytaj±ca za serce relacja cz³owiek - pies.
Bardzo podoba³y mi siê, pokazane w tej ksi±¿ce, relacje miêdzyludzkie. Momentami s± one wrêcz niewiarygodne.
Przyja¼nie i wzajemna pomoc bez wzglêdu na wiek, kolor skóry, orientacjê seksualn±, status spo³eczny s± godne podziwu.
Czytaj±c tê ksi±¿kê przekonujemy siê, ¿e mo¿na przej¶æ ¿yciow± metamorfozê w ka¿dym wieku. Jest to mo¿liwe, zw³aszcza ,gdy znajdzie siê kto¶ ,kto poda pomocn± d³oñ.
Zachêcam do przeczytania tej ksi±¿ki, warto!
Ewa Bañka
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Nagroda Instytutu Ksi±¿ki za najlepsz± recenzjê - 2024
Z ogromn± rado¶ci± i wielk± dum± przyjêli¶my wiadomo¶æ o kolejnej nagrodzonej recenzji dla strzy¿owskiego Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki dzia³aj±cego przy Bibliotece Publicznej Gminy i Miasta im. Juliana Przybosia w Strzy¿owie. Tym razem Laureatk± Nagrody zosta³a Pani Urszula Rêdziniak. Warto zaznaczyæ, i¿ jest to ju¿ kolejne wyró¿nienie przyznane przez Instytut Ksi±¿ki dla pani Urszuli. Serdecznie gratulujemy naszej klubowej kole¿ance i ¿yczymy kolejnych sukcesów twórczych.
Pani Urszula napisa³a recenzjê ksi±¿ki ,,Las zna twoje imiê’’ - autorstwa Alaitz Leceaga. Ksi±¿ka by³a tematem dyskusji podczas naszego pa¼dziernikowego spotkania klubowego a jej recenzja ukaza³a siê w listopadowym wydaniu miesiêcznika ,,Waga i Miecz’’.
Wszystkich mi³o¶ników literatury zapraszamy na spotkania naszego Klubu w strzy¿owskiej Bibliotece, które odbywaj± siê raz w miesi±cu.
Moderator DKK Marzena Midura
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Jeanine Cummins - ,,Amerykañski brud” - 11 grudzieñ 2024
Czy zdarzy³o ci siê mieæ marzenie, które od dziecka pod±¿a³o razem z tob±, rozrastaj±c siê z ka¿dym rokiem w realne pragnienie, mo¿liwe do spe³nienia?
Mnie siê zdarzy³o, bo jestem pasjonatk± zg³êbiania wiedzy o starych cywilizacjach i od dziecka marzy³am o wielkich podró¿ach. Dalekie kraje i ich staro¿ytne tajemnice by³y kiedy¶ dla mnie nieosi±galne, obecnie jednak prekolumbijskie kultury mog³yby staæ siê ziszczeniem m³odzieñczych marzeñ. I kiedy dosta³am na spotkaniu Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki w Strzy¿owie do poczytania Amerykañski brud Jeanine Cummins ucieszy³am siê, ¿e to opowie¶æ, której nici wij± siê po Meksyku, gdzie rozwija³y siê wielkie cywilizacje, miêdzy innymi Majów i Azteków.
Tradycyjnie ksi±¿kê zaczê³am od recenzji, a tam sam Stephen King uzna³ tê powie¶æ za arcydzie³o. Taka opinia przed otwarciem pierwszej strony od razu napawa³a optymizmem warto¶ciowej lektury. Tak¿e tytu³ ok³adki i zapowied¼, ¿e jest to „jedna z najwa¿niejszych powie¶ci naszych czasów” dawa³ poczucie, ¿e bêdzie to ciekawa lektura. I tak pozytywnie nastawiona przesz³am do kart ksi±¿ki, która w swoim tytule od razu wskazywa³a, ¿e na pewno nie bêdzie to s³odka beletrystyka. Ju¿ po pierwszych stronach przekona³am siê, ¿e zgodnie z zapowiedzi± bêdzie to ksi±¿ka, która dotyka brutalnych
i trudnych spraw. G³ówna bohaterka powie¶ci, Lydia i jej o¶mioletni syn Luca zostali poddani wielkiej próbie, gdy w trakcie rodzinnego przyjêcia dom jej matki zostaje zaatakowany przez zabójców
z kartelu narkotykowego. Z ca³ej rodzinny z ¿yciem wychodzi tylko ta dwójka, a przera¿ona Lydia wie, ¿e nie mo¿e pozostaæ w mie¶cie, gdzie mieszka³a razem ze swym mê¿em Sebastianem, znanym dziennikarzem, i gdzie prowadzi³a ma³±, klimatyczn± ksiêgarnie. Nie mo¿e zaj±æ siê pochówkiem najbli¿szych, ani w spokoju oddaæ siê ¿a³obie, bo wie ¿e jej i synowi nadal grozi ¶miertelne niebezpieczeñstwo. I tak od pierwszej strony powie¶ci zaczyna siê historia matki i syna, którzy uciekaj± z Acapulco przez ca³y Meksyk, by dotrzeæ i przekroczyæ meksykañsko-amerykañsk± granicê w poszukiwaniu bezpieczeñstwa i lepszego ¿ycia.
Wystarczy spojrzeæ na mapê Meksyku, aby przekonaæ siê, jak d³ug± podró¿ bêd± musieli odbyæ g³ówni bohaterowie. I w ksi±¿ce ta podró¿ faktycznie trwa i trwa, a losy matki i syna przeplataj± siê z losami innych uchod¼ców. W trakcie tej wêdrówki Lidii przy¶wieca jeden cel – uciekaj±c przed oprawcami uratowaæ syna i zapewniæ mu lepsze ¿ycie poza granicami w³asnego kraju. W tej opowie¶ci s³ychaæ te¿ krzyk rozpaczy mieszkañców Ameryki Po³udniowej, którzy dla bossów tej ziemi s± niczym - w dos³ownym tego s³owa znaczeniu.
Jaka to bêdzie podró¿ i jak potocz± siê losy Lydii i jej o¶mioletniego synka, którzy zostali uchod¼cami
w obawie przed prze¶ladowaniem i ¶mierci±?
Kim lub czym jest La Bestia i jakie niesie ze sob± zagro¿enia?
Czy jest to faktycznie realny obraz ¿ycia emigrantów i ludzi, którzy zarabiaj± na przemycie?
Na te i wiele innych pytañ znajdziesz odpowied¼ czytaj±c Amerykañski brud osobi¶cie.
Podsumowuj±c, ksi±¿kê czyta siê szybko, jednak wtr±cenia hiszpañskich s³ów wraz z t³umaczeniami burz± tê p³ynno¶æ. Moim zdaniem nie znajduj± uzasadnienia w ca³ej tre¶ci, bo przecie¿ jakby na to nie spojrzeæ, historia w pe³ni po¶wiêcona jest Meksykance, która mówi i my¶li w swoim jêzyku.
Dzisiaj, tu¿ po wyborach nowego prezydenta USA problem nielegalnych migrantów znowu jest na ustach ca³ego ¶wiata. Prezentowane wobec nich obostrzenia budz± niepokój. I chocia¿ obie Ameryki s± za Oceanem, to jednak nas ten problem te¿ dotyczy, bo wspó³czesne migracje ludzi i rzesze uchod¼ców, którzy uciekaj± z w³asnego kraju przed prze¶ladowaniami nie mog± byæ nam obce.
I wed³ug mnie nie mo¿na przechodziæ obok tego problemu obojêtnie. Nie ma jednej w³a¶ciwej odpowiedzi… bo ka¿da historia cz³owieka – emigranta lub uchod¼cy jest jego opowie¶ci±, k³opotem, tragedi± i lêkiem przed nieznanym... i powinna byæ rozpatrywana indywidualnie.
Takie altruistyczne fantazjowanie, zupe³nie nierealne, ale to w³a¶nie ksi±¿ka Amerykañski brud Jeanine Cummins nasunê³a mi te my¶li o zwyk³ych ludziach borykaj±cych siê ze swoim nieszczê¶ciem w samotnej podró¿y do lepszego ¶wiata. I wiem, ¿e jedni bêd± t± ksi±¿k± zachwyceni, inni wrêcz przeciwnie, ale nie mo¿na jej odebraæ jednego, przykuwa uwagê, ¿e wysokie mury stawiane s± wszêdzie.
Dodatkowo Autorka zachwia³a chêci± spe³nienia jednego z moich najstarszych marzeñ, bo dzisiaj ju¿ siê waham, czy wêdrówka starymi ¶cie¿kami prekolumbijskich cywilizacji nadal jest moim niespe³nionym marzeniem.
Pisarka tylko zarysowa³a problem uchod¼ców, ale zg³êbiaj±c po tej lekturze w inne informacje m.in. ze ¼róde³ prasowych, mo¿na stwierdziæ, ¿e Meksyk to jednak bardzo niebezpieczny kraj.
I chocia¿by dla w³asnych przemy¶leñ warto siêgn±æ po tê lekturê.
Urszula Rêdziniak
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Diane Setterfild - ,,Czarne skrzyd³a czasu” - 13 listopad 2024
Diane Setterfield - ,,Czarne Skrzyd³a Czasu’’ to bardzo mroczna opowie¶æ napisana przez t± pisarkê wspó³czesnej literatury angielskiej, autorki ksi±¿ek : ,,Trzynasta opowie¶æ’’ i ,,By³a sobie rzeka’’, od kilku lat bêd±ce na czo³owym miejscu listy poczytnych autorek.
Jaki¶ potwór nadchodzi - chcia³oby siê szepn±æ podczas lektury ,,Czarnych skrzyde³ czasu’’. Diane Setterfield bardzo umiejêtnie buduje napiêcie, roznieca ogieñ oczekiwania, rysuj±c portret cienia, który czai siê za plecami jej bohatera. Ten cieñ nabiera cia³a, o¿ywa na kartach powie¶ci, siej±c niezbadan±, nienazwan± grozê. To cieñ, który pojawi³ siê znienacka - przyci±gn±³ go jeden g³upi, szczeniacki czyn. ¦mieræ kruka to cenzura, ten jeden moment, który zmienia i przekszta³ca wszystko. ,,Czarne skrzyd³a czasu’’ zdaj± siê byæ tym samym opowie¶ci± o jednym b³êdzie, jaki nawiedza sumienie cz³owieka. To b³±d, którego nic nie mo¿e naprawiæ. B³±d, którego nie mo¿na utopiæ w ¿alach i têsknotach. B³±d, który naznacza ca³e ¿ycie i nie mo¿na siê od niego uwolniæ.
,,Czarne skrzyd³a czasu’’ to opowie¶æ o przyczajonej ¶mierci, o ciemno¶ci, która zasnuwa ¶wiat³o, o koszmarze jaki ¶ci±gnêli¶my na siebie sami. Zmusza do przemy¶leñ te¿ do rozmy¶lañ, budzi niepokoj±ce poczucie osamotnienia. Nie uderza w czytelnika znienacka, ale raczej wci±ga go
w historiê czyjego¶ skazanego na ciemno¶æ ¿ycia. Okrywa skrzyd³ami tego, co nieuchronne. My bowiem znamy ju¿ tajemnicê i znamy te¿ odpowied¼ - ¶mierci nie sposób oszukaæ, tak jak okrutnego losu,
W tej powie¶ci a¿ wrze od ró¿norakich emocji a zw³aszcza od roztrojeñ ja¼ni co wymaga refleksji i co naprawdê jest wa¿ne wiêc i nieobojêtne
w ¿yciu.
Czes³awa Szlachta Pytko
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Alaitz Leceaga - „LAS ZNA TWOJE IMIÊ” - 2 pa¿dziernik 2024
Kiedy biorê do rêki ksi±¿kê i czytam jej tytu³, to z regu³y czujê w d³oni wibracje, które niesione powiewem wyobra¼ni snuj± domys³y, ¿e to bêdzie strza³ w dziesi±tkê. I tak by³o tym razem, gdy na spotkaniu DDK w Strzy¿owie siêgnê³am po opas³y tom m³odej hiszpañskiej pisarki Alaitz Leceaga, która powie¶ci± pt. „Las zna Twoje imiê” zadebiutowa³a z sukcesem w 2018 r.
Lubiê dwudziestolecie miêdzywojenne, nie do koñca wspó³czesne, ale ju¿ naznaczone emancypacj±
i inteligentn± si³± kobiet, wiêc ksi±¿ka zaczynaj±ca siê w roku 1928, na baskijskim wybrze¿u wydawa³a mi siê atrakcyjn± pozycj± na coraz to d³u¿sze wieczory, do tego prawie 600 stron opowie¶ci w gotyckim stylu nios³o za sob± powiew magii i rodowej tajemnicy. Do tego stary las w tle i tajemnicze, niezbadane groty mog³y przynie¶æ dreszcz emocji, ubarwiaj±c chwile z tym tomem.
Jak ju¿ wspomnia³am powie¶æ zaczyna siê 1928 w hiszpañskiej posiad³o¶ci zwanej Willa Soledad, nazwanej tak na czê¶æ nestorki rodu Soledad de Zuloaga, która zosta³a tam przywieziona jako m³oda dziewczyna przez mê¿a prosto z Meksyku. Na pocz±tku tej ponurej opowie¶ci Soledad jest ju¿ babci± dwóch jedenastoletnich dziewcz±t – Estrelli i Almy – i odbiera sobie ¿ycie rzucaj±c siê z klifu wprost do gro¼nego morza. Wnuczkom zostawia po sobie wspomnienie i przepowiedniê, w której jedna z nich w wieku 15 lat ma ponie¶æ ¶mieræ. Na pocz±tku opowie¶ci poznajemy te¿ innych bohaterów, w tym matkê, opiekunkê dziewczynek i markiza – w³a¶ciciela tej rezydencji, który jest ojcem dziewcz±t.
Estrella i Alma, jak to w ¿yciu bywa s± dobre i psotne, jedna z nich widzi duchy, a druga oczywi¶cie jest zazdrosna o to jak± uwag± cieszy siê siostra. D³ugie wprowadzenie w tej ksi±¿ce wymaga od nas cierpliwo¶ci. Czytaj±c czekamy, a¿ co¶ wreszcie zacznie siê dziaæ. I tak po ponad stu stronach ginie jedna z dziewcz±t, oczywi¶cie zgodnie z przepowiedni±…
I w zasadzie na tym warto skoñczyæ s³owo wprowadzaj±ce czytelnika, aby nie zdradziæ dalszej czê¶ci fabu³y i ka¿demu zostawiæ ocenê tej mrocznej rodzinnej sagi oraz jej gotyckiego charakteru.
Bior±c pod uwagê fakt, ¿e ka¿dy z nas lubi co¶ innego polecam siêgn±æ po ksi±¿kê i samemu przekonaæ siê, czy klimat tej sagi i forma jej przekazania poch³onie nas do reszty czy znu¿y. Mo¿e warto wcze¶niej siêgn±æ do mitów Basków i historii Hiszpanii, aby lepiej rozpoznaæ tocz±ce siê w±tki historii jednej
z dziewcz±t?
Jak w ka¿dej sprawie g³osy na pewno bêd± podzielone i niech tak zostanie, bo na tym w³a¶nie polega nasza ró¿norodno¶æ postrzegania ¶wiata. Byæ mo¿e jest to powie¶æ dla m³odych, a mo¿e to ja zestarza³am siê ponad miarê, ale mnie ta ksi±¿ka zmêczy³a, nie znalaz³am w niej nic, co by³oby warte zatrzymania na d³u¿ej, a powierzchowne i banalne traktowanie spraw powa¿nych nie nastroi³o pozytywnie do tej powie¶ci. Oby kolejne wibracje czytelnicze okaza³y siê bardziej trafione i mniej depresyjne w odbiorze literackim.
Urszula Rêdziniak
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Nagroda za recenzjê miesi±ca lipca! - lipiec 2024
Mi³o nam poinformowaæ, ¿e w ramach ca³orocznego konkursu na recenzjê dla Klubowiczów skupionych w Dyskusyjnych Klubach Ksi±¿ki dla doros³ych przyznane zosta³y nagrody za lipiec 2024 roku, przez Instytut Ksi±¿ki.
Laureatk± m.in. zosta³a pani Ewa Bañka z klubu DKK dzia³aj±cego przy Bibliotece Publicznej Gminy i Miasta w Strzy¿owie, za recenzjê ksi±¿ki ,,Zapomniane niedziele" - Valerie Perrin
Moderator DKK Marzena Midura
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

£ukasz Drozda - Dziury w ziemi - 28 sierpnia 2024
£ukasz Drozda -,,Dziury w ziemi. Patodeweloperka w Polsce’’
Na ostatnim spotkaniu DKK rozmawiali¶my o ksi±¿ce £ukasza Drozdy - "Dziury w ziemi. Patodeweloperka w Polsce". Zarówno tytu³, jak i nazwisko nieznanego nam autora, nie wzbudzi³y w nikim zachwytu, jednak¿e jak to czêsto bywa: je¶li nie oczekuje siê wiele, mo¿na siê pozytywnie zaskoczyæ.
£ukasz Drozda to politolog i urbanista, doktor nauk
o polityce publicznej. Pomimo m³odego wieku ma na swoim koncie szereg wydanych ksi±¿ek o tematyce mieszkaniowej.
Omawiana przez nas pozycja wzbudzi³a umiarkowane emocje. Czê¶æ osób nie przeczyta³a ksi±¿ki ze wzglêdu na tematykê lub jêzyk i styl autora, inni stwierdzili, ¿e jest ciekawa
i potrzebna, bo zwraca uwagê na problemy spo³eczne.
Tematyk± ksi±¿ki jest historia planowania oraz powstawania miast i osiedli oraz ich wp³yw na ¿ycie jednostek i ca³ych spo³eczno¶ci.
Wielu z nas nie zdaje sobie sprawy jak wielki wp³yw na jako¶æ ¿ycia ma miejsce, w którym mieszkamy. Ale równie¿ odwrotnie: styl ¿ycia czê¶ciowo warunkuje wybór miejsca do mieszkania lub "do spania".
£ukasz Drozda zwraca szczególn± uwagê na polityków
i deweloperów, którzy skutecznie zarabiaj± na ³atwowiernych
i niewymagaj±cych klientach oraz na ci±g³e przesuwanie granicy tego, co dozwolone.
Wbrew pocz±tkowym obawom ksi±¿ka okaza³a siê interesuj±ca i w mojej opinii, warta po¶wiêconego czasu.
Agnieszka P³atek
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

ELIF SHAFAK - „WYSPA ZAGINIONYCH DRZEW” - 26 czerwca 2024
To zachwycaj±ca powie¶æ brytyjsko – tureckiej powie¶ciopisarki, która by³a przedmiotem dzielenia siê refleksjami na ostatnim spotkaniu naszego Klubu. Autorka jest politolo¿k±. Wyk³ada na wielu miêdzynarodowych uniwersytetach. Jest obroñczyni± praw kobiet, praw LGBT, wolno¶ci s³owa – co znajduje odbicie w tej powie¶ci.
Ksi±¿ka to piêknie napisana, subtelna i urzekaj±ca opowie¶æ o mi³o¶ci, stracie, pamiêci to¿samo¶ci pokoleniowej, uprzedzeniach niszcz±cych ¿ycie wielu mieszkañców Cypru, którzy nagle z s±siadów (wybuch wojny domowej) stali siê zagorza³ymi wrogami. Ofiarami tej okrutnej i bezsensownej wojny by³o dwoje m³odych kochaj±cych siê ludzi – Grek Kostas i Turczynka Defne. Spotykaj± siê potajemnie w tawernie, bowiem zwi±zki takie s± zakazane, maj±c za ¶wiadków dwójkê w³a¶cicieli tawerny (którzy za swoj± „inno¶æ zostali okrutnie zamordowani") i drzewo figowe. Boj±c siê o ¿ycie syna, matka Kostasa wysy³a go do swojego brata do Londynu, Defne za¶ musi zmierzyæ siê z bardzo trudn± sytuacj± w jakiej siê znalaz³a. Po latach spotykaj± siê. Mi³o¶æ zwyciê¿y³a ale prze¿yta trauma nie pozwala zapomnieæ o tych trudnych chwilach. Dotyka to tak¿e ich 16-letni± córkê Adê urodzon± i wychowan± w Londynie, która wie tylko, ¿e jest w po³owie Greczynk± i w po³owie Turczynk± i po ¶mierci matki nie potrafi odnale¼æ siê w¶ród rówie¶ników. Czuje, ¿e je¿eli pozna swoj± historiê, to odnajdzie w koñcu siebie. Z ojcem trudno siê jej dogadaæ, mimo, ¿e j± kocha nie potrafi z ni± rozmawiaæ. Jego fascynacj±, jako botanika, s± drzewa, szczególnie drzewa figowe. W³a¶nie drzewo figowe w ksi±¿ce spe³nia wspaniale rolê narratora, który w sposób subtelny przekazuje swoje spostrze¿enia dotycz±ce ¿ycia i zachowañ ludzi ze swojego otoczenia, a tak¿e podkre¶la, rzec mo¿na, magiczne zwi±zki cz³owieka z przyrod±. Chroñmy wiêc przyrodê, bo przecie¿ stanowimy jedno¶æ. Na koniec nasunê³o mi siê pytanie czy kiedy¶ odmienno¶æ wyznaniowa, ¶wiatopogl±dowa czy seksualna przestanie byæ powodem do nienawi¶ci i do zbrodni. Mam nadziejê, ¿e tak.
Irena Wojciechowska
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Valerie Perrin - ,,Zapomniane niedziele” - 22 maj 2024
Valerie Perrin to francuska fotografka, pisarka, autorka i wspó³autorka scenariuszy, które realizuje wspólnie ze swoim mê¿em, a jest nim znany francuski re¿yser Claude Lelouch. W swojej twórczo¶ci Valerie Perrin czêsto ³±czy dramat obyczajowy z krymina³em.
Powie¶ciowy debiut Valerie Perrin, autorki „¯ycia Violette” i „Cudownych lat” nosi tytu³ „Zapomniane niedziele”.
W³a¶nie te „Zapomniane niedziele” by³y przedmiotem naszych rozwa¿añ na spotkaniu 22 maja 2024 r. w Dyskusyjnym Klubie Ksi±¿ki w Strzy¿owie. Powiedzia³am rozwa¿añ, bo nie by³y to za¿arte, jak niekiedy, dyskusje czy spory.
Ksi±¿ka napisana piêknym jêzykiem, m±dra, przemy¶lana, poruszaj±ca niezmiernie wa¿ne tematy ludzkiego ¿ycia i przemijania, chyba wszystkim nam siê podoba³a. Jest to opowie¶æ o „przesz³o¶ci utkanej z bledn±cych wspomnieñ i o tera¼niejszo¶ci, za któr± trudno nad±¿yæ”.
O meandrach ludzkich losów i kaprysach mi³o¶ci…
W Domu Spokojnej Staro¶ci „Pod Hortensjami” pracuje m³odziutka dziewczyna, Justine. Ona i jej kuzyn Jules stracili rodziców, gdy byli ma³ymi dzieæmi. Wychowali ich dziadkowie.
M³odzi ludzie, z ma³ej miejscowo¶ci, w której mieszkaj± Justine i Jules chc± siê wyrwaæ w wielki ¶wiat, marz± o studiach, dobrej pracy, karierze. Justine nie têskni za tym, wydaje siê, ¿e tak naprawdê, nie ma dobrego pomys³u na ¿ycie. Rozpoczyna pracê w Domu Spokojnej Staro¶ci „Pod Hortensjami” jako opiekunka i pomoc pielêgniarki. Chocia¿ ma bardzo du¿o pracy i obowi±zków, ma te¿ wiele cierpliwo¶ci, zapa³u, empatii i serca do swoich podopiecznych.
Najwiêksz± sympati± obdarza Helen Hel, której przesz³o¶æ jest naprawdê wyj±tkowa i która opowiada Justine ca³e swoje d³ugie i niezmiernie ciekawe ¿ycie.
A te swoje ¿yciowe historie Helen opowiada w formie „rozsypanej uk³adanki, jak gdyby da³a w prezencie najpiêkniejszy przedmiot ze swojego domu ,ale przedtem rozbi³a go przypadkiem na tysi±c kawa³ków”.
Justine wszystkie te kawa³ki skrzêtnie zbiera, zapisuj±c je w swoim niebieskim notatniku. Po co? Poniewa¿ uwa¿a, ¿e kiedy stary cz³owiek umiera jest tak, jakby spali³a siê ca³a biblioteka, a ona robi co mo¿e, aby ocaliæ co¶ z popio³u…
Wszystkie osoby, które poznajemy na kartach ksi±¿ki „Zapomniane niedziele” maj± swoje niezmiernie ciekawe, niekiedy wrêcz dramatyczne historie. Nikt nie jest doskona³y, idealny, ka¿dy ma swoje tajemnice, krzywdz± siê nawzajem, oszukuj± ale mo¿e przez to s± tacy „sami swoi”.
Ka¿dy têskni za czym¶, czego jeszcze nie prze¿y³, têskni za blisko¶ci±, ciep³em drugiego cz³owieka, za mi³o¶ci±.
Najsmutniejsze i najbole¶niejsze dla mnie by³y sytuacje, kiedy trzeba by³o uciekaæ siê do podstêpu, by kto¶ z najbli¿szych zechcia³ pojawiæ siê w domu opieki i spotkaæ siê z bliskimi, którzy tak bardzo na te odwiedziny czekali. Niestety, dla wielu z tych pensjonariuszy by³y to tytu³owe, zapomniane niedziele.
W ksi±¿ce, któr± omawiali¶my, jest wiele ¶wietnych przemy¶leñ i ¶wiadomych przemilczeñ, wzruszaj±ce wspomnienia i bardzo du¿o trudnych do podjêcia decyzji. Wszystko to sk³ania do refleksji, zastanowienia, mo¿e i postanowienia, bo w pewnym momencie dla, ka¿dego z nas „pie¶ñ naszego ¿ycia, bêdzie cichn±cym powoli, ostatnim utworem na p³ycie”.
Ewa Bañka
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Spotkanie autorskie z A³ben± Grabowsk± - 25 kwiecieñ 2024
W ramach dzia³alno¶ci Dotacyjnego Programu Instytutu Ksi±¿ki – Dyskusyjne Kluby Ksi±¿ki - mieli¶my ju¿ niejednokrotnie przyjemno¶æ spotkania z lud¼mi pióra, tym razem
w dniu 25 kwietnia br. spotkali¶my siê, w Strzy¿owskiej Bibliotece, ze znakomit± pisark± A£BEN¡ GRABOWSK¡.
Spotkanie profesjonalnie prowadzi³a Marzena Midura Moderatorka Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki. Witaj±c serdecznie pisarkê krótko przybli¿y³a jej osobê. Z wykszta³cenia jest doktorem nauk medycznych ze specjalno¶ci± neurologii i epileptologii. Nadal pracuje jako lekarz. Jest córk± Polaka i Bu³garki. Imiê A³bena oznacza kwiat jab³oni. Pisze ksi±¿ki dla doros³ych, dzieci i m³odzie¿y.
W dalszym ci±gu spotkania pisarka piêknie mówi³a o sobie, swojej pracy, o swoich planach. Marzeniem by³o zostaæ aktork±, ale jak sama wyzna³a „serce wybra³o inn± drogê”. Zrealizowa³a plan „B” – medycynê. Oprócz dobrych ksi±¿ek kocha muzykê, teatr i film.
My¶l±c o swoich dzieciach napisa³a pierwsz± ksi±¿kê „TAM GDZIE URODZI£ SIÊ ORFEUSZ” , by przybli¿yæ im swoj± Bu³gariê.
Saga „STULECIE WINNYCH” to powie¶æ wielopokoleniowa, której zawdziêcza swój sukces. Wyró¿nieniem jest jej ekranizacja, gdzie by³a konsultantk± a tak¿e zagra³a kilka epizodów.
„UCZNIOWIE HIPOKRATESA” – to bardzo ciekawa saga o ¶rodowisku lekarskim - na przestrzeni lat. „ALICJA W KRAINIE CZASÓW” – tê ksi±¿kê po¶wiêci³a sobie. Jak stwierdzi³a,
w swoich ksi±¿kach porusza sprawy dotycz±ce kobiet. Preferuje silne kobiety. Druga ksi±¿ka o Bu³garii to „KO¦CI PROROKA”, w±tek historyczno – kryminalny.
Swoj± mi³o¶æ do muzyki ujawni³a pisz±c libretto do musicalu o Koperniku, na podstawie jego biografii oraz „PORA JEZIORA” opartego na mazurskich legendach. W planie ma jeszcze libretto do musicalu o Annie Jantar.
Marzenia – aby jej ksi±¿ki by³y t³umaczone na wiele jêzyków. Czego z ca³ego serca ¿yczymy.
To spotkanie a A³ben± Grabowsk± pozostanie na d³ugo w naszej pamiêci, tak jak tre¶æ jej ksi±¿ek.
Na zakoñczenie spotkania Marta Utnicka Dyrektorka Biblioteki podziêkowa³a pisarce za przybycie i wspania³e wspomnienia, wrêczaj±c upominek.
Pozwolê sobie jeszcze przypomnieæ s³owa m±drego cz³owieka ¿e „czytaj±c ksi±¿ki ¿yje siê podwójnie” – co wspaniale potwierdzaj± ksi±¿ki A³beny Grabowskiej.
Irena Wojciechowska
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie
Spotkanie autorskie Fotorelacja

Kiran Millwood Hargrave - ,,Drzewo Tañca’’ - 17 kwiecieñ 2024
Po przeczytaniu “Kobiet z Vardo” czeka³em z zaciekawieniem na nastepn± pozycje Kiran Millwood Hargrave. Nie wiem w czym le¿y si³a jej prozy ale nieomal od pierwszej strony otwiera wrota do ¶wiata przez ni± stworzonego. I tak jest i tym razem dziêki ,,Drzewu Tañca”.
W tej opowie¶ci o kilku dniach lata 1508 roku w Strasburgu i okolicy, kiedy to wiele kobiet uleg³o choreomanii czyli niekontrolowanej potrzebie tañca, Kiran zaledwie kilkoma postaciami opowiada uniwersalna historie. Lisbet g³ówna postaæ mimo wszystkiego co narzuca³o jej otoczenie (religia, kultura, obyczaje) potrafi odnale¼æ
w sobie odwagê aby pój¶æ za tym g³osem z wnêtrza, z samego jestestwa, a mo¿e przys³owiowego serca. Wielu z nas gdzie¶ g³êboko posiada t± star± wiedzê, która pozwala na odró¿nienie dobra od z³a, czêsto na przekór wszystkiemu czego nas uczono i co nam wpajano. Mo¿e to ten prehistoryczny gadzi fragment mózgu, który zarz±dza najprostszymi naszymi emocjami i choæ nie mam pojêcia gdzie jest umiejscowiona ta zdolno¶æ, to by³oby to w³a¶ciwe miejsce. Lisbet
w g³êbi serca wie, ze czczenie pamiêci utraconych dzieci, mimo ich potêpienia przez ko¶ció³ (brak chrztu), intuicyjnie wie ze jej szwagierka Nethe i przyjació³ka Ida nie mog± byæ potêpione jako grzesznice, gdy¿ czy¿ mi³o¶æ mo¿e byæ grzechem. I tak jak ka¿da istota potrzebuje ciep³a i troski drugiej osoby, wiec nawet zbli¿enie z nieznajomym turkiem Erenem wydaje siê czym¶ naturalnym.
Spotka³em siê z opinia ze postaæ Erena jest niewiarygodna, pamiêtajmy ze mamy do czynienia z fikcj± i Eren s³u¿y autorce do podkre¶lenia faktu ze wszyscy jeste¶my lud¼mi bez wzglêdu na rasê, religie czy pochodzenie. Kolejnym zarzutem z jakim siê spotka³em, to ze postacie s± takie wspó³czesne. Có¿, 500 lat niewiele zmieni³o w naszej psychice, mo¿e mówimy inaczej, ubieramy siê inaczej ale my¶limy bardzo podobnie. Niech przyk³adem bêd± strefy wolne od LGBT w naszym kraju, nie palimy ju¿ co prawda na stosach ale w my¶lach wielu zsy³a niektórych w piekielny ogieñ.
Marzy³oby mi siê aby by³o w¶ród nas wiêcej takich Lisbet i Erenów,
z otwarta g³ow± i sercem.
Alex Kecor
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Rafa³ Hetman - ,,Izbica, Izbica” - 27 marzec 2024
Rafa³ Hetman - ,,Izbica, Izbica”
Kolejne spotkanie naszego DKK przy bibliotece publicznej w Strzy¿owie odby³o siê dn. 27 marca 2024r. Tematem dyskusji by³a ksi±¿ka pt. ”Izbica, Izbica” reportera i felietonisty Rafa³a Hetmana. Ksi±¿ka jest z gatunku literatury faktu, opowiada o losach ludzi ¿yj±cych w miasteczku ¿ydowskim Izbica, niedaleko Lublina. Autor opisuj±c fakty z okresu II wojny ¶wiatowej, ukazuje tragiczne losy ludno¶ci ¿ydowskiej, chce nam przypomnieæ i ocaliæ od zapomnienia straszliw± tragediê tamtych dni, które rozgrywa³y siê w Izbicy i okolicznych wsiach. Nasza dyskusja by³a smutna i nostalgiczna, wszyscy uczestnicy spotkania jeste¶my lud¼mi którzy urodzili siê ju¿ po wojnie, jeste¶my pokoleniem które nie do¶wiadczy³o tragedii i koszmaru tamtych dni. Wszystkie te fakty znamy z opowiadañ naszych rodziców, wujów, dziadków, z ksi±¿ek opisuj±cych tamte tragiczne wydarzenia gdzie na ka¿dym kroku czyha³a ¶mieræ. Piêknie i przejmuj±co tamte czasy opisuje w swoich powie¶ciach Joanna Jax któr± mieli¶my przyjemno¶æ go¶ciæ w progach naszej biblioteki, która w³a¶nie znamiennie mie¶ci siê w dawnej synagodze. Jeste¶my mieszkañcami miasteczka jakich wiele, gdzie przed II wojn± ¶wiatow± mieszka³o du¿o ludno¶ci ¿ydowskiej i na ka¿dym kroku mo¿na zetkn±æ siê z tamt± histori±, stoj± jeszcze kamieniczki i jest cmentarz – kirkut. Autor pisze: „Wystarczy³o nieco ponad tysi±c dni by w podlubelskim miasteczku po dawnych mieszkañcach pozosta³ tylko zryty przez poszukiwaczy z³ota cmentarz, zamieniona w szalet synagoga, spl±drowane domy i 23 osoby ocala³e z których ¿aden nie chcia³ tu zostaæ.”
Ksi±¿ka jest niezwykle przejmuj±ca, wzruszaj±ca i czytaj±c o tamtych faktach nie jeste¶my w stanie umys³em ogarn±æ ogromu tragedii i ludzkiej rozpaczy ale tak¿e bestialstwa jakie do¶wiadczy³a ludno¶æ ¿ydowska. Tê ksi±¿kê nale¿y przeczytaæ i pamiêtaæ o takich miasteczkach, w³a¶nie taki by³ zamys³ autora ocaliæ od zapomnienia tamte dni i fakty.
Wanda Przyby³owicz
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Katarzyna Ryrych - ,,Trzeci etap” - 28 luty 2024
,,Trzeci etap’’ – to powie¶æ napisana przez Katarzynê Ryrych – opisuje ¿ycie kobiety Zuzanny po 60 – tym roku ¿ycia, która po emeryturze chce ¿yæ po swojemu tj. tak jak chce, na przekór wszystkim – rodzinie i znajomym :
,,Zuzanna czuje, ¿e w³a¶nie nadszed³ nowy,
trzeci etap jej ¿ycia, etap, w którym
wreszcie pomy¶li o sobie.
Nie wszystkim siê to podoba …’’
Ksi±¿ka opowiada o trzech miesi±cach nowego ¿ycia Zuzanny.
Bohaterka przeprowadza siê na wie¶ do domu rodzinnego, gdzie ma znale¼æ spokój, ciszê, zapomnienie o przesz³o¶ci, samotno¶ci i tym co boli. Chce zadbaæ o siebie – jest to jej ,,trzeci etap’’ ¿ycia. Prze¿ywa romans. Stawia sobie pytania: co znaczy byæ kobiet±?, czy mo¿na siê zakochaæ?, czy mo¿na stworzyæ nowy zwi±zek po przej¶ciach?, czy ten zwi±zek mo¿e przetrwaæ?
Zuzanna jest kobiet± wewnêtrznie rozdart±, lêkliw±, s³ab± emocjonalnie, zatroskan± o swoj± przysz³o¶æ. Wnuczka Frida wyje¿d¿a, czy przyjaciel Wiking (Szwed) te¿ j± opu¶ci, wyjedzie.
Co wtedy ma zrobiæ ze swoim ¿yciem, jak ¿yæ? Przeczytaj, polecam.
Krystyna Zaj±c
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Recenzja ksi±¿ki Rachel Joyce -,,Marzenie panny Benson’’ - 31 styczeñ 2024
Powie¶æ ,,Marzenie panny Benson” napisana przez brytyjsk± pisarkê Rachel Joyce, nie jest to mo¿e wybitna powie¶æ na skale nominacji do nagrody, ale mimo to warto po ni± siêgn±æ.
W czasie dyskusji na ostatnim spotkaniu Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki zdania by³y podzielone, powie¶æ jednych zafascynowa³a przygod±, dzik± natur±, inni zrezygnowali po przeczytaniu paru stron.
Pisarka opisuje m. in. co to jest trauma z dzieciñstwa, wpajanie pasji przez rodziców (w tym wypadku ojca). Poucza nas jak bolesna jest samotno¶æ, brak mi³o¶ci.
Jest to niezwyk³a historia o sile kobiecej przyja¼ni, silnej ale trudnej, o zaufaniu. Bohaterka powie¶ci Margery Benson wyrusza wraz z asystentk± Enid Pretty do Nowej Kaledonii w poszukiwaniu nieznanego z³otego chrz±szcza. Ryzykuj± bardzo du¿o, ³ami± zasady, przepisy aby spe³niæ swoje marzenia z dzieciñstwa.
Czy zrealizuj± swoje plany?
Czy odnajd± z³otego chrz±szcza?
Nie bójmy siê marzyæ, warto czasem zaryzykowaæ wszystko, aby osi±gn±æ swój cel trzeba walczyæ, nie poddawaæ siê.
Polecam
Daniela Rusza³a
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Relacja z ostatniego w 2023 roku spotkania DKK w Strzy¿owie’’ - 13 grudzieñ 2023
Dzisiaj 13 grudnia to ostatnie spotkanie naszego klubu tego roku.
Chcia³abym krótko podsumowaæ ten rok naszych spotkañ jako czas ciekawych dyskusji, czasem ostrych, spornych, ale zawsze pe³nych humoru i przyjaznej atmosfery.
To jednym s³owem czas relaksu, fajnych rozmów nie tylko o przeczytanych ksi±¿kach, ale równie¿
o nurtuj±cych nas problemach i kobiecych sprawach.
Dzisiejsz± ksi±¿k± do dyskusji jest autobiograficzna pozycja Annie Ernaux ,,Lata’’. Jest to retrospekcja ¿ycia pisarki obejmuj±ca okres dzieciñstwa, m³odo¶ci i lat dojrza³ych.
To jakby kalejdoskop wspomnieñ do których przecie¿ wszyscy wracamy z nostalgi± i odrobin± zadumy nad tym co wydarzy³o siê w naszym ¿yciu.
Pisarka urodzi³a siê w ma³ej normandzkiej wiosce, a po ukoñczeniu edukacji pracowa³a jako nauczycielka literatury francuskiej.
Ksi±¿kê pisze z pozycji kobiety dojrza³ej samotnie wychowuj±cej dwóch synów.
,,Lata’’ to nie tylko gar¶æ osobistych wspomnieñ, to przede wszystkim portret powojennej Francji
i ca³ej Europy Zachodniej z przekrojem w tle ówczesnego pokolenia i zmian zachodz±cych od lat piêædziesi±tych a¿ po rok 2006.
Jest to czas ogromnych zmian politycznych, technologicznych, obyczajowych i wrêcz rewolucji w sferze seksualnej.
Te wspomnienia tak naprawdê mog³yby byæ wspomnieniem ka¿dej z nas, bo przecie¿ spêdzi³y¶my dzieciñstwo i m³odo¶æ w tym samym okresie, a czas w którym siê ¿yje kszta³tuje nasze ¿ycie
w podobny sposób.
Annie Ernaux przedstawia to po mistrzowsku. Docenili j± najwiêksi znawcy literatury ¶wiatowej, czego dowodem jest Nagroda Nobla.
,,Lata’’ to ksi±¿ka godna uwagi, ale chyba nie dla ka¿dego czytelnika. Bo nie znajdziemy tam eksctytuj±cej akcji czy pikantnych wspomnieñ, ale wysublimowan± literaturê z najwy¿szej pó³ki.
Maria Rosó³
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Annie Ernaux - ,,Lata’’ - 13 grudzieñ 2023
,,Lata’’- powie¶æ napisana przez wspó³czesn± pisarkê francusk±, Annie Ernaux – laureatkê literackiej Nagrody Nobla 2022 roku.
Napisa³a ponad dwadzie¶cia ksi±¿ek – m.in. wydanej po polsku mikropowie¶ci ,,Miejsce’’.
,,Lata’’ to powie¶æ która zosta³a jako pierwsza przet³umaczona na jêzyk polski.
Jest to powie¶æ biograficzna – pokoleniowa, indywidualna. Pokoleniowa, poniewa¿ dotyczy osób urodzonych w latach czterdziestych, na tle historii powojennej Francji. Walka o prawa kobiet ( z prawem do aborcji) ukazuje jak zmienia³y siê pogl±dy, rz±dy, jak zmienia³ siê ¶wiat przez lata, jak zmienia³a siê Francja, a tak¿e autorka. To powie¶æ o przemijaniu, o spokoju, dzieciñstwie, doros³o¶ci. Zawarte s± w niej refleksje nad starzeniem siê i nad ¶mierci±. ,,Lata’’ to bardzo piêkna i barwna powie¶æ.
Powie¶æ cechuje niezwyk³a forma przekazu – dociekliwo¶æ, spostrzegawczo¶æ – wyra¿ona jêzykiem pierwotnym. Opisane ¿ycie ludzkie jest autentyczne, prawdziwe mo¿na powiedzieæ ¶mia³o, ¿e o ka¿dym z nas.
Warto przeczytaæ, polecam.
Krystyna Zaj±c
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Jo Bell, Tania Hershman, Ailsa Holland - ,,Niezwyk³e 366 kobiet, które zmieni³y bieg historii’’ - 29 listopad 2023
Ostatnie spotkanie naszej czytelniczej rodziny w Dyskusyjnym Klubie Ksi±¿ki w Strzy¿owie, odby³o siê 29 listopada 2023 r. Wed³ug mnie ksi±¿ka, o której rozmawiali¶my, by³a bardzo odpowiednia na ten andrzejkowy dzieñ.
Jo Bell, Tania Hershman i Ailsa Holland napisa³y ksi±¿kê zatytu³owan± „Niezwyk³e 366 kobiet, które zmieni³y bieg historii”. Jak siê dowiadujemy, autorki zadedykowa³y tê pracê wszystkim kobietom, których ¿ycie nie zosta³o odnotowane w historii.
Zdajemy sobie doskonale sprawê, ¿e nie ³atwo by³o wybraæ te najciekawsze i najwa¿niejsze osoby. Autorki wybra³y 366, na ka¿dy dzieñ roku a data pod któr± wystêpuj±, zwi±zana jest czy to z dniem urodzin czy ¶mierci albo z wa¿nym dokonaniem. O kim na stronach tej ksi±¿ki poczytamy?
S± osoby wszystkim znane, znane nielicznym albo zupe³nie zapomniane.
Kobiety bardzo m±dre, wykszta³cone, zdolne, dociekliwe, postêpowe, odwa¿ne. Nie wszystkie dobre i grzeczne. Wyprzedza³y swoje czasy, walczy³y o lepsze jutro a z wielu ich dokonañ ¶wiat czerpa³ i dalej czerpie gar¶ciami.
Mo¿e kilka przyk³adów. Pod dat± 1 stycznia poznajemy Enheduanê, która ¿y³a (ok.2285-ok.2250 p.n.e.) i by³a pierwszym pisarzem w historii.
6 stycznia poczytamy o Marii Montessori, pierwszej w³oskiej kobiecie lekarzu, która mog³a studiowaæ medycynê na Uniwersytecie Rzymskim dopiero po osobistej interwencji papie¿a Leona XIII.
24 grudnia to data po¶wiêcona Lotte Reiniger, prekursorce filmów animowanych. Jej pe³nometra¿owy film pt. ,,Przygody Ksiêcia Achmeda’’ powsta³ w 1926 r., jedena¶cie lat przed pierwszym filmem animowanym W. Disneya „Królewna ¦nie¿ka i siedmiu krasnoludków”.
Naukowiec czyli mê¿czyzna.
Na ¶wiecie przeprowadzono wiele testów na temat wa¿nych odkryæ czy badañ. Wiêkszo¶æ respondentów wskazywa³a mê¿czyzn, jako autorów tych dokonañ. Bardzo znikoma ilo¶æ odpowiadaj±cych wiedzia³a, ¿e to kobieta ,Francoise Barre-Sinoussi odkry³a wirus HIV powoduj±cy AIDS a Mary-Claire King zawdziêczamy odkrycie genu, odpowiedzialnego za raka sutka i jego dziedziczenie. Kto wie, ¿e Maria Beasley w 1882r. zaprojektowa³a sk³adane, ognioodporne i trwa³e tratwy ratunkowe.
S³yszeli¶my o Katerinie Johnson? A jest to czo³owa postaæ w amerykañskiej historii podboju kosmosu. Nie znamy Rosalind Franklin, brytyjskiej biofizyczki, której sporo zawdziêcza nowoczesna medycyna oraz kryminologia. Z kolei Ada Lovelace, to pierwsza w historii programistka i pionier informatyki, która ¿y³a w XIX w.
Z pewno¶ci± nie jest zaskoczeniem, ¿e w¶ród tych wspominanych w ksi±¿ce kobiet jest Florence Nightingale, angielska pielêgniarka i reformatorka spo³eczna, uwa¿ana za twórcê nowoczesnego pielêgniarstwa.
Ciesz± polskie nazwiska pokazane na kartach tej ksi±¿ki. Oczywi¶cie czo³owa postaæ, to Maria Sk³odowska-Curie, jedyna kobieta, która dwukrotnie otrzyma³a nagrodê Nobla w dwóch ro¿nych dziedzinach a o jej pracy, odkryciach i znaczeniu tych odkryæ, wie ca³y ¶wiat.
Przypomnimy sobie Sewerynê Szmaglewsk±, wiê¼niarkê O¶wiêcimia, autorkê ksi±¿ki „Dymy nad Birkenau”. S± te¿ inne znane Polki o których warto wiedzieæ i pamiêtaæ.
Dla mnie ksi±¿ka „Niezwyk³e 366 kobiet, które zmieni³y bieg historii” jest niezmiernie interesuj±ca. Z niektórymi wyborami autorek mo¿emy siê nie zgadzaæ, chcieliby¶my poznaæ jeszcze inne, wspania³e kobiety, wiêcej faktów, dok³adniejsze opisy. Autorki wykorzysta³y ca³y rok i to przestêpny, przedstawi³y, wiêcej kobiet ni¿ te tytu³owe 366. Ka¿da historia jest inna, wiele miejsc, mnóstwo tematów i wydarzeñ i z pewno¶ci± du¿o wra¿eñ pozostanie w naszej pamiêci.
Ewa Bañka
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Spotkanie DKK w Strzy¿owie - 25 p¼dziernik 2023
Mi³o nam jest podzieliæ siê z Wami wiadomo¶ci±,
¿e recenzja ksi±¿ki ,,Zachmurzenie umiarkowane” Barbary
Kosmowskiej napisana przez nasz± klubow± kole¿ankê Ewê Bañka zosta³a uhonorowana nagrod± miesi±ca sierpnia 2023 r. przez Instytut Ksi±¿ki.
Serdecznie gratulujemy!
Moderator DKK Marzena Midura
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Valerie Perrin -,,Cudowne lata’’ - 25 pa¼dziernik 2023
Dzi¶ recenzja ksi±¿ki pt. „Cudowne lata” autorki Valerie Perrin, która by³a przedmiotem dyskusji ostatniego spotkania DDK w Strzy¿owie. W miejscowo¶ci La Comelle rozpoczyna siê nowy rok szkolny, na dziedziñcu roze¶miana i rozbawiona gromada dzieci zostaje wyczytana do poszczególnych klas szko³y podstawowej. Adrien Bobin, Etienne Beaulieu i Nina Beau zostaj± wyczytani po kolei, bo ³±czy ich zbie¿no¶æ nazwisk na literê
B. Maj± po 10 lat i wkrótce staj± siê nieroz³±cznymi przyjació³mi, Nina jest sercem grupy, Etienne przebojowym liderem, a cichy
i spokojny Adrien pod±¿a za nimi. Razem siê ucz±, bawi±, dojrzewaj±, spêdzaj± ka¿d± woln± chwilê wspólnie, na basenie, deskorolce, na pla¿y i w swoich domach. Prze¿ywaj± pierwsze mi³o¶ci i rozczarowania, s± dla siebie wszystkim wspieraj± siê
i rozumiej±, ca³y ¶wiat jest tylko t³em liczy siê tylko ich trójka. Przysiêgaj± sobie ¿e nic ich nie rozdzieli, zawsze bêd± razem, razem ukoñcz± studia w Pary¿u. Pochodz± z rodzin czê¶ciowo niepe³nych, ró¿ni±cych siê materialnie i mentalnie. Po³±czy³a ich bardzo g³êboka i czysta przyja¼ñ, taka która mia³a trwaæ wiecznie. Z biegiem lat mimo i¿ wydawa³o siê, ¿e nie maj± przed sob± tajemnic okaza³o siê ¿e tak nie by³o. Kiedy ginie potr±cony przez samochód, dziadziu Niny (listonosz i jej jedyny opiekun) wszystko siê zmienia i nic ju¿ nie jest takie jakie mia³o byæ. Koleje losu rozdzielaj± przyjació³ na dekady, kiedy po latach ich ¶cie¿ki przetn± siê w rodzinnym miasteczku s± ju¿ zupe³nie innymi lud¼mi. Poranionymi, okaleczonymi przez los, po przej¶ciach,
z demonami które nale¿y zwalczyæ. Nina prowadzi schronisko dla zwierz±t, Adrien napisa³ ksi±¿kê, która odnios³a wielki sukces
i w której zawar³ swoj± wielk± wewnêtrzn± tajemnicê, Etienne zosta³ policjantem - co by³o jego wielkim marzeniem, a obecnie jest ciê¿ko chory na raka. Ale przyja¼ñ odradza siê na nowo, s± gotowi zrobiæ dla siebie wszystko, tak jakby nie by³o mijaj±cych lat. Skoñczy³am lekturê „Cudownych lat’’ z poczuciem straty, ¿e to ju¿ koniec, nic wiêcej siê nie dowiem. Zamy¶li³am siê nad blisko¶ci±, cierpieniem, nieukojonym ¿alem bohaterów, tajemnicy i drêcz±cych Adriena demonów. Valerie Perrin ma olbrzymi talent i magi± swojego pióra sprawia, ¿e dzielimy ka¿d± chwilê z bohaterami i prze¿ywamy ich emocje. Ksi±¿ka sprawi³a, ¿e wróci³am do lat swojego dzieciñstwa i wspomnieñ, które w moim przypadku by³y s³odko-gorzkie. Cudowna ksi±¿ka, któr± koniecznie nale¿y przeczytaæ bo jest to proza, która porusza do g³êbi i pozostawia w sercu ¶lad.
Wanda Przyby³owicz
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Agnieszka Fiedorowicz - ,,Kana³. Co mówi± denty¶ci, kiedy nie trzymaj± jêzyka za zêbami’’ - 20 wrzesieñ 2023
Agnieszka Fiedorowicz - ,,Kana³. Co mówi± denty¶ci, kiedy nie trzymaj± jêzyka za zêbami’’
Na ostatnim spotkaniu w naszym DKK rozmawiali¶my miêdzy innymi o ksi±¿ce pt. ,,Kana³”. Gdy us³yszymy tytu³ skojarzenia mog± byæ ró¿ne, mnie siê wydaje, ¿e niewiele osób, chyba, ¿e s± z bran¿y, pomy¶li o kanale zêbowym.
,,Kana³. Co mówi± denty¶ci, kiedy nie trzymaj± jêzyka za zêbami’’ – to ksi±¿ka napisana nie przez dentystê ale dziennikarkê naukow±, reporta¿ystkê, wice naczeln± kwartalnika dla pacjentów ,,Po prostu ¿yj’’ Fundacji STOMAlife.
Autorka przepytuje do¶wiadczonych lekarzy ale te¿ studentów stomatologii, rozmawia z pacjentami, ogl±da luksusowe gabinety stomatologiczne ale te¿ i szkolne gabinety. Porusza wiele tematów, próbuje znale¼æ odpowiedzi na niektóre pytania, jak choæby, dlaczego leczenie zêbów na NFZ jest praktycznie fikcj±, czy uzasadniony by³ wzrost cen w gabinetach dentystycznych w zwi±zku
z pandemi±, czy naprawdê wyposa¿enie gabinetu stomatologicznego mo¿e kosztowaæ tyle, co willa pod Warszaw±?
Autorka wspomina o rywalizacji dentystów miêdzy sob±, mówi z czym mierz± siê stomatolodzy w kontaktach z pacjentami. A jest ró¿nie, czasami ciekawie czasem nieprzyjemnie, niekiedy zabawnie.
Jak przyj±æ wymagaj±ce stomatologicznej pomocy wystraszone dziecko, któremu w gabinecie chc± towarzyszyæ zainteresowani rodzice, rodzeñstwo, przejêci dziadkowie i ciocie, którzy na pro¶bê stomatologa najchêtniej ci±gnêliby losy o to kto ten gabinet opu¶ci. Osobny temat, to prezenty, które, zw³aszcza rozhisteryzowane dziecko ma obiecane, za otworzenie buzi.
W ciekawy sposób autorka zapoznaje nas z dentofobi± czyli strachem przed wizyt± u lekarza dentysty i leczeniem stomatologicznym.
Lekko zabawny ale g³ównie przera¿aj±cy jest rozdzia³ o metodach, jakimi ratuj± siê pacjenci
w sytuacjach, gdy np. z³amie siê z±b czy gdy trzeba skleiæ uszkodzon± protezê zêbow±.
Autorka wspomina historiê protetyki, zastanawia siê te¿, sk±d wziêli siê stomatologiczni foliarze, wspomina o antykana³owcach, którzy w leczeniu endodontycznym (kana³owym) widz± ¼ród³o niemal wszystkich problemów pacjenta.
Ilu z nas s³ysza³o o denty¼mie , czyli wêdrówkach pacjentów po gabinetach stomatologicznych? Podobno g³ównie s± to pacjenci, którzy szukaj± przys³owiowej dziury w ca³ym, tak¿e w zêbie.
Agnieszka Fiedorowicz bez znieczulenia pokazuje nam oblicze zawodu stomatologa, bez znieczulenia ale te¿ bez bólu a z przyjemno¶ci± przeczytamy tê ksi±¿kê.
Ewa Bañka
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Oksana Zabu¿ko -,,Planeta Pio³un’’ - 20 wrzesieñ 2023
Lektura ,,Planety Pio³un’’ to nie czytanie ale doznanie duchowe.
W zalewie g³upoty i niechlujstwa (choæby brak tytu³u orygina³u
w stopce redakcyjnej) pozycja Oksany Zabu¿ko jawi siê jak promyk nadziei który trafi na dobry grunt i obudzi u¶pione, zadowolone konsumpcjonizmem masy. To równie¿ moja nadzieja, choæ przyznam ze nik³a.
Zbiór esejów jakim jest ,,Planeta Pio³un’’ porusza wiele w±tków
w których Oksana daje siê nam poznaæ nie tylko ostra jak brzytwa
w swoich obserwacjach ¶wiata ale równie¿ jako cudowny cz³owiek, pe³en ciep³a.
Sam tytu³ zbioru jak¿e wymowny, ,,Planeta Pio³un’’, ten ¶wiat w jakim ¿yjemy jest doprawdy gorzki.
Powiedzieæ o czym pisze Oksana nie wystarczy, gdy¿ oprócz tre¶ci zawartych w tek¶cie, bardzo wa¿ny jest jej jêzyk u¿ywany po mistrzowsku.
Gorzkie prawdy z jakimi dzieli siê z nami Oksana, to tematy dra¿liwe, unikane a czasem “politycznie niepoprawne”.
I tak w eseju ,,Planeta Pio³un” o “g³êbokim czytaniu” czyli szukaniu czego¶ wiêcej ni¿ tylko fabu³y lub charakterystyki bohaterów.
W ,,Po¿egnaniu z imperium” rozprawia siê z mitem wysokiej kultury rosyjskiej a w przewa¿aj±cej mierze wielkoruskiej.
Z kolei w ,,W³asnym g³osem” nieodrobione lekcje historii raz za razem ujawniaj± nasz± bezradno¶æ wobec rozgrywaj±cych siê wydarzeñ,
z ostatnich : wojna 2014, 2024.
W ,,D³ugim po¿egnaniu ze strachem” o chorobie globalnej i nie chodzi o COVID ale dehumanizacje w³adzy wed³ug prawa silniejszego. Jak¿e aktualne w naszym kraju i to na dniach.
To tylko kilka moich z Oksana refleksji. Jest ich znacznie wiêcej
i dlatego warto zag³êbiæ siê w lekturze ,,Planety Pio³un’’.
Aleksander Kecor
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Anna H. Niemczynow - ,,U¶pione namiêtno¶ci’’ - 30 sierpieñ 2023
,,U¶pione namiêtno¶ci’’ Anny H. Niemczynow to historia kobiety która po latach bycia przyk³adn± ¿on± i matk± przechodzi gruntown± metamorfozê któr± zaszokuje rodzinê i znajomych.
Kiedy po ¶mierci mê¿a staje siê jedyn± spadkobierczyni± sporego maj±tku postanawia zmieniæ
w swoim ¿yciu wszystko.
Nie rozdziela maj±tku miêdzy dzieci, ani nie staje siê utulon± w ¿alu wdow±. Chc±c ¿yæ pe³ni± ¿ycia, realizowaæ swoje niespe³nione marzenia i nie przejmowaæ siê opini± rodziny ani ¶rodowiska. Wreszcie stawia siebie na pierwszym miejscu z czym czuje siê wyzwolona i szczê¶liwa.
Jak odbior± to dzieci które licz± na du¿y spadek, a matce chc± zorganizowaæ ¿ycie wed³ug ich w³asnych scenariuszy?
Kobieta jednak nie ulegnie presji najbli¿szych i bêdzie budowaæ swoje nowe ¿ycie wed³ug swoich planów.
Czy w ka¿dej z nas drzemi± takie u¶pione namiêtno¶ci?
Na to pytanie musimy szukaæ odpowiedzi w nas samych.
Maria Rosó³
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Kate Morton - ,,Córka zegarmistrza’’ - 30 sierpieñ 2023
,,Córka zegarmistrza’’ Kate Morton to wielow±tkowa powie¶æ której akcja rozgrywa siê w kilku p³aszczyznach czasowych, od lat sze¶ædziesi±tych dziewiêtnastego wieku do czasów wspó³czesnych.
Czytaj±c t± pasjonuj±c± powie¶æ poznajemy rodzinne sekrety i tragedie w które uwik³ani s± bohaterowie.
Akcjê powie¶ci rozpoczyna rok 2017, kiedy to m³oda archiwistka z Londynu znajduje zdjêcie piêknej kobiety z poprzedniej epoki i postanawia odkryæ kim jest nieznajoma. W ten sposób wnika w mroczne czasami ¶cie¿ki ¿ycia wielu ludzi jak równie¿ w³asnej matki.
W trakcie poszukiwañ okazuje siê ¿e dziewczyna ze zdjêcia to ukochana znanego malarza Edwarda Radcliffa.
Jest rok 1862. M³ody artysta wraz z grup± przyjació³ wybiera siê na weekend na wie¶ by szukaæ twórczej inspiracji. W¶ród m³odych ludzi jest narzeczona malarza i modelka w której jest on bezgranicznie zakochany.
Narzeczona ginie tragicznie a oskar¿ona o morderstwo modelka znika wraz z cennym rodzinnym klejnotem.
Ta tragedia i utrata ukochanej naznaczaj± cierpieniem m³odego cz³owieka, który ju¿ nigdy nie upora siê z przesz³o¶ci± i umiera w m³odym wieku.
Kim by³a ukochana malarza? To oddzielna historia w której poznajemy j± jako o¶mioletni± osierocon± przez matkê dziewczynkê, córkê zegarmistrza.
Ojciec opuszcza kraj zostawiaj±c dziecko w domu dziwnych ludzi, gdzie dziewczynka uczy siê z³odziejskiego fachu. Czas p³ynie, ojciec nie wraca
a z ma³ej dziewczynki wyrasta zjawiskowa piêkno¶æ. Kiedy pewnego dnia spotyka na swej drodze m³odego malarza, ich losy splataj± siê w tragiczn± ca³o¶æ.
Ale historia mi³o¶ci tych dwojga m³odych ludzi jest tylko jedn± z wielu które przewijaj± siê przez kartki powie¶ci.
Poznajemy wielu innych bohaterów, ich perypetie ¿yciowe, smutki i rado¶ci wplataj±ce siê
w codzienne ¿ycie.
A wszystkie te postaci ³±czy tajemniczy dom który, na przestrzeni lat przyci±ga ich z tajemnicz± si³±.
Dom z niesamowitym klimatem, swoj± histori± i tajemniczo¶ci±.
Warto wej¶æ w ten klimat i zab³±dziæ w historie zwi±zanych z nimi ludzi.
Maria Rosó³
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Katarzyna Kubisiowska - ,,Siê ¿yje. Kora’’ - 30 sierpieñ 2023
,,Siê ¿yje. Kora’’ Katarzyny Kubisiowskiej to autobiografia znanej polskiej wokalistki i rock manki Olgi Jackowskiej.
Kora by³a jedn± z czo³owych przedstawicielek polskiego rocka, kobiet± niezwyk³±, czêsto szokuj±c± swym wizerunkiem i sposobem ¿ycia.
Wyzwolona, twarda, bezkompromisowa. Tworzy³a teksty piosenek, komponowa³a do nich muzyk, nagrywa³a p³yty i koncertowa³a po kraju i za granic±.
Szalonemu ¿yciu artystki towarzyszy³y imprezy, alkohol i narkotyki które by³y wtedy nieodzownym dopingiem bohemy artystycznej.
Dzieciñstwo i lata dojrza³e Kory naznaczone by³y traum± wyniesion± z domu dziecka, wieczn± têsknot± za matk± i ¿alem do rodziców ¿e rozdzielili j± z rodzin±.
W jej doros³ym ¿yciu by³o wielu mê¿czyzn, ale dwóch odegra³o decyduj±c± rolê, a byli to jej mê¿owie: Marek Jackowski i Kamil Sipowicz. Mia³a z nimi dwóch synów.
Z Jackowskim stworzyli znany zespó³ ,,Maanam”, to przy nim kszta³towa³a siê jako kobieta i artystka.
Po rozpadzie ma³¿eñstwa zwi±za³a siê z Kamilem Sipowiczem, który towarzyszy³ jej a¿ do ¶mierci.
Kora to jednak nie tylko szalona artystka, to równie¿ orêdowniczka walki o prawa kobiet i prawo do normalnego funkcjonowania w spo³eczeñstwie ludzi o odmiennych preferencjach seksualnych.
Tak¿e mi³o¶niczka przyrody i zwierz±t które zawsze znajdowa³y azyl w jej domu na wsi.
Korê mo¿na lubiæ lub nie, ale to zaprzeczalnie ciekawa postaæ, której dorobek artystyczny wniós³ wk³ad do polskiej sceny muzycznej.
Maria Rosó³
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Barbara Kosmowska - ,,Zachmurzenie umiarkowane’’ - 28 czerwiec 2023
Muszê przyznaæ, ¿e z wielkim zainteresowaniem przeczyta³am ksi±¿kê Barbary Kosmowskiej zatytu³owan± ,,Zachmurzenie umiarkowane’’. Nie tylko problemy rozpadaj±cego siê po 30 latach zwi±zku ma³¿eñskiego Ró¿y i Karola nas zajmuj±. Historie wszystkich postaci, które poznajemy na kartach tej ksi±¿ki s± ciekawe i wyraziste. ¦wietne dialogi bawi± nas i ucz±. Wiele sytuacji odzwierciedla³o jakby moje ¿ycie, moje spojrzenia na pewne sytuacje, ba, niekiedy by³y to moje s³owa. By³o zaciekawienie, zastanowienie ale i u¶miech a nawet g³o¶ny ¶miech. By³a te¿ zaduma
i wspomnienia gdy w dzienniku Magdy wyczyta³am : ,,kiedy umar³ mój m±¿ chcia³am byæ sama, wiedzia³am ¿e skoro nie potrafiê w takiej chwili pomóc innym ¿adnym s³owem czy gestem, mnie te¿ nikt nie pomo¿e”. Ja te¿ potrzebowa³am czasu na po¿egnanie. Na osobist± rozmowê…. Trudno zapomnieæ piêkne przemy¶lenia Olgi, która po rozmowie z dziadkiem u¶wiadamia sobie, ¿e tak naprawdê jej krzykliwa babka i uparta matka og³asza³y swoje pretensje jak orêdzie do zgnêbionego narodu. Czyni³y swoje ¿ale rani±c amunicj±, a strzela³y ni± czêsto na o¶lep. A dziadek przeprasza³
w imieniu tych którym nie wysz³o… Przecie¿ nawet jak siê mocno staramy, to w ¿yciu nie zawsze dobrze wychodzi. Ka¿dy ma inne problemy, potrzeby, oczekiwania czy pragnienia. Mnie siê wydaje, ¿e pragnienia akceptacji, stabilizacji i mi³o¶ci dotycz± nas wszystkich. Rozwód z pewno¶ci± nie jest ³atw± spraw±. Karol jak mówi : ,,z s±du wyniós³ co¶ wiêcej ni¿ obietnicê wolno¶ci ale te¿ od³amek wyrzutów sumienia”. W papierach rozwodowych nie ma rubryki na sentymenty ratuj±ce przed ca³kowit± utrat± nierzadko wielu lat wspólnego ¿ycia. ¯ycie mo¿e budziæ strach byle nie lêk, bo lêk nawet wolno¶æ zniewoli. Nie mo¿na siê baæ tego co nadejdzie. Nie zawsze jest zachmurzenie ca³kowite, nie zawsze ¶wieci s³oñce ale przy zachmurzeniu umiarkowanym mniejsza ilo¶æ ciep³a wcale nie musi byæ dotkliwa.
Ewa Bañka
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Margaret Atwood - ,,Opowie¶æ podrêcznej’’ - 31 maja 2023
Dnia 31.05.2023 r. odby³o siê kolejne spotkanie Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki. Tematem dyskusji by³a „Opowie¶æ podrêcznej” autorstwa kanadyjskiej pisarki Margaret Atwood.
Narratork± jest Freda tytu³owa podrêczna, kiedy¶ ¿yj±ca w wolnym ¶wiecie, maj±ca mê¿a, dziecko, dzisiaj pozbawiona wszelkich praw i rozdzielona z rodzin±. Opowiada o systemie totalitarnym, gdzie dominuje strach i przemoc, nikt nie mo¿e czuæ siê bezpiecznie ka¿dy mo¿e donie¶æ na ka¿dego. Kobieta – w zale¿no¶ci od wieku - jest sprowadzona do roli s³u¿±cej, zsy³ana do nies³awnej Kolonii, gdzie pracuje przy odpadach radioaktywnych
w najlepszym razie, je¿eli jest m³oda mo¿e rodziæ dzieci, które i tak s± jej odbierane. Nastêpuje selekcja narodzonych dzieci - zdrowe ¿yj±, z wadami s± unicestwiane. Nieludzka, przera¿aj±ca wizja ¶wiata, w którym nie ma mi³o¶ci, dobra. Wszelkie ludzkie odruchy s± zabronione.
Chocia¿ jest to opowie¶æ o fikcyjnym ¶wiecie, to zasady totalitaryzmu znamy, przecie¿ to ju¿ by³o w Niemczech nazistowskich, w pañstwach by³ego obozu komunistycznego, a i dzisiejszy ¶wiat nie jest ich pozbawiony.
Ksi±¿ka Margaret Atwood by³a przyczynkiem do dyskusji, do czego prowadz± rz±dy ludzi, którzy podporz±dkowuj± sobie spo³eczeñstwa i pod p³aszczykiem dba³o¶ci o bezpieczeñstwo wprowadzaj± prawa, które w rzeczywisto¶ci odbieraj± ludziom wolno¶æ. W dzisiejszym ¶wiecie – choæ wydaje siê, ¿e jeste¶my lud¼mi wolnymi- mo¿liwo¶ci inwigilacji i zniewolenia jest du¿o wiêcej ni¿ dawniej, metody s± coraz bardziej wyrafinowane.
Ksi±¿ka jest warta przeczytania i zastanowienia nad kondycj± dzisiejszego ¶wiata, ludzko¶ci.
Choæ „Opowie¶æ podrêcznej”, to lektura trudna i wymagaj±ca, to szczerze polecam.
Krystyna Przysta¶
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Spotkanie autorskie z Katarzyn± Kubisiowsk± - 17 maja 2023
Rok 2023, to rok jedenastej rocznicy dzia³ania Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki przy Strzy¿owskiej Bibliotece. Na comiesiêcznych spotkaniach dzielimy siê wra¿eniami, refleksjami na temat przeczytanych ksi±¿ek oraz piszemy recenzje i relacje ze spotkañ, zamieszczane na stronie internetowej i w miesiêczniku ,,WAGA i MIECZ”.
Dziêki dobrej wspó³pracy naszej moderatorki Marzeny Midura z Wojewódzkim koordynatorem DKK mamy dostêp do nowo¶ci wydawniczych oraz do niezapomnianych spotkañ ze znanymi pisarzami, których do tej pory odby³o siê jedena¶cie.
Ostatnie spotkanie odby³o siê w dniu 17-go maja w ramach Tygodnia Bibliotek, którego go¶ciem by³a znana dziennikarka i pisarka KATARZYNA KUBISIOWSKA, któr± serdecznie powita³a Iwona BA£CHAN Z-ca Dyrektorki Biblioteki, dziêkuj±c za przyjêcie zaproszenia. Podziêkowanie skierowa³a tak¿e do dr Marceliny JANISZ Wojewódzkiej koordynatorki DKK oraz wszystkich zebranych.
Z kolei moderatorka DKK Marzena Midura przybli¿y³a krótko osobê pisarki.
Katarzyna Kubisiowska ukoñczy³a filmoznawstwo na Uniwersytecie Jagielloñskim. Jest dziennikark± m.in. „Tygodnika Powszechnego”. Wspó³autork± ksi±¿ki „Panorama kina najnowszego 1980 – 1995”.
Pisze biografie.
Pisarka bardzo interesuj±co opowiada³a o swojej pracy. Jak powstawa³y biografie, jak d³ugo trwa zapoznawanie siê z bogatym ¿yciem tych ciekawych ludzi.
„PILCH.W SENSIE ¦CIS£YM” - z którym przyja¼ni³a siê za jego ¿ycia, ale po napisaniu jego biografii negatywnie odniós³ siê do niej.
„SZAFLARSKA. GRAÆ , ABY ¯YÆ” – przedstawi³a tê niezwyk³± kobietê pe³n± pasji, która swój zwód postawi³a ponad wszystko. Tak± mog³y znaæ j± tylko najbli¿si – córki.
„VETULANI. PIÊKNY UMYS£ .DZIKIE SERCE” - wybitny neurolog, wspó³twórca „PIWNICY POD BARANAMI”, wspania³a rodzina wybitnych naukowców. Dzieje tej wspania³ej rodziny po³±czone z histori±.
„BLISKO, BLI¯EJ. Rozmowy o tym co najwa¿niejsze” – rozmowy z kluczowymi przedstawicielami polskiej kultury, którym stawia nieszablonowe pytania.
„G£OS. WOJCIECH MANN w rozmowie z Katarzyn± Kubisiowsk±”. Bêdzie dalszy ci±g tej rozmowy.
W najbli¿szym czasie uka¿e siê ksi±¿ka o Korze, piosenkarce .Pisarka wspomnia³a równie¿, i¿ chcia³aby napisaæ ksi±¿kê o poetce Annie ¦wierszczyñskiej i Romanie Polañskim. Czekamy z niecierpliwo¶ci±.
By³y pytania i refleksje, ze strony czytelników, dotycz±ce przeczytanych ksi±¿ek, na które pisarka chêtnie odpowiada³a.
Na zakoñczenie Iwona Ba³chan, wrêczaj±c upominek, podziêkowa³a Pisarce za przybycie i wspania³e przybli¿enie swojej twórczo¶ci.
Nie brak³o równie¿ chêtnych do otrzymania autografów w zakupionych ksi±¿kach.
Spotkanie dofinansowano ze ¶rodków Instytutu Ksi±¿ki pochodz±cych z dotacji celowej Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Irena Wojciechowska
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie
Spotkanie autorskie Fotorelacja

Katarzyna Kubisiowska - i jej ksi±¿ki - 26 kwietnia 2023
Relacja ze spotkania Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki w Strzy¿owie, które odby³o siê dnia 26.04.2023 r.
Na w/w spotkaniu dyskutowali¶my o przeczytanych ksi±¿kach autorki Katarzyny Kubisiowskiej pt. „Blisko Bli¿ej”, „Pilch w sensie ¶cis³ym” Szaflarska graæ, aby ¿yæ”. Otrzymali¶my te ksi±¿ki, poniewa¿ Pani Katarzyna Kubisiowska ju¿ w maju zawita do Biblioteki w Strzy¿owie, aby spotkaæ siê ze swoimi czytelnikami. Chcieli¶my w jak najszerszym zakresie zapoznaæ siê z jej twórczo¶ci±. Katarzyna Kubisiowska to dziennikarka „Tygodnika Powszechnego” autorka ksi±¿ek biograficznych i ksi±¿ek wywiadów. Ma w swoim dorobku biografiê Danuty Szaflarskiej, Jerzego Pilcha, Jerzego Vetulianiego oraz najnowsz± biografiê „Siê ¿yje. Kora”
„Blisko Bli¿ej” to rozmowy do których autorka zaprosi³a kluczowe postacie polskiej kultury, miêdzy innymi: Olgê Tokarczuk, Ma³gorzatê Braunek, Irenê Santor, Katarzynê Nosowsk±, Agnieszkê Holland, Jerzego Pilcha, Annê Seniuk, Annê Dymn±, Jerzego Stuhra. Jest w tej ksi±¿ce spokój nie¶piesznej rozmowy, na wa¿ne codzienne tematy:
o przemijaniu, mi³o¶ci, nadziei, wierno¶ci, pomocy innym, zabijaniu zwierz±t, pasji i wiele innych. Ksi±¿ka zachwyca, pozwala na w³asne przemy¶lenia i refleksje.
„Szaflarska graæ, aby ¿yæ’’ to opowie¶æ o jednej z najwybitniejszych polskich aktorek, ikony sceny i filmu, która zachwyca³a nas do ostatnich miesiêcy swojego d³ugiego, stuletniego ¿ycia. Kobieta tajemnicza, niezwykle silna, która przed³o¿y³a aktorstwo ponad wszystko inne w ¿yciu.
„Pilch w sensie ¶cis³ym” to opowie¶æ o znanym pisarzu Jerzym Pilchu -biografia bardzo dok³adna, ¶cis³a w swych faktach i bardzo rozleg³a. Autorka ods³ania cz³owieka czaruj±cego i uroczego a zarazem zimnego i niedostêpnego, borykaj±cego siê z powa¿n± chorob±
i alkoholizmem. To kontrowersyjna pierwsza biografia Jerzego Pilcha, która obdziera go z fikcji, pokazuj±c ca³± prawdê.
Twórczo¶æ Katarzyny Kubisiowskiej jest niezwyk³a, bo oparta na biografii ludzi znanych o których chêtnie lubimy czytaæ. Zachêcam do przeczytania ksi±¿ek i do osobistego spotkania z pisark± ju¿ 17 maja 2023 r. o godz. 17- tej w Bibliotece.
Wanda Przyby³owicz
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Holly Rihgland - ,,Wszystkie kwiaty Alice Hart’’- 29 marca 2023

Holly Ringland - ,,Wszystkie kwiaty Alice Hart"
Historia Alice porusza i wywo³uje fale ró¿nych emocji. Towarzyszymy bohaterce podczas wzlotów i upadków, rado¶ci i rozczarowañ. Podobnie jak w przypadku minionych pokoleñ kobiet w jej rodzinie - prababki, babki
i matki - ¿yciowe ¶cie¿ki Alice s± bardzo popl±tane. Los wyra¼nie jej nie oszczêdza. Jest tutaj lêk, przemoc, zdrada, mi³o¶æ, nadzieja, walka o szczê¶cie i marzenia. ,,Kwiaty, które u nas rosn±, mówi± potem do ludzi, gdy s³owa nie wystarczaj±".
W ksi±¿ce Holly Ringland znajdziemy niezwykle plastyczne opisy kwiatów i australijskiej przyrody. Poznamy ciekawe opowie¶ci z pogranicza ba¶ni i pradawnych wierzeñ. Czarna orchidea ognista, z³ota akacja, psianka fio³kowa, grevillea miodna... Ta ksi±¿ka jest jak tajemniczy ogród pe³en kwiatów. Autorka z du¿± wra¿liwo¶ci± poruszy³a kwestie dotycz±ce przemocy domowej i wp³ywu do¶wiadczeñ z dzieciñstwa na doros³e ¿ycie. Stworzy³a opowie¶æ o szukaniu w³asnego miejsca, ¿yciu z ciê¿kim brzemieniem oraz o przesz³o¶ci, która jest kluczem otwieraj±cym drzwi do przysz³o¶ci.
Polecam Wam tê piêknie wydana powie¶æ. Jestem pewna, ze spodoba siê wszystkim, którzy kochaj± kwiaty, a chc± odkryæ ich ,,tajemn± mowê" W ¿yciu Alice du¿a role odegra³ groszek pustynny, który w ka¿dej trudnej chwili przypomina³ jej nieustannie: ,,Miej odwagê, nie upadaj na duchu."
Anna Wójciak
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Juan Gabriel Vasquez - ,,A kiedy obejrzysz siê za siebie’’- 23 lutego 2023
Dnia 23.02.2023r. odby³o siê kolejne co miesiêczne spotkanie Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki, przy bibliotece w Strzy¿owie. Tym razem tematem do dyskusji by³a ksi±¿ka Kolumbijskiego pisarza i dziennikarza Juana Gabriela Vasqueza pt. „A kiedy obejrzysz siê za siebie”. Miêdzynarodow± s³awê przynios³a mu obsypana licznymi nagrodami powie¶æ „Ha³as spadaj±cych rzeczy”- przet³umaczona na dwadzie¶cia osiem jêzyków i wydana w czterdziestu krajach. Autor od lat nale¿y do ¶cis³ej czo³ówki utalentowanych pisarzy na ¶wiecie, obdarowany wieloma presti¿owymi nagrodami. Prawie wszyscy klubowicze przeczytali tê trudn± i wymagaj±c± ksi±¿kê, dyskusja by³a bardzo owocna i twórcza a wymienione pogl±dy wnikliwe i zbie¿ne. Tre¶æ poruszanych tematów mo¿na uj±æ w podpunktach:
1/ Prawdziwa historia Sergia Cabrery, kolumbijskiego filmowca i re¿ysera, który jako m³ody cz³owiek bra³ czynny udzia³ w komunistycznej rewolucji. Autor opisuj±c trudne ¿ycie w/w bohatera, przekazuje nam cel do refleksji nad wag± jednostki w spo³eczeñstwie, walk± o idea³y w zderzeniu z rzeczywisto¶ci±. 2/ Ksi±¿ka zabiera czytelnika w podró¿ po historii komunizmu, przygl±damy siê wojnie domowej w Hiszpanii na chwilê przed wybuchem II wojny ¶wiatowej, poznajemy pocz±tki rewolucji w Kolumbii i komunizmu w Chinach za czasów Mao.
3/ Autor opisuje tylko 20 lat z trudnego ¿ycia m³odego Sergia i jego siostry Marielli, jêzykiem pe³nym tre¶ci, historii i wstrz±saj±cych prze¿yæ.
4/ Ksi±¿ka z pocz±tku sucha w tre¶ci, potem nabiera rumieñców, wci±ga i zag³êbiamy siê wraz z Sergiem w podejmowaniu trudnych decyzji, mieszkamy wraz z bohaterem w hotelu „Przyja¼ñ”, chodzimy do szko³y w Chinach, uczymy siê robiæ rewolucjê, a potem
z lêkiem przedzieramy siê przez kolumbijsk± d¿unglê, parn± i gêst± w partyzantce.
5/ Dyskutujemy nad wychowaniem dzieci, pozostawieniem bez opieki w obcym kraju, relacj± ojca i syna - mi³o¶ci± trudn± ale jak¿e wa¿n± dla m³odego mê¿czyzny.
6/ Potwierdzamy niew±tpliwy talent pisarza, jego doskona³y styl i zainteresowanie czytelnika od którego autor wymaga du¿ego zaanga¿owania intelektualnego.
7/ Wszystkim siê ksi±¿ka podoba³a, poznali¶my nieznane fakty z historii Hiszpanii i Kolumbii, które s± mniej znane polskiemu czytelnikowi. Na pewno warto przeczytaæ tê niezwyk³± ksi±¿kê.
Wanda Przyby³owicz
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Marco Missiroli - ,,Wierno¶æ’’- 25 stycznia 2023
Powie¶æ Marco Missiroli ,,Wierno¶æ" ma przewrotny tytu³, bo jest o niewierno¶ci.
G³ówni bohaterowie, Margherita i Carlo to ma³¿eñstwo. On pracuje na uniwersytecie, a ona sprzedaje mieszkania. I to w³a¶nie dziêki niej trafiaj± na przepiêkny apartament, który spodoba³ siê jej tak bardzo, ¿e postanowi³a pokazaæ go mê¿owi. Mimo wielu plusów, jest kilka minusów, a mianowicie brak windy,
a tym samym 96 schodów do pokonania. Ostatnia wada to cena. Jednak Margherita jest gotowa na wszystko by tylko zbiæ cenê. Postaciami drugoplanowymi s±: mama g³ównej bohaterki, Anna, a tak¿e Andrea, fizjoterapeuta Margherit oraz Sofia, uczennica Carlo. A cala historia dotyczy wierno¶ci.
W ,,Wierno¶ci" przede wszystkim chodzi o wybory. Margherita i Carlo - wybieraj±, czy jest to wybór na chwile, czy na cale ¿ycie, czy wybór jest podyktowany zachcianka, po¿±daniem - zawsze powoduje wahanie. Wybór nigdy nie jest prosty, nie zawsze tak na prawdê zgodny z rzeczywista potrzeb± czy pragnieniem. Carlo wybiera kilka mniejszych przygód, zamiast tej, na która rzeczywi¶cie ma ochotê. Margherita, podejmuje decyzje impulsywnie i nie ¿a³uje, ale lêk wzbudza w niej podejrzenie. Zdrada emocjonalna i fizyczna boli równie mocno. Kilku bohaterów, rozdarcie, walka z po¿±daniem, uczucie
i mi³o¶æ. Taka ¿yciowa i m±dra historia, bo my jeste¶my tylko lud¼mi. Daje do my¶lenia. Pokazuje jak du¿o mo¿na straciæ, w imiê chwilowej fascynacji. Bo przecie¿ ma³¿eñstwo to trudna praca, praca dla obojga.
Anna Wójciak
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Wioletta Grzegorzewska - ,,Wilcza rzeka’’- 25 stycznia 2023
Wioletta Grzegorzewska jest obecnie najbardziej znan± za granic±, poza Olg± Tokarczuk, wspó³czesn± polsk± autork±. Poetka ( wyda³a kilka tomików wierszy) i prozaiczka mieszka obecnie w Wielkiej Brytanii, a przek³ady jej ksi±¿ek odnosz± sukces na tamtym rynku.
Jej ksi±¿ka „WILCZA RZEKA” to autobiograficzna powie¶æ, która relacjonuje dramatyczny okres w ¿yciu pisarki, samotnej matki, mieszkaj±cej na sta³e w Wielkiej Brytanii.
Pocz±tek historii to rok 2020. Pisarka planuje przeprowadzkê z ma³ej wyspy na kanale la Manche. Kiedy jest ju¿ gotowa do drogi, nagle wybucha na ¶wiecie pandemia. Ostatnim promem udaje jej siê, wraz z 13-letni± córk±, psem i kotem, wyjechaæ i dotrzeæ do Hastings, gdzie mia³o na ni± czekaæ mieszkanie. Jednak okaza³o siê, ¿e Ormianin, który mia³ je przygotowaæ nie wywi±za³ siê z umowy. Od tego dnia wynajmuje ró¿ne stancje. Tam spotyka siê z ró¿nymi lud¼mi, imigrantami, biedakami, do¶wiadczonymi przez los. ¯ycie stawia przed ni± trudne wymagania – jak prze¿yæ z córk±, kotem i psem- w warunkach , do których nie jest przyzwyczajona, a ka¿dy dzieñ staje siê wyzwaniem. Trudne sprawy osobiste te¿ daj±
o sobie znaæ. L±duje w schronisku dla samotnych matek. Przez ten trudny czas wspomina
i analizuje swoje dotychczasowe ¿ycie, siêgaj±c nawet do bardzo intymnych spraw.
Ta autobiograficzna ksi±¿ka porusza bardzo wa¿ny temat emigracji, mi³o¶ci, osamotnienia. Stawia wiele pytañ, na które czytelnik powinien sam sobie odpowiedzieæ.
Irena Wojciechowska
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Spotkanie DKK w Strzy¿owie - 25 stycznia 2023
Nasze pierwsze spotkanie w nowym roku rozpoczêli¶my wspania³± wiadomo¶ci± dla naszego Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki dzia³aj±cego przy BPGiM w Strzy¿owie.
Mia³am przyjemno¶æ wrêczyæ nagrodê dla naszej klubowiczki pani Urszuli Rêdziniak za recenzjê ksi±¿ki ,,Si³a kobiet” Barbary Wysoczañskiej. Instytut Ksi±¿ki nagrodzi³ tê recenzjê nagrod± miesi±ca pa¼dziernik 2022 w ramach programu Dyskusyjny Klub Ksi±¿ki dla Doros³ych.
Serdeczne gratulacje!
Podczas naszego spotkania omawiali¶my dwie ksi±¿ki : ,,Wierno¶æ’’- Marco Missiroli to opowie¶æ
o naturze wspó³czesnych relacji miêdzy lud¼mi … gdzie le¿y granica lojalno¶ci i wierno¶ci?
,,Wilcza rzeka’’- Wioletty Grzegorzewskiej to z kolei autobiograficzna powie¶æ o emigracji, mi³o¶ci, ale i osamotnieniu, ujmuj±ca piêkno jêzyka.
Moderator DKK Marzena Midura
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Zygmunt Mi³oszewski - ,,Kwestia ceny’’- 14 grudnia 2022
Zygmunt Mi³oszewski - ,,Kwestia ceny’’
,,Kwestia ceny” Zygmunta Mi³oszewskiego to ksi±¿ka któr± omawiali¶my na naszym ostatnim w tym roku grudniowym spotkaniu.
Jest to kontynuacja losów bohaterów poprzedniej powie¶ci ,,Bezcenny’’.
Brawurowa, pe³na zaskakuj±cych zwrotów akcji zainteresuje czytelników m³odego ale i starszego pokolenia.
Niesamowita historia zaczyna siê, kiedy uznana historyk sztuki Zofia Lorentz przyjmuje zlecenie odnalezienia cennego artefaktu który móg³by odmieniæ przysz³o¶æ ludzko¶ci.
To idea – fix któr± opêtany jest podró¿nik i badacz Bogdan Smuga.
Wierzy on ¿e mo¿na opanowaæ choroby degeneracyjne naszego mózgu i tym samym osi±gn±æ d³ugowieczno¶æ.
Wi±¿e siê to z wywo³aniem kontrolowanej depopulacji polegaj±cej na ograniczeniu przyrostu naturalnego. Epidemia bezp³odno¶ci mog³aby poprawiæ kondycjê naszej planety przeludnionej
i dewastowanej przez cz³owieka.
To wed³ug niego jedyna droga do ocalenia ziemi i poprawienia jako¶ci ludzkiego ¿ycia.
Smuga wiêc za wszelk± cenê pragnie odnale¼æ zaginione zbiory polskiego uczonego Benedykta Czerskiego, który w pocz±tkach XX w przebywaj±c na zes³aniu na Syberii po¶wiêci³ ¿ycie badaniom tajemniczego ludu Ajnów.
Ajnowie posiadali tajemnicê d³ugowieczno¶ci.
Zofia Lorentz przyjmuje propozycjê Smugi by zdobyæ pieni±dze na kosztown± kuracjê mê¿a.
Odnalezienie artefaktu wi±¿e siê z podró¿± na daleki Sachalin, gdzie czekaj± ich niesamowite pe³ne niebezpieczeñstw przygody.
Jednak nie tylko Smuga pragnie odnale¼æ artefakt i wykorzystaæ do realizacji swojej misji. Komu¶ jeszcze zale¿y na przejêciu tajemnicy i ten kto¶ nie zawaha siê przed niczym.
I nie liczy siê cena jak± trzeba za to ponie¶æ.
Jak zakoñczy siê ta fantastyczna przygoda odwa¿nej Zofii i cz³owieka zdeterminowanego by poznaæ tajemn± wiedzê syberyjskiego ludu i zrealizowaæ swoj± misjê?
Ksi±¿ka, mimo ¿e przygodowo-sensacyjna stawia pytania które nurtuj± wiêkszo¶æ wspó³czesnych ludzi: o sens ludzkiego ¿ycia, jego cenê, zmiany klimatyczne, ochrona planety i mo¿liwo¶æ przetrwania na niej naszego gatunku.
Dostajemy w niej przekaz, ¿e je¶li nie bêdziemy chroniæ naszej matki – ziemi, ona co prawda przetrwa, ale ja³owa i pusta, bez ¿ycia które stanowi o jej piêknie i wyj±tkowo¶ci w kosmosie.
Maria Rosó³
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Spotkanie DKK - 23 listopada 2022
Jak co miesi±c 23.XI.2022 r. mia³o miejsce spotkanie DKK Przy BPGiM w Strzy¿owie.
Tematem naszego spotkania by³y dwie ksi±¿ki :
,,Morze o poranku ‘’- Margaret Mazzantini oraz ,,Bezmatek” - Mira Marcinów.
Na spotkaniu klubowicze wyra¿aj±c swoje spostrze¿enia na temat przeczytanych ksi±¿ek stwierdzili, i¿ obie ksi±¿ki s± bardzo dobre ale bardzo smutne, jednocze¶nie poruszaj±ce bardzo wa¿ne tematy dla nas ¿yj±cych .
Ksi±¿ka ,,Bezmatek’’ Miry Marcinów pozwoli³a ka¿dej z nas na w³asne refleksje, przemy¶lenia i wspomnienia dotycz±ce naszych matek. Ksi±¿kê czyta siê bardzo szybko, ale nale¿y siê ni± delektowaæ, napawaæ tre¶ci±, wklejaæ w³asne emocje
i przemy¶lenia. Ksi±¿ka wa¿na i potrzebna, aby we wspó³czesnym, galopuj±cym ¿yciu pochyliæ siê nad relacj± jedyn± w swoim rodzaju, matka- córka, relacj± z³o¿on±, czasem trudn±, ale jak¿e wa¿n±. Ksi±¿ka bardzo prawdziwa, osobista wrêcz intymna, uderzaj±ca w najtrudniejszy temat dla nas wszystkich, ¶mieræ mamy. Jedna z kole¿anek pod wp³ywem wielkich emocji, napisa³a wspomnienie o swojej nie¿yj±cej ju¿ mamie i postanowi³a siê z nami podzieliæ osobist± refleksj±, za co jej serdecznie dziêkujemy. Spotkanie to jeszcze bardziej zapad³o nam w pamiêæ, dziêki osobistym wspomnieniom.
Moderator DKK przy BPGiM w Strzy¿owie
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Mira Marcinów -,,Bezmatek’’ - 23 listopada 2022
W brawurowej prozie Miry Marcinów wszystko jest dzikie i dziwne, a najdziwniejsza jest ¶mieræ, której mia³o nie byæ. Bo na ¶wiecie s± tylko dwie okoliczno¶ci koñca: kto¶ zmar³ ¶mierci± tragiczn± lub po d³ugich cierpieniach. W tej ksi±¿ce jest inaczej. Autorka próbuje znale¼æ nowy jêzyk na opisanie straty
i ze skrajnej intymno¶ci robi transow± i mocn± literaturê.
„Bezmatek” to historia wielkiej i zach³annej mi³o¶ci, jaka mo¿e wydarzyæ siê tylko miêdzy matk± a córk±.
Najpierw jest dr¿enie; po tej lekturze trudno wróciæ do siebie. Pó¼niej jest zazdro¶æ; facetowi tak trudno przedrzeæ siê w gorzki i wspania³y ¶wiat matki i córki. I wreszcie doznanie piêkna: Mira Marcinów, to tn±c ostro, napisa³a niezwyk³± ksi±¿kê o ³aknieniu ¿ycia.
Marek Bieñczyk
Powy¿szy opis pochodzi od wydawcy
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Margaret Mazzantini - ,,Morze o poranku’’ - 23 listopada 2022
MARGARET MAZZANTINI zaliczana jest do najbardziej utalentowanych wspó³czesnych w³oskich powie¶ciopisarek. Zadebiutowa³a w 1994 roku powie¶ci± „ Il catino di zinco”.
„Morze o poranku” to smutna opowie¶æ o cierpieniu, które dotknê³o bardzo wielu ludzi, zupe³nie zmieniaj±c ich ¶wiat, nastawienie do ¿ycia a przyczyn± by³ konflikt miêdzy Libi± a W³ochami. Jak zwykle wielka polityka, interesy bogatych, wp³ywowych, bezwzglêdnych ludzi przynosi spo³eczeñstwu cierpienie, rujnuj±c ich dotychczasowe ¿ycie. Ten ¶wiat, w ksi±¿ce, zosta³ pokazany z dwóch ró¿nych perspektyw na podstawie rodzin dwóch ch³opców – Farida i Vito.
Farid ma³y ,szczê¶liwy libijski ch³opiec, potomek Beduinów, po raz pierwszy spojrza³ na morze w nocy, w czasie ucieczki, z matk± Jamil±, z rodzinnego domu – jak wielu mieszkañców – przed wojn±. Tragiczne chwile uchod¼ców, oszukanych i pozostawionych przez organizatorów, bez pomocy s± wstrz±saj±ce. W tym miejscu pozwolê sobie zacytowaæ jeden fragment ksi±¿ki „Podczas gdy Farid umiera, Jamila tuli go do siebie, ¶piewa dla niego. Nie chce , ¿eby inni zauwa¿yli jego ¶mieræ . Stali siê ¼li. Widzia³a jak wyrzucali trupy do morza. Sama jest u kresu, ale jeszcze ¿yje. To dobrze, ¿e ma silne serce. Ba³a siê ju¿ w³a¶ciwie tylko jednego: ¿e umrze wcze¶niej ni¿ Farid, ¿e ch³opczyk wypadnie z jej ramion. Ze syn odczuje nieskoñczon± samotno¶æ morza. Czarne serce”.
Z kolei Vito, mieszkaj±cy na Sycylii, równie¿ patrzy na to samo morze, chodzi po pla¿y, ale nie wchodzi do wody, bowiem wie, ¿e jest to wielkie cmentarzysko ludzi uciekaj±cych przed wojn±. Widzia³ ³odzie przepe³nione lud¼mi, ich strach i cierpienie. Pla¿a jest pusta, bowiem tury¶ci nie przyjad± w tym sezonie. Woda wyrzuca na brzeg wiele rzeczy. Resztki ³odzi, które nigdy nie dotar³y do brzegu, wiele osobistych rzeczy uchod¼ców, którzy pozostali w morzu na zawsze. Vito zbiera je i kolekcjonuje, by zachowaæ choæ odrobinê pamiêci o tych, których ju¿ nie ma.
Czytaj±c tê ksi±¿kê ca³y czas towarzyszy³y mi s³owa piosenki Czes³awa Niemena o tym „ dziwnym ¶wiecie, w którym jest tyle z³a”. Jak wiemy w historii powtarzaj± siê okresy, kiedy to z³o, w okrutny sposób daje o sobie znaæ. Mam jednak nadziejê, ¿e kiedy¶ znajd± siê „ludzie dobrej woli” i zmieni± ten dziwny, z³y ¶wiat.
Irena Wojciechowska
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

CHARLOTTE McCONAGHY -,,MIGRACJE ’’ - 26 pa¼dziernika 2022
Po przeczytaniu kilku pierwszych zdañ ksi±¿ki, wiemy ju¿, ¿e bêdzie to opowie¶æ o ptasich migracjach. Wydawa³oby siê ¿e temat niezbyt ciekawy, dla niektórych wrêcz nudny, ale autorka nie pozwoli nam siê nudziæ. Swoj± g³ówn± bohaterkê Franny Stone Lynch – kobietê wolnego ducha, podró¿niczkê, umiejscawia podczas obserwacji i ¶ledzenia migruj±cych rybitw popielatych. Autorka w swojej ksi±¿ce próbuje nam unaoczniæ problem i zagro¿enie jakie ludzko¶æ stwarza dla siebie, dewastuj±c przyrodê, zabijaj±c bez opamiêtania zwierzêta
i ryby. Zamiast ¿yæ w symbiozie zgodnie z natur±, niszczymy, dewastujemy, rujnujemy ¶wiat który nas otacza. Przyroda to system naczyñ po³±czonych, wszystkie istoty s± od siebie zale¿ne, zaburzenie tych relacji, morze byæ dla ludzko¶ci katastrofalne w skutkach. Wkrótce nie us³yszymy ¶piewu ptaków na wiosnê, pszczo³y nie bêd± zapylaæ kwiatów, nie zobaczymy ³awicy ryb w oceanie Franny przekonuje Ennisa, kapitana statku rybackiego Saghani, aby przyj±³ j± do swojej za³ogi, pop³yn± za migruj±cymi rybitwami a one wska¿± wielkie ³owiska ryb do po³owu. Podczas podró¿y poznajemy historiê ¿ycia g³ównej bohaterki, wêdrowniczki któr± od dziecka ci±gnê³o do morza, która kocha³a zwierzêta a g³ównie ptaki. Franny ze swoimi tajemnicami, poszukiwaniem siebie, celu i sensu ¿ycia, odkrywaniem i realizacj± marzeñ, jest kobiet± niezwyk³±. Autorka kre¶li bardzo ciekawe, skomplikowane postacie /za³oga statku/, jak równie¿ sam± bohaterkê, oraz jej mê¿a przyrodnika i wyk³adowcê uniwersyteckiego.
W ekologiczn± tre¶æ „Migracji” bardzo sprytnie s± wplecione losy bohaterki, która przemierza ¶wiat aby rozsypaæ prochy swego mê¿a, tam gdzie nie dane mu by³o dotrzeæ. Jest to ksi±¿ka pod wieloma wzglêdami niezwyk³a i nietuzinkowa, poruszaj±ca tematy trudne, olbrzymiej wagi i bardzo aktualne.
„Migracje” wywo³uj± wielkie emocje, poprzez poznanie i zrozumienie niedopasowania Franny do wspó³czesnych czasów, jak równie¿ pal±cy problem, ¿e nie wolno nam niszczyæ planety dla swoich egoistycznych celów. Zachêcam do przeczytania tej wspania³ej ksi±¿ki, wysnucia w³asnych przemy¶leñ i refleksji, pochyleniem siê nad naszym ludzkim postêpowaniem. Nie niszczmy piêknego ¶wiata, którego jeste¶my czê¶ci± zaledwie na chwilê, a zmiany rozpocznijmy od siebie samych.
Wanda Przyby³owicz
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Kristin Harmel -,,Jeszcze jeden dzieñ ’’ - 26 pa¼dziernika 2022
"Raz tylko bêdê wêdrowa³ po ziemi, je¿eli wiêc mogê jakiemu¶ cz³owiekowi uczyniæ co¶ dobrego albo mi³ego uczyniê to natychmiast nie bêdê odk³ada³ do jutra, bo raz tylko bêdê wêdrowa³ po ziemi i drogi mojej nie powtórzê." J. Golsworthy.
Niech te s³owa bêd± mottem do recenzji ksi±¿ki "Jeszcze jeden dzieñ" autorstwa Kristin Harmel.
Jill Cooper jest pielêgniark± pracuj±c± na oddziale onkologii dzieciêcej, jest bardzo oddana swoim ma³ym pacjentom codziennie styka siê z cierpieniem i ¶mierci±, choæ poruszona jest zdystansowana. Mówi tak : „Je¶li nie krwawi ci serce z powodu pacjentów, to znaczy, ¿e go nie masz. Ale je¶li cierpisz za bardzo, twoje zdrowie psychiczne szwankuje".
Jak jednak zachowaæ dystans, kiedy dowiaduje siê, ¿e sama jest ¶miertelnie chora i zostaje jej niewiele ¿ycia? Co robiæ? Popa¶æ w rozpacz, czy wykorzystaæ ostatnie dni najlepiej jak siê da?
Przyja¼ñ z Loganem, ch³opcem nad wiek dojrza³ym, który równie¿ jest ¶miertelnie chory u¶wiadamia Jill jak wa¿na jest jako¶æ ¿ycia. Wiêkszo¶æ ludzi ¿yje w prze¶wiadczeniu, ¿e maj± wiele lat ¿ycia przed sob± i nie przywi±zuje wagi do rzeczy wa¿nych, skupia siê na b³ahostkach. Chodzi o to, aby mieæ spe³nione ¿ycie, wype³nione mi³o¶ci±, przyja¼ni±, ¿yæ nie tylko dla siebie ale i dla innych.
Jill postanawia naprawiæ relacje ze swoim ojcem. Ca³e ¿ycie mia³a do niego ¿al, ¿e zostawi³ j± i matkê
i odszed³ do innej kobiety. G³êboka rana nigdy siê nie zagoi³a, ale w obliczu ¶mierci wie, ¿e wybaczenie jest wa¿ne dla niej, ale i dla ojca.
Na swojej drodze spotyka mê¿czyznê i po raz pierwszy naprawdê kocha, i choæ broni siê przed t± mi³o¶ci±, to s³ucha swojego serca.
Czas czytania ksi±¿ki „Jeszcze jeden dzieñ" przypad³ tu¿ przed listopadem, miesi±cem, który szczególnie nastraja do zadumy nad przemijaniem. Kiedy stoimy nad grobami naszych bliskich, budz± siê w nas wspomnienia. Mo¿e my¶limy o nie wypowiedzianych s³owach, o gestach, o tym co mogli¶my zrobiæ a nie zrobili¶my? Nie odk³adajmy niczego na potem, bo raz tylko wêdrujemy po ziemi i drogi swojej nie powtórzymy. ¯yjmy naprawdê tu i teraz, kochajmy, ceñmy przyja¼ñ, wybaczajmy, b±d¼my dla siebie dobrzy, sprawiajmy innym rado¶æ, dajmy im u¶miech, czu³y gest.
Zachêcam do przeczytania tej piêknej, wzruszaj±cej powie¶ci o ¿yciu i przemijaniu, naprawdê warto.
Krystyna Przysta¶
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Joanna Jax -,,Wojenna mi³o¶æ ’’ - 21 wrze¶nia 2022
Ksi±¿ka "Wojenna mi³o¶æ" pani Joanny Jax jest w moim odczuciu o wyborach. Tych dobrych i tych fatalnych w skutkach. A tak¿e o konsekwencjach tych¿e czynów.
Lato 1939 roku to jeszcze czas sielanki dla Lidki i W³adka - decyduj± siê na wziêcie ¶lubu tu¿ przed rozpoczêciem wojny. ¦wiadkiem pana m³odego zostaje jego najlepszy przyjaciel, Konrad. Gdy ten poznaje Lidie spada na niego strza³a amora
i ju¿ nie potrafi wybiæ ze swoich my¶li narzeczonej przyjaciela. Pech lub szczê¶cie sprawiaj±, ze i Lidka straci³a g³owê dla Konrada. Myl±c potê¿ne uczucie
z namiêtno¶ci±, która za moment siê wypali, decyduje siê jednak na ¶lub
z W³adkiem. I to by³ najwiêkszy b³±d, który cala trojka przep³aci miesi±cami komplikacji, stresu i strachu. A na dok³adkê wszêdzie szaleje wojna, ¿ycie ludzkie jest kruche jak zapa³ka i nie ma pewno¶ci, ¿e ukochana osoba prze¿yje nastêpny dzieñ.
Fabu³a obejmuje lata 1938-1954, jest ciekawie prowadzona, dopracowana
w ka¿dym szczególe, dotyka skomplikowanych relacji miêdzyludzkich, wzajemnych zale¿no¶ci, ukazuje prawdziwe oblicze ludzkie. Czuæ pasje, zaanga¿owanie
i ogromna wiedze historyczn±. Lidka, W³adek i Kondrat tworz± swoisty trójk±t. Wbrew sobie znale¼li siê w sytuacji bez wyj¶cia. Cokolwiek nie zrobi±, jaka decyzje podejm± kto¶ bêdzie cierpia³.
Przepiêkna powie¶æ obyczajowa z ciekawie ukazanym t³em historycznym. Co zrobiæ gdy serce nie s³ucha rozumu? Jak ¿yæ rani±c najbli¿szych? Zycie
w zawieszeniu, wewnêtrzne rozdarcie, poczucie winy, ci±g³a niepewno¶æ o jutro.
Piêkna, warto¶ciowa, fascynuj±ca opowie¶æ. O przyja¼ni, mi³o¶ci i gorzkich wyborach. G³êboko porusza, chwyta za serce, nie daje siê od³o¿yæ choæby na chwile. Z ca³ego serca polecam.
Anna Wójciak
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Barbara Wysoczañska -,,Si³a kobiet ’’ - 21 wrze¶nia 2022
Kiedy siêgnê³am po ksi±¿kê Barbary Wysoczañskiej pt. Si³a kobiet nie wiedzia³am co mnie spotka. Nieznana pisarka, tematyka w zasadzie z czasów okresu 20-lecia miêdzywojennego XX w., opowie¶æ o kobietach i oczywi¶cie mi³o¶ci, nie nastraja³y literatur± z wysokiej pó³ki.
A jednak powiedzenie „nie oceniaj ¶rodka po ok³adce” sprawdzi³o siê w 101 %.
Pozytywne rozczarowanie wziê³o górê nade mn± i ksi±¿kê poch³onê³am w dwa wieczory. Bior±c pod uwagê fakt, ¿e powie¶æ ma ponad 500 stron, to muszê przyznaæ, ¿e sama by³am zaskoczona, a niedospanie zosta³o wynagrodzone wyrafinowanym posmakiem s³ów i niebanaln± histori±.
Od pierwszej strony autorka zaciekawia, rozsiewaj±c woko³o nas zapachy pobudzaj±ce zmys³y i rodz±ce siê nie¶mia³o marzenia o wielkiej mi³o¶ci. Snuj±c opowie¶æ o kobietach, które próbuj± zachowaæ w³asn± to¿samo¶æ i prze³amaæ stereotypy, pokonuje bariery i odziera codzienno¶æ ze z³udnej otoczki prawa kobiet do decydowania o sobie i otaczaj±cej je rzeczywisto¶ci. W rz±dzonym przez mê¿czyzn ¶wiecie kobieta jest tylko ozdob±, takim kwiatkiem w butonierce, który bez wody wiêdnie, a potem umiera. A przecie¿ Polska ju¿ wtedy szczyci³a siê, ¿e jest pierwszym najbardziej demokratycznym i nowoczesnym pañstwem regionu. To w naszym kraju w dniu 26 stycznia 1919 roku (tu¿ po zakoñczeniu I wojny ¶wiatowej i odzyskaniu niepodleg³o¶ci) kobiety po raz pierwszy uda³y siê do urn wyborczych, jako pe³noprawne obywatelki II Rzeczypospolitej, a kilka z nich zasiad³o nawet w sejmowych ³awach.
Pe³noprawne obywatelki II Rzeczypospolitej – jak to dumnie brzmi, gdy bezwolne kobiety podnios³y g³owê i zaczê³y doszukiwaæ siê prawa do wspó³decydowania. Odwaga i determinacja nara¿one by³y na szykany i ostracyzm, a ka¿da odmienno¶æ spojrzenia na wielowiekow± „tradycjê” patriarchatu uznawana by³a za sprzeniewierzenie siê dobrym obyczajom i narodowym warto¶ciom.
I tak, krok po kroku, Autorka wprowadza nas w scenê polityczn± minionego okresu przeprowadzaj±c przez m³ode ¿ycie dziewczynê o pachn±cym ró¿ami imieniu - Rozalia. Pocz±tek opowie¶ci roznosi siln± woñ niebanalnych perfum i pachnie nie¶mia³o po stuletniej niewoli odzyskan± niepodleg³o¶ci±. Barbara Wysoczañska osadza fabu³ê w realiach historycznych, przenosz±c nas w czasy II RP z pog³êbion± dyskrecj±. Zagl±daj±c strona, po stronie, w ten historyczny okres, wtapiamy siê w rzeczywisto¶æ zacofania i konserwatyzmu, gdzie kobietom zosta³a wyznaczona jedna rola, poza któr± samodzielnie nie powinny wykraczaæ. Wyrwana z rodzinnego domu Rozalia, jako m³oda mê¿atka, z ka¿dym dniem traci swoj± beztroskê i wolê walki, a na jej ¿yciowej drodze staj± inne kobiety. Jak¿e ró¿ne, a jednak jest co¶, co je ³±czy…
Dwie z nich (Zuzanna i Ada) nierozerwalnie splot± swój los z tragedi± g³ównej bohaterki. Inne, nie zawsze ¿yczliwe, po¶rednio wp³yn± na jej decyzje. Jednak Rozalia wêdruj±c przez kolejne lata swojego ¿ycia odkryje, ¿e nie wszystko jest czarno-bia³e, ¿e mi³o¶æ jest jednak ¶lepa, a ¿ycie pisze nieprawdopodobne scenariusze, które przerastaj± nasze wyobra¿enie. Rozalia zaobserwuje, ¿e ¶wiat kobiet jest uwik³any w konwenanse, które przekazywane z pokolenia na pokolenie, uniemo¿liwia im godne ¿ycie. Z ka¿dym dniem, do¶wiadczenie i realia codzienno¶ci otwieraj± nowe okno na ¶wiat, a Rozalia, wygl±daj±c przez nie…
„Odkry³a, ¿e im bli¿ej ¿y³a kobiet i im wiêcej z nimi rozmawia³a, tym bardziej u¶wiadamia³a sobie, ¿e nie tylko ona do niedawna ¿y³a w piekle”.
Historia napisana barwnym i wysublimowanym jêzykiem, gdzie splataj± siê losy wielu kobiet, ich droga ku wolno¶ci my¶li i s³owa, a w tle niezaspokojona potrzeba mi³o¶ci i bycia sob± zaskakuje w swojej tre¶ci g³êbok± refleksj± prze³amywania stereotypów, które do dzisiaj pokutuj± w podziale damsko-mêskich ról.
Chylê czo³a przed Autork±, która na kanwie historycznej powiod³a nas trudn± ¶cie¿k± solidarno¶ci kobiecej. Gdzie wyrozumia³o¶æ i tolerancja nie s± szablonowymi has³ami, a si³a kobiet tkwi w ich potrzebie zachowania godno¶ci i szacunku do siebie i otaczaj±cego ¶wiata.
I tak jak wspomnia³am na pocz±tku, ta historia mnie uwiod³a. Z ca³ego serca polecam j± ka¿demu, kto chce siê zag³êbiæ w ksi±¿ce wielowymiarowej, napisanej piêknym jêzykiem, z wielkim wyczuciem problemu, a do tego bez zbêdnych ozdobników.
Urszula Rêdziniak
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Wojciech Jagielski -,,Na wschód od zachodu’’ - 24 sierpieñ 2022
Wojciech Jagielski to jeden z najbardziej znanych w Polsce reporterów wojennych który swe prze¿ycia dokumentuje na kartkach fascynuj±cych ksi±¿ek.
W swojej ostatniej ksi±¿ce ,,Na wschód od zachodu” spotyka ludzi, których losy przenosi na kartki tej ksi±¿ki. To hipisi, których szlakiem pod±¿a poprzez bezdro¿a Afganistanu, Tybetu, Indii. Historie ich ¿ycia mog³yby pos³u¿yæ do scenariuszy filmowych. Dla nich - dzieci kwiatów – wschód sta³ siê o¶rodkiem duchowego odrodzenia, mekk± wolno¶ci i mistycznych prze¿yæ osi±ganych niestety czêsto przy pomocy opium, haszyszu czy heroiny.
Hipisi postrzegali wschód, a zw³aszcza Indie jako krainê pokoju, gdzie ludzie ceni± sobie nade wszystko wolno¶æ i mo¿liwo¶æ wyboru drogi zmierzaj±cej do osi±gniêcia Absolutu. To stan nazywany przez Azjatów Nirwan±. Tylko ¿e d³ugow³osi w³óczêdzy z zachodu spodziewali siê uzyskaæ ten stan wspomagaj±c siê ³atwo dostêpnymi tam narkotykami.
Jagielski pod±¿a ¶ladem tych postaci, jak¿e fascynuj±cych, a jednocze¶nie zagubionych w swych poszukiwaniach sensu istnienia. Azjaci ¿yczliwie przyjmowali przybyszów, ale niestety nie zawsze rozumieli hipisów. Dla nich bowiem podró¿ powinna mieæ powód i cel. Podró¿ w nieznane, dok±d wyruszali m³odzi ludzie jest tylko ucieczk± przed samotno¶ci± i wiecznym niepokojem który ich pcha do ci±g³ej wêdrówki po ¶wiecie.
W tej podró¿y na o¶lep mo¿na siê niestety pogubiæ i nigdy nie odnale¼æ upragnionej drogi. I czy Indie, spo³eczeñstwo podzielone na kasty spo³eczne, borykaj±ce siê z przeludnieniem, brakiem ¿ywno¶ci i konfliktami spo³ecznymi jest miejscem gdzie mo¿na osi±gn±æ ten cel?
Przecie¿ Indiom widzianym jako kraina pokoju i szczê¶liwo¶ci towarzyszy³o morze przelanej krwi
i tu³aczka milionów ludzi uciekaj±cymi przed wojn± i g³odem.
Wiêc czy kraj który zmaga siê z tymi samymi problemami co reszta ¶wiata, a ró¿ni tak bardzo odrêbn± kultur± mo¿e staæ siê mityczn± Itak± wspó³czesnych, pogubionych mieszkañców bogatego zachodu?
Epoka hipisów przeminê³a, lecz fascynacja wschodem trwa nadal. Nadal ludzie pod±¿aj± tam
w poszukiwaniu spokoju i odpowiedzi na pytania, na które nie znajduj± odpowiedzi w swoim zagonionym i niespokojnym ¶wiecie.
Maria Rosó³
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Sam Lloyd -,,Schronisko’’ - 24 sierpieñ 2022
Trzynastoletnia Elissa, utalentowana szachista, bierze w³a¶nie udzia³ w najwa¿niejszym wydarzeniu swojego ¿ycia: Ogólnoangielskim M³odzie¿owym Grand Prix w Szachach.
W trakcie turnieju zostaje porwana i budzi siê w podziemnej celi gdzie¶ w Lesie Pamiêci. Jej przera¿enie nasila siê z ka¿d± spêdzon± tam minut±, ale kiedy pojawia siê Elijah-dwunastoletni ch³opiec, który zna okolice jak w³asn± kieszeñ, Elissa liczy na to, ¿e nowy znajomy pomo¿e jej uciec z tego okropnego i ponurego miejsca.
Jednak Elijah nie chce, aby dziewczynka uciek³a z lasu. Z biegiem czasu Elijah zaczyna zachowywaæ siê coraz to dziwniej. Elissa jest przera¿ona, lecz zaprzyja¼nienie siê z tym samotnym ch³opcem jest jedyn± nadziej± na przetrwanie. Dziewczynka próbuje go przechytrzyæ i w³a¶nie w tym momencie zaczyna siê niebezpieczna rozgrywka szachowa, która ods³oni drastyczn± i okrutn± prawdê.
Sam Lloyd stworzy³ niebywale intryguj±ca i przera¿aj±ca powie¶æ, owian± dusznym, niemal¿e groteskowym klimatem. Elissa to dziewczynka, któr± spotka³ okropny los. Porwanie, zamkniêcie i skucie jej ³añcuchem w obskurnej i ciemnej celi ju¿ samo w sobie tworzy koszmarny klimat. Pojawienie siê Elijah jeszcze bardziej to nasila.
Ta postaæ potrafi przeraziæ. Czytelnik przez ca³± powie¶æ zastanawia siê, jaki jest cel tego zagubionego i szukaj±cego towarzystwa ch³opca. Motyw porwania, szachów i postawienie na drodze Elissy Elijaha tworzy ob³êdny klimat, gdzie dreszczyk emocji i szybsze bicie serca trzyma siê kurczowo czytelnika do ostatnich stron powie¶ci.
Anna Wójciak
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Kiran Millwood Hargarave -,,Kobiety z Vardo’’ - 8 czerwca 2022
M³oda Brytyjska pisarka na swoj± pierwsz± ksi±¿kê dla doros³ych wybra³a temat prze¶ladowañ religijnych. Autorka na podstawie prawdziwych wydarzeñ, pochyli³a siê nad problemem trudnym, wstrz±saj±cym, kontrowersyjnym i choæ istniej±cym w odleg³ej przesz³o¶ci, maj±cym ogromny wp³yw na losy milionów ludzi na ca³ym globie. Ludzi którym odebrano wierzenia, rytua³y, magiê, niejednokrotnie pomagaj±ce ¿yæ w szczê¶ciu i zdrowiu. Jest zima roku 1617, u wybrze¿y maleñkiej wyspy Vardo na pó³nocy Norwegii rozszala³a siê ogromna, gwa³towna burza. Wszyscy mê¿czy¼ni z wioski którzy wyruszyli na po³ów ryb gin±/nikt nie zdo³a³ ocaleæ/. Biedna ma³a osada rybacka, zapomniana, oddalona od wielkich siedzib ludzkich pogr±¿a siê w rozpaczy. Rozpaczy samotnych, bezradnych, przera¿onych kobiet, które w ciszy i beznadziei czekaj± na wiosnê, aby pochowaæ swoich mê¿ów, braci i ojców których odda³o morze. Kiedy do rzeczywisto¶ci zagl±da widmo g³odu i ¶mierci postanawiaj± same zast±piæ mê¿czyzn, hodowaæ renifery, uprawiaæ ziemiê, wyp³ywaæ na ³owy. Kobiety staj± siê silne, twarde, mêskie, chodz± w spodniach, zabijaj± renifery, oprawiaj± skóry, ¿ywi± siebie i dbaj± o swój byt. Jednak nie wszystkie akceptuj± takie zachowanie i postêpowanie, uwa¿aj±c ¿e uw³acza to godno¶ci kobiet, matek, ¿on. W ma³ej, kobiecej spo³eczno¶ci Vardo powoli kie³kuje roz³am, jedne chodz± do Ko¶cio³a
i siê modl±, inne wykonuj± mêskie prace i nie koniecznie zwracaj± siê ku Bogu. Budzi siê zazdro¶æ, nienawi¶æ, chêæ zemsty, pos±dzenia
o czary i sprzyjanie demonom. Gdy do wioski przybywa komisarz Absalom Cornet ze ¶wie¿o po¶lubion± ¿on± Urs±, cz³owiek uwa¿any za wytrawnego tropiciela z³a i bezbo¿no¶ci, nienawi¶æ w¶ród kobiet narasta. Komisarz Cornet ³asy zaszczytów i pochwa³, kieruj±cy siê Bo¿± mi³o¶ci±, obiera sobie za cel, wytêpiæ w¶ród ma³ej spo³eczno¶ci kobiet czary i szatana. Tym samym doprowadza do spalenia na stosie dwóch niewinnych kobiet. Autorka piêknie i realistycznie oddaje atmosferê tamtych lat i miejsc, straszliwych zim, przejmuj±cego ch³odu i wiatru wiej±cego od morza, krótkiego lata, brudu i b³ota. Nie jest moim zadaniem opisanie ca³ej tre¶ci ksi±¿ki, zachêcam do przeczytania tej piêknej i mro¿±cej krew w ¿y³ach opowie¶ci. Nasuwa siê tylko kilka wniosków, czy mamy moralne prawo narzucaæ innym swoje wierzenia i przekonania? Przera¿aj±cy by³ czas w naszej ludzkiej egzystencji, trwaj±cy wiele wieków, gdzie tak ³atwo w imiê „¶wiêtych” idea³ów, opieraj±cych siê na niewiedzy i nienawi¶ci, mo¿na by³o kogo¶ pos±dziæ o „czary”. Zginê³o tysi±ce kobiet i mê¿czyzn spalonych na stosie, uznanych za obcowanie z szatanem. Dzi¶ jeste¶my wykszta³ceni ,inteligentni, zdobywamy kosmos a rozwój technologii wydaje siê nie mieæ koñca. Dobrze ¿e nie ma prawnej i intelektualnej akceptacji spo³eczeñstwa, bo do dzi¶ p³onê³y by takie stosy za nienawi¶æ polityczn±, za rywalizacjê i zawi¶æ w pracy, za nieakceptacjê odmienno¶ci i odrêbno¶æ moraln±. Proszê przeczytajcie i wysnujcie w³asne wnioski, ksi±¿ka wywiera mocne i niezapomniane wra¿enia.
Wanda Przyby³owicz
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Spotkanie autorskie z Jaros³awem Kretem - 12 maja 2022
Dziesi±t± rocznicê powstania Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki przy BPGiM w Strzy¿owie u¶wietni³o spotkanie, w dniu 12 maja br., ze znanym dziennikarzem, fotoreporterem, podró¿nikiem, autorem ksi±¿ek JAROS£AWEM KRETEM, który przyj±³ zaproszenie naszego Klubu dzia³aj±cego w ramach Dotacyjnego Programu Instytutu Ksi±¿ki – Dyskusyjne Kluby Ksi±¿ki.
Spotkanie poprowadzi³a Marta Utnicka Dyrektorka BPGiM w Strzy¿owie witaj±c znakomitego go¶cia oraz niezawodn± strzy¿owska publiczno¶æ, w czasie trwania TYGODNIA BIBLIOTEK oraz 10-lecia DKK. Krótko przybli¿y³a osobê go¶cia. Z wykszta³cenia egiptolog. Stale wspó³pracuje z NATIONAL GEOGRAPHIC. Prowadzi w TVP program „PLANETA wg KRETA”, w którym opowiada o kulturze, obyczajach w zwiedzanych przez siebie krajach. Jaros³aw Kret odpowiadaj±c na pytania opowiedzia³ o sobie, o pocz±tkach swej kariery, ale podkre¶li³, ¿e zawsze chcia³ podró¿owaæ, poznawaæ innych ludzi, inny ¶wiat, pisaæ ksi±¿ki. W³a¶nie w swoich ksi±¿kach wspaniale przedstawia ten inny ¶wiat. Bardzo interesuj±co
i niejednokrotnie z humorem opowiada³ m.in. o Indiach, o Madagaskarze. Podkre¶li³, ¿e stara siê pokazywaæ ¿ycie tych ludzi, ich kulturê, zró¿nicowanie spo³eczne, religiê, zachowania. Nigdy nie ocenia innych. Stwierdzi³, ¿e zdobywaj±c wiedzê o innych spo³eczno¶ciach ³atwiej znale¼æ wspólny jêzyk, lepiej zrozumieæ.
Z wielkim zainteresowaniem s³uchali¶my Jaros³awa Kreta, mimo, ¿e czytali¶my jego ksi±¿ki, ale taka bezpo¶rednia relacja pozwala bardziej odczuwaæ te prze¿ycia. Na zakoñczenie spotkania Marta Utnicka podziêkowa³a za ciekawe spotkanie wrêczaj±c go¶ciowi upominek.
Warto podkre¶liæ, i¿ obecni na spotkaniu równie¿ otrzymali od Jaros³awa Kreta upominki w postaci albumu „ MOJA ZIEMIA ¦WIÊTA”, które chêtnie podpisywa³.
Irena Wojciechowska
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie
Fotorelacja

Ashlee Vance -,,ELON MUSK’’ - 27 kwiecieñ 2022
Ashlee Vance -,,ELON MUSK". Biografia twórcy PayPala, Tesli, SpaceX’’
Bestsellerowa biografia cz³owieka, który zmienia ¶wiat na naszych oczach.
W zaktualizowanym wydaniu Ashlee Vance opisuje najnowsze dokonania Elona Muska i ujawnia jego plany na przysz³o¶æ.
Steve Jobs chcia³ waszych pieniêdzy. Mark Zuckerberg pragnie wam pomóc udostêpniæ zdjêcia bobasów. Elon Musk zamierza uratowaæ ¶wiat przed zag³ad±.
Wizjoner, geniusz, niezno¶ny szef, najbardziej zuchwa³y przedsiêbiorca Doliny Krzemowej, jeden z najbogatszych ludzi na ziemi. Cz³owiek stawiany w jednym szeregu z Thomasem Edisonem, Henrym Fordem i Stevem Jobsem. Ka¿dy start-up w jego rêkach zmienia siê w z³oto.
Stworzy³ PayPala, koncern samochodowy Tesla Motors, a tak¿e SpaceX – firmê wysy³aj±c± prywatne rakiety w kosmos. Muskowi uda³o siê, mimo ¿e jego ¿ycie jest niedorzeczne. A mo¿e w³a¶nie dlatego.
¯eby przekonaæ rz±d, ¿e pojawi³ siê nowy gracz w wy¶cigu kosmicznym, zaparkowa³ rakietê na trawniku przed siedzib± Federalnej Administracji Lotnictwa w Waszyngtonie.
Gdy po auta Tesli ustawia³y siê kolejki chêtnych, Leonardo DiCaprio b³aga³ Elona o egzemplarz elektrycznego Roadstera. Musk oczywi¶cie odmówi³.
Ashlee Vance, publicysta specjalizuj±cy siê w nowoczesnych technologiach, przeprowadzi³ dziesi±tki wywiadów z rodzin±, przyjació³mi i pracownikami Elona Muska.Dotar³ tak¿e do jego wrogów.Sam Musk przyrzek³, ¿e zrobi wszystko, by nie dopu¶ciæ do publikacji tej ksi±¿ki. Nagle zmieni³ zdanie – oto ona.
Powy¿szy opis pochodzi od wydawcy
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

ANNE SWARD - ,,Vera’’ - 27 kwiecieñ 2022
Ksi±¿ka ANNE SWARD „ VERA” to historia m³odej dziewczyny Sandrine, w której autorka odkrywa jej przesz³o¶æ – fragment po fragmencie – umiejêtnie buduj±c pe³n± napiêcia narracjê.
Ksi±¿ka zaczyna siê scen± przygotowania do jej ¶lubu z Ivanem ,przystojnym szwedzkim ginekologiem – ale trudno powiedzieæ czy to ma³¿eñstwo z mi³o¶ci. „To Vanna ubiera pannê m³od±, sznuruj±c mocno jej cia³o. Byæ mo¿e ona jedna wie, o co tak naprawdê chodzi w tym ma³¿eñstwie. W miarê jak ¿ebra coraz bardziej napieraj± na p³uca, oddech staje siê p³ytki, ale ona nie narzeka, nie okazuje bólu, w jej oczach, widocznych w lustrze, nie ma b³agania.” Sandrine wie, ¿e wej¶cie do rodziny Cedrów, ch³odnych i obcych szwedzkich arystokratów ma ocaliæ j± i dziecko, które przychodzi na ¶wiat w noc po¶lubn±. Pozostawiona sama sobie wspomina swoje dzieciñstwo w portowym mie¶cie na po³udniu Francji, pobyt w podhalañskiej wsi, sk±d pochodzi³ jej ojciec marynarz, tragiczny czas II wojny ¶wiatowej.
Pomimo m³odego wieku posiada ju¿ trudny do ud¼wigniêcia baga¿ do¶wiadczeñ. Mówi „Robi³am wszystko, aby prze¿yæ. Nie zastanawia³am siê nad tym, ¿e potem bêdê musia³a z tym ¿yæ”. Opowie¶æ dziewczyny jest bardzo intymna, g³êboko dotyka jej psychiki. Trudno jej ¿yæ z tajemnic±. W tym obcym ch³odnym domu, mimo licznej rodziny mê¿a, czuje siê samotna. Jej ma³¿eñstwo jest fikcj±, mia³o pos³u¿yæ tylko dla ukrycia tajemnicy Ivana. Córeczk± Ver±
w ogóle siê nie interesuje. Opiekuje siê ni± Vanna. Jak d³ugo tak mo¿na ¿yæ. Postanawia to zmieniæ. Ucieka, ale czy odnajdzie to czego szuka?. W jej przypadku nic nie jest proste, ¿ycie znowu stawia przed ni± nowe wyzwanie. Warto przeczytaæ tê ksi±¿kê, by zastanowiæ siê nad pewnymi zachowaniami jej bohaterów.
Zakoñczenie ksi±¿ki jest zaskakuj±ce – autorka pozostawia czytaj±cym wybór w³asnej interpretacji.
Irena Wojciechowska
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

A³bena Grabowska - ,,Rzeki p³yn±, jak chc±’’ - 30 marzec 2022
,,Rzeki p³yn±, jak chc±’’ to kolejna ksi±¿ka A³beny Grabowskiej któr± polecam mi³o¶nikom jej twórczo¶ci. Akcja powie¶ci toczy siê u schy³ku I wojny ¶wiatowej w polskim dworku na terenie zaboru rosyjskiego.
Ojciec rodziny wyrusza na wojnê zostawiaj±c ¿onê i trzy córki. Kobiety musz± radziæ sobie same
z utrzymaniem maj±tku i wykonywaniem prac które dotychczas nale¿a³y do s³u¿by.
Najstarsza córka Klara szybko wchodzi w rolê któr± narzuca jej nowa rzeczywisto¶æ. Jest rozs±dna
i pracowita, bardzo zwi±zana z rodzin±.
Amelia, ¶rednia córka zaskakuje wszystkich decyzj± wyjazdu do pracy w szpitalu wojskowym. Wraca do domu po d³u¿szym czasie z po¶lubionym na wojnie mê¿em. Jan jest by³ym ¿o³nierzem którym Amelia opiekowa³a siê w szpitalu. Mê¿czyzna zaczyna pracowaæ na gospodarstwie, anga¿uj±c siê
w ¿ycie dworku, wprowadza ró¿ne innowacje i nowe uprawy rolne które pozwol± utrzymaæ podupadaj±cy maj±tek.
To w³a¶nie Klara towarzyszy Janowi w jego pracy, wspólnych rozmowach i chwilach wypoczynku spêdzanych nad ukochan± rzek± Klary. Uczucie które rodzi siê miêdzy nimi przera¿a ich i zniewala. Przecie¿ Jan jest mê¿em Amelii. A Amelia wyczuwa ¿e jej m±¿ oddala siê od niej za spraw± siostry. Kiedy traci ci±¿ê, opuszcza mê¿a i wraca do pracy w szpitalu. Wkrótce potem umiera podczas szerz±cej siê epidemii. Klara czuje siê winna ¶mierci siostry, a Jan opuszcza maj±tek. Jego miejsce zajmuje Julian kolejny wa¿ny mê¿czyzna w ¿yciu Klary. W tym czasie najm³odsza siostra Ró¿a po¶lubia Henryka Miecugowa którego wzglêdy odrzuca Klara. Wkrótce Ró¿a orientuje siê ¿e to do Klary nale¿y serce jej mê¿a i dramat siê powtarza. Znienawidzi siostrê, któr± obwinia o rozpad ma³¿eñstwa Amelii
i w³asny nieudany zwi±zek. Klara czuje siê nieszczê¶liwa. Darz± j± uczuciem mê¿czy¼ni którzy s± mê¿ami jej sióstr. Czuje siê winna i zagubiona. Ciê¿ko pracuje na gospodarstwie za które czuje siê odpowiedzialna. Zaczyna interesowaæ siê polityk± i dzia³alno¶ci± nowego ruchu sufra¿ystek.
Kiedy wreszcie przychodzi szansa na spe³nion± mi³o¶æ, Klarê dopada przeznaczenie.
Podczas odwiedzin u siostry w Warszawie dochodzi do tragedii która staje siê dope³nieniem losu Klary.
Czy to jest cena jak± przysz³o jej zap³aciæ za mi³o¶æ która nie powinna by³a siê wydarzyæ w jej ¿yciu? Mi³o¶æ mê¿czyzn którzy byli mê¿ami jej sióstr? A mo¿e to tylko fatalny zbieg okoliczno¶ci w którym uczestniczy wbrew swojej woli?
To moja subiektywna interpretacja zakoñczenia powie¶ci, o której warto podyskutowaæ na spotkaniu klubu DKK.
Maria Rosó³
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Joanna GROMEK-ILLG - ,,Szymborska. Znaki szczególne’’ - 30 marzec 2022
Intymny portret noblistki.
„Czasami jestem podobna do siebie, a czasami nie” – powtarza³a.
Od zawsze budzi³a emocje. By³a bliska tak¿e tym, którzy nigdy wcze¶niej nie czytali poezji. Czytelnicy my¶leli o niej jak o przyjació³ce, s±siadce i doradczyni. To mo¿e dziwiæ, tym bardziej ¿e tak ma³o pisa³a i mówi³a o sobie.
£±czy³a cechy nie do pogodzenia: czu³o¶æ i ironiê, surowo¶æ i serdeczno¶æ, dojrza³o¶æ
i dziewczêcy urok. Nie bez powodu jeden z bliskich pisa³ do niej: „Wise³ko, jeste¶ taka wieloraka”. Nie da³o siê jej zaszufladkowaæ. Na jednej ze s³ynnych kartek wysy³anych do przyjació³ umie¶ci³a swój adres: „pokój z osobnym wej¶ciem”.
Jaka by³a naprawdê Wis³awa Szymborska?
Interesowa³o mnie nie tyle ¿ycie zewnêtrzne, ile psychika poetki, jej prze¿ycia wewnêtrzne. Dostêpu do tej sfery broni³a bardzo stanowczo, powtarzaj±c: ,,to po mojej ¶mierci’’, co skutecznie peszy³o rozmówców. Na podstawie przede wszystkim listów, ale te¿ rozmów z przyjació³mi i znajomymi Wis³awy spróbowa³am odtworzyæ tê czê¶æ jej biografii, któr± najskrzêtniej ukrywa³a.
(fragment prologu)
JOANNA GROMEK-ILLG – z wykszta³cenia polonistka i filozof, pracowa³a jako nauczycielka, scenarzystka i re¿yserka filmów dokumentalnych oraz kabaretowych widowisk telewizyjnych, redaktorka i krytyk literacki, autorka kilkudziesiêciu wywiadów (m.in. z Czes³awem Mi³oszem). Jej hobby to fotografowanie.
Powy¿szy opis pochodzi od wydawcy
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Diane Setterfield - ,,BY£A SOBIE RZEKA’’ - 23 luty 2022
Kiedy wziê³am w d³oñ grub± ksi±¿kê Diane Setterfield pt. „By³a sobie rzeka” od razu oczami wyobra¼ni ujrza³am jej historiê. Pocz±wszy od ¼ród³a, poprzez rozleg³e po³acie z wplecionymi meandrami, niczym ¿ycie wij±ce siê od pierwszego uderzenia serca, a¿ do kresu swej podró¿y ton±c w s³onej stronie ¿ycia. W przenikaj±cych siê odcieniach niebieskiego koloru dojrza³am wyzwanie rzucone przez autorkê i zaciekawiona wg³êbi³am siê w stronice opowie¶ci.
Najd³u¿sza noc w roku, mrok i szum snuj±cej siê Tamizy, z granatowym odcieniem ch³odu, to dobry moment na wkroczenie w inny wymiar czasu i przestrzeni. Tym bardziej, gdy nad brzegiem rzeki znajduje siê postarza³a od lat i wiatru gospoda „Pod £abêdziem” s³yn±ca z tradycji snucia wielow±tkowych opowie¶ci. Uchylaj±c jej drzwi dostrze¿emy blask ¶wiec i ciep³o rozchodz±ce siê od kominka, a zapach pieczonego jad³a i ró¿norakich trunków przyci±gnie niejednego wêdrowca. Jednak najwa¿niejszym atutem go¶ciny w gospodzie s± p³yn±ce nieprzerwanie opowie¶ci, snute przez gawêdziarzy opieraj± swój pocz±tek (jak rzeka) na ¼ródle faktycznych zdarzeñ. Narracja ich z czasem zmienia³a swój rytm, rozlewaj±c siê niczym Tamiza, wêdruj±c zakolami wyobra¼ni bajarzy zmienia swój bieg do niespodziewanego koñca. To w³a¶nie w taki czas, gdy zimowe przesilenie rozpo¶ciera szeroko swoje ramiona, oprócz ju¿ p³yn±cych w ¶wietle ¶wiec opowie¶ci zaczyna siê powie¶æ, gdy
w drzwiach staje nieznajomy mê¿czyzna trzymaj±c w d³oniach nie¿yw±, czteroletni± dziewczynkê,
o skórze alabastrowej i jasnych w³osach niczym porcelanowa lalka.
Amelia, Alice czy Ann?
Historia dziewczynki zaczyna ¿yæ w³asnym ¿yciem, gdy okazuje siê, ¿e dziecko jednak nie umar³o, a jej los mo¿e byæ po³±czony z jedn± trzech nieszczê¶liwych historii, i p³ynie wraz z jej rytmem przez kolejne stronice.
Jak potocz± siê losy dziewczynki, która rodzina odnajdzie szczê¶cie w tych ¿yciowych meandrach codzienno¶ci?
Ju¿ na pocz±tku wszyscy zauwa¿± na pewno, ¿e „co¶ wisi w powietrzu”, a odnalezione przez fotografa Daunta i pielêgnowane przez siostrê Ritê dziecko bêdzie p³ynê³o w³asn± drog± wnosz±c powiew magii w ¿ycie mieszkañców, razem ze zmieniaj±cymi siê porami roku, do czasu a¿…
Tak w³a¶nie splataj± siê losy do¶wiadczonych przez ¿ycie bohaterów, a w rytmie p³yn±cej rzeki czytelnik odkryje niejeden sekret ¿ycia i ¶mierci.
Melancholia zimowej pory roku, tajemnica bytu i ¼ród³o wiedzy snuj± siê leniwie, w otoczeniu ba¶niowego pejza¿u, przy¶pieszaj± wraz z powodzi± i nikn± w przestworzach s³onej tajemnicy nieskoñczono¶ci.
„S± historie, które powinno siê opowiadaæ na g³os. S± historie, które powinno siê opowiadaæ szeptem. I s± wreszcie takie, które na zawsze powinny zostaæ niedopowiedziane.”
Czytaj±c tak± literaturê, p³ynê z jej rytmem, a s³owa skre¶lone niebanalnie rysuj± obrazy, podsuwaj±c wyobra¼ni pejza¿e czasu, miejsca i postaci. To piêkna opowie¶æ, o uczuciach i ukrytej prawdzie. Niesie ze sob± prawdê walki dobra ze z³em, a odcienie rzeki migotliwie srebrz± siê lub z³oc± kusz±c wytworem fantazji i legendy.
Tytu³ powie¶ci mnie nie zawiód³, „by³a sobie rzeka”, na pocz±tku w±ska i rw±ca, rozla³a siê morzem ³ez, które nie zawsze musz± byæ smutne.
Polecam tê literaturê wszystkim, którzy lubi± dotykaæ rzeczy nieprzewidzianych, niebanalnych i byæ mo¿e nieskomplikowanych, a jednak odprê¿aj±cych i daj±cych czas na przemy¶lenia. Bo tak jak rzeka, mamy swój pocz±tek i koniec, a nasze ¿ycie mieni siê ró¿nymi odcieniami, od b³êkitu narodzenia do granatu niepewno¶ci, gdy¿ do koñca nie wiemy co jest na drugim brzegu naszej rzeki!
Na koniec warto zaznaczyæ, ¿e powie¶æ zosta³a nominowana do Goodreads Choice Award w kategorii powie¶æ historyczna; uhonorowana nagrod± HWA Gold Crown Award dla najlepszej powie¶ci historycznej 2019 roku, przyznawan± przez brytyjskie stowarzyszenie autorów ksi±¿ek historycznych
(Historical Writers’ Association).
Urszula Rêdziniak
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Kazimierz Or³o¶ - ,,Dzieje cz³owieka pisz±cego’’ - 26 styczeñ 2022
„Nale¿ê do ludzi pisz±cych, którzy nie potrafi± siê wy³±czyæ, nie przejmowaæ tym, co dzieje siê naoko³o” – powiedzia³ kiedy¶ Kazimierz Or³o¶.
Kazimierz Henryk Or³o¶, pseudonim „Maciej Jordan” (ur. 26 grudnia 1935 w Warszawie) – polski pisarz, scenarzysta filmowy i telewizyjny, dramaturg, autor s³uchowisk radiowych, publicysta [Wikipedia].
Autobiografia Or³osia „Dzieje cz³owieka pisz±cego” jest kontynuacj± jego wspomnieñ „Dzieje dwóch rodzin...”, historycznej sagi kresowych rodzin – Mackiewiczów z Litwy i Or³osiów z Ukrainy. Autor przywo³uje w „Dziejach cz³owieka pisz±cego” postaæ pisarza Mackiewicza podkre¶laj±c, jaki wp³yw mia³y na wypowiedziane przez niego s³owa, ¿e „jedynie prawda jest ciekawa”. S³owa te dla Kazimierza Or³osia sta³y siê niejako jego mottem ¿yciowym. „My¶lê, ¿e takie spojrzenie na literaturê, na prozê, która jest wiarygodna tylko wtedy, gdy opisuje prawdziwe ¿ycie i ludzi, jakich poznali¶my, by³o mi od pocz±tku bliskie.”
Kazimierz Or³o¶ rozpoczyna opowie¶æ od momentu zimy 1945 roku, wówczas po klêsce Powstania Warszawskiego, wraz z rodzicami, znalaz³ siê w Rawie Mazowieckiej. Or³o¶ koñczy swoj± opowie¶æ o ¿yciu i ¿yciu swoich powie¶ci i opowiadañ w roku 1989.
"W latach dziewiêædziesi±tych ¿ycie moje i mojej rodziny zaczê³o biec normalnym torem. Dla mnie by³ to przede wszystkim powrót do pisania prozy".
Opowie¶æ Kazimierza Or³osia to nie tylko autobiografia jednego z najlepszych pisarzy, ale równie¿ wnikliwy portret zmieniaj±cej siê Polski: powstania z wojennych zniszczeñ, codzienno¶ci w czasach stalinizmu i komunizmu, a wreszcie kszta³towania siê ruchu oporu wobec w³adzy ludowej, który ostatecznie doprowadzi³ do upadku systemu
i narodzin wolno¶ci.
„Literatura nie powinna odpowiadaæ na ¿adne pytania. Odpowiedzi udzielaj± religie, ideologie, programy polityczne, ale nie literatura. Niew³a¶ciwe jest te¿, jak my¶lê, s³owo „zadanie”. Jedyne, co mo¿emy zrobiæ – my, ludzie pisz±cy ksi±¿ki – to opisywaæ rzeczywisto¶æ, je¶li to, co dzieje siê w naszym kraju, interesuje nas. Refleksja, zastanowienie nale¿y do czytelników.” [¬ród³o: Kazimierz Or³o¶ warszawskim twórc±. "Literatura nie udziela odpowiedzi", wyborcza.pl, 30 czerwca 2019].
Zapraszam wiêc do lektury i w³asnych refleksji.
Czes³awa Szlachta Pytko
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Gabriela Garga¶ - ,,Zostañ moim anio³em’’ - 26 styczeñ 2022
„ZOSTAÑ MOIM ANIO£EM” to ksi±¿ka Gabrieli GARGA¦, polskiej pisarki od lat mieszkaj±cej z mê¿em i dzieckiem, w Szkocji. Z wykszta³cenia jest ekonomistk±, a z zami³owania bibliofilk±. Autorka wielu ksi±¿ek mi³osno – obyczajowych, ciesz±cych siê spor± popularno¶ci± w¶ród czytelniczek. Jest niepoprawn± optymistk±, a jej ¿yciowym mottem s± s³owa Phila Bosmansa – „Sztuk± ¿ycia jest umieæ cieszyæ siê ma³ym szczê¶ciem”. W 2011 roku zadebiutowa³a ksi±¿k± „JUTRA MO¯E NIE BYÆ”, która opowiada o mi³o¶ci, bólu
i cierpieniu.
„ZOSTAÑ MOIM ANIO£EM” to historia dwóch sióstr, trochê zagubionych i znudzonych monotoni± ¿ycia, ale to ¿ycie potrafi nas zaskoczyæ przynosz±c wiele cudów i szansy na lepsz± przysz³o¶æ. To powie¶æ o anio³ach, które czekaj± „ za progiem”, by nas uszczê¶liwiæ, tylko trzeba im na to pozwoliæ. Historia sióstr koñczy siê szczê¶liwie - spotka³y swoich anio³ów.
Otwiera³am tê ksi±¿kê z pozytywnym nastawieniem, ale rozczarowa³am siê. Ksi±¿ka jest „przegadana” - ilo¶æ postaci i ich problemów przyt³acza.
Irena Wojciechowska
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

A³bena Grabowska - ,,Coraz mniej ol¶nieñ’’ - 8 grudzieñ 2021
"Coraz mniej ol¶nieñ" skrywa w sobie historie niezwyk³±: m±dr±, porywaj±c±, buzuj±c± od emocji i tak±, która rzeczywi¶cie mo¿e byæ ¼ród³em ol¶nienia. Bohaterkami powie¶ci s± trzy kobiety, które znalaz³y siê w wyj±tkowo trudnym okresie ¿ycia: cyniczna Lena, która marzy o karierze stylistki, chwilowo wypad³a z zawodowego obiegu i zosta³a kim¶ w rodzaju opiekunki m³odej, niewidomej poetki, drapie¿na dziennikarka ¶ledcza Maria, która w swoim ¶rodowisku sta³a siê persona non grata i obsesyjnie poszukuje swojej dawnej przyjació³ki w przekonaniu, ze ta sfingowa³a swoja ¶mieræ oraz Alina, która korzystaj±c z okazji zaczê³a nowe ¿ycie i ukszta³towa³a je po swojemu. Pocz±tkowo wydaje siê, ze te historie nie s± ze sob± w ¿aden sposób powi±zane, trudno doszukaæ siê w nich wspólnego mianownika, a postaci trzech jak¿e od siebie ró¿nych kobiet nie po³±cz± siê w logiczna i spójn± ca³o¶æ. Kolejne ods³ony z ¿ycia bohaterek u¶wiadamiaj±, jak w istocie wiele maj± ze sob± wspólnego. Lena wydawa³a siê byæ cyniczna, wyrachowana i pusta, a jednocze¶nie ambitna dziewczyna, która interesuje tylko moda i kariera zawodowa. Trudno ja polubiæ, jeszcze trudniej siê z ni± identyfikowaæ. Jednak okaza³a siê ta w³a¶nie bohaterka, która najwiêcej zyska³a przy bli¿szym poznaniu. Trudno polubiæ Marie, bezwzglêdnie d±¿±c± po trupach do celu. Najmniej zrozumia³± postaci± pozostaje Alina – kobieta, która sfingowa³a swoja ¶mieræ by uciec od rodziny i w³asnego ¿ycia. Powie¶æ A³beny Grabowskiej jest intryguj±ca. Zwroty akcji sprawiaj±, ze czyta siê jednym tchem, czekaj±c na dalsze losy bohaterek. "Coraz mniej ol¶nieñ" to ksi±¿ka, która pozytywnie Was zaskoczy. Obrazu ca³o¶ci dope³nia mocne, przewrotne zakoñczenie, które wbija w fotel i godnie wieñczy dzie³o.
Anna Wójciak
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Wojciech Wójcik - ,,Kurs na ¶mieræ’’ - 24 listopad 2021
Wojciech Wójcik nale¿y do pokolenia m³odych pisarzy ( rocznik 1981), mieszka
w Warszawie, ale interesuje siê turystyk± górsk±, ¿eglarstwem, podró¿uje po Podlasiu rowerem. Wszystkie do¶wiadczenia z podró¿y wykorzystuje w swoich powie¶ciach. Autor krymina³ów m. in. „Kursu na ¶mieræ”. W³a¶nie ten krymina³ chcia³abym zarekomendowaæ czytelnikom.
Na terenie Akademii Szkolenia Policji w Legionowie dochodzi do samobójstwa komendanta Cezarego Majchrzaka. Kilka tygodni po jego ¶mierci w Warszawie zostaje znalezione cia³o m³odej kobiety Olgi Burzyñskiej, która rzekomo wyskoczy³a z okna. Czy te dwie ¶mierci maj± ze sob± co¶ wspólnego?
Prze³o¿onym Majchrzaka zale¿y na szybkim i sprawnym przeprowadzeniu ¶ledztwa, dyskretnie i bez rozg³osu. Zostaje powo³ana grupa ¶ledcza na czele której staje m³ody, zdolny policjant Pawe³ £ukasik. Zostaje ¶ci±gniêty z prowincji, gdzie zosta³ zes³any za karê. M³ody ¶ledczy przystêpuje energicznie do ¶ledztwa. Wkrótce okazuje siê, ¿e dwoje denatów by³o z sob± powi±zanych, a motyw samobójstwa nie jest oczywisty. Jest coraz wiêcej pytañ. W portfelu Majchrzaka znaleziono zdjêcie m³odej, piêknej kobiety. Kim jest ta tajemnicza piêkno¶æ? Jakby tego by³o ma³o na Mazurach zostaje odnalezione kolejne cia³o m³odej kobiety. Czy co¶ ³±czy³o te trzy ofiary? Je¿eli tak, to co ? ¦ledztwo zatacza coraz szersze krêgi, wychodz± na jaw nowe informacje . Okazuje siê, ¿e ofiary nie tylko nie by³y nieskazitelne, ale w poszukiwaniu nowych wra¿eñ wykazywa³y siê dewiacjami. Ponadto wychodzi na jaw, ¿e mimo tego Majchrzak robi³ szybk± karierê w policji. Kto go os³ania³ i dlaczego?
Niebagateln± rolê w ¶ledztwie odgrywa m³oda kursantka Agnieszka Jamróz, sympatyczna m³oda kobieta, z lekk± nadwag±, która uchodzi za fajt³apê. Jest bardzo inteligentna, uwa¿na, potrafi kojarzyæ fakty i wyci±gaæ prawid³owe wnioski. ¦rodowisko, w którym funkcjonuje w przewa¿aj±cej wiêkszo¶ci jest mêskie, co wcale nie ¶wiadczy o tym, ¿e jest faworyzowana wrêcz przeciwnie, dochodzi do upokarzaj±cych sytuacji, ale Agnieszki to nie zniechêca. Udowodni, ¿e zas³uguje na szacunek i uznanie.
Akcja powie¶ci prowadzi nas w urokliwe rejony Podlasia, jezior, odrywa nas od mrocznych, brutalnych realiów akademii w Legionowie.
Zakoñczenie powie¶ci, jest zaskakuj±ce, nie tylko w warstwie kryminalnej. Rêczê, ¿e zaskoczy czytelników. Niech nikogo nie zniechêca objêto¶æ powie¶ci, która liczy 700 stron, czyta siê j± szybko, z du¿ym zainteresowaniem, nie mêczy. My¶lê, ¿e mi³o¶nicy krymina³ów bêd± zachwyceni, bardzo polecam.
Krystyna Przysta¶
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Julita Mañczak, dr Jakub Ma³ecki - ,,Pocz±tek koñca ? Rozmowy o lodzie i zmianie klimatu’’ - 24 listopad 2021
Potrafi± ¶piewaæ noc±. S± nawet na Marsie. Skrywaj± prastare bakterie i wirusy z czasów, gdy po Ziemi chodzi³y mamuty. Lodowce – to od nich zale¿y nie tylko przysz³o¶æ Ziemi, ale tak¿e nasza codzienno¶æ.
JEDYNY TAKI REPORTA¯ O LODZIE I ZMIANIE KLIMATU, który odpowiada na pytania nawet najbardziej zaciek³ych geeków klimatycznych.
Dr Jakub Ma³ecki, glacjolog pracuj±cy na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu i autor bloga ,,Glacjoblogia’’, podczas wspólnej wyprawy za ko³o podbiegunowe rozmawia z publicystk± Julit± Mañczak o swojej pasji. Na Spitsbergen regularnie przyci±ga go hipnotyzuj±ce piêkno lodowców. Tam bada ¿ycie i zdrowie lodowych gigantów.
Opowie¶ci jego i innych kluczowych ekspertów w dziedzinie klimatu obrazuj± z³o¿ono¶æ lodowcowego ¶wiata i prawdê na temat przysz³o¶ci planety. Piotr Pustelnik zdradza powody, dla których himalai¶ci ju¿ wkrótce mog± zostaæ na zawsze odciêci od niektórych szczytów. Jakie znaczenie dla ludzi maj± lodowce w Karakorum, kosmiczny lód, wulkany na drugim koñcu ¶wiata? Ten reporta¿ pozwala zrozumieæ ¶wiat, w jakim ¿yjemy.
NASZA PRZYSZ£O¦Æ ZAPISANA JEST W LODZIE
Powy¿szy opis pochodzi od wydawcy
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

B.A. Paris - ,,Terapeutka’’ - 20 pa¼dziernik 2021
B.A. Paris to angielska pisarka, autorka bestsellerowych thrillerów psychologicznych, które zdoby³y ogromn± popularno¶æ w wielu krajach,
w tym tak¿e w Polsce.
Jedn± z wielu jej powie¶ci jest ,,Terapeutka.” To mroczna, pe³na napiêcia historia od której trudno siê oderwaæ.
Tajemnice, k³amstwa, zdrady staj± siê udzia³em g³ównych bohaterów jak
i mieszkañców ekskluzywnego osiedla gdzie rozgrywa siê akcja.
M³oda sympatyczna para – Alice i Leo przeprowadzaj± siê do zakupionego przez mê¿czyznê domu, który wydaje siê byæ spe³nieniem ich marzeñ.
Ale to tylko pozory.
Okazuje siê bowiem ¿e w tym domu dosz³o do okrutnej zbrodni, o której nie wie Alice. Leo jest tego ¶wiadomy, ale ukrywa to przed ukochan±.
Kiedy ona przypadkowo dowiaduje siê prawdy jest przera¿ona i sfrustrowana. Tym bardziej ¿e nikt nie chce z ni± o tym rozmawiaæ i ona sama musi rozwik³aæ tajemnicê. Nie wie jednak ¿e brnie w co¶, co oka¿e siê zagro¿eniem dla jej ¿ycia. Mimo to zaprzyja¼ni siê z wieloma mieszkañcami osiedla, nikt nie chce jej pomóc. Panuje zmowa milczenia i wzajemnych podejrzeñ.
Alice w koñcu odkryje prawdê i pozna ponury sekret domu. Jak± jednak cenê za to zap³aci?
Czy powróci zaufanie do ukochanego i uda siê uratowaæ ich zwi±zek?
I czy Alice upora siê w koñcu z demonami w³asnej przesz³o¶ci które kalecz± jej ¿ycie?
Proszê przeczytaæ.
Maria Rosó³
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Carlson Bernard W.- Tesla. Geniusz na skraju szaleñstwa’’ - 20 pa¼dziernik 2021
Gdy Pan Tesla mówi o problemach elektrycznych, nad którymi pilnie pracuje, staje siê postaci± wrêcz fascynuj±c±. Z tego, co mówi, nie sposób zrozumieæ ani jednego s³owa.
Nikola Tesla jest w du¿ej mierze jednym z twórców wspó³czesnego ¶wiata. Przyczyni³ siê do rewolucji elektrycznej, która ca³kowicie zmieni³a ludzkie ¿ycie na prze³omie XIX i XX wieku. Wynalaz³ radio, dynamo rowerowe, bateriê s³oneczn± i widowiskowy transformator nazwany od jego nazwiska. To w du¿ej mierze dziêki niemu istnieje nowoczesny ¶wiat, który znamy.
Tesla by³ równie¿ jednym z najbardziej znanych w ówczesnej Ameryce naukowców. Dba³ o swój wizerunek, udzielaj±c wielu wywiadów, opowiadaj±c o swoich wynalazkach i o tym, co jeszcze chcia³by stworzyæ. Przeprowadza³ publiczne pokazy swoich wynalazków, ol¶niewaj±c widowniê wykorzystywaniem pr±du. Jego ¿ycie naznaczone by³o równie¿ konkurencj± z innym wielkim umys³em tamtych czasów – Thomasem Alv± Edisonem, który wykorzystywa³ i opatentowa³ pod swoim nazwiskiem wiele wynalazków genialnego Serba.
W. Bernard Carlson przygl±da siê Tesli nie tylko pod k±tem jego osobowo¶ci, ale równie¿ szeroko opisuj±c czasy i realia, w których dzia³a³. Skupia siê równie¿ na konkretnych wynalazkach i procesem pracy nad nimi. Pochyla siê nad tym, w jaki sposób Tesla pracowa³, jak próbowa³ w eksperymentalny sposób urzeczywistniæ swoje idee, które wielu mog³y wydawaæ siê b³êdne. Opisuje, jak doprowadzi³ do opatentowania niemal trzystu swoich wynalazków. Opieraj±c siê na oryginalnych dokumentach, wskazuje, jak Tesla potrafi³ przyci±gaæ zainteresowanie publiczno¶ci, tworz±c mity na swój temat i ¶wiadomie kreuj±c swój wizerunek ekscentrycznego wizjonera, geniusza na skraju szaleñstwa.
Powy¿szy opis pochodzi od wydawcy
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

SEBASTIAN SADLEJ -,,To nie moja wina ’’ - 29 wrzesieñ 2021
Ksi±¿ka - to udany debiut m³odego i bardzo obiecuj±cego autora, po którego twórczo¶æ na pewno siêgnê z wielk± przyjemno¶ci±, je¶li co¶ innego wyjdzie spod jego pióra. Jest napisana piêknym, prostym i zwiêz³ym jêzykiem, wpasowuj±c siê w ka¿dy, nawet najbardziej wyszukany gust czytelniczy. Ksi±¿ka wydaje siê byæ przez niektóre w±tki krymina³em, lecz tak naprawdê to powie¶æ obyczajowo-psychologiczna z w±tkiem tajemnicy i odkrywania prawdy o sobie samym i swoim ojcu. To opowie¶æ o rodzinie, a tak¿e ludziach z Bieszczad, takich prawdziwych z wadami i zaletami. Bardzo przypad³ mi do gustu w±tek o ustrzyckich „zakapiorach” z ³aweczki pod sklepem. Ludziach, na pozór ¿yj±cych bez celu, z dnia na dzieñ, pij±cych najtañsze wino i piwo, ale maj±cych swoj± filozofiê i ¿yciow± m±dro¶æ, a tak¿e wiele tajemnic. Potrafi± siê przyja¼niæ, pomagaæ sobie wzajemnie i wspieraæ siê, (co do¶wiadczy³ na w³asnej skórze Krzysztof). Urzek³a mnie w ksi±¿ce opowie¶æ o Bieszczadach, bezkresnych po³oninach i wêdrownych szlakach, a tak¿e miejscach mniej odwiedzanych przez turystów, gdzie przyroda pozosta³a jeszcze nie odkryta i dzika w swoim majestacie. Autor piêknie nawi±zuje do legendy o Biesach i Czadach, a tak¿e przytacza s³owa piosenki zespo³u Stare Dobre Ma³¿eñstwo „Anio³y s± zawsze zielone, zw³aszcza te w Bieszczadach…”
Kiedy umiera Kazimierz Smolan, na stwardnienie zanikowe boczne, ca³kowicie nie zdolny do ¿ycia o w³asnych si³ach – (oddycha³a za niego maszyna), syn Krzysztof s³yszy ostatnie s³owa ojca „to nie moja wina” i s³owo „Szewczenko” - stara nazwa wioski Lutowiska w Bieszczadach. Nie zastanawia siê d³ugo, nag³y impuls sprawia, ¿e pozostawia pracê, ¿onê, matkê, brata i wyrusza w Bieszczady, aby odkryæ tajemnicê ojca. Jest przekonany, ¿e ojciec pope³ni³ jak±¶ zbrodniê, a sumienie nie pozwoli³o mu spokojnie odej¶æ z tego ¶wiata. Krzysztof odkrywa smutn± historiê bieszczadzkich wiosek, grasuj±ce bandy UPA (Ukraiñska Powstañcza Armia), wiele przelanej krwi
i zbrodni. Ale tajemnica ojca nie jest zbrodni±, to historia która chwyta za serce i wyciska ³zy, musicie j± odkryæ sami, przeczytaæ, zamy¶liæ siê nad tamtymi trudnymi czasami 1952 roku. Autor jest mi³o¶nikiem Bieszczad, widaæ to w jego opisach, gdzie obok ludzkich losów, przewija siê niesamowity klimat gór u schy³ku sezonu turystycznego. To prawda ¿e, kto raz wyjecha³ w te urokliwe miejsca
i spojrza³ na rozleg³e, majestatyczne po³oniny, ju¿ zawsze bêdzie têskni³ i wraca³, czego do¶wiadczam na w³asnej skórze.
Ksi±¿ka Sebastiana Sadleja, to powie¶æ któr± siê trzeba delektowaæ i powoli odkrywaæ tajemnice bohaterów, zachwyciæ siê piêknem gór, zatrzymaæ siê w pêdzie ¿ycia, zamy¶liæ siê mocno nad demonami które, byæ mo¿e nosimy jak Krzysztof na w³asnych barkach. Zachêcam aby zag³êbiæ siê w tê lekturê.
Wanda Przyby³owicz
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Spotkanie autorskie z Ew± Cielesz - 15 wrzesieñ 2021
Dyskusyjny Klub Ksi±¿ki utworzony przy BPGiM w Strzy¿owie wielokrotnie zaprasza³ na spotkania ze znanymi pisarzami, tym razem, dzia³aj±c w ramach dotacyjnego programu Instytutu Ksi±¿ki – Dyskusyjne Kluby Ksi±¿ki, mieli¶my przyjemno¶æ spotkaæ siê ze znan± i znakomit± pisark± EW¡ CIELESZ.
Spotkanie to odby³o siê 15 wrze¶nia br., które zgromadzi³o liczne grono kochaj±cych ksi±¿ki – cz³onków DKK, bibliotekarzy, czytelników oraz m³odzie¿. Moderatorka DKK Marzena Midura serdecznie powita³a pisarkê dziêkuj±c za przyjêcie zaproszenia, krótko przybli¿aj±c osobê pisarki.
Ewa Cielesz jest absolwentk± Uniwersytetu Wroc³awskiego a tak¿e Wy¿szej Szko³y Teatralnej we Wroc³awiu. Jest zafascynowana teatrem i poezj±. Pisze scenariusze, wiersze dla dzieci i doros³ych. Jest autork± fascynuj±cych powie¶ci. O czym mieli okazjê siê przekonaæ czytelnicy, w wiêkszo¶ci obecni na spotkaniu.
Ewa Cielesz na wstêpie zachwyci³a siê po³o¿eniem Strzy¿owa, nawi±zuj±c do swojego dzieciñstwa na Warmii, gdzie otoczenie pomaga³o
w budowaniu wyobra¼ni. Zawsze interesowa³a siê teatrem. Jako nauczycielka prowadzi³a tak¿e dzia³alno¶æ teatraln± z dzieæmi, re¿yseruj±c przedstawienia zdobywaj±ce liczne nagrody. Pierwsz± jej powie¶ci± by³y „NISKIE DRZEWA”, a pierwszymi recenzentami by³ m±¿ i córka ( politolo¿ka). Kolejne powie¶ci to „POCHY£E NIEBO”, „ CÓRKA CIENI”, ,, WIED¬MY’’, „ TANGO”. ‘Ksi±¿ki te wzbudzi³y u czytelników najwiêcej emocji, o czym ¶wiadczy³o wiele pytañ i wypowiedzi. Pisarka chêtnie odpowiada³a na wszystkie pytania.
Na zakoñczenie tak przyjemnego spotkania Dyrektorka Biblioteki Marta Utnicka i Marzena Midura wrêczaj±c pisarce bukiet kwiatów serdecznie podziêkowa³y za piêkne ksi±¿ki i ciekawe spotkanie.
Kto¶ m±dry powiedzia³ „KTO CZYTA KSI¡¯KI TEN ¯YJE PODWÓJNIE” – wspaniale odnosi siê to do ksi±¿ek Ewy Cielesz.
Irena Wojciechowska
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie
Fotorelacja

Agata Romaniuk -,,Z mi³o¶ci?. To wspó³czujê’’ - 25 sierpieñ 2021
Opowie¶ci z Omanu.”
Ten 3,5 milionowy kraj gdzie prawo szariatu mniej destrukcyjne ni¿ w innych krajach normuje ¿ycie wyznawców islamu, ma
w sobie moc przyci±gania osób z wielu stron ¶wiata. Dowodzi to miêdzy innymi pisarka Agata Romaniuk
w ¶wietnym, debiutancki reporta¿u, w którym dzieli siê swoimi impresjami zwi±zanymi z pobytem w Omanie.
„Z mi³o¶ci?. To wspó³czujê. Opowie¶ci z Omanu” to ksi±¿ka, która jest niezmiernie intryguj±ca . Zw³aszcza dla czytelnika, który o su³tanacie nic nie wie, albo chce wiedzê sw± zg³êbiæ. Sama struktura ksi±¿ki zak³ada, ¿e o Omanie opowiadaj± wy³±cznie kobiety rozdarte miêdzy tradycj± a nowo¿ytno¶ci±. S± tu zatem opisane uczucia i zdrady, przemoc i rozwody. Psychiczne i fizyczne blizny skrywane pod bogato haftowan± abaj±. Kontraktowe ma³¿eñstwa i obietnice, umowy przed¶lubne o finansowaniu studiów przewa¿nie medycznych i jak± sumê kobieta otrzyma za pierwsze i kolejno urodzone dziecko. Autorka ma do kobiet oczywist± czu³o¶æ.
Agata Romaniuk bardzo uwa¿nie opowiada o Omanie, jakby go zna³a na wskro¶. Ma fachow± wiedzê, np. o omañskiej kuchni silnie zaznaczonej egzotycznymi smakami przez obecno¶æ ludzi z krajów Azji Po³udniowo - Wschodniej i Indii. Z ksi±¿ki dowiadujemy siê o problemach najemnych pracowników sprowadzanych do Omanu w ramach sponsoringu. Omañczycy w swojej naturze nie s± zbyt chêtni do podejmowania pracy fizycznej. A to co odmieni³o na korzy¶æ wiele miast jest zas³ug± Indusów i Pakistañczyków.
Z ksi±¿ki dowiadujemy siê o nap³ywie taniej si³y roboczej: rolników, ogrodników, opiekunek do dzieci, gospodyñ domowych i nauczycieli wkrótce po detronizacji w 1970 roku wówczas panuj±cego su³tana, a którego nastêpc± zosta³ jego syn Kabus Ibn Sa'id Al Sa'id obecnie wiekowy, bezpotomny w³adca. Urodzony w 1940 roku nauki pobiera³ w Anglii, przez cztery lata w Królewskiej Akademii Wojskowej Sandhurst,
a kolejne w brytyjskiej armii gdzie zetkn±³ siê z innymi realiami ¿ycia. I gdzie w jego umy¶le za¶wita³a my¶l, ¿e Oman mo¿e wygl±daæ inaczej. Kiedy przej±³ w³adzê kraj bardzo siê zmieni³. Nast±pi³ szybki rozwój infrastruktury, szkó³, szpitali, dróg oraz przemys³u naftowego, który wymaga³ wielu specjalistów, a takich w Omanie nie by³o. Na wezwanie su³tana Kabusa ¿yj±cy poza granicami su³tanatu wykszta³ceni m³odzi ludzie z nieprzymuszonej woli wrócili wtedy do kraju zmieniaæ swój kraj na lepsze. Przybyli pracowaæ specjali¶ci
z Wielkiej Brytanii, Niemiec i Egiptu potrzebni w przemy¶le naftowym.
Kto przejmie po su³tanie w³adzê? I co stanie siê z krajem, którego gospodarka opiera siê na wyczerpuj±cych z³o¿ach ropy?
Zachêcam do czytania tej lektury.
Czes³awa Szlachta Pytko
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Kristin Hannah -,,Odleg³e brzegi’’ - 29 lipiec 2021
Nasta³y czasy wielkiego upowszechniania siê wszelakich rodzajów twórczo¶ci pisarskiej. Bran¿a wydawnicza z zespo³ami redaktorów, firmy poligraficzne, wielokana³owy marketing, targi, festiwale, spotkania z autorami, bujny rozwój internetu i technologii stanowi± rdzeñ machiny bezustannie dostarczaj±cej po¿ywkê dla mi³o¶ników czytania. Autorom pozostaje wnie¶æ udzia³ w postaci talentu, wyobra¼ni i pracy. Amerykanka, Kristin Hannah, nale¿y do grona tych, którym siê powiod³o. Nagrody, przychylne recenzje, t³umaczenia, ekranizacje s± potwierdzeniem klasy jej pisarstwa. Trzy dekady pracy twórczej zaowocowa³y dorobkiem prawie trzydziestu tytu³ów. Zarekomendujmy jeden z nich.
Kameralna powie¶æ obyczajowa "Odleg³e brzegi" powsta³a dwie dekady temu. Para czterdziestolatków, Elisabeth i Jackson Shore, ma ju¿ 24 lata sta¿u ma³¿eñskiego. W minionych latach rodzina szereg razy przeprowadza³a siê do kolejnych regionów USA. Zmienia³y siê domy, szko³y, ¶rodowiska spo³eczne. Jack, by³y gwiazdor ligi baseballowej, usilnie stara siê wróciæ na szczyty s³awy, tym razem jako komentator sportowy dla sieci telewizyjnych. W³a¶nie nastêpuje d³ugo oczekiwany przez niego prze³om. Otrzymuje wymarzon± ofertê presti¿owej pracy w wielkiej sieci TV. Wyje¿d¿a i daje siê porwaæ w wir dzia³ania. Spe³nia siê to, o czym d³ugo marzy³. Opustosza³ domek, niegdy¶ zaniedbany, pó¼niej w³asnorêcznie wyremontowany i artystycznie przez Elisabeth zaaran¿owany, malowniczo po³o¿ony na brzegu oceanu. Mia³ byæ przystani± na wiele lat. Elisabeth pozostaje sama w domku. Mi³o¶æ i namiêtno¶æ wygas³y. Elisabeth rozmy¶la o sprawach, z których niegdy¶ zrezygnowa³a. Jej wizyta w krainie dzieciñstwa, spotkanie z ojcem Edwardem, narastaj±ce poczucie niespe³nienia sprawiaj±, ¿e Elisabeth podejmuje decyzjê o separacji. Odt±d skupia siê na w³asnych potrzebach, wraca do porzuconego niegdy¶ malarstwa. Poznajemy jeszcze kilka osób wa¿nych dla naszych bohaterów.
W tej historii zdarzenia tocz± siê spokojnie, bez drastycznych zwrotów sytuacyjnych. Jest to ¶wiat ludzi zdrowych, wiod±cych zwyczajne ¿ycie. Nie ma tutaj udziwnieñ, wyko¶lawieñ dramaturgicznych. Do¶wiadczenia i prze¿ycia czasu minionego pozostawi³y w duszy ka¿dego uczestnika tej historii istotne zapisy, wspomnienia, poczucie warto¶ci. Owszem, po latach, ujawniaj± siê pewne tajemnice przesz³o¶ci. Elisabeth przez wszystkie lata dba³a usilnie o to, by jak najpe³niej spe³niaæ role ¿ony, matki, córki, pasierbicy, przyjació³ki. Kszta³ty tych ról wynika³y z wychowania, poznanych wzorców i wyobra¿eñ. Niew±tpliwym sukcesem Elisabeth okaza³y siê mocne wiêzi emocjonalne w obrêbie rodziny. Córki rozpoczê³y studia. W domu bywaj± rzadziej i krótko. Pomimo, ¿e maj± odmienne osobowo¶ci, temperamenty, zainteresowania, ich siostrzane relacje s± mocne, pe³ne. Przystojny Jack, o osobowo¶ci naznaczonej traumami z dzieciñstwa, poddawany by³ licznym ¿yciowym próbom. Niejednokrotnie podejmowa³ nietrafne decyzje, ulega³ pokusom. Przez lata nie docenia³ wsparcia swej ¿ony, jej licznych starañ o ³agodzenie wszelkich problemów. Czas separacji staje siê czasem prze³omów w ¿yciu ka¿dego z cz³onków rodziny. Czy bêdzie mo¿liwe wybaczenie i ponowne wzniecenie gor±cych uczuæ? Elisabeth kolejny raz w ¿yciu demonstruje odwagê i determinacjê podejmuj±c starania, by jak najw³a¶ciwiej zrozumieæ to wszystko, co by³o i jakie wybory s± jeszcze mo¿liwe. Do ostatniej strony nie wiemy, jak skoñczy siê ta historia. Dla wielu z nas lektura tej napisanej piêknym jêzykiem ksi±¿ki stanie siê czasem warto¶ciowej refleksji. Autorka przypomina nam o najcenniejszych darach od losu: przyja¼ñ, mi³o¶æ, rodzina i jej wsparcie w obliczu dokonywanych ¿yciowych wyborów.
Jakub Le¶niak
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Ewa Cielesz -,,Wied¼my’’ - 24 czerwiec 2021
Ewa Cielesz jest pisark±, re¿yserk± pisze scenariusze, wiersze dla dzieci i doros³ych. Jedn± z jej powie¶ci s± „Wied¼my”. Tytu³ nios±cy z³e skojarzenia choæ „wied¼ma” pochodzi od s³owa „wiedzieæ” czyli mieæ wiedzê, stosowaæ j±, pomagaæ innym, dawaæ nadziejê.
Opowiadana historia jest inspirowana autentycznymi prze¿yciami m³odych kobiet. Agata jest pielêgniark± oddan± pacjentom, pragmatyczna, ale w ¿yciu prywatnym nieszczê¶liwa. Jej oczekiwania s± inne ni¿ jej mê¿a, niedomówienia, tajemnice, brak czu³o¶ci nie wró¿y nic dobrego. Czy ich ma³¿eñstwo ma szansê przetrwaæ?
Olga jest przeciwieñstwem Agaty – kochaj±ca i kochana. Choæ wychowana w trudnej rodzinie jest osob± pe³n± empatii, ciep³a. Jednak ¿ycie bywa przewrotne, Olga musi podj±æ trudne decyzje, które zaprowadz± j± w stronê bioenergoterapii.
Amira ma problemy natury psychiatrycznej, ¿adne leki nie dzia³aj±, dopiero gdy trafia do Eleny, osoby mieszkaj±cej na uboczu, dziwnej, stroni±cej od ludzi, zajmuj±cej siê zio³olecznictwem, tarotem, magi± jej stan siê poprawia. Wówczas decyduje zmieniæ swoje ¿ycie, postanawia zaj±æ siê tarotem.
Losy Agaty, Olgi i Amiry zaczynaj± siê przecinaæ. Jak to wp³ynie na ich ¿ycie?
Bohaterki wiele prze¿y³y i te traumatyczne do¶wiadczenia pomog³y im przewarto¶ciowaæ swoje ¿ycie, mia³y odwagê je zmieniæ, podj±æ ryzyko, wyj¶æ ¶mia³o nieznanemu naprzeciw, bo wierzy³y w to co chc± osi±gn±æ.
Autorka powie¶ci chce nam u¶wiadomiæ jak wybory bohaterek, ich emocje, my¶li wp³ynê³y na ich ¿ycie. Elena mówi do Amiry, to wiara w spe³nienie pragnieñ organizuje ci ¿ycie i czyni cuda.
Czytaj±c „Wied¼my” mia³am wra¿enie jakbym czyta³a poradnik jak ¿yæ, co je¶æ,
z jakim szacunkiem taktowaæ przyrodê, która jest jak apteka pe³na zió³, s³u¿±cych cz³owiekowi, pomagaj±cych odzyskaæ zdrowie. Nie by³ to jednak nudny poradnik, ale bardzo inspiruj±ca, ciekawa lektura.
Ewa Cielesz opisa³a niezwyk³y, tajemniczy, magiczny ¶wiat, który tworzy klimat ksi±¿ki, to trochê jak powrót do ¶wiata ba¶ni, ale postacie s± pe³nokrwiste, skomplikowane, st±paj±ce twardo po ziemi, ze swoimi traumatycznymi prze¿yciami, nadziejami, w±tpliwo¶ciami. Jakby by³o ma³o emocji jest równie¿ w±tek kryminalny.
Bardzo odpowiada mi styl pisarski E. Cielesz, interesuj±co opowiedziana historia.
Z ogromn± przyjemno¶ci± przeczyta³am „Wied¼my” i szczerze polecam czytelnikom tê inspiruj±c± lekturê.
Krystyna Przysta¶
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Lucinda Riley -,,Ró¿a Pó³nocy’’ - 27 maja 2021
,,Ró¿a Pó³nocy’’ Lucindy Riley to powie¶æ o niezwyk³ym ¿yciu hinduskiej dziewczyny, arystokratki
z urodzenia, ale biednej i wcze¶nie osieroconej Anahity.
Nie mia³a posagu, a tym samym szans na zam±¿pój¶cie, ani pieniêdzy na utrzymanie, ale odziedziczy³a po matce zdolno¶ci do uzdrawiania, leczenia i ogromn± empatiê do ludzi.
Zaprzyja¼niona z córk± bajecznie bogatego monarchy, zostaje przygarniêta przez nich po ¶mierci matki i wychowywana w pa³acu a pó¼niej kszta³cona w Anglii. Anahita kocha ludzi, jest wspó³czuj±ca, pe³na ciep³a i pragn±ca pomagaæ innym. Dlatego chce zostaæ pielêgniark± i nie¶æ pomoc potrzebuj±cym.
Bardzo zimny w porównaniu do indyjskiego klimat Anglii przera¿a obie dziewczyny, dlatego przyjació³ka po zakoñczeniu edukacji opuszcza Angliê i wraca do kraju. Anahita zostaje, kszta³ci siê dalej i wstêpuje w szeregi pomocy sanitarnej podczas pierwszej wojny ¶wiatowej. Jeszcze podczas zdobywania edukacji w Anglii poznaje m³odego lorda, w³a¶ciciela podupadaj±cego maj±tku i m³odzi zakochuj± siê w sobie. Ale jest rok 1916 i zwi±zki mieszane zw³aszcza w snobistycznej Anglii s± nie do pomy¶lenia. Lord i biedna hinduska dziewczyna? Ta mi³o¶æ nie mia³a ¿adnych szans. Dziewczyna rodzi syna, ale jej ukochany w wyniku fatalnego nieporozumienia po¶lubia bogat± Amerykankê której pieni±dze ratuj± jego maj±tek przed bankructwem.
Jednak mi³o¶æ tych dwojga nie umiera, m³odzi spotykaj± siê potajemnie czuj±c przy tym ogromne wyrzuty sumienia.
Los ma dla nich okrutne plany.
W wyniku intryg dziewczyna zostaje oskar¿ona o morderstwo i traci syna.
Ginie tak¿e jej ukochany, a ona przy pomocy dawnej przyjació³ki z trudem opuszcza Angliê i wraca do Indii. Rodzi drugie dziecko ukochanego córkê, ale nigdy nie wierzy w wmówion± jej ¶mieræ synka.
Jej ¿ycie jest d³ugie i wype³nione prac± dla ludzi. Kiedy umiera w wieku stu lat, powierza zapiski swojego ¿ycia ukochanemu prawnukowi. Ten po latach spe³niony zawodowo ale rozczarowany ¿yciem osobistym pod±¿a tropami tajemnic jej ¿ycia i wyje¿d¿a do Anglii. Tam odnajduje urocz± rezydencjê swojego pradziadka i poznaje jej obecnego w³a¶ciciela.
W pa³acu poznaje tak¿e gwiazdê filmow± z Hollywood i mroczne sekrety z przesz³o¶ci po³±cz± ich losy. Historia zatacza ko³o i rodzi siê nowa mi³o¶æ.
Tym razem bez uprzedzeñ rasowych i towarzyskich konwenansów.
To ju¿ rok 2015
,,Ró¿a Pó³nocy’’ to bardzo piêkna wielow±tkowa powie¶æ o mi³o¶ci tocz±ca siê w dwóch strefach czasowych. Przepych ¿ycia hinduskich maharad¿y i arystokracji angielskiej w kontek¶cie ¿ycia tych mniej uprzywilejowanych, wspania³e opisy przyrody i ¶wietny jêzyk literacki zachwyca i wci±ga czytelnika bez reszty.
Dlatego gor±co polecam j± wszystkim którym bliska jest twórczo¶æ tej pisarki.
Maria Rosó³
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Jodi Picoult -,,Ksiêga Dwóch Dróg’’ - 27 maja 2021
Na temat ¶mierci nie potrafimy rozmawiaæ, u¿ywamy przeno¶ni, mówimy o niebiañskich bramach, nie dopuszczamy do siebie my¶li, ¿e ka¿dy z nas kiedy¶ umrze. Wielka tajemnica istnienia i do¶wiadczenia – które na pewno stanie siê udzia³em ka¿dego z nas, a mimo to wci±¿ stanowi temat tabu. G³ówna bohaterka - czterdziestoletnia Dawn Edelstein mia³a wielkie plany: obroniæ doktorat, publikowaæ, je¼dziæ na wykopaliska archeologiczne, a przede wszystkim byæ wiern± swej wielkiej mi³o¶ci – Wyatowi Armstrongowi. Niestety, ¿ycie wyznaczy³o jej swój scenariusz i potoczy³o siê zupe³nie inaczej. A wszystko zaczê³o siê od choroby i odej¶cia jej matki, któr± pokona³ rak. W hospicjum Dawn poznaje innego mê¿czyznê, z którym po³±czy³o j± uczucie i urodzone dziecko, nowe ¿ycie rodzinne oraz konieczno¶æ zaopiekowania siê ma³oletnim bratem. Dawne plany, wykopaliska w Egipcie, archeologiê i wcze¶niejsz± mi³o¶æ bohaterka odsuwa w cieñ. W hospicjum staje siê specjalistk± od ¶mierci i umierania, pracuje jako doula – mo¿na j± wynaj±æ, by towarzyszy³a osobie umieraj±cej do samego koñca. Z jej wsparcia mo¿e te¿ korzystaæ rodzina umieraj±cej. Praca jest niezwykle trudna i wyczerpuj±ca emocjonalnie, Dawn wk³ada w swoj± pracê ca³e serce i czas, co niejednokrotnie, zwi±zuje j± bardzo mocno z osobami którymi siê opiekuje. Ta praca wydaje siê dla niej idealna, wspania³y m±¿ Brian i córka Meret s± czê¶ci± jej ¿ycia, ale Dawn nie jest szczê¶liwa, wci±¿ zadaje sobie pytanie, jak wygl±da³oby jej ¿ycie gdyby dokona³a innego wyboru? Ka¿dy z nas, zadaje sobie nie jeden raz takie w³a¶nie pytanie, gdybym tylko… podjê³a inn± decyzjê, jeden inny wybór w przesz³o¶ci, móg³by zmieniæ nasze losy, sprawiæ ¿e mieliby¶my inny zawód, inn± rodzinê, ¿e znale¼liby¶my siê w innym miejscu, mie¶cie lub pañstwie. Zwykle te¿ nawet po latach, ¿a³ujemy pewnych kroków, decyzji i wiele by¶my oddali ¿eby, cofn±æ czas. To oczywi¶cie nie jest mo¿liwe, ale zawsze mo¿emy przynajmniej podj±æ próbê u³o¿enia sobie wszystkiego od nowa i powrotu do starych pasji, planów i… mi³o¶ci. Bohaterka podejmuje tak± próbê, co z tego wyniknie przeczytajcie sami, czy mo¿na wróciæ do przesz³o¶ci i skomplikowaæ ¿ycie bliskim? Czy jedn± decyzj± warto przekre¶liæ dotychczasowe szczê¶liwe ¿ycie? Na to pytanie czytelnik musi odpowiedzieæ sobie sam. W ksi±¿ce stykamy siê równie¿ z b³yskotliw± wiedz± pisarki na temat fizyki kwantowej, t³umaczeniem hieroglifów oraz naukowego podej¶cia do badañ nad egipskimi grobowcami. Najnowsza powie¶æ Jodi Picoult jest naprawdê niesamowita, czytelnik zaczyna ¿yæ ¿yciem Dawn i mocno prze¿ywa wszystkie dylematy. Lektura gwarantuje olbrzymi± dawkê emocji i wzruszeñ, sk³ania do refleksji, czy w ¿yciu mo¿na siê cofn±æ? Wybraæ jeszcze raz inaczej? Wróciæ do jakiego¶ wa¿nego punktu i u³o¿yæ puzzle ¿ycia od nowa? Autorka podjê³a trudny temat ¶mierci, zag³êbi³a siê w rejony ¿ycia od których chcemy uciec, ale tak naprawdê nie potrafimy. Wspania³a ksi±¿ka po któr± obowi±zkowo nale¿y siêgn±æ, przeczytaæ i rozwa¿yæ swoje w³asne wybory ¿yciowe. Gor±co polecam!
Wanda Przyby³owicz
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Ewa Stachniak -,,BOGINI TAÑCA’’ - 27 kwiecieñ 2021
Ewa Stachniak bardzo przekonuj±co i obrazowo namalowa³a portret Bronis³awy Ni¿yñskiej. Czyta siê dobrze, bowiem ¿ycie tancerki jest niezwykle bogate i dramatyczne. Od lat dzieciñstwa do ostatniej kartki ksi±¿ki. Bratem Ni¿yñskiej jest Wac³aw, zwany bogiem tañca. Niejako Bronis³awa ¿yje w jego cieniu. Mimo, ze od brata wiele siê nauczy³a, musia³a znale¼æ w³asn± drogê taneczn±. Ksi±¿ka opisuje trudy i znoje do przygotowañ spektakli. okupione ³zami, kontuzjami i nieraz zatraceniem siê. Ni¿yñska ³amie stereotypy i staje siê odwa¿n± choreografk± w Kijowie, to zazwyczaj by³ zawód dla mê¿czyzn. Jet to ksi±¿ka o wielkiej zdeterminowanej artystce, oddanej sztuce i baletowi, ale jest to tak¿e opowie¶æ o silnej kobiecie, matce, ¿onie, a tak¿e rodzinie. ¦wiat mo¿na opowiadaæ na wiele sposobów. S± i tacy, którzy ¶wiat opowiadaj± tañcem za pomoc± jedynego intsumentu jaki posiadaj±-doskonale wyæwiczonego i cudownie giêtkiego cia³a. Zycie Bronis³awy od pocz±tku wyznacza ¶wiat baletu. Obydwoje rodzice tañcz±. Matka przyk³ada wielka troskê w wychowaniu i kszta³ceniu dzieci. Poznajemy dzieje rodziny, drogê Bronis³awy do baletu, historie obu braci i nieobecnego ojca. Tancerz, którego widzimy na scenie za chwile chwa³y i aplauzu publiczno¶ci p³aci wysoka cenê. Jest nawet utracony umys³ w przypadku Wac³awa. Nie znam siê na balecie, ale czytaj±c mia³am wra¿enie, ze ju¿ nic nie muszê siê dowiadywaæ. Ksi±¿ka spodoba siê ka¿demu, nawet tym, którzy nie interesuj± siê baletem. Zachêcam bardzo.
Anna Wójciak
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Olga Tokarczuk -,,OPOWIADANIA BIZARNE’’ - 27 kwiecieñ 2021
Ta pozycja literacka zawiera w sobie 10 opowiadañ, a ka¿de z nich rozgrywa siê w ró¿nej epoce i czasie.
W trakcie czytania lektura doprowadza nas do Wo³ynia w czasie potopu szwedzkiego i do Jana Kazimierza, trapionego nieustannie chorobami i staraniami o pokój. Wyimaginowanego ¶wiata gdzie ¿yj± inni ludzie – wspó³cze¶ni Szwajcarii i dalekiej Azji. Ciekawych pe³nych magii, miejsc w Polsce. Te niezwykle interesuj±ce opowie¶ci zawieraj± wiele fantastycznych momentów ale te¿ sceny budz±ce grozê. Now± rzeczywisto¶æ. ¦wiat osadzony na mocnych fundamentach polskiej kultury, legend i historii, co sprawia, ¿e czytelnik nie czuje siê zak³opotany. Jedynie bizarno¶æ, cudaczno¶æ, kuriozalno¶æ ale tak¿e absurd i zabawno¶æ zawarta w opowie¶ci mo¿e cz³owieka zaskoczyæ.
Olga Tokarczuk tworz±c od lat literaturê, czêsto zawiera w niej w³asne obawy, nieroz³±czne z tym co dzi¶ realne, ze ¶wiatem, który rodzi refleksjê nad form± i kursem jaki on obiera. I dok±d prowadzi, co powoduje, ¿e nie czujemy w naszym umy¶le i sercu spokojnych odczuæ, a ¶wiadomo¶æ tego, ¿e ¶wiat i czas zmienia siê, napawa lêkiem i niepokojem?
Czes³awa Szlachta Pytko
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Olga Tokarczuk -,,Szafa’’ - 27 kwiecieñ 2021
Olga Tokarczuk - ¶wiatowej s³awy pisarka, poetka i autorka scenariuszy. Psycholog.
Dwukrotna laureatka Nagrody Literackiej „Nike”, Literackiego Nobla, Nagrody The Man Booker International Prize, Literackiej Europy ¦rodkowej Vilenica, Brucka Berlin-Preis.
Swoje pierwsze, zarazem najwa¿niejsze, powie¶ci stworzy³a pomiêdzy 1993 – 2014 rokiem – przet³umaczono je na ponad 30 jêzyków.
Ju¿ wtedy da³a siê poznaæ jako znakomita autorka powie¶ci i tekstów. Teksty wyg³asza³a podczas ró¿nych wa¿nych okoliczno¶ci, które znalaz³y swe miejsce w powie¶ci„ Czu³y narrator”.
„Szafa”
– to trzy ciekawe opowie¶ci przedstawione przez Olgê Tokarczuk w raczej nied³ugiej formie literackiej. Historie, które zawieraj± w sobie tak wa¿ne tematy jak ¶mieræ i ¿ycie, Stwórcê i religiê, up³yw czasu.
W pierwszym opowiadaniu dwójka bohaterów decyduje siê na zakup starej szafy. Ju¿ wkrótce okazuje siê, ¿e mebel zajmuje znaczn± czê¶æ ich ma³ego mieszkania.
Jak taki mebel mo¿e wp³yn±æ na dalsze ¿ycie i czy mo¿na funkcjonowaæ inaczej?
„W ¶rodku nie mia³o znaczenia jaka jest pora dnia, jaka pora roku, jaki dzieñ”.
Autorka bardzo plastycznie opisuje wnêtrze mebla i czyni go pierwszoplanowym bohaterem
opowiadania, a nowi w³a¶ciciele uwa¿aj± j± prawie jak blisk± im istotê. Spokojne w³a¶ciwo¶ci tego nabytku mia³y koj±cy wp³yw na kobietê, tak ¿e nie chcia³a z niej wychodziæ. Zarówno ona jak jej ¿yciowy partner znale¼li w niej poczucie bezpieczeñstwa i ciszê. W koñcu oboje siedzieli na szafy dnie, która stworzy³a im ich ciasny, w³asny, ma³y ¶wiat. I mieli chêæ
i czas przeznaczony na modlitwê do Anio³a Stró¿a w jak¿e szczerej oddanej mu intonacji …
”Numery”
Kobieta zatrudniona jako pokojówka w hotelu „Capital’’, przedstawia typy osób i dopuszcza do ich tajemnic. Do rozk³adu pomieszczeñ, rzeczy i informacji jakie czêsto zastaj± na klamce wywieszone przez hotelowych go¶ci. Wprowadza do wnêtrz, gdzie martwe przedmioty o¿ywaj± i same obrazuj± historiê ludzi – ich charakter i dylematy zwi±zane z istnieniem
w aktualnym ¶wiecie. Doznaje te¿ ró¿nych odczuæ zmys³owych np.: zapach markowych kosmetyków jak i ¶rodków gospodarczych, które przenikaj± siê wzajemnie.
Dla kobiety ka¿da chwila spêdzona w hotelowej przestrzeni to ¶wiat znaków, a ona sama
w pewnym sensie wyzbywa siê tu swojego charakteru. Byæ niewidzialn± dla hotelowych go¶ci.
„DEUS EX”
G³owna postaæ opowiadania to pan D., którego ogromn± fascynacj± s± komputery,
a w³a¶ciwie gry wirtualne. Pan D. nie potrafi istnieæ w codziennym ¿yciu i sam siê w nim odnale¼æ, z czego mo¿e wynikaæ pasja zadowalaj±ca w³asne ego.
Jednym z powodów prowadz±cych do agresji jest jego z³a relacja ma³¿eñska. On sam i jego ¿ona nie funkcjonuj± ze sob± ale raczej oddzielnie na dwóch krañcach sceny rodzinnej nie dbaj± o siebie. Nie mog±c siê porozumieæ, ka¿de znajduje spe³nienie i biegnie w ¶wiat inny. Mê¿czyzna wymy¶la przeciwstawne sobie realia, jednak gdy one te¿ go nie satysfakcjonuj± niszczy je. Wszystko co tworzy nie wynika z pobudek szlachetnych jak robi³ to Stwórca ale wy³±cznie z frustracji.
Rozczarowanie nowymi, coraz to innymi ¶wiatami jest dla niego jednocze¶nie cierpieniem jak i rozczarowaniem samym sob±.
Wkrótce jednak do¶wiadcza skruchy i tworzy nowy program, który przywraca ¶wiatu ³ad.
W tym opowiadaniu znajdujemy liczne nawi±zania do mitów, legend, wydarzeñ biblijnych, odniesienia do plag ognia, egipskiej zarazy czy potopu. Jest te¿ opis wielkiego wybuchu, który staje siê zarzewiem Wszech¶wiata.
Tej ksi±¿ki nie mo¿na pomin±æ, trzeba j± sobie tylko wolno dozowaæ.
Polecam.
Czes³awa Szlachta Pytko
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Rebecca Makkai -,,Wierzyli¶my jak nikt’’ - 27 kwiecieñ 2021
„Wierzyli¶my jak nikt" Rebecci Makkai - to wielka powie¶æ o epidemii tajemniczej choroby, na która w³a¶ciwie nie ma lekarstwa. Nie, nie chodzi o koronawirusa. Chodzi o AIDS, ale traf zrz±dzi³, ¿e czytaj±c „Wierzyli¶my jak nikt" nie mog³am uciec od porównañ. Akcja rozgrywa siê w dwóch planach czasowych -w roku 1985 i 2015. Starsza historia pozwala prze¶ledziæ epidemie AIDS niemal¿e od jej wybuchu. Tajemnicza choroba, która zbiera krwawe ¿niwo - brzmi znajomo. Podobnie jak teorie dotycz±ce tego, sk±d siê w³a¶ciwie wziê³a. „Wierzyli¶my jak nikt" to wspaniale skonstruowany ¶wiat. który ogl±damy w Chicago, lata - 80 i rok 2015 Pary¿. £±czy je kilka osób, znajomych, przyjació³, którzy prze¿yli i przetrwali ten wcze¶niejszy okres. To ludzie z marzeniami i nadziejami, ka¿dy z pragnieniem u³o¿enia sobie ¿ycia po swojemu. Ale ¿yj± oni w niew³a¶ciwym miejscu i czasie - w latach 80, kiedy wybucha epidemia AIDS, kiedy nie ma na ni± leku. To zderzenie - historie m³odych ludzi i nieuchronno¶æ przebijaj±ca siê z ka¿dej kartki tej ksi±¿ki jest momentami obezw³adniaj±ca. Yale i Fiona to g³ówne postaci Stawiamy siê w ich po³o¿eniu - jak to jest, gdy wszyscy twoi znajomi choruj± i umieraj±. Jak to jest opiekowaæ siê umieraj±cym przyjacielem, wiedz±c, ze nie zosta³ ju¿ nikt, by zaopiekowaæ siê tob±? Jak to jest byæ tak bardzo samotnym? Jak tyle ud¼wign±æ? Te i wiele pytañ wylewaj± siê z powie¶ci i uderzaj± w czytelnika. A uderzaj± tak mocno, bo s± uniwersalne
i aktualne. Tak tutaj dotycz± homoseksualistów i konkretnej epidemii, ale ka¿dy mo¿e w nich odnale¼æ swoje w³asne do¶wiadczenia. Zw³aszcza, ¿e autorka pokazuje nam ci±g dalszy, wydarzenia 30 lat pó¼niej, kiedy wiêkszo¶æ bohaterów ju¿ nie ¿yje. Jest to ksi±¿ka o samotno¶ci, zdradzie, leku. O ¶mierci i próbach jej oswojenia. Je¶li macie ochotê na warto¶ciow± powie¶æ, która wywo³a w Was emocje, siêgnijcie po „Wierzyli¶my jak nikt"
Anna Wójciak
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

CHIARA PARENTI -,,Sztuka siêgania gwiazd’’ - marzec 2021
Chcia³abym poleciæ Pañstwu ksi±¿kê w³oskiej pisarki Chiary Parenti – „Sztuka siêgania gwiazd”, ksi±¿kê niezwyk³± i wyj±tkow±. ¯a³ujê, i¿ nie mo¿emy spotkaæ siê w Klubie i dzieliæ wra¿eniami po przeczytaniu kolejnych ksi±¿ek, a szczególnie tej, bowiem porusza temat, który w mniejszym lub wiêkszym stopniu dotyka ka¿dego z nas. Mam na my¶li lêki, obawy, fobie, które nam towarzysz±, lecz niejednokrotnie nie chcemy siê do nich przyznaæ i walczyæ z nimi.
„SZTUKA SIÊGANIA GWIAZD” to historia 20-paroletniej dziewczyny Sole, delikatnej i wra¿liwej, unikaj±cej wszelkich niebezpieczeñstw. Sole od dzieciñstwa przyja¼ni siê z energiczn± i pe³n± ¿ycia Stell±. Stella wyje¿d¿a do Pary¿a, by tam rozpocz±æ nowe ¿ycie. Po pewnym czasie przysy³a list i zaprasza Sole do siebie, ale ta nie przyjmuje zaproszenia, nawet jest trochê z³a na Stellê, bo ta przecie¿ wie, o jej lêku latania samolotem. Niespodziewanie Stella ginie w zamachu terrorystycznym. Dla Sole to jest szok i tragedia. Ze ³zami w oczach czyta ostatni±wiadomo¶æ od Stelli „ Musisz wybiec ¿yciu naprzeciw! Zdziwisz siê, co jeste¶ w stanie zrobiæ! ¯yj, dopóki jeste¶ ¿ywa!”. Postanawia zmieniæ swoje ¿ycie i zacz±æ walczyæ ze swoimi lêkami. Sporz±dza listê stu rzeczy, których najbardziej siê boi, ale których naprawdê pragnie. Czuje siê zobowi±zana wobec Stelli i próbuje ¿yæ jak ona – z rado¶ci± i otwartym sercem. Zaczyna od skoku ze spadochronem. Uda³o siê. Od tej pory zaczyna siê jej walka. Pomaga nastoletniej dziewczynie zmierzyæ siê z problemami – chc±c pomóc innym zak³adaj± bloga, którego ogl±dalno¶æ cieszy siê ogromnym zainteresowaniem - i tu zaczyna siê cudowna opowie¶æ o oswajaniu strachu, mi³o¶ci i wierze, ¿e mo¿na siêgn±æ gwiazd.
Serdecznie polecam tê ksi±¿kê wszystkim, tym mniej i bardziej wra¿liwym, bo przekonamy siê, ze pomagaj±c sobie, pomagamy te¿ innym.
Irena Wojciechowska
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Guillame Musso -,,Sekretne ¿ycie pisarzy’’ - marzec 2021
Guillaume Musso „Sekretne ¿ycie pisarzy” to bardzo interesuj±ca opowie¶æ napisana przez tego pisarza wspó³czesnej literatury francuskiej; sprawcy 16 bestsellerów, od kilku lat bêd±cym na czo³owym miejscu listy poczytnych autorów.
Natan Fawles, autor trzech kultowych powie¶ci w 1999 roku og³osi³ fina³ swojej literackiej kariery i osiedli³ siê na Beaumont, ma³ej kameralnej wyspie na Morzu ¦ródziemnym. Wydawaæ by siê mog³o ¿e jest jedynie legend±. Jednak jego trzy powie¶ci wci±¿ s± chêtnie czytane i poszukiwane przez czytelników zniesmaczonych znikniêciem autora. Pewnego razu nieznajoma m³oda kobieta podaj±ca siê za szwajcarsk± dziennikarkê pojawi³a siê na wyspie by odkryæ tajemnicê znikniêcia Nathana. Tego samego dnia na pla¿y znaleziono martwe cia³o kobiety a ¶ledczy zablokowali wjazd na wyspê kordonem. Od tego momentu zaczyna siê niebezpieczna gra pomiêdzy Mathilde a Nathanem. W trakcie rodzi siê namiêtno¶æ z doz± niepewno¶ci i obaw a ukryta prawda mierzy siê z wyrafinowanym k³amstwem. Nagle, pomimo ¿e mieszkañcy wyspy wyró¿niaj± siê dyskrecj± nad g³ow± autora rozpêta³a siê medialna burza.
Akcja ksi±¿ki kryje wiele sekretów a autor niezbyt ¶piesznie dozuje szczegó³y trzymaj±c czytelnika
w ci±g³ym napiêciu. W tej powie¶ci najwa¿niejszy jest dialog, wa¿ne jest to co niejawne pomiêdzy s³owami, co jeszcze nie wypowiedziane. Autor dawkuje emocje, obna¿a kolejne sceny ale czyni to g³ównie na swoich warunkach.
Ksi±¿kê czyta siê ¶wietnie, chêæ poznania nastêpnej strony jest ogromna
i trzeba powiedzieæ, ¿e ten doskona³y pisarz zas³u¿y³ na wielki sukces. Polecam.
Na zachêtê przytaczam opiniê Sandriny Bajos z LE PARISIEN
„Niezwykle diaboliczny i zarazem osobisty thirller. Guillaume Musso lubi bawiæ siê emocjami czytelnika – a my to uwielbiamy!”
Czes³awa Szlachta Pytko
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Zo¶ka Papu¿anka -,,Przez’’ - marzec 2021
„Przez” to najnowsza powie¶æ Zo¶ki Papu¿anki uznanej za jedn± z ciekawszych polskich pisarek. Wcze¶niej za swoj± powie¶æ „On” zosta³a wyró¿niona tytu³em Krakowskiej Ksi±¿ki Miesi±ca. By³a te¿ nominowana do Nagrody Literackiej Nike
i dwukrotnie do Paszportów „Polityki”
Ksi±¿ka „Przez” opowiada historiê g³ównego bohatera uwodz±c nas ciekawymi detalami: melancholi±, mani± i fobi± o poszukiwaniu utraconej mi³o¶ci i jej podró¿y now± drog± ¿ycia. Rdzeniem tematycznym tej ksi±¿ki jest obserwacja. To zajêcie staje siê g³ównym celem jej bohatera. Taki sobie niewidoczny dla otoczenia cz³owiek, którego jedynie jednorazowo mo¿na by³o wzi±æ za smolucha ze ¶mietnika. Nie ma nadzwyczajnych talentów, skrywanego intelektu, ambicji lecz ma wspomnienia i ¿onê, która ca³kiem niefortunnie dla niego pewnego razu zniknê³a. Niepocieszony przeprowadza siê na jej ulicê i dyskretnie stara siê podpatrywaæ jej nowe ¿ycie. Takie zachowanie mê¿czyzny powoduje odkrywanie i obna¿anie wszystkich sfer jego osobistego ¿ycia, jest dobrym ¶rodkiem wyj¶cia do refleksji, my¶lenia nie tylko o tym co teraz a co mog³o by byæ, gdyby inaczej siê u³o¿y³o.
Powie¶æ Zofii Papu¿anki to proza bardzo trudna. Trzeba skupiæ ca³± uwagê by wysup³aæ ze szczególików co¶ realnego co ma wielkie znaczenie dla czytelnika, który czasem lubi siê uto¿samiaæ z pozytywnym bohaterem ksi±¿ki lecz nie zawsze w przekazie roli do której lgnie wiele tajemnic. ¯ycie bowiem postaci obfituje w ca³± gamê zaniedbañ my¶lowych i niedorzecznych dzia³añ.
Zo¶ka Papu¿anka ¶ledzi ¿ycie takim jakim; szaro - m±dre i skomplikowane. Przybli¿a te¿ jego tajemnice, ujawnia intymne pragnienia i my¶li. W jej powie¶ci a¿ gotuje siê od emocji a konkretnie od roztrojeñ uczuæ co wymaga zastanowienia siê co naprawdê jest prawdziwe wiêc i znacz±ce w ¿yciu.
Czes³awa Szlachta Pytko
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

DIANE CHAMBERLAIN - „MA£E MIASTO,WIELKIE K£AMSTWA’’ - luty 2021
Po ksi±¿ki tej pisarki zawsze siêgam z wielk± przyjemno¶ci±, jeszcze nigdy siê nie zawiod³am i tak równie¿ by³o z w/w powie¶ci± obyczajow±. Autorka niæ fabu³y poprowadzi³a podwójnie, jakby z dwóch perspektyw tera¼niejszej, wspó³czesnej
[rok 2018] - widziany oczami Morgan, oraz przesz³ej [lata 1939-1940] - widziane oczami malarki Anny Dale. Dziêki temu zabiegowi poznajemy wiele szczegó³ów i zdarzeñ, autorka ¶wietnie odmalowuje nam Po³udnie Stanów Zjednoczonych z jego kultur±, obyczajami i konfliktami. Dla Anny sztuka jest pasj±, prawdziwym powo³aniem, terapi± po stracie ukochanej matki. Dla Morgan jest przepustk± do wolno¶ci, wyj¶cia z wiêzienia i rozpoczêcia nowego, lepszego etapu swojego ¿ycia. Instynktownie wyczuwa siê swego rodzaju wiê¼ miêdzy kobietami, które dzieli prawie 80 lat, ale ³±czy to samo miasteczko Edenton w Karolinie Pó³nocnej i ten sam obraz tam namalowany. Czytelnik pragnie zg³êbiæ i rozwik³aæ tajemnicê owego malowid³a dla poczty. Pragnie tak¿e odkryæ, dlaczego Morgan Christopher studentka akademii sztuk piêknych, ma wykonaæ renowacjê starego malowid³a z Karoliny Pó³nocnej. Czy jej siê to uda, je¶li nie ma pojêcia jak ma siê za to zabraæ? Czy zd±¿y z goni±cym terminem otwarcia galerii obrazów? Co kryje ma³e, ciche miasteczko Edenton ze swoj± mroczn± przesz³o¶ci±, pe³n± sekretów, intryg, k³amstw, uprzedzeñ, rasizmu i zbrodni. Jakie rozegra³y siê tu dramaty ludzkie ze sztuk± i malarstwem w tle? Co chcia³ osi±gn±æ wybitny malarz i filantrop Jesse Jameson Williams pomagaj±cy m³odym twórcom, pozostawiaj±c po swej ¶mieci testament, w którym wyra¼nie zaznacza, ¿e chce aby to Morgan odrestaurowa³a obraz z lat czterdziestych XX wieku, namalowany przez Annê Dale? Poznaj dwie g³ówne bohaterki, wczytaj siê w ich tajemnicz± historiê, zatrzymaj siê nad ludzkimi u³omno¶ciami i zamy¶l siê nad problemem rasizmu. Niezmiennie zachwyca mnie warsztat i styl kreowania postaci przez Diane Chamberlain, jest to pisarka która potrafi zawrzeæ wiele w±tków, wiele wra¿eñ i emocji, dlatego jej powie¶ci czyta siê jednym tchem. Zachêcam do przeczytania.
Wanda Przyby³owicz
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Micha³ Rusinek - ,, Zero zahamowañ’’ - luty 2021
Wyobra¼my sobie, ¿e z podrêczników szkolnych znikaj± wiersze Adama Mickiewicza, a na ich miejscu pojawiaj± siê teksty utworów ¶piewanych przez Zenka Martyniuka czy zespo³u Ich Troje.
Co poeta chcia³ w nich powiedzieæ? I co siê dzieje, gdy te teksty wpadn± w niepowo³ane ucho filologa, który w dodatku lubuje siê w tropieniu pypciów jêzykowych?
Dowiedz± siê Pañstwo, czytaj±c ten zbiór felietonów: co nam mówi± piosenki disco polo, jak siê ¶piewa o seksie, o czym mówi± piosenki serialowe, co mo¿na znale¼æ w rapie i gatunkach pokrewnych, czym pobrzmiewaj± piosenki patriotyczne, o czym charcz± heavymetalowcy, co s³ychaæ w piosence popularnej.
Disco polo jest. Czy tego chcesz, czy nie, dopadnie ciê. Ksi±¿ka ta pomo¿e oswoiæ niejednego demona.
Natalia Przybysz
Pan Micha³ Rusinek dysponuje kilkoma cechami, które mog± spowodowaæ, i¿ zostanie uznany za persona non grata w ¶rodowisku nowych elit. Jest kulturalny, wykszta³cony, dobrze wychowany, umie czytaæ i pisaæ, a nawet poprawnie mówiæ po polsku. W tej sytuacji mo¿e wkrótce znale¼æ siê poza nawiasem nowoczesnego spo³eczeñstwa a bêd±c poza nawiasem mo¿e sczezn±æ. Scze¼niêty Micha³ Rusinek jest widokiem przykrym. Apelujê wiêc do Szanownych Pañstwa, aby kupili i przeczytali, a je¶li komu¶ bardziej odpowiada inna kolejno¶æ, to przeczytali, a nastêpnie kupili tê ksi±¿kê.
Ostrzegam jednak, ¿e dziêki niej to, co wydaje siê oczywiste, mo¿e staæ siê nieoczywiste, a to ju¿ pierwszy krok, aby stan±æ w krêgu osób podejrzanych.
Wojciech Mann
Powy¿szy opis pochodzi od wydawcy
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Lucinda Riley - ,,Dziewczyna z Neapolu’’ - luty 2021
,,Dziewczyna z Neapolu” Lucindy Riley to piêkna powie¶æ o mi³o¶ci i jej niszczycielskiej sile je¶li pozwolimy jej zaw³adn±æ nami ca³kowicie.
Taka mi³o¶æ przynosi cierpienie i unieszczê¶liwia. Bohaterowie powie¶ci to dwoje m³odych ludzi : Rosanna i Roberto.
Obydwoje pochodz± z Neapolu. Ona jeszcze jako 11-letnia dziewczynka zakochuje siê w znacznie starszym od siebie ¶piewaku operowym. Roberto to niezwykle czaruj±cy mê¿czyzna który dzia³a zniewalaj±co na kobiety. Jego urok osobisty
i talent utorowa³y mu drogê na szczyty kariery operowej.
Okazuje siê ¿e Rosanna te¿ posiada talent wokalny i po z trudem zdobytej edukacji muzycznej zaczyna ¶piewaæ. Wówczas ich drogi krzy¿uj± siê po raz drugi. Wybucha mi³o¶æ m³odej dziewczyny do dojrza³ego artysty. Wkrótce obydwoje staj± siê gwiazdami opery. Pobieraj± siê, na ¶wiecie pojawia siê syn. Rosanna kocha mi³o¶ci± bezgraniczn±, wrêcz obsesyjn±. Roberto owszem, ale nie potrafi byæ wierny i oddany rodzinie. Tak naprawdê liczy siê dla niego tylko kariera i w³asne pragnienia. Koncertuje w operach ca³ego ¶wiata. Znowu pojawia siê dawna kochanka. Rosanna dla wychowania syna po¶wiêca w³asn± karierê.
I wtedy zaczyna u¶wiadamiaæ sobie ¿e mi³o¶æ do mê¿a rozdzieli³a j± z rodzin±, odsunê³a od przyjació³, ¿e w tym zwi±zku to ona daje a on tylko bierze.
Ta mi³o¶æ tak naprawdê j± unieszczê¶liwia, pozbawia w³asnej osobowo¶ci i rado¶ci ¿ycia. Dochodzi do dramatu – ich synek o ma³o nie umiera, kiedy ona wyje¿d¿a na kilka dni do mê¿a który koncertuje za granic±. I wtedy Rosanna podejmuje ostateczn± decyzjê. Mimo ¿e zdaje sobie sprawê z tego ¿e nigdy nie przestanie kochaæ mê¿a, odchodzi od niego. Jego zdrady, egoizm i k³amstwa przes±dzi³y o tej decyzji. Zrozumia³a ¿e zrani³a wielu bliskich jej ludzi za¶lepiona mi³o¶ci± do cz³owieka, który na ni± nie zas³u¿y³.
Po¶wiêca siê wychowaniu syna, a po kilku latach odbudowuje swoj± artystyczna karierê. Oprócz historii tej mi³o¶ci poznajemy równie¿ losy brata i siostry Rosanny.
Ksi±¿ka wzrusza i uczy jednocze¶nie. U¶wiadamia ¿e kochaæ nale¿y m±drze, ¿e nie wolno oddawaæ komu¶ ca³ej siebie zapominaj±c o tym ¿e mi³o¶æ-obsesja w koñcu zniszczy nas samych.
Maria Rosó³
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

OLGA RUDNICKA - „TO NIE JEST MÓJ M¡¯’’ - styczeñ 2021
Bibliotekarka Matylda Dominiczak, bohaterka ksi±¿ki Olgi Rudnickiej „Oddaj albo giñ” odkry³a w sobie „¿y³kê” detektywistyczn±. W kolejnej ksi±¿ce Olgi Rudnickiej „To nie jest mój m±¿” spe³ni³a swoje marzenie i jako ¶wie¿o upieczony detektyw podejmuje pracê w prywatnym biurze detektywistycznym „Gwint, Kowalski i Puszczyk”. Szefow± biura jest bardzo wymagaj±ca Salomea Gwint, która potrafi rozstawiaæ ludzi po k±tach.
W pierwszej swojej pracy – jako detektyw –Matylda musi znale¼æ dowód na niewierno¶æ mê¿a klientki, która chce zakoñczyæ ten zwi±zek. Próba uwiedzenia przez Matyldê mê¿a klientki, nie powiod³a siê, a na dodatek m±¿ znika bez ¶ladu. Matylda na 48 godzin aby go odnale¼æ. Sprawa siê komplikuje, gdy równie¿ kochanek klientki znika, a ta ma dylemat, którego wcze¶niej szukaæ. Punktem zwrotnym akcji jest znalezienie nad rzek± niezidentyfikowanych zw³ok. Spraw± zajmuje siê policja. Podejrzenie, i¿ mo¿e to byæ m±¿ klientki, sprawia, i¿ Matylda wspó³pracuje z policj±. Po identyfikacji zw³ok okaza³o siê, ¿e nie nale¿± ani do mê¿a ani do kochanka klientki.
Czytelnicy, którzy spotkali siê z Matyld± we wcze¶niejszej ksi±¿ce wiedz± jak wielk± wyobra¼niê ona posiada. Teraz ze swoimi hipotezami dzieli siê nie tylko ze swoj± szefow± ale te¿ z komisarzami policji – czym wprowadza ich w os³upienie. Trzeba przyznaæ, ¿e jest nietuzinkowym detektywem, który swoimi pomys³ami i sposobami zbierania dowodów doprowadza do sytuacji groteskowych ale i niebezpiecznych. Sprawa mê¿a i kochanka siê wyja¶nia, ale w czasie dochodzenia wpadaj± na trop powa¿nego przestêpstwa.
Przygotujmy siê na dalsze spotkania z detektywem Matyld± – jak zapowiedzia³a autorka na zakoñczenie ksi±¿ki. Przyjemnej lektury.
Irena Wojciechowska
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Kristin Hannah - ,,Prawdziwe kolory’’ - styczeñ 2021
Po ”Wielkiej samotno¶ci”, „Prawdziwe kolory”, to druga powie¶æ Kristin Hannah, któr± z przyjemno¶ci± przeczyta³am.
To opowie¶æ o trzech siostrach wychowuj±cych siê na ranczu nale¿±cym od trzech pokoleñ do rodziny. Trudne dzieciñstwo bez matki, która zbyt wcze¶nie umiera, têsknota za ni± powoduj±, ¿e ¿yj± w my¶l zasady, co nas nie zabije, to nas wzmocni. Dzieñ po dniu buduj± swoj± si³ê, hartuj± siê. Surowy ojciec, który nie radzi sobie z zaistnia³± sytuacj±, nie jest dla nich wsparciem. Ranczo powoli chyli siê ku upadkowi. Czy znajdzie siê sposób na jego ocalenie?
Siostry zawsze s± razem, zawsze siê wspieraj±, ale to równie¿ trzy ró¿ne charaktery. Ka¿da idzie swoj± drog±, dokonuje wyborów
i ponosi ich konsekwencje. Czy jako kobiety nadal bêd± monolitem, czy ich przyja¼ñ przetrwa ?
S± w powie¶ci opisy piêknej, dzikiej przyrody, której zagra¿a cywilizacja. Jest nostalgia za minionym ¶wiatem i strach przed tym co nadci±ga i jest nieuniknione.
To równie¿ opowie¶æ o pogardzie, wrogo¶ci do drugiego cz³owieka ze wzglêdu na jego pochodzenie i inno¶æ. Nikogo nie obchodzi jaki jest naprawdê, co go ukszta³towa³o. Brak staranno¶ci
w dochodzeniu prawdy skazuje niewinnego cz³owieka na d³ugie lata wiêzienia. Bezsilno¶æ w zderzeniu z wymiarem sprawiedliwo¶ci jest powalaj±ca. Czy upór, determinacja, inteligencja jednej z sióstr doprowadzi do szczê¶liwego koñca? Sami siê przekonajcie siêgaj±c po tê ksi±¿kê.
Opowie¶æ jest utkana z prawdziwych jasnych kolorów ¿ycia,
w której dominuj± najpiêkniejsze : mi³o¶æ i przyja¼ñ, ale i z tych ciemnych jak : obojêtno¶æ, nienawi¶æ.
Powie¶æ „Prawdziwe kolory” czyta siê bardzo szybko, poniewa¿ akcja wci±ga i chce siê wiedzieæ co dalej.
Polecam na d³ugie zimowe wieczory i ¿yczê mi³ej lektury.
Krystyna Przysta¶
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Olga Rudnicka - ,,Oddaj albo giñ!’’ - grudzieñ 2020
Pamiêtam, jak kilka lat temu przeczyta³ ksi±¿kê Olgi Rudnickiej po raz pierwszy, tu¿ przed spotkaniem z jej twórczo¶ci±. „Natalii 5” komediowy, zwariowany krymina³, który spotkanie autorskie z pisark± zabarwi³ doz± humoru i u¶miechu. I taka w³a¶nie te¿ by³a Olga Rudnicka, lekko zwariowana i zakrêcona, roze¶miana i otwarta. Budzi³a sympatiê i ciekawo¶æ. To by³o bardzo udane spotkanie z literatur± na ¿ywo. Potem jeszcze kilkukrotnie podczytywa³am jej ksi±¿ki, które mniej lub bardziej przypada³y mi do gustu. A ostatnio do moich r±k trafi kolejny krymina³, który ze wstêpnego opisu zapowiada³ siê pysznie. Ten gatunek literacki lubiê, szczególnie gdy szaro¶æ dnia codziennego przyt³acza swoim smutkiem. Rzuci³am okiem na ty³ ok³adki, a tam…
Morderstwo w bibliotece?
Nim zaczê³am czytaæ, wyobra¼nia podsunê³a mi obrazy naszej strzy¿owskiej biblioteki, jej zakamarki i trupa, który niecnie wy³ania siê zza kotary niepewno¶ci. I nasze Panie Bibliotekarki, ¿yczliwe i przepe³nione wiedz± na temat nowinek ksiêgarskich. Ciekawe, która z nich mog³aby byæ g³ówn± bohaterk±?
Nie mog±c zdecydowaæ, kogo obsadziæ w hipotetycznie g³ównej roli zag³êbi³am siê w krymina³ Olgi Rudnickiej. Pierwsze strony ksi±¿ki wprowadzi³y mnie w historiê do¶æ dramatyczn±, ¶mieræ czytelnika, nieciekawy szef, zapl±tana w swoim postrzeganiu rzeczywisto¶ci bibliotekarka Matylda i jej ciekawo¶æ wszystkiego oraz komisarz policji, spec nad spece zapowiada³y nie tylko wartk± akcjê, ale tak¿e ciekaw± intrygê. Rozbudowana na pocz±tku fabu³a w±tków pobocznych rokowa³a historiê mro¿±c± krew w ¿y³ach, która oczywi¶cie zgodnie z charakterem twórczo¶ci Autorki powinna byæ okraszona odpowiedni± doz± humoru.
G³ówna bohaterka 32-letnia Matylda prowadzi poprawne lecz nudne ¿ycie. Jest osob±, która lubi wszystko wiedzieæ, a do tego ma pomys³y jak wzbogaciæ twórczo spokojn± pracê m.in. wymy¶laj±c zak³adki do ksi±¿ek dla niesubordynowanych czytelników z napisem „Oddaj albo giñ!”. I w³a¶nie te zak³adki stan± siê przyczyn± wielu zawirowañ w spokojnym i nudnym dot±d ¿yciu Matyldy.
Jak potocz± siê jej losy, kim by³ zabity czytelnik, a kim morderca?
To wszystko na kolejnych stronach powoli bêdzie siê wyja¶niaæ. Czy puenta zaskoczy czytelnika?
My¶lê, ¿e lekkie pióro Olgi Rudnickiej tym razem jest trochê ociê¿a³e. Brak konsekwencji zamkniêcia w±tków pobocznych, zbyt prosto, a jednocze¶nie trochê za bardzo chaotycznie przedstawiona fabu³a nie zatrzymuje czytelnika na d³u¿ej.
Owszem, czyta siê szybko i nawet momentami mo¿na siê u¶miechn±æ, jednak ta ksi±¿ka nie zapada w pamiêci na d³u¿ej. Literatura do przeczytania na raz, ale bez tego entuzjazmu, prawdziwego relaksu i pazura humoru, którym pisarka umie przecie¿ zaskoczyæ czytelnika.
Urszula Rêdziniak
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Joanna Jax (Patrycja May) - ,,Pamiêtnik ze starej szafy’’ - listopad 2020
,,Pamiêtnik ze starej szafy’’ Joanny Jax to jak¿e inny rodzaj literatury, któr± ona nas zachwyca. Pani Joanna pisze przewa¿nie ksi±¿ki historyczne pe³ne dok³adnych faktów z naszej historii w tle których rozgrywa siê zawsze jaki¶ romans, dramat lub po prostu historia ¿ycia stworzonych przez ni± bohaterów.
Natomiast ,,Pamiêtnik’’ to humanistyczna opowie¶æ o wczesnej m³odo¶ci i latach studenckich trochê zakompleksionej dziewczyny w czasach upadku komunizmu i pocz±tku wolnej Polski. Prze³om lat osiemdziesi±tych obfituje w tragikomiczne sytuacje w które wik³a siê bohaterka i które nasze pokolenie 60 plus prze¿y³o z w³asnej autopsji.
G³ówna bohaterka, jej zwariowani przyjaciele i równie szalona rodzinka dostarczaj± nam fantastycznej rozrywki, a zabawne dialogi wzbudzaj± salwy ¶miechu. Bohaterka ma niesamowit± zdolno¶æ przyci±gania k³opotów, wpadania w przezabawne tarapaty z których na szczê¶cie wychodzi zwyciêsko. Jest równie¿ wierna przyjació³ka która towarzyszy jej w ¿yciowych perypetiach, szalony sympatyczny dziadek Stasiek, ciotka Felicja marz±ca o kolejnym zam±¿pój¶ciu i despotyczna Amelia – ta, przezabawna rodzinka dostarcza nam ¶wietnej rozrywki.
Pikanterii dodaje fakt ¿e ksi±¿ka oparta jest na kanwie prze¿yæ pisarki. Ta sentymentalna podró¿ do przesz³o¶ci wzbudza w nas nostalgiê za minion± epok±, mimo ¿e by³y to czasy trudne i smutne, ale to by³ jednocze¶nie czas naszej m³odo¶ci, która trwa tylko raz.
Maria Rosó³
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

JOANNA JAX - „ DRUGI BRZEG” - pa¼dziernik 2020
JOANNA JAX - „DRUGI BRZEG”
Kolejna ksi±¿ka fenomenalnej polskiej pisarki, któr± mieli¶my przyjemno¶æ go¶ciæ koñcem wrze¶nia w Strzy¿owskiej bibliotece. Osobi¶cie bardzo lubiê czytaæ ksi±¿ki tej autorki, nareszcie mog³am j± poznaæ, zadaæ pytania i us³yszeæ historiê jej twórczo¶ci, oraz kreowania swojego warsztatu opartego w du¿ej mierze, na historii polski. Rok 2020 jest rokiem szczególnie wa¿nym dla naszego kraju, poniewa¿ obchodzili¶my 100-tn± rocznicê Bitwy Warszawskiej zwan± „cudem nad Wis³±”. I w³a¶nie tê wa¿n± kartê naszej polskiej historii, upamiêtni³a autorka na ³amach swojej powie¶ci „Drugi brzeg”. Jest zima 1919 roku, Polacy którzy od niedawna ciesz± siê, z odzyskanej po wielu latach niewoli, znowu niepokoj± siê o losy swojego kraju - Ojczy¼nie zagra¿a bolszewicka Rosja. W te historyczne fakty, autorka wplata losy rodzeñstwa Niemojskich – Wiktorii, Fryderyka i Gustawa. Fryderyk wraz z Ksawerym – g³ow± rodu s± ¿o³nierzami którzy, z oddaniem i po¶wiêceniem walcz± o utrzymanie niepodleg³o¶ci Ojczyzny, wraz z genera³em Pi³sudskim. Prze¿ywamy
z bohaterami dylematy politycznej rzeczywisto¶ci lat 20-tych XX wieku, stajemy przed trudnymi decyzjami, która idea jest s³uszna,
w jak± stronê pod±¿yæ, czy pój¶æ za g³osem serca czy rozumu. Pisarka przenosi nas, w bardzo trudny wojenny czas, w ró¿ne zak±tki walcz±cej Polski – Warszawy, Lwowa, Bia³egostoku. Mi³o¶æ Wiktorii i Piotra, rozterki Fryderyka, zabawy i beztroskie rozrywki Gucia, przeplataj± siê z niepewno¶ci± i obaw± o ka¿dy nastêpny dzieñ. Autorka u¶wiadamia nam, jak potê¿na jest si³a rodziny w której siê wyros³o - jej mi³o¶æ, silna wiê¼, jakim jest ogromnym wsparciem w trudnych czasach. Rodzeñstwo akceptuje swoje wybory - nawet bardzo kontrowersyjne, pomagaj± sobie, dbaj± o siebie i ¿ycie by za siebie oddali. Nie mo¿na oceniæ czy jest to powie¶æ obyczajowa czy historyczna, Joanna Jax opowiedzia³a nam rzetelnie, naprawdê du¿y kawa³ historii lat 20 tych XX wieku, przytaczaj±c nie zawsze znane ogólnie fakty. Warto siêgn±æ po tê ksi±¿kê ze spor± dawk± historii,
z nutk± romansu. Jest tak jak u tej pisarki - nastrojowo, s± warto¶ci rodzinne, trochê polityki, wojny i losy bohaterów wplecione w rzeczywisto¶æ dziejow±, du¿o wzruszeñ i patriotyzmu. „ Drugi brzeg’’ to wyj±tkowa ksi±¿ka - wielka lekcja historii i dziêki twórczo¶ci pisarki, nie zostanie zapomniany wraz z up³ywaj±cym czasem ale bêdzie trwaæ, uczyæ i przypominaæ.
Wanda Przyby³owicz
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Spotkanie autorskie z Joann± Jax - 29 wrzesieñ 2020
Spotkanie autorskie z Joann± Jax
29 wrze¶nia 2020 roku cz³onkowie Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki, bibliotekarze oraz czytelnicy Strzy¿owskiej Biblioteki mieli wielk± przyjemno¶æ spotkaæ siê ze znakomit± i znan± pisark± JOANN¡ JAX.
Spotkanie to zosta³o zorganizowane w ramach dotacyjnego programu Instytutu Ksi±¿ki – Dyskusyjne Kluby Ksi±¿ki.
Moderatorka DKK Marzena Midura witaj±c go¶cia wyrazi³a rado¶æ z mo¿liwo¶ci osobistego spotkania i krótko przybli¿y³a osobê pisarki. Joanna Jax, od urodzenia, jest olsztyniank±, absolwentk± Uniwersytetu Warmiñsko – Mazurskiego. Pasjonuje siê literatur± biograficzn±, maluje na szkle. Jako wolontariuszka pracuje w Fundacji dla Rodaka, wspieraj±cej Polaków w Kazachstanie. ( St±d ksi±¿ka: „Zanim nadejdzie jutro”).
Joanna Jax, której s³uchali¶my z zachwytem, opowiadaj±c o swojej pracy, stwierdzi³a, i¿ pisanie jest dla niej pasj± i przyjemno¶ci±. Ta pasja i przyjemno¶æ udziela siê czytelnikom ¶ledz±cym losy bohaterów na tle dziej±cej siê historii, niejednokrotnie trudnej i skomplikowanej. Czekamy na dalsze fascynuj±ce ksi±¿ki.
Irena Wojciechowska
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie
Joanna Jax Fotorelacja

Marta Obuch - „M±¿ przez zasiedzenie ” - 23 wrzesieñ 2020
Mi³o¶nikom dobrej komedii kryminalnej ( w stylu Joanny Chmielewskiej) chcia³am poleciæ ksi±¿kê Marty OBUCH „M¡¯ PRZEZ ZASIEDZENIE”.
Ksi±¿ki Marty Obuch maj± wielu czytelników ze wzglêdu na lekk± fabu³ê i zabawne postacie, które zostaj± wpl±tane w najrozmaitsze afery kryminalne. Autorka ukoñczy³a polonistykê na Uniwersytecie ¦l±skim. Debiutowa³a w 2007roku ksi±¿k± „Precz z brunetami”. Jej ksi±¿ki sta³y siê bestsellerami komedii kryminalnych.
Akcja „Mê¿a przez zasiedzenie” rozgrywa siê na ¦l±sku. Patrycja Bukowska, doktor jêzykoznawstwa, zatrudniona w Instytucie Jêzyka Polskiego na Uniwersytecie ¦l±skim zostaje zaskoczona propozycj± pracy u emerytowanego profesora historii sztuki Zygmunta Tofla, jako dama do towarzystwa – a w³a¶ciwie opiekunka i asystentka naukowa. Profesor postanawia napisaæ obszern± monografiê dotycz±c± klejnotów rodowych Hochbergów a Patrycja ma pomóc profesorowi w poszukiwaniu dokumentów dotycz±cych tej sprawy. Przyjmuje propozycjê profesora i przeprowadza siê do zabytkowej willi profesora wraz ze swoj± cioci± (poruszaj±c± siê na wózku), któr± siê opiekuje. Cioteczka zajmuje siê zawodowo astrologi± i ma „ charakterek” – o czym przekonamy siê w tre¶ci ksi±¿ki. Patrycja pomagaj±c profesorowi dokonuje niespodziewanego odkrycia – klejnoty nie zaginê³y, zosta³y dobrze ukryte. Wokó³ profesora i willi zaczyna siê dziaæ co¶ dziwnego. Profesor otrzymuje przez pos³añca list, który skrzêtnie ukrywa, a pos³aniec po wyj¶ciu przed dom pada trupem. Zachowanie profesora równie¿ budzi zdziwienie. Wkrótce zostaje porwany – wybucha potworne zamieszanie. Patrycja wraz z Mateuszem, synem profesora przypuszczaj±, i¿ mo¿e chodziæ o klejnoty Hochbergów a szczególnie o koronê ksiê¿nej, którymi równie¿ interesuj± siê dziwni ludzie. Rozpoczynaj± ¶ledztwo. Poszukiwanie kapsu³y, w której prawdopodobnie ukryto klejnoty, doprowadza do ró¿nych zabawnych sytuacji – w których cioteczka ma swój udzia³. Kapsu³ê wydobyto, klejnoty znaleziono - zwrócone zosta³y potomkom rodziny Hochbergów. Profesora uwolniono, gangsterzy trafili tam, gdzie ich miejsce.
„M¡¯ PRZEZ ZASIEDZENIE” – to dobra lektura na d³ugie jesienne wieczory.
Irena Wojciechowska
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Jakub Ma³ecki - „Rdza ” - czerwiec 2020
Jakub Ma³ecki - autor 9 ksi±¿ek i ma³ych form literackich publikowanych w " Przekroju", w " Newsweeku"', "Polityce", "Angorze", "Tygodniku Powszechnym", i "Nowej Fantastyce." Niew±tpliwie jeden z najlepszych autorów polskiej powie¶ci z podgl±dem realistycznej codzienno¶ci nie³atwych zjawisk, z³udnych nadziei, fantazji i emocji.
"Rdza" to kolejna ksi±¿ka tego autora, wyposa¿ona w ogromn± znajomo¶æ stanu rzeczy z pakietem traumy po stracie najbli¿szych osób. Siedmioletni Szymek po niespodziewanej ¶mierci rodziców musi nagle zmieniæ adres i zaadaptowaæ siê w wiejskim domu babci Sabiny, równie¿ obarczonej ogromnym smutkiem i obowi±zkiem opieki nad nieletnim wnukiem.
Wspólne cierpienie wkrótce po³±czy tych dwojga a konieczno¶æ bycia razem ,sprawi ¿e pomimo ogromnej ró¿nicy wieku staj± siê bliscy dla siebie.
Po tê ksi±¿kê warto siêgn±æ i poczytaæ w odosobnieniu. Bardzo g³êboko w serce zapada. I ma wiele interesuj±cego do powiedzenia. Polecam.
" Brakowa³o wam polskiej powie¶ci wspó³czesnej, napisanej
z naprawdê epickim rozmachem ?. Oto ona - rozgrywaj±ca siê dzi¶ i przedwczoraj, porywaj±ca Rdza autora kultowego Dygotu".
Piotr Bratkowski, "Newsweek"
Czes³awa Szlachta Pytko
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Kazuro Ishiguro - „Malarz ¶wiata u³udy ” - czerwiec 2020
W roku 1948 dla imperialistycznej Japonii otwiera siê czas tworzenia planów nowej politycznej sceny i podnoszenia kraju z ruin. Na ten temat istnieje wiele pozycji ksi±¿kowych. Jedna z nich, autorstwa Kazuo Ishiguro, laureata Nagrody Nobla, te¿ uczestniczy w dramacie tych czasów. Jej bohater, znany emerytowany malarz, Masuji Ono nie potrafi uwolniæ siê od przesz³o¶ci. Staje siê dla siebie oskar¿ycielem, winnym i sêdzi±. Jego ¿yciowa droga bieg³a przez wiele dzielnic przedwojennej stolicy, miejsc doprawionych tu i ówdzie dobrym lub z³ym wspomnieniem przesz³o¶ci. Po wielu latach Ono kierowany ciekawo¶ci± tych miejsc zabiera sam siebie w³a¶nie tam gdzie spêdzi³ dzieciñstwo i m³odo¶æ, która wyzwoli³a w nim now± wizjê malarstwa. Wspomina niezwykle uzdolnion± m³odzie¿, dla której by³ opiekunem i mistrzem godnym na¶ladowania. Jego ¿ycie dowodzi równie¿, ¿e naturalne ¶rodowisko to mi³a odskocznia od nieustaj±cego remontu domu i innych zajêæ, takich jak czekanie na wizyty wnuka, który od czasu do czasu w³±cza siê w jego samotne ¿ycie wraz z matk±. Setsuko, zamkniêta emocjonalnie, stara siê zachowaæ rodzinny spokój w przeciwieñstwie do Noriko, drugiej córki Ono, w której g³êbi a¿ kipi od emocji. Obarczona poczuciem ¿alu domy¶la siê, ¿e to, co przydarzy³o siê w jej ¿yciu ma zwi±zek z przesz³o¶ci± ojca. I o tej tajemnicy próbuje z nim rozmawiaæ, nie koniecznie udaje siê j± rozwik³aæ.
Ta poruszaj±ca i fascynuj±ca ksi±¿ka zas³uguje na uwagê. Na dzisiejszy czas polecam. Czytajmy.
Czes³awa Szlachta Pytko
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Agneta Pleijel - „Wró¿ba ” - maj 2020
Los bohaterki "Wró¿by" jest zdominowany przez sytuacje w rodzinie. Czytelnik poznaje j± ju¿ jednak jako ma³± dziewczynkê, której ¿ycie jest naznaczone za spraw± ci±g³ych zmian zamieszkania, samotno¶ci odzczuwanej w szkole, w której nie mo¿e znale¼æ wspólnego jêzyka z innymi uczniami. A kiedy ju¿ go znajdzie, czeka j± kolejna przeprowadzka i rozpoczynanie wszystkiego od nowa. Jednak o wiele wiêkszy wp³yw na jej osobowo¶æ ma charakter jej matki, która ¿yje w ci±g³ym niezadowoleniu, neguje wszystko co ich dobrego spotyka. Depresyjna osobowo¶æ matki ma destrukcyjny wp³yw nie tylko na g³ówn± bohaterkê, ale tak¿e na jej ca³± rodzinê. Jasnym punktem wydaje siê byæ ojciec, profesor, czyli w latach 40 i 50 w Szwecji osoba bardzo szanowana i powa¿ana. Kojarzona z wy¿szymi sferami. Budzi
w dziewczynce fascynacje i podziw, wydaje siê byæ ostoj± rodziny ró¿norodnej i ró¿nie patrz±cej na ¶wiat. Równie wa¿n± postaci± wydaje siê byæ tak¿e ciotka - Ricki, która swoim opanowaniem stanowi przeciwieñstwo matki dziewczynki. Jednak jej los nie bêdzie do koñca spokojny.
"Wró¿ba" jest bardzo osobist± histori±, która porusza czytelnika sw± prawdziwo¶ci±. Poruszane w niej problemy - dojrzewanie, depresja, niedomowienia i szaro¶æ ¶wiata doros³ych, z którymi dziecko jest nierozerwalnie z³±czone, czy tego chce czy nie. Du¿o w powie¶ci jest emocji, niedomówieñ, nie¶cis³o¶ci, znaków zapytania i niepokoju. Mroku ci±¿±cego nad m³od± bohaterk±. "Wró¿ba" jest pozycj±, która zapada w pamiêæ.
Warto przeczytaæ - polecam.
Anna Wójciak
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Emma Donoghue - „Cud ” - maj 2020
Emma Donoghue, irlandzka pisarka, w ksi±¿ce „CUD” przenosi czytelnika w ¶wiat dziewiêtnastowiecznej Irlandii, do ma³ej wioski, gdzie rozgrywa siê dramat 11-letniej dziewczynki Anny. Mieszkañców wioski zadziwia fakt, i¿ ta ma³a dziewczynka od 4 miesiêcy nie przyjmuje pokarmów, jak sama mówi, karmi siê „mann± z nieba”. Jest to jej dobrowolne i ¿arliwe wyznanie wiary. Sprawa staje siê g³o¶na. Zainteresowanie histori± „cudu” siêga zenitu. Do chaty O,Donnellów przybywa bardzo wielu ludzi, nie tylko miejscowych, ale tak¿e g³odnych duchowych prze¿yæ, z zagranicy.
Z uwagi na to i¿ sprawa staje siê tak g³o¶na postanowiono przyjrzeæ siê bli¿ej tej niezwyk³ej sprawie. Zagraniczna prasa przysy³a dziennikarza, który ma opisaæ tê niezwyk³± historiê. Angielska pielêgniarka Lib Wright i siostra zakonna Michaela oddelegowane na okres dwóch tygodni do opieki nad Ann±, maj± sprawdziæ czy faktycznie Anna nie je. Obserwacja trwa – na zmianê – nieprzerwanie 24 godziny. Lib podejrzewa rodzinê o oszustwo. Zdeterminowana musi przeciwstawiæ siê rodzinie Anny i zabrania ogl±dania Anny jako „cudu” przez odwiedzaj±cych, widz±c jak j± to mêczy . Ma przeciwko sobie ca³e spo³eczeñstwo wioski. Nie ustaje w poszukiwaniu wyja¶nienia rzekomego „cudu”. Jednak gdy stan dziewczynki ulega pogorszeniu Lib czuje siê w obowi±zku zawalczyæ o zdrowie dziecka, co nie jest ³atwe, gdy wszyscy obserwuj± jej dzia³ania.
Lib przebywaj±c z Ann± stara siê dotrzeæ do niej, zrozumieæ co spowodowa³o to zachowanie. Anna jest zale¿na od otoczenia, od jego wp³ywu na wychowanie, na postrzeganie ¶wiata i Lib czuje, ¿e dziewczynka nosi w sobie jak±¶ tajemnicê, z któr± nie potrafi siê zmierzyæ . Rodzice za¶lepieni fanatyzmem religijnym, równie¿ nie staraj± siê jej poznaæ i pomóc dziecku.
Emma Donoghue doskonale opisuje mentalno¶æ tamtych ludzi, ich podej¶cie do religii, do si³ nieziemskich. Ta okrutna obojêtno¶æ doros³ych dla cierpi±cego dziecka – przera¿a.
Ksi±¿ka trzyma w napiêciu do ostatniej strony, co dalej, jaka jest przyczyna zachowania Anny, czy Lib i dziennikarzowi, który z ni± wspó³pracuje , uda siê ocaliæ dziewczynkê. Zakoñczenie walki o zdrowie a w³a¶ciwie o ¿ycie Anny i wyja¶nienie „cudu” jest przera¿aj±ce i szokuj±ce. Dziêki ich determinacji Anna jest bezpieczna.
Po przeczytaniu ksi±¿ki nasunê³o mi siê przes³anie, i¿ warto byæ dobrym, wspó³czuj±cym, zauwa¿aæ drugiego cz³owieka, nawet w dzisiejszych czasach, na przekór okoliczno¶ciom.
Irena Wojciechowska
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

JAVIER MARIAS - „BERTA ISLA ” - maj 2020
To ju¿ dwunasta powie¶æ tego niezwykle utalentowanego hiszpañskiego pisarza, uprawiaj±cego wysmakowan± psychologiczno-obyczajow± prozê. Ksi±¿ka jest napisana z punktu widzenia kobiety – jako narrator g³ówna bohaterka - Berta Isla opowiada nam historiê swojego ma³¿eñstwa. Pocz±tek bardzo prozaiczny, ot zwyk³a historia mi³o¶ci Tomasa Nevisona i Berty Isli. M³odzi ludzie poznaj± siê jeszcze w szkole, jako nastolatkowie, zakochuj± siê w sobie wierz±c, ¿e s± dla siebie stworzeni. Tomas Nevinson - inteligentny, przystojny m³odzieniec, pó³ krwi Hiszpan, pó³ Anglik ,utalentowany jêzykowo, studiuj±cy na Oksfordzie, ciesz±cy siê sympati± rówie¶ników i profesorów. Berta Isla - piêkna, pewna siebie
i ambitna hiszpañska dziewczyna, studiuj±ca w Madrycie. Mimo roz³±ki i przygód mi³osnych z obu stron, jako ludzie inteligentni i racjonalnie patrz±cy na kwestie ¿yciowe postanawiaj± byæ razem. Tomas jako ponadprzeciêtnie utalentowany poliglota, jeszcze na studiach wpada w oko tajnych s³u¿b. Rozpoczyna pracê zawodow± w Anglii, ci±gle w s³u¿bowych rozjazdach, pomiêdzy dwoma krajami – nie wraca do domu, do ¿ony w Madrycie, pocz±tkowo kilka miesiêcy, potem lat by na koniec znikn±æ ca³kowicie. Pewnego dnia wychodzi na jaw, ¿e nic co wydawa³o siê proste wcale takie nie jest.
To opowie¶æ o kobiecie i mê¿czy¼nie – ich skomplikowanych relacjach, w których przysz³o im ¿yæ w drugiej po³owie XX wieku w Madrycie. To opowie¶æ
o osamotnionej kobiecie, wspó³czesnej Penelopie, która wychowuj±c dwoje dzieci, czeka w niepewno¶ci ka¿dego dnia, na powrót Odyseusza, ¿yj±c
w pó³prawdzie, w±tpliwo¶ciach, domys³ach i wyobra¿eniach. W co uwik³any jest Tomas? Jaki wykonuje zawód? Dlaczego nic nie mo¿e wyja¶niæ ¿onie? Dlaczego zobowi±zany jest do zachowania ¶cis³ej tajemnicy? Na kartach ksi±¿ki „Bert Isla” znajdziemy odwo³ania do Conrada, Balzaca, Dickensa i Szekspira, ten ostatni pomaga parze bohaterów, rozwik³aæ ich trudn± sytuacjê ma³¿eñsk± – rozmawiaj±c o dramatach, analizuj± siebie i swoje ¿ycie. Na drugim planie powie¶ci jest Hiszpania z czasów dyktatury genera³a Franco, akcja rozpoczyna siê pod koniec lat 60 tych i koñczy trzy dekady pó¼niej. „Berta Isla” to ksi±¿ka niezwykle ciekawa, wci±gaj±ca i oryginalna jak przysta³o na mistrza hiszpañskiego pióra, przez lata sta³ego kandydata do literackiego Nobla. Ksi±¿ka trudna do jednoznacznego sklasyfikowania, powie¶æ ma³¿eñska, o rozstaniach, samotno¶ci, têsknocie , niespe³nionych obietnicach, g³êbokim uczuciu, zdradzie. Ksi±¿ka bardzo warto¶ciowa, trudna w czytaniu - ale tylko na pocz±tku, do stylu trzeba siê przyzwyczaiæ, by potem ch³on±æ ca³ym sob± ten m±dry i uczuciowy przekaz, jak ucztê duchow±. Osobi¶cie ksi±¿ka mnie zachwyci³a, chêtnie siêgnê po inne powie¶ci tego autora. Gor±co polecam do przeczytania.
Wanda Przyby³owicz
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

J.P. Delaney - „Lokatorka ” - kwiecieñ 2020
,,Lokatorka’’ – to wci±gaj±cy thriller psychologiczny do czytania dla naszego klubu.
Ekscentryczny milioner buduje ultranowoczesne mieszkania, które wynajmuje tylko wybranym. Najemcy musz± przej¶æ skrupulatne testy, które kwalifikuj± ich do wynajêcia mieszkañ.
Jedno z mieszkañ wynajmuje m³oda kobieta Emma która po krótkim czasie umiera, a w³a¶ciwie ginie w niezbyt jasnych okoliczno¶ciach.
Po niej mieszkanie przejmie Jane – te¿ m³oda atrakcyjna kobieta bardzo podobna do swojej poprzedniczki.
Obie kobiety ³±czy z w³a¶cicielem emocjonalna wiê¼. Emma ju¿ nie ¿yje a Jane grozi ¶miertelne niebezpieczeñstwo. Kto jest morderc±?
Czy Edward – zwariowany architekt i budowniczy oryginalnych mieszkañ który od pocz±tku wzbudza podejrzenia, czy mo¿e zaskoczy nas inne rozwi±zanie tej zagadki.
Ksi±¿ka trzyma w napiêciu, autor buduje zaskakuj±ce zwroty akcji i stawia czytelników przed moralnymi dylematami z którymi borykaj± siê bohaterowie powie¶ci.
Ekranizacjê ksi±¿ki mo¿emy ogl±daæ w kinach w re¿yserii – Rona Howarda
Maria Rosó³
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Jaros³aw Czechowicz - „Toksyczno¶æ ” - kwiecieñ 2020
,,TOKSYCZNO¦Æ” ksi±¿ka Jaros³awa Czechowicza, absolwenta filologii polskiej na UJ oraz Podyplomowego Studium Dziennikarstwa UJ – nauczyciela jêzyka polskiego w jednej z krakowskich szkó³ – to autentyczny, emocjonalny, chwilami trudny do zaakceptowania monolog kobiety alkoholiczki, kobiety matki, dorastaj±cej w rodzinie dotkniêtej alkoholizmem ojca – tyrana.
Janina, po tragicznej ¶mierci matki, nie mog±c siê pozbyæ nienawi¶ci do ojca, ucieka z domu. Próbuje rozpocz±æ nowe ¿ycie szukaj±c bezpieczeñstwa i stabilizacji. Wychodzi za m±¿, ale niestety w ma³¿eñstwie jej siê nie uk³ada. Rodzi syna Filipa, o którym pisze „urodzi³am tego ch³opca i powinnam mu ofiarowaæ swoj± mi³o¶æ, ale potrafi³am”. Po ¶mierci mê¿a wpada w towarzystwo nie stroni±ce od alkoholu. Mogli¶my siê spodziewaæ, ¿e wiedz±c do czego prowadzi alkohol, potrafi siê oprzeæ temu, niestety pije zatruwaj±c ¿ycie dzieciom Filipowi i Agnieszce, które staraj± siê uwolniæ j± od na³ogu, tocz±c bezkompromisow± walkê z nim. S± okresy kiedy ta walka siê udaje, ale to tylko okresy. Postawa Filipa zas³uguje na uznanie. Jako m³ody cz³owiek staje siê g³ow± rodziny i walczy o ni±.
Los Janiny porusza, ale jej brak refleksji – przera¿a. Jaros³aw Czechowicz pokazuje okrutny mechanizm uzale¿nienia od alkoholu. Janina szuka w alkoholu zrozumienia i mi³o¶ci, niestety nie znajduje tego, przy czym kaleczy dwoje swoich dzieci, zapominaj±c o w³asnej traumie
z dzieciñstwa.
Ksi±¿kê polecam szczególnie tym, którzy zmagaj± siê z problemem alkoholizmu, nie tylko w³asnym ale te¿ rodzinnym, ksi±¿ka mo¿e dodaæ im wiary, ¿e warto walczyæ. Pozosta³ym jako przestroga przed toksyczno¶ci± alkoholu.
Irena Wojciechowska
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Joanna Jax - „Syn zakonnicy ” - 19 luty 2020
„ Syn zakonnicy „ - kolejna ksi±¿ka w dorobku mojej ulubionej autorki Joanny Jax - która znacznie ró¿ni siê od innych jej powie¶ci np. „Zemsta i przebaczenie”
„Je¶li pozwolisz, by kto¶ za ciebie podejmowa³ decyzje, pamiêtaj, ¿e gdy poniesiesz pora¿kê, to nie on bêdzie p³aka³ za ciebie w poduszkê” - takie motto przewija siê w¶ród kolejnych rozdzia³ów ksi±¿ki, która jest fikcj± literack± ale czê¶ciowo opiera siê na prawdziwej historii cz³owieka, który próbuje odnale¼æ swoj± to¿samo¶æ. Powie¶æ zosta³a podzielona na dwie odrêbne czê¶ci . W pierwszej z nich poznajemy sytuacjê wspó³czesn± – jest rok 2005
w klasztorze Zgromadzenia Sióstr Pos³uszeñstwa Bo¿ego w Go¶ciñcu, dobiega koñca ¿ywot sêdziwej zakonnicy siostry Judyty. W obliczu ¶mierci, prosi opiekuj±c± siê ni± m³od± mniszkê Miriam o przys³ugê. Chodzi o odnalezienie pamiêtników, które pisa³a przez ca³e swoje ¿ycie
i przekazanie ich bratanicy, w wielkiej tajemnicy bez ¶wiadków. Siostra Miriam skrupulatnie wype³nia swoj± misjê, nie zdaj±c sobie sprawy jak wielkie zamieszanie wywo³aj± jej dzia³ania. Wkrótce zakonowi przyjdzie siê zmierzyæ z prawd±, mog±c± obaliæ dobre imiê nie tylko zakonu, ale predysponuj±cej do kanonizacji samej siostry prze³o¿onej – Judyty. W tym samym czasie, w jednym z krakowskich szpitali, le¿y ¶miertelnie chory Waldemar Rosiak, gdy odwiedza go m³odszy brat Jerzy, ten wyjawia mu skrywan± od dawna tajemnicê, nie s± rodzin± a Jerzy jest dzieckiem adoptowanym. W obliczu takiej prawdy Jerzy postanawia przed ¶mierci± odszukaæ swoje korzenie. Druga czê¶æ ksi±¿ki to pamiêtnik Amelii Kessler, pó¼niejszej siostry Judyty, cofamy siê do czasów przedwojennych, kiedy m³odziutka Amelia poznaje Rudolfa. Dowiadujemy siê o okoliczno¶ciach wst±pienia do zakonu, mi³o¶ci do Rudolfa, który w czasie wojny by³ wysoko postawionym oficerem niemieckim – wrogiem Polaków, z góry skazanym na odrzucenie przez rodzinê. Odkrywamy tajemnicê narodzin ich syna Seweryna. Autorka
w fascynuj±cy sposób kre¶li losy swoich bohaterów, to historia niespe³nionej mi³o¶ci do mê¿czyzny i syna, która pozostawi³a na zawsze ³zy, têsknotê i cierpienie. Pisarka w realistyczny sposób ukazuje nam bezwzglêdno¶æ zasad panuj±cych w klasztorze, brak poszanowania uczuæ dla dobra wy¿szego . Intrygi, fa³sz i zak³amanie w³adz zakonnych. A z drugiej strony Seweryn –Jerzy staraj±cy siê za wszelk± cenê odkryæ prawdê o swojej matce, ma³y odrzucony ch³opiec, chowaj±cy w sercu ¿al i têsknotê za nigdy niezaznan± matczyn± mi³o¶ci±. Syn zakonnicy to piêkna, choæ tragiczna opowie¶æ, która z pewno¶ci± poruszy ka¿de serce.
Gor±co polecam do przeczytania.
Wanda Przyby³owicz
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Anna Bikont - „Sendlerowa. W ukryciu ” - 22 stycznia 2020
Dzieñ 15 luty - to 110 rocznica urodzin Ireny Sendlerowej. To dobry czas, aby przeczytaæ ksi±¿kê Anny Bikont „Sendlerowa. W ukryciu”
Irena Sendlerowa to polska dzia³aczka spo³eczna i charytatywna. Podczas okupacji zaanga¿owa³a siê w niesienie pomocy ¿ydom. Ryzykowa³a w³asne ¿ycie, by ratowaæ ¿ydowskie dzieci. Jej historia pokazuje nam, jak wielka warto¶æ ma wierno¶æ idea³om, odwa¿nie przeciwstawianie siê z³u i pomoc potrzebuj±cym.
„Sendlerowa. W ukryciu” to z pewno¶ci± jeden z wa¿niejszych reporta¿y biograficznych. Anna Bikont napisa³a o legendzie wielkiej postaci. To próba weryfikacji biografii Sendlerowej. Imponuje niesamowita ilo¶æ materia³u ¼ród³owego do którego siê odwo³uje. Irena Sendlerowa, kobieta, która niew±tpliwie robi³a rzeczy wielkie, zas³uguj±ca na podziw, i to w najtrudniejszych czasach, wy³ania siê w tej ksi±¿ce powoli spo¶ród grona ludzi, których z³±czy³ wspólny los-ratuj±cych i ratowanych. Tych którzy udzielili schronienia i tych którzy schronienia szukali.
Autorka zderzy³a prawdê z legend± i wy³oni³a ludzk± postaæ Ireny Sendlerowej.
Bardzo polecam, naprawdê warto zapoznaæ siê bli¿ej z postaci± Ireny Sendlerowej.
Anna Wójciak
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Paul Kalanithi -„Jeszcze jeden oddech” - 22 stycznia 2020
Jeszcze jeden oddech to rzeczywi¶cie ksi±¿ka wyj±tkowa, bo napisana przez m³odego lekarza, który nagle musia³ siê zmierzyæ w walce z w³asn± chorob± i niestety te walkê przegra³. To po prostu ksi±¿ka, której ostatni rozdzia³ napisa³o samo ¿ycie, czy mo¿e raczej - sama ¶mieræ. Paul Kalanithi mia³ 37 lat,kiedy zmar³ na raka p³uc. By³ w najlepszym momencie swojej kariery i ¿ycia, niedawno zosta³ ojcem. Jako wybitny neurochirurg móg³ jeszcze wiele osi±gn±æ w swojej dziedzinie i pomóc setkom pacjentów. Tymczasem niemal z dnia na dzieñ sta³ siê jednym z nich. „Jeszcze jeden oddech” to historia jego odchodzenia, ale nie tylko. To przede wszystkim ksi±¿ka o pasji, powo³aniu i medycynie. Paul, wybieraj±c kierunek studiów, kierowa³ siê poszukiwaniem odpowiedzi na pytanie: co nadaje znaczenie ¿yciu ludzkiemu? Interesowa³ go sens ¿ycia i jego warto¶æ. Ukoñczy³ wiêc literaturê angielsk± i nauki biologiczne, które jednak nie da³y mu wystarczaj±cych odpowiedzi na nurtuj±ce go pytania. Wtedy do g³osu dosz³a medycyna, która wcze¶niej go nie interesowa³a. Podj±³ studia medyczne na Yale. Z czasem zacz±³ praktykowaæ i dosta³ siê na sta¿ wybieraj±c za swoj± specjalizacjê neurochirurgiê. W swojej ksi±¿ce to w³a¶nie pracy po¶wiêca najwiêcej miejsca. Opisuje ciê¿kie przypadki, najbardziej emocjonalne sytuacje, a tak¿e przedstawia swój stosunek do zawodu lekarza. I trudno siê oprzeæ wra¿eniu, ¿e by³ to taki lekarz, u którego ka¿dy z nas chcia³by siê leczyæ. Oddany swojej pracy i nieustêpliwy w dzia³aniu. O medycynie pisze z pasj± - szczerze, od serca. Ucz³owiecza medycynê - opisuje rozterki i w±tpliwo¶ci z jakimi musz± na co dzieñ zmagaæ siê lekarze. Pokazuje, ¿e jest to praca trudna, niewdziêczna, odpowiedzialna, w której codziennie balansuje siê na granicy miêdzy ¿yciem a ¶mierci±. Opowiada w ciekawy , barwny sposób, dlatego jego ksi±¿kê czyta siê z zainteresowaniem. Impulsem do jej napisania by³a diagnoza, któr± us³ysza³ sam. Mog³oby siê wydawaæ, ¿e bêd±c lekarzem, przyjmie j± inaczej ni¿ gdyby by³ kim¶ innym. Jednak zadawa³ sobie i lekarce prowadz±cej te same pytania co do tej pory jego pacjenci. Choroba sk³oni³a go do wielu przemy¶leñ, których rezultatem jest ta ksi±¿ka. Przes³anie Paula jest proste - prze¿yj ¿ycie jak najlepiej, niczego nie ¿a³uj, bo nie wiesz jak d³ugo ono potrwa. Pogód¼ siê z my¶l±, ¿e kiedy¶ umrzesz i ¿yj tak, by czerpaæ z ¿ycia rado¶æ i satysfakcjê. Ta ksi±¿ka nie daje nadziei. Ale mo¿e byæ drogowskazem dla wszystkich chorych i ich rodzin. Jest te¿ opowie¶ci± o mi³o¶ci, która w momencie choroby zostaje wystawiona na najwy¿sz± próbê. „Jeszcze jeden oddech” mówi o trudnych wyborach, krucho¶ci ¿ycia, o bólu i stracie. Serdecznie zapraszam do przeczytania. Ksi±¿ka zapada na d³ugo w pamiêci.
Anna Wójciak
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

B. A. Paris – Za zamkniêtymi drzwiami” - 18 grudnia 2019
W czasie spotkania DKK w grudniu przedmiotem dyskusji by³a debiutancka powie¶æ z gatunku thriller autorstwa B. A. Paris.
Powie¶æ zaczyna siê spotkaniem dwojga ludzi. Jack wykszta³cony prawnik broni±cy maltretowanych kobiet, Grace ma ciekaw± pracê, która umo¿liwia jej podró¿owanie po ¶wiecie. Grace jest przekonana, ¿e to idealny partner. Zakochuje siê, lecz nie wie, ¿e jest ofiar± dla swojego idealnego mê¿czyzny. Po trzech miesi±cach s± ju¿ ma³¿eñstwem. Kiedy Grace odkrywa prawdziw± naturê swego mê¿a jest przera¿ona. To psychopata manipuluj±cy otoczeniem. Wszyscy s± przekonani, ¿e to idealna para, tylko Grace zna prawdê. Jak siê wyrwaæ z tej matni ? Dlaczego otoczenie nie nabiera podejrzeñ gdy widzi kraty w oknie, dom otoczony wysokim ogrodzeniem, dlaczego Grace wychodzi z domu zawsze w towarzystwie mê¿a, dlaczego nie ma telefonu, dlaczego jest coraz bardziej wychudzona ?
Jedynie Esther, jej znajoma nie ufa Jackowi. Czy pomo¿e Grace, czy bêdzie to mo¿liwe ? Grace czuje siê osaczona, wszelkie próby wyrwania siê spe³zaj± na niczym, co gorsza to psychopatyczny m±¿ tak kieruje jej dzia³aniami, aby by³y skazane na pora¿kê, Z jej cierpienia czerpie rado¶æ i si³ê do dalszego znêcania siê nad swoj± ofiar±. Co zrobi Grace kiedy odkryje, ¿e ona sama jest tylko ¶rodkiem do realizacji chorych zamierzeñ Jacka? Kto jest prawdziwym celem ? Dowiecie siê tego, wystarczy wzi±æ ksi±¿kê do reki i zacz±æ czytaæ. Atmosfera siê zagêszcza, sytuacja Grace budzi wspó³czucie, jednocze¶nie napawa wstrêtem do Jacka.
Ja lekko uchyli³am drzwi. To od czytelników zale¿y czy je szeroko otworz± i wejd± do ¶rodka, aby odkryæ wszystkie tajemnice, które s± ukryte za zamkniêtymi drzwiami.
Ka¿dy kto lubi opowie¶ci z dreszczykiem powinien byæ usatysfakcjonowany po przeczytaniu „Za zamkniêtymi drzwiami” , sam tytu³ wiele obiecuje.
Ksi±¿kê czyta siê szybko, bardzo wci±ga, chcia³oby siê j± ca³± przeczytaæ „na raz”. Zachêcam wiêc do czytania. W sam raz na d³ugie, zimowe wieczory.
Krystyna Przysta¶
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Kristin Hannah – Wielka samotno¶æ” - 27 listopada 2019
Kristin Hannah to amerykañska pisarka, autorka wielu bestselerowych obsypanych nagrodami powie¶ci. I jedna z nich ,,Wielka samotno¶æ’’ by³a tematem dyskusji naszego listopadowego spotkania.
Jest to piêkna opowie¶æ o sile, mi³o¶ci, wybaczaniu i ¿yciu na fascynuj±cej ludzi Alasce w latach 70-tych.
Alaska to – dzika, bezlitosna i niebezpieczna kraina bezkresnych pustkowi, zorzy polarnej i ekstremalnie niskich temperatur.
Z nadej¶ciem zimy dni s± minimalnie krótkie, a ciemno¶æ sprzyja depresji. Bardzo trudno wtedy pokonaæ lêki i demony, które rodz± siê podczas wielu miesiêcy zimna i nieustaj±cej nocy.
Stan psychiczny ludzi mo¿e stworzyæ zagro¿enie dla nich samych i ich bliskich. I tam w³a¶nie postanawia osiedliæ siê by³y ¿o³nierz wojny wietnamskiej wraz z ¿on± i córeczk±. Wraca z wojny poraniony psychicznie z zespo³u stresu pourazowego. Szuka dla siebie i rodziny jakiego¶ azylu, ale kiedy traci kolejn± pracê, podejmuje decyzje o osiedleniu siê na dalekiej pó³nocy.
Czy Alaska oka¿e siê dla nich ratunkiem czy skazaniem?
Czy poradz± sobie w skrajnie prymitywnych warunkach bez wody i pr±du?
Czy przetrwa ich mi³o¶æ, trudna, wrêcz toksyczna, jak sobie poradzi z tym wszystkim ich nastoletnia córka .To w³a¶nie ona pokocha Alaskê i tam spodka mi³o¶æ, która odmieni jej ¿ycie. Ale obie kobiety musz± przej¶æ przez piek³o przemocy, alkoholizmu i niemal ob³êdu ojca.
Osaczenie i samotno¶æ doprowadzi ich do dramatu który zawa¿y na ich przysz³o¶ci. Opisy przyrody tej piêknej krainy, spo³eczno¶ci tam zamieszka³ej, ludzi twardych i zdeterminowanych ¿yæ w tym ¶wiecie i jednocze¶nie s³u¿yæ sobie pomoc± i wsparciem – to poruszaj±ca powie¶æ, któr± gor±co polecam.
Maria Rosó³
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Katarzyna Bik -,,Najdro¿sza – podwójne ¿ycie Damy z gronostajem” - 23 pa¼dziernika 2019
Ksi±¿ka „ NAJDRO¯SZA – podwójne ¿ycie Damy z gronostajem” to historia jednego z najdro¿szych dzie³ sztuki, której po¶wiecone by³o spotkanie naszego Klubu.
Autorka Katarzyna BIK – historyczka sztuki, dziennikarka ( obecnie pracuje w Muzeum Narodowym w Krakowie) skrzêtnie i interesuj±co opisuje burzliw± drogê portretu Celiny Gallerani, kochanki Lodovica Sforzy, namalowanego przez Leonarda da Vinci. Ksi±¿ka jest tak¿e interesuj±ca pod wzglêdem historycznym, biograficznym i politycznym.
Lektura ksi±¿ki Katarzyny Bik daje mo¿liwo¶æ poznania fascynuj±cej historii – prowadzonej równolegle przez kilka epok – od piêtnastego wieku do wspó³czesno¶ci. Mamy tak¿e okazjê poznaæ osobê mistrza Leonarda da Vinci na tle epoki.
Ta historia jednego z najbardziej po¿±danych dzie³ sztuki na ¶wiecie jest nierozerwalnie zwi±zana z Polsk±. W 1800 roku obraz zakupiony przez syna Izabeli z Flemmingów Czartoryskiej do jej prywatnego muzeum w Pu³awach.
Uwa¿am , ¿e w tym miejscu nale¿y siê parê s³ów po¶wiêciæ Izabeli Czartoryskiej. Znaj±ca kilka jêzyków, kochaj±ca podró¿e i zwiedzanie, ogarniêta pasj± kolekcjonersk± - pozwoli³o to stworzyæ zbiór nie maj±cy precedensu na ziemiach polskich. Pocz±tkowo by³a to kolekcja czysto artystyczna zawieraj±ca obrazy i rze¼by. Wydarzenia historyczne w Polsce spowodowa³y, i¿ wpad³a na oryginalny pomys³ stworzenia muzeum polskich pami±tek historycznych, patriotycznych i narodowych. Nad wej¶ciem do pierwszego budynku muzealnego w Polsce umie¶ci³a napis : „Przesz³o¶æ – przysz³o¶ci”.
Obraz „Dama z gronostajem” w Polsce by³ ukrywany przed zaborcami, podczas powstania listopadowego wywieziony z kraju. Po wybuchu II wojny ¶wiatowej ukrywany przed Niemcami, bowiem szczególne zainteresowanie nim wykazywa³ Herman Goering i Adolf Hitler.
Po 1989 roku „Dama” dalej prowadzi burzliwe ¿ycie – liczne podró¿e zagraniczne budz± wiele kontrowersji. W 2019 roku obraz zosta³ zakupiony przez pañstwo polskie. Obecnie obraz tkwi zamkniêty w „szklanej pu³apce” w Gmachu G³ównym Muzeum Narodowego w Krakowie, pod³±czonej do ró¿nych zabezpieczeñ, pilnowany przez uzbrojonych stra¿ników. W grudniu tego roku ”Dama z gronostajem” wróci do swojego poprzedniego , lecz odnowionego, pomieszczenia w pa³acu.
Wszystkim, którzy lubi± wracaæ do historii serdecznie polecam tê ksi±¿kê.
Irena Wojciechowska
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie
Marcin Wicha – ,,Rzeczy, których nie wyrzuci³em” - 23 pa¼dziernika 2019
Marcin Wicha - grafik, projektant plakatów, znaków graficznych, autor ksi±¿ek i artyku³ów ukazuj±cych siê w "Gazecie Wyborczej", "Literaturze na ¦wiecie", "Tygodniku Powszechnym" i "Autoportrecie". Za twórczo¶æ literack± Marcin Wicha otrzyma³ Paszport Polityki w kategorii Literatura. Jest te¿ laureatem 22 edycji Nagrody Literackiej Nike 2017.
"Rzeczy, których nie wyrzuci³em" to pi±ta pozycja ksi±¿kowa tego autora. Czyta siê j± jednym tchem. Po ¶mierci matki Autor nagle zauwa¿a, ¿e wszystkiego jest za du¿o, ciszy, py³u, znaków. Z oporem robi przegl±d masy spadkowej sk³adaj±cej siê z bibelotów ró¿nej ma¶ci, ksi±¿ek, rzeczy, starych folderów reklamowych. Jego niezak³amane stwierdzenie faktu "Moja matka ¯ydówka" to jednocze¶nie akceptacja tej mocnej kobiety jako Polki, która wyposa¿ona w si³ê, by najpierw w powojennej, peerelowskiej, a potem politycznie wielotorowej, rzeczywisto¶ci mog³a funkcjonowaæ wedle w³asnych kanonów. Nie dawa³a po sobie poznaæ co czuje i ¿e cierpi z powodu wielu osobistych i zawodowych pora¿ek. By³a harda.
Autor sprawi³, ¿e w tej ksi±¿ce nie ma miejsca na chmurno¶æ - matka tego by nie chcia³a. S± za to czu³o¶æ i chêæ zg³êbienia ego utraconej osoby. Jest te¿ przekaz o tym, jak odchodzi powojenne pokolenie, któremu deklarowano wspania³e ¿ycie. "Nie wszystko w ¿yciu da siê zmieniæ na ¶mieszne historyjki" - mówi³a.
I jeszcze opis finalnej sceny z domys³em autora :"Karawan stoi przed domem. Jest bordowy; (¿eby nikomu nie by³o smutno)" - powiedzia³aby moja matka. Ta wzruszaj±ca, ciekawa ksi±¿ka o pamiêci, a¿ prosi, ¿eby j± przeczytaæ. Polecam.
Czes³awa Szlachta Pytko
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Marcin Wicha – ,,Tara Conklin - ,,S³u¿±ca” - 18 wrze¶nia 2019
Na jednym ze spotkañ Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki, którego wytrawn± moderatork± jest Marzena Midura z Biblioteki Publicznej w Strzy¿owie, dostali¶my do przeczytania kilka tomów ró¿norodnej literatury. Jak siê okaza³o, ka¿da z nich by³a warta polecania i godna zapoznania siê z jej tre¶ci±,
a to ze wzglêdu na fabu³ê, a to z powodu barwnego jêzyka, a do tego ciekaw± tematykê.
Ja tym razem skusi³am siê na jedn± z nich, by podzieliæ siê swoimi wra¿eniami o beletrystycznej powie¶ci Tary Conklin pt. „S³u¿±ca”. Dwuw±tkowa historia, o której opowiada Autorka wci±ga czytelnika bogactwem s³ownictwa i nietypowym dla nas powrotem do okresu niewolnictwa Ameryki Pó³nocnej. Pisarka, z zawodu prawnik i doktor praw, doskonale i jednocze¶nie
z subtelno¶ci± zarysowa³a dwie epoki i kobiec± drogê do wolno¶ci, zamkniêt± w otoczeniu sztywnych przepisów i konwenansów. Osadzona w XIX-wiecznej Wirginii i wspó³czesnym Nowym Jorku historia przypadkowo splata drogi dwóch kobiet. Lina Sparrow, m³oda prawniczka zatrudniona
w znanej kancelarii na Manhattanie ma zmierzyæ siê z nie lada wyzwaniem, znale¼æ dowody, ¿e potomkowie amerykañskich niewolników powinni otrzymaæ od pañstwa wielomilionowe odszkodowanie. Ambitna kobieta wyrusza na poszukiwanie prawdy, a zbieraj±c okruszki ¶ladów, wspomnieñ i historii natrafia niespodziewanie na ¶lad obrazów i murzyñskiej niewolnicy Lu Anne Bell.
Jak potocz± siê losy obu kobiet, czy prawda zwyciê¿y?
Wiem, ale nie powiem. Jednak zdradzê, ¿e ksi±¿ka jest napisana barwnie i dynamicznie,
a zmieniaj±ca siê wartko akcja i miejsce przywo³uj± prawdopodobny scenariusz zdarzeñ, maluj±c
w wyobra¼ni s³owami Autorki ciekawe obrazy. Dobra beletrystyka na zbli¿aj±c± siê jesienn± szarugê, niesie ze sob± niek³amane emocje, które zatrzymuj± siê refleksyjnie na d³u¿ej w naszej pamiêci.
Serdecznie polecam!
Urszula Rêdziniak
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Agata Tuszyñska - ,,Narzeczona Schulza” - 18 wrze¶nia 2019
Spotkania w Dyskusyjnym Klubie Ksi±¿ki, to wspania³a okazja, by na chwilê oderwaæ siê od rzeczywisto¶ci, spotkaæ siê z mi³ymi lud¼mi i przenie¶æ siê w ¶wiat zawarty w przeczytanych ksi±¿kach, podzieliæ siê swoimi przemy¶leniami i wra¿eniami.
Na ostatnim spotkaniu uwagê nasz± poch³onê³a ksi±¿ka Agaty Tuszyñskiej „NARZECZONA SCHULZA”. Autorka - córka Bogdana, znanego reportera, historyka sportu i Haliny Przedborskiej – dziennikarki - jest dziennikark±, pisark±, reporta¿ystk±, historyczk± literatury i teatru, poetk± – wielokrotnie nagradzan± i wyró¿nian± za swoj± twórczo¶æ.
Agata Tuszyñska w tej ksi±¿ce, której podtytu³ brzmi „APOKRYF”, proponuje niezwyk³± literack± opowie¶æ, w której mieszaj± siê dramatyczne w±tki mi³o¶ci i wojny.
Bohaterami s± Bruno Schulz – autor „Sklepów cynamonowych” i „Sanatorium pod Klepsydr±” (któr± zadedykowa³ Józefinie Szeliñskiej) i Juna – Józefina Szeliñska. Ksi±¿ka ta, to historia niespe³nionego ma³¿eñstwa Juny i Bruna, nauczycieli w Drohobyczu, w latach 1932 – 1937. Juna by³a jedyn± kobiet±, której zaproponowa³ ma³¿eñstwo. Dlaczego siê nie o¿eni³, dlaczego Juna nie u³o¿y³a sobie ¿ycia z innym mê¿czyzn±? On zastrzelony w Drohobyczu w 1942 roku, ona do koñca swoich dni ( umiera w 1991 roku) ¿yje przesz³o¶ci±, rozpamiêtuj±c swój zwi±zek z Brunem. W czasie wojny ukrywa siê w Warszawie, nie chce , by jej nazwisko kojarzy³o siê z ¿ydowskim pochodzeniem.
W ksi±¿ce Agata Tuszyñska wczuwa siê w Józefinê prowadz±c w jej imieniu monolog, opieraj±c siê na dostêpnych fotografiach, listach, czy szcz±tkach wspomnieñ zebranych przez badacza Bruna Schulza – Jerzego Ficowskiego. St±d ten podtytu³ „Apokryf”- fakty odwo³uj±ce siê do fikcji, przypuszczeñ prawdopodobnych ale niekoniecznie prawdziwych.
Po przeczytaniu tej ksi±¿ki jeszcze raz, po wielu latach siêgnê³am po „Sklepy cynamonowe” i „Sanatorium pod Klepsydr±” i przeczyta³am je z zupe³nie innym odczuciem.
Przy okazji chcia³am poleciæ jeszcze jedn± ksi±¿kê Agaty Tuszyñskiej „Rodzinna historia”. Ksi±¿ka biograficzna, przedstawiaj±ca niezwyk³± historiê jej rodziny – szokuje szczero¶ci±.
Punktem wyj¶cia wspomnieñ autorki s± jej 19-ste urodziny, kiedy matka, Halina Przedborska, postanawia zdradziæ jej d³ugo skrywan± tajemnicê. Jest ¯ydówk±. Ksi±¿ka to historia dwóch rodzin – polskiej i ¿ydowskiej. Warto przeczytaæ, naprawdê warto.
Irena Wojciechowska
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Agneta Pleijer - ,,Zapach mê¿czyzny” - 18 wrze¶nia 2019
Agneta Pleijer - ,,Zapach mê¿czyzny’’
Agneta Pleijer (ur. w 1940 r.) z wykszta³cenia antropolog, jest tak¿e poetk±, dramatopisark±, t³umaczk± a przede wszystkim jedn± z najciekawszych szwedzkich powie¶ciopisarek. W Polsce ukaza³y siê przek³ady kilku jej powie¶ci :,, Kto zwa¿a na wiatr’’, ,,Zima w Sztokholmie’’, ,,Lord Nevermore’’, - wybór poezji ,,Anio³y ze snu’’. Po entuzjastycznie przyjêtej przez krytyków i czytelników ,,Wró¿bie. Wspomnienia dziewczynki’’ – pozycji z autobiograficznego cyklu pisarki :powie¶æ ,,Zapach mê¿czyzny’’ to kolejna jego ods³ona. G³ówna bohaterka – narratorka – m³oda dziewczyna – studiuje w Goteborgu. Na kartach powie¶ci ukazane s± poszukiwania jej ¿yciowej drogi, a tak¿e próby znalezienia równowagi w relacjach miêdzy matk±, a ojcem, który opu¶ci³ do¶æ wcze¶nie rodzinê. Dziewczyna pragnie do¶wiadczaæ ¶wiata wszystkimi zmys³ami. W jej ¿yciu pojawiaj± siê kolejni kochankowie – przelotne mi³ostki, ale tak¿e zabawiaj±cy w nim na d³u¿ej mê¿czy¼ni. Poznajemy tak¿e ¿yciowe perypetie bliskich przyjació³ek bohaterki, s± wzmianki o wybitnych przywódcach w ¶wiecie lat sze¶ædziesi±tych, o wa¿kich wydarzeniach. Niezwykle ciekawym pomys³em autorki jest fakt, ¿e równoprawnymi bohaterami ksi±¿ki s± najwybitniejsi twórcy literatury i ich dzie³a ( choæby : Franz Kafka, Faulkner, Steinbeck , Beckett, Gogol, To³stoj). Wybitne dzie³a klasyków s± dla bohaterki inspiracj±, motywacj± do dzia³ania i g³êbokich przemy¶leñ. W tle toczy siê rewolucja obyczajowa lat sze¶ædziesi±tych.
,,Zapach mê¿czyzny ‘’ to powie¶æ o odkrywaniu ¶wiata i w³asnej to¿samo¶ci, o kreowaniu w³asnego ¿ycia, a tak¿e o pisaniu. Niezwykle cenne i buduj±ce jest zakoñczenie ksi±¿ki : na ¶wiecie pojawia siê ,,ca³kowicie nowa , maleñka dziewczynka. Która bêdzie, musia³a zdobyæ wiele ró¿nych do¶wiadczeñ i napotkaæ sporo rozczarowañ ,by móc ¿yæ na ¶wiecie i w¶ród ludzi (…).Pisaæ to ¿yæ po to, by wróciæ do domu.”
Niechaj te piêkne s³owa szwedzkiej pisarki z ,,Zapachu mê¿czyzny” stan± siê zachêt± do przeczytania tej znakomitej powie¶ci, która dotyka wielu spraw ka¿dego z nas.
Serdecznie polecam.
Zofia Godek-£opatka
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

,,Cheryl Strayed -,,Dzika droga.’’ - 7 sierpnia 2019
,,Dzika droga’’ Cheryl Strayed to kolejna ksi±¿ka naszego klubu na letni, wakacyjny czas.
Cheryl – g³ówna bohaterka i jednocze¶nie autorka ksi±¿ki to m³oda Amerykanka, która urodzi³a siê w zwyk³ej rodzinie, trochê dysfunkcyjnej, poniewa¿ ojciec by³ alkoholikiem i znêca³ siê nad rodzin±. Na szczê¶cie matka szybko siê z nim rozwiod³a i wychodz±c drugi raz za m±¿ stworzy³a dzieciom w miarê szczê¶liwy dom.
To w³a¶nie ojczym nauczy³ Cheyl wszystkiego co pó¼niej tak bardzo pokocha³a, wêdrówki po górach, biwakowania pod go³ym niebem, przetrwania w trudnych warunkach w obcowaniu z natur±. Ale nag³a ¶mieræ ukochanej matki zmienia wszystko. Rozpada siê ta zdawa³oby siê szczê¶liwa rodzina. Równie¿ w gruzach leg³o ma³¿eñstwo Cheryl.
Dziewczyna szuka wyj¶cia z trudnej sytuacji, szuka nowej drogi ¿yciowej. Bêdzie ni± ucieczka w naturê, nawet je¶li tylko na chwilê. ,,Tak pozbêdê siê wszystkich problemów”- my¶la³a.
Czy tak siê sta³o? Czy trudna, wrêcz ekstremalna wêdrówka wysokogórskim szlakiem wiod±cym od granic Meksyku do granic z kanad± uwolni Cheryl od porzucenia winy za zniszczone przez ni± ma³¿eñstwo, za g³upie zwi±zki z przygodnymi mê¿czyznami, narkotyki?, bólu po stracie matki?
,,By³aby wolna i nic nie by³oby moj± win±” – my¶la³a.
Ale wolno¶æ nie uwalnia od my¶li, które szalej± w g³owie i w duszy. W czasie wêdrówki mia³a wiele czasu na przemy¶lenia.
Czy ukochana matka, której ¶mieræ tak bardzo zmieni³a Cheryl nie by³a czê¶ciowo idealizowanym obrazem ?, czy jej najbli¿sza rodzina by³a dla siebie wsparciem po odej¶ciu matki ? Czy ta trudna, wrêcz niebezpieczna podró¿ uleczy jej duszê? Bo ta podró¿ jest równie¿ podró¿± wg³êb siebie.
Ksi±¿ka porywa opisami przyrody dzikiej, fascynuj±cej. Bohaterka musi znie¶æ kilku - miesiêczn± samotno¶æ, potworne zmêczenie, spotkania z gro¼nymi zwierzêtami i tak¿e lud¼mi którzy zawsze byli przyja¼ni i otwarci.
Czytaj±c, wêdrowa³am razem z ni±, razem z ni± prze¿ywa³am kolejne dni i ch³onê³am piêkno dzikiej przyrody. Cheryl zawalczy³a o siebie i wygra³a. Wróci³a silniejsza i pewna siebie, gotowa po raz drugi zawalczyæ o swoje szczê¶cie.
Maria Rosó³
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Anna Cieplak - ,,Lekki baga¿” - 3 lipca 2019
„Lekki baga¿” to nowa pozycja Anny Cieplak jednej z najzdolniejszych pisarek m³odego pokolenia, autorki powie¶ci „Ma byæ czysto” i „Lata powy¿ej zera”. Za swój literacki debiut Anna Cieplak otrzyma³a Nagrodê im. Witolda Gombrowicza oraz Nagrodê Conrada. By³a te¿ nominowana do Nagrody Literackiej Nike, Paszportu „Polityki” i Nagrody Literackiej Gdynia.
Ksi±¿ka „Lekki baga¿” opowiada historiê Cieszyna, miasta na styku Czech i Polski. Wszystko tu jest inne, pozornie uporz±dkowane ró¿norodno¶ci± ludzkich charakterów i pragnieñ. Takie by³o za³o¿enie autorki: pokazaæ miasto pocz±wszy od przyjació³ umiejscowionych przy stole z odzysku, a skoñczywszy na „wykluczonych”, czyli bezdomnych. Dziêki planowaniu rzeczy wa¿nych przez g³ówn± bohaterkê Werê, czêsto widzimy zmianê akcji, prawdê o sile woli i o tym jak zmienia siê los cz³owieka. No mo¿e nie zawsze, lecz tego pragnie dowie¶æ pojawienie siê wielu postaci o niepowstrzymanej ciekawo¶ci innego ¶wiata , mowy przyjaznej i szczerej.
G³owna bohaterka Wera pracuje w pozarz±dowej organizacji i dzia³a w dobrej wierze - spontaniczna i kreatywna, wierzy, ¿e prawda jest w zasiêgu d³oni, blisko. I z tego powodu dzieli siê swoj± wiedz± z dziennikark± znanego medialnego wydawnictwa. Od tej pory wszystko idzie ku unicestwieniu piêknych marzeñ i planów.
„Jestem pewien, ¿e Anna Cieplak dzisiejsz± Polskê zna lepiej od polityków, urzêdników i tych wszystkich, którzy chc± j± zmieniaæ. By robiæ to m±drze, powinni siêgn±æ po tê ksi±¿kê. ”-Micha³ Noga¶
Czes³awa Szlachta-Pytko
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Magdalena Louis - ,,Sonia” - 21 maja 2019
Trzy lata pracy i wiele tygodni oczekiwañ na decyzjê wydawnictwa, czy odwa¿y siê opublikowaæ ksi±¿kê podejmuj±c± kontrowersyjny i „ niewygodny” temat pedofilii – tak Magdalena Louis mówi o swojej najnowszej ksi±¿ce „ Sonia”, która ukaza³a siê 13 lutego 2019 roku nak³adem wydawnictwa ¦wiat Ksi±¿ki.
Na ostatnim spotkaniu naszego DKK ¶wie¿o wydana powie¶æ by³a przedmiotem naszej interesuj±cej dyskusji i rozwa¿añ. Jest rok 1979 w rodzinie Hamerów trwaj± przygotowania do Wigilii i ¦wi±t Bo¿ego Narodzenia, na pozór jak w ka¿dej innej rodzinie prezenty pod choink± i smaczne jedzenie nie zapowiadaj± niczego z³ego. Dziewiêcioletnia Magdalena zwana Soni± i piêtnastoletnia Marysia bardzo siê ciesz±, otrzymanymi od ojca wyj±tkowo drogimi prezentami – ³y¿wami oraz gitar±. Kiedy ¿ona Teresa robi mu wyrzuty ¿e nie staæ ich na takie wydatki, dowiaduje siê ¿e m±¿ porzuca je dla innej kobiety i chce u³o¿yæ sobie nowe ¿ycie za oceanem. Ta smutna decyzja Mateusza Hamery po³o¿y siê cieniem na historii ca³ej rodziny, za³amanej i opuszczonej ¿ony Teresy oraz porzuconych dzieci co w ostateczno¶ci doprowadzi do tragedii. Autorka w ostatniej swojej powie¶ci postanowi³a poruszyæ temat trudny i z³o¿ony jakim jest pedofilia, ukazuje jej ró¿ne oblicza na tle stosunków rodzinnych bli¿szych i dalszych. Pokazuje jak bardzo czêsto sprawcami czynów pedofilskich, okazuj± siê osoby w¶ród cz³onków najbli¿szej rodziny, osoby godne zaufania, wykorzystuj±ce swoj± pozycjê i reputacjê lub rolê w rodzinie. Ksi±dz Krzysztof który jest przyjacielem rodziny, przychodzi jako dobry duszpasterz, wykorzystuj±c swój kap³añski stan doprowadza do kontaktów pedofilskich z Soni±. Autorka zwraca uwagê na poruszaj±cy fakt, ¿e to cz³onkowie najbli¿szej rodziny ponosz± olbrzymi± odpowiedzialno¶æ za zaistnia³± sytuacjê .To oni czêsto udaj± ¿e nie s³ysz±, nie widz±, nie dostrzegaj± problemu, ignoruj±c p³yn±ce od dzieci sygna³y. Nawet opowie¶ci wprost nie znajduj± zrozumienia z czym boryka siê dziecko i jak± traumê prze¿ywa. Przyczyn± bywa ¼le pojmowana lojalno¶æ wobec wspó³ma³¿onka lub ksiêdza, strach przed nimi , obawa ¿e rodzina stanie siê przedmiotem plotek lub obmowy. Doro¶li przez fakt ignorancji, gotuj± dzieciom prawdziwe piek³o nie pozwalaj±c siê z niego wydostaæ. Autorka porusza równie¿ problem emigracji zarobkowej, zagubienie i rozk³ad rodziny rozbitej, gmatwa losy swoich bohaterów którzy musz± siê zmierzyæ z szar± rzeczywisto¶ci± PRL-u. Ukazuje pe³n± barw i bogactwa egzystencjê w Stanach Zjednoczonych – pogoñ za pieni±dzem, narkotyki, kre¶li portrety amerykañskiej Polonii.
W ksi±¿ce „Sonia” dotykamy nie tylko powa¿nego problemu, autorka pozostawia nam miejsce na refleksjê, oddech od traumy, wci±gaj±c w zawi³± historiê rodziny Hamerów. Jest to lektura trudna i poruszaj±ca ale warta przeczytania i wyci±gniêcia w³asnych wniosków, do czego gor±co zachêcam .
Wanda Przyby³owicz
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Fionnuala Kearney - ,,Dzieñ, w którym ciê straci³am” - 24 kwietnia 2019
Fiounala Kearney jest autork± kilku powie¶ci. Jedn± z nich jest „Dzieñ, w którym ciê straci³am” i w³a¶nie o niej dyskutowali¶my na spotkaniu DKK.
Czy mo¿e byæ gorsza wiadomo¶æ dla matki, ni¿ ta, ¿e jej jedyna, ukochana córka zostaje przysypana lawin±? Rozpacz miesza siê z nadziej±, a¿ przychodzi nieuchronne - wiadomo¶æ o ¶mierci, Jess nie przeczuwa ,¿e to dopiero pocz±tek.
Dzieñ po dniu towarzyszymy Jess w jej zmaganiu siê z bólem, rozpacz±, z trudami codziennego ¿ycia, kiedy najprostsze czynno¶ci urastaj± do rangi nie wykonalnych. Sk±d wzi±æ si³ê, jak znale¼æ motywacjê do dalszego ¿ycia? T± motywacj± jest wnuczka Rose, córeczka utraconej Anny, dla niej Jess musi siê podnie¶æ. Musi znale¼æ sposób wyja¶nienia 5-cio letniej dziewczynce, ¿e ju¿ nigdy nie zobaczy swojej mamy, nie przytuli siê do niej. Ze wzruszeniem odkrywa podobieñstwa Rose do Anny. Swoj± si³ê buduje w relacjach z rodzin± i przyjació³mi. To oni wszyscy razem, cierpi±c z Jess, dyskretnie, z czu³o¶ci±, cierpliwo¶ci± pomagaj± jej przetrwaæ najtrudniejsze chwile.
W znalezionym telefonie Anny, Jess zaczyna odkrywaæ tajemne ¿ycie swojej córki, to nastêpny cios. Dochodzi jeszcze blog, gdzie Anna opowiada ludziom, których nie zna najintymniejsze chwile ze swojego ¿ycia. Jak to jest, ¿e obcy ludzie wiedz± o niej wiêcej ni¿ jej matka ? Dlaczego nie jest szczera w relacjach z bardzo blisk± osob±? To dzisiejszy ¶wiat, gdzie tracimy prawdziwy kontakt z bliskimi na rzecz wirtualnych znajomo¶ci, które s± prostsze, bez zobowi±zañ. Wydaje siê, ¿e nigdy nie byli¶my tak czêsto i tak bardzo w kontakcie ze sob±. To jednak iluzja, z³udzenie. Badania wykazuj±, ¿e zbyt czêste korzystanie z mediów spo³eczno¶ciowych potêguje poczucie osamotnienia i niepokoju. W bezpo¶rednim kontakcie z drugim cz³owiekiem s± emocje, u¶miech albo z³o¶æ, barwa g³osu, spojrzenie, odczytywanie intencji, wyczuwanie wrogo¶ci, sympatii czy obojêtno¶ci. Trzeba siê z tym zmierzyæ, to jest trudniejsze ni¿ wpisy na blogu.
Czytaj±c ”Dzieñ, w którym ciê straci³am” cierpimy razem z Jess. Autorka bardzo sugestywnie opisuje stany emocjonalne wszystkich postaci, buduje napiêcie, aby na koñcu powie¶ci ujawniæ ca³± prawdê o Annie. To powie¶æ, któr± warto przeczytaæ. Jest akcja trzymaj±ca w napiêciu, ogromne emocje, rodzina i przyjaciele, którzy nie zawodz±, ale przede wszystkim jest mi³o¶æ w ró¿nych barwach i odcieniach. S± równie¿ egoistyczne decyzje, które krzywdz± innych. Autorka u¶wiadamia nam jak wa¿ni w naszym ¿yciu s± ludzie, jak bardzo nam pomagaj± w trudnych chwilach, jak jeste¶my dla nich wa¿ni, ale równie¿ jak oni s± wa¿ni dla nas. Serdecznie polecam i ¿yczê mi³ej lektury.
Krystyna Przysta¶
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Spotkanie autorskie z "Micha³em Rusinkiem” - 5 kwietnia 2019
SPOTKANIE AUTORSKIE Z MICHA£EM RUSINKIEM
W miesi±cu styczniu 2019 roku tematem spotkania cz³onków Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki przy BPGiM w Strzy¿owie by³a ksi±¿ka Micha³a RUSINKA po¶wiêcona Wis³awie Szymborskiej „NIC ZWYCZAJNEGO”, która nas zachwyci³a. Jak stwierdzi³ sam autor „Piêtna¶cie lat sekretarzowania takiej osobie? Doprawdy nie by³o w tym nic zwyczajnego”.
W tym miejscu chcia³am podkre¶liæ, i¿ mieli¶my wspania³± okazjê by osobi¶cie wys³uchaæ autora, bowiem na zaproszenie Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki Micha³ Rusinek przyjecha³ do Strzy¿owa by spotkaæ siê z czytelnikami.
Spotkanie odby³o siê 5 kwietnia br. w Bibliotece, gdzie bardzo serdecznie zosta³ powitany przez Dyrektorkê Biblioteki Martê Utnick±. Nastêpnie Moderatorka DKK Marzena Midura podziêkowa³a Micha³owi Rusinkowi za przyjêcie zaproszenia, powita³a równie¿ obecn± na spotkaniu Ma³gorzatê Augustyn Koordynatorkê Dyskusyjnych Klubów Ksi±¿ki na Podkarpaciu oraz licznie przyby³ych na spotkanie.
Micha³ Rusinek – literaturoznawca, t³umacz, pisarz, wyk³adowca na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagielloñskiego. Prowadzi Fundacjê Wis³awy Szymborskiej. W swoim wyst±pieniu piêknie przypomina³ wspania³± poetkê i noblistkê Wis³awê Szymborsk±. Przytacza³ wiele faktów z tej nieprzeciêtnej wspó³pracy. By³a osob± wyj±tkow±, wnikliw± obserwatork± rzeczywisto¶ci, z wielkim dystansem do siebie i otaczaj±cej codzienno¶ci. Obdarowana wspania³ym poczuciem humoru – jej wspania³e limeryki zachwycaj±.
Chcia³abym podkre¶liæ, i¿ to ka¿de spotkanie z ciekawymi lud¼mi pozostawia niezatarte wspomnienie – tak by³o i tym razem, potwierdza³y to rozmowy po spotkaniu.
Na zakoñczenie Micha³ Rusinek podpisywa³ swoje ksi±¿ki, chêtnych by³o wielu.
Irena Wojciechowska
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie
Fotorelacja

Wies³aw My¶liwski - ,,Ucho igielne” - 27 marca 2019
"Nawet najbogatsza autobiografia nie jest materi± na literaturê. W ogóle wierno¶æ wobec w³asnej autobiografii – jakakolwiek wierno¶æ wobec rzeczywisto¶ci – ogranicza wewnêtrzn± wolno¶æ, wyobra¼niê. Wszystko to jest tylko materi±, ale ¿eby ta materia poddawa³a siê kszta³towaniu, to musisz do niej mieæ dystans, ch³ód." Powy¿sze stwierdzenie, wyra¿one przez Wies³awa My¶liwskiego w jednym z wywiadów, to jedna z kluczowych wskazówek, która mo¿e pomóc nam czytelnikom w odbiorze twórczo¶ci 87-letniego, obdarzonego dzisiaj ogromnym autorytetem, nagradzanego laurami, wielkiego pisarza. Inspiruj±ca rola biografii pozostaje jednak niezaprzeczalna. Wymieñmy kilka migawkowo potraktowanych informacji z ¿ycia pisarza: Krótkie przedwojenne wzglêdnie zasobne dzieciñstwo, groza wojny, narodziny m³odszej siostry Gra¿yny, wczesna ¶mieræ ojca, ogromna dzielno¶æ matki, kolejne przenosiny, najwcze¶niejsze seanse filmowe w towarzystwie mamy, zachwyt brzmieniem orkiestry Glena Millera, m³odzieñcza, gor±ca mi³o¶æ i trwaj±ce do dzisiaj ma³¿eñstwo z Wac³aw±. Tej biografii dramaturgii doda³o represyjne utr±cenie marzeñ o studiach in¿ynierskich (mino zdanych egzaminów) i wymuszony okoliczno¶ciami wybór diametralnie innej drogi ¿yciowej. Paradoksalne z dzisiejszej perspektywy niezdecydowanie wobec studiowanej polonistyki zamieni³o siê w powo³anie, które zaprowadzi³o twórcê na szczyt literackiego Olimpu. Wspieraj±ca ¿ona pozosta³a pierwszym recenzentem kolejnych ksi±¿ek mê¿a. Narodziny syna umocni³y pisarza w postanowieniu, ¿e ca³e ¿ycie bêdzie pracowa³ na etacie, poniewa¿ literatura jest wy³±cznie jego osobistym ryzykiem. Nie mo¿e ponosiæ tego ryzyka jego rodzina. Praca w wydawnictwach zaowocowa³a bezcennym do¶wiadczeniem. Zacytujmy pisarza: "Regiony” da³y mi wielkie do¶wiadczenie jêzykowe. Wiêkszo¶æ ch³opskich zapisów, które ratowali¶my, pochodzi³o z epoki, kiedy kultura ch³opska z kultury mowy przechodzi³a w kulturê pisma. Nie mia³a ona ¶wiadomo¶ci pisma i przenosi³a w pismo ca³e struktury mowy. W wielu dokumentach mo¿esz to ¶ledziæ naocznie. Nam, którzy jeste¶my wykszta³ceni w pi¶mie, nawet mówimy pismem, trudno sobie wyobraziæ, jak mog³a wygl±daæ kultura mowy, w której cz³owiek nie zna pisma. „Regiony” pokaza³y mi, ¿e mowa nie zna granic, ¿e wolno¶æ mowy jest nieskoñczona. Napisa³em nawet kiedy¶, ¿e ch³op, we wszystkim niewolny, w jednym by³ wolny: w jêzyku. Pisa³ tak, jak mu dyktowa³ dom, serce, fantazja. I to by³a dla mnie wielka lekcja: literatura musi siê braæ z mowy, a nie z pisma. (...) Nie chodzi o to, ¿eby literatura powtarza³a struktury mowy, ale ¿eby czerpa³a z ducha mowy. Bo mowa ma swojego ducha. " W innej wypowiedzi stwierdza: "Dzielê literaturê na dwa segmenty: literatura idei i literatura jêzyka. To s± dwie odrêbne definicje literatury i ja jestem wyznawc± literatury jêzyka. Ona zawsze jest o tym samym: o cz³owieku, o ró¿nych wariantach egzystencji ludzkiej. Literatura jêzyka chcia³aby dociec, kim my w zasadzie jeste¶my, w ¶wietle tych wszystkich strasznych do¶wiadczeñ wielu wieków i tysi±cleci. To jest jej sta³a udrêka. A literatura idei to jest literatura fabu³, intryg, tego, co wyk³ada tradycyjna teoria literatury. Jêzyk jest dla mnie wszystkim. Kiedy siadam do pisania ksi±¿ki, to naprawdê – mo¿e kto¶ mi wreszcie w to uwierzy – nie wiem, o czym bêdzie ksi±¿ka. Mam pewne intuicyjne prze¶wiadczenie, czujê ksi±¿kê. Drobnymi fragmentami j± sobie wyobra¿am, ale nie potrafiê zdefiniowaæ, czym ona bêdzie. Nawet kiedy j± napiszê, to nie wiem, czym ona jest. Pisarz nie musi mieæ ¶wiadomo¶ci literackiej. Powiedzia³bym, ¿e ona jest nawet przeszkod±. Kiedy siadam do pisania, to muszê zrzuciæ z siebie wszystko to, co wiem o literaturze. Muszê nie wiedzieæ nic o literaturze, a nawet idea³em by³oby, gdybym nie wiedzia³, ¿e istnieje co¶ takiego jak literatura. W zwi±zku z tym ksi±¿ki moje s± improwizacjami."
Nad kolejnymi ksi±¿kami My¶liwski pracuje w sposób bardzo specyficzny. Do biurka zasiada dopiero gdy osi±ga odpowiedni dystans, swoisty stan naiwnej bezradno¶ci. Towarzyszy mu ulubiona muzyka. Pisze o³ówkiem, wymazuje nieudane fragmenty, stale szuka w³a¶ciwych zdañ i przepisuje po wielokroæ. Wyrzuca ca³e wersje i pisze rzecz od pocz±tku, poprawia bez koñca. Po ostatecznym przepisaniu na ulubionej, wiekowej maszynie nadal dokonuje dalszych adnotacji. Gdy ksi±¿ka zostaje wydana, pisarz potrzebuje odciêcia siê od niej, swoistego zapomnienia, d³u¿szej przerwy, odpoczynku po¶ród zwyk³ych, codziennych zajêæ, pragnie zwyczajnie po¿yæ ignoruj±c rytm ¶wiata zewnêtrznego. Trudno namówiæ pisarza do wypowiedzi na temat tego co ju¿ napisa³. Wola³by unikaæ interpretacji w³asnej twórczo¶ci. Za najlepsze tre¶ci uwa¿a te, które niejako same wyp³ynê³y z niego podczas pisania. Zapytany o to, o czym jest najnowsze dzie³o "Ucho igielne", odpowiada, ¿e nie wie o czym, albo, ¿e o wszystkim.
Konstrukcyjnie powie¶æ jest rodzajem nieustannego dialogu z samym sob±, ma charakter swoistego ¶ledztwa przeciwko sobie. Wiêkszo¶æ scen nabiera wymiaru surrealistycznego, metafizycznego, nios±cego co¶ znacznie bardziej donios³ego wbrew pozornej zwyczajno¶ci. Przes³uchuj±cy m³odzieñca milicjant wyg³asza co¶, co obja¶nia zasadê nieustannego ci±gu pytañ, odpowiedzi, kolejnych pytañ i w±tpliwo¶ci: "(...) cz³owieka nale¿a³oby przez ca³e ¿ycie przes³uchiwaæ i o ró¿nych porach dnia i nocy. I kiedy m³ody jest, i kiedy ju¿ stary, i porównywaæ jego zeznania. Zrywaæ w nim ci±gle pamiêæ, a¿ przesta³by byæ pewny samego siebie, czy to on, czy nie on, czy pamiêta siebie, czy tylko wydaje mu siê, ¿e pamiêta. Bo wa¿niejsze jest nie to, co mówi, lecz co skrywa". Rodzi to poczucie niepewno¶ci, tymczasowo¶ci, bezustannego zawieszenia, oczekiwania: "gdyby nie to „na razie”, jako ¿e na razie nigdy siê nie koñczy. Wszystko jest na razie. Jeste¶my m³odzi na razie, jeste¶my wolni na razie i w ogóle jeste¶my na razie." Tok rozmy¶lañ i wspomnieñ swobodnie meandruje, wydaje siê byæ chaotyczny, bez³adny, jakby oderwany, uniesiony ponad zbytni± detaliczno¶æ opisów. Tytu³owe Ucho Igielne, realnie istniej±ce miejsce zwi±zane z m³odo¶ci± pisarza, pe³ni tutaj rolê magicznej maszynerii, która swobodnie, zaskakuj±co przenosi Uwagê narratora w czasie i przestrzeni, w kolejne ¶wiaty realne i nierealne. Obrazy, jak w kalejdoskopie przep³ywaj±ce w kadrze wspomnieñ, na krótki moment uzyskuj± wyrazisto¶æ, detaliczn± sugestywno¶æ nios±c± smak minionych emocji. Chwilê pó¼niej konkretne szczegó³y redukuj± siê, ostro¶æ zanika, nap³ywaj± co raz to nowe, niekoñcz±ce siê ci±gi refleksji, pytañ, przypuszczalnych odpowiedzi, wahañ. Nasza wiedza o narratorze pozostaje fragmentaryczna, wrêcz szcz±tkowa. Prawdziwy zachwyt wzbudza precyzyjny, piêkny, prosty, klarowny jêzyk wiod±cy filozoficzn± gawêdê o nie³atwych, ponadczasowych problemach. Podczas lektury bezustannie podziwiamy niezwyk³± celno¶æ diagnoz, soczysto¶æ fraz ujmuj±cych w s³owa paradoksy poznawcze. Zacytujmy kilka spo¶ród bogatego zbioru sentencji:
"Kto wie, czy wojny nie s± jedyn± dostêpn± terapi± na nasze namiêtno¶ci, nienawi¶ci, jedynym zado¶æuczynieniem za wszystkie nasze klêski, niepowodzenia, niespe³nienia?", "Wspó³czesno¶æ to nie historia, to walka o historiê, gdy¿ ka¿dy chcia³by siê wznie¶æ na jej szczyt. W ¶redniowieczu mia³by pan do czynienia z dawno umar³ymi, co jest warunkiem prawdziwej historii, z ich umar³ymi lêkami, cierpieniami, ambicjami, z umar³± rozpacz±, ¶ladami po nadziejach. Nie musia³by pan nikomu wspó³czuæ, nikogo fa³szywie chwaliæ czy ganiæ. Bezinteresowna epoka, piêkna epoka, gdy¿ piêkno jest zawsze bezinteresowne.", "(...) potomkowie ch³opów pañszczy¼nianych restytuuj± dzisiaj feudalizm. (...) Czy jest to têsknota za niewol± czy pragnienie zemsty?", "Co by mówiæ, to cz³owiek widocznie jest z plasteliny, bo inaczej by tego wszystkiego nie zniós³. Przystosowanie jest bowiem warunkiem istnienia. Je¶li cz³owieka nie staæ na to, p³aci najczê¶ciej cenê, która jest ponad jego miarê.", “Co z tego, ¿e ¶wiat jest niepewny? Zawsze by³ niepewny, a ludzie siê rodzili. Jakby na przekór wojnom, rewolucjom czy wzajemnym wyrzynaniom siê.”, "Przesz³o¶æ zawsze siê podporz±dkowuje obecnie prze¿ywanej chwili.", "Mia³em obowi±zki jedynie wobec siebie. Niestety, okaza³o siê, ¿e to nie wolno¶æ, lecz samotno¶æ.", "Sny wiedz± du¿o wiêcej o nas, ni¿ my sami o sobie wiemy. Bo có¿ my wiemy? I to, co wiemy, czy¿ nie jest jedynie b³±dzeniem za sob±?", "Próbowa³em sobie nieraz wyobraziæ babciê w wieku wnuczki. Wyobra¼nia nie by³a jednak w stanie zamieniæ staro¶ci babci na m³odo¶æ wnuczki.", "Bruderszaftem jeden drugiemu jakby uchyla³ drzwi do swojego ¿ycia.", "Gdy przypominam go sobie po tylu latach, ze smutkiem my¶lê, ¿e bêdziemy nied³ugo czytaæ po polsku ze s³ownikiem w rêku. Jego s³owa widzia³o siê, nie tylko s³ysza³o. Mia³o siê wra¿enie, ¿e ze s³ów tworzy ¶wiat, niena¶ladowany, niepowtarzany za kim¶, niczym wielobarwne malowid³o, na które siê patrzy³o, kiedy opowiada³, a nawet w którym widzia³o siê i siebie, towarzysz±cego mu w wêdrówce przez ten jego ¶wiat, bo s³owa nieraz tak wci±gaj± w czyje¶ ¿ycie, choæby nie wiadomo jak odleg³e od naszego.". Ojciec narratora w ostatnich latach ¿ycia "coraz bardziej zbli¿a³ siê do milczenia oddalaj±c siê od s³ów". W innym miejscu narrator "obwo¿ony jest po nic ju¿ nieznacz±cych miejscach „pierwszych razów".
W centrum uwagi pozostaje pojedynczy cz³owiek, jego unikalny los, zwyczajne sprawy, problemy, potrzeby, lêki, w±tpliwo¶ci, ograniczenia, marzenia, têsknoty, niespe³nienia, wspomnienia. Mi³o¶æ, temat odwieczny, przewija siê nie¶mia³o, przesycony ¿alem za niespe³nieniem, za niewyra¿onym uczuciem. Po latach pozostaj± tylko pojedyncze s³owa i niedopowiedzenia, gesty, wyobra¿enia. Wy¶nionej dziewczynie przypad³a niewycieralna etykieta "¯ydówka" - tylko dlatego, ¿e opisa³a kiedy¶ w szkolnym wypracowaniu tragiczny los s±siadów ¯ydów. Za spraw± Ucha Igielnego stary narrator bezustannie konfrontuje siê z m³od± wersj± samego siebie. Obaj têskni± do tej samej dziewczyny. Jednak ich czasy biegn± w przeciwn± stronê. Nie mog± siê porozumieæ, wymieniæ pamiêci± prze¿yæ, zdobyt± wiedz±, do¶wiadczeniami. Z wiekiem zderzamy siê ze wzglêdno¶ci± pamiêci i prawdy, z niepewno¶ci± ci±g³o¶ci losów. Budujemy obraz swojego ¿ycia ze z³udzeñ, przeinaczeñ. "Cz³owiek odkrywaj±c swoj± obecno¶æ na ¶wiecie, jeszcze siê wszystkiemu dziwi, a zdziwienie to korzeñ pamiêci. Niestety, wraz z latami korzeñ usycha, tak ¿e w koñcu nic nas ju¿ nie dziwi.". Po latach ujawniaj± siê k³opoty z ustaleniem prawdy, byæ mo¿e bêdzie to prawda uznaniowa. ¯ycie to w zasadzie nasi±kanie cudzymi opowie¶ciami, bycie w zas³yszanych s³owach, powielanie historii, które przytrafi³y siê innym. Uzmys³awiamy sobie wzajemne przenikanie siê pamiêci. Owa wspólna pamiêæ, po skonfrontowaniu, rodzi niepewno¶æ: "Nie pamiêtam tylko, czy to by³ jeszcze jego sen, czy ju¿ mój". Przez karty "Ucha Igielnego" defiluje d³ugi, barwny, ró¿norodny korowód postaci. Ka¿dej z nich towarzyszy plastyczna przypowie¶æ, anegdota wydaj±ca siê byæ unikaln±, niepowtarzaln±. A przecie¿ takie historie zdarza³y siê ju¿ po wielokroæ innym ludziom, w innym czasie, w innym miejscu. Dlatego te¿ czas i miejsca akcji pozostaj± niedookre¶lone, czêsto nabieraj± cech symbolu, np. "dawna dzika, zielona dolina, której ju¿ nie ma". Powaga, dramatyzm sytuacji od czasu do czasu prze³amywane s± nut± wyrafinowanego humoru, ironii, komizmu, farsy, b³azenady, odkryciem kolejnego paradoksu poznawczego. Literacka tre¶æ i forma "Ucha Igielnego" nosz± znamiona arcydzie³a. Nie oczekujmy fina³owego podsumowania, poczucia osi±gniêcia kresu tej wêdrówki. Intelektualna dekonstrukcja, której jeste¶my ¶wiadkami w tym dziele czyni nas bogatszymi o poka¼n± kolekcjê emocjonalnych prze¿yæ, diagnoz i przemy¶leñ wielkiego pisarza. Rzeczy nienazwane nie istniej± w ludzkiej ¶wiadomo¶ci, s± poza ludzkim horyzontem poznawczym. "Co zostaje z ¿ycia? Opowie¶æ. Jeste¶my, póki opowiadamy siebie. „¯ycie cz³owiek nosi w sobie. Nie opowie, to go nie ma”.
Jakub Le¶niak
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Sarah McCoy - ,,Córka piekarza” - 20 luty 2019
,,Córka piekarza” – Sarah McCoy to kolejna lektura naszego klubu na miesi±c luty. Akcja ksi±¿ki rozgrywa siê w dwóch p³aszczyznach czasowych : okres II wojny ¶wiatowej i czasy wspó³czesne. Jest to historia Niemki Elsie Schmidt i jej rodziny ¿yj±cej w Niemczech w czasach wojny, i wspó³czesna opowie¶æ o m³odej Amerykance Rebie Adams, która pracuj±c jako dziennikarka zbiera materia³y do felietonu dla lokalnego czasopisma.
Elsie mieszka w Stanach jako ¿ona by³ego ¿o³nierza amerykañskiego który walczy³ w Europie w czasie wojny. Prowadzi wraz z córk± piekarniê, która s³ynie z wy¶mienitych wypieków chleba i ciast. Kiedy Reba szukaj±c tematu do swojego felietonu przeprowadza wywiad z Niemk±, nie przypuszcza nawet jak bardzo siê obie zaprzyja¼ni± i jak czêstym bêdzie go¶ciem w piekarni Elsie. W rozmowach które prowadz± o¿ywa historia wspomnieñ z okresu wojny, wspomnieñ których Elsie nie potrafi wymazaæ z pamiêci. Tragiczne prze¿ycia na zawsze odcisnê³y piêtno na jej ¿yciu, a jednocze¶nie ukaza³y, ¿e nie wszyscy Niemcy ulegali psychozie polityki Hitlera i wielu z nich zachowa³o godno¶æ i poczucie cz³owieczeñstwa.
Historia Elsie to dzieje zwyczajnej niemieckiej rodziny, ich problemy i uk³ady w jakie zostali uwik³ani. Ojciec zwolennik nazistowskiej propagandy jest dumny ze swych dwóch córek, które stanowi± przyk³ad doskona³ych niemieckich kobiet. Jedna przebywa w specjalnym o¶rodku dla kobiet rodz±cych dzieci swojej ojczy¼nie, które s± im odbierane i poddawane ideologicznej tresurze. Druga Elsie zarêczona z oficerem ma z pozoru zapewnione bezpieczeñstwo i ¶wietn± przysz³o¶æ, która niebawem oka¿e siê dramatyczn± mrzonk±. Bo to w³a¶nie Elsie przebije siê przez mur ohydnej propagandy i dostrze¿e ¶wiat takim jakim on jest w rzeczywisto¶ci. Kiedy ratuje ¿ydowskie dziecko od zag³ady narazi na ¶mieræ siebie i ca³± rodzinê. Ka¿dy dzieñ staje siê oczekiwaniem na wyrok.
W±tek wspó³czesny Rebe Adams i jej narzeczonego jest trochê dyskusyjna prób± powi±zania okrutnej historii II wojny z obecnymi problemami emigracyjnymi na granicy Meksyku i Stanów. Trudno bowiem stawiaæ obok siebie straszliw± eksterminacjê milionów ludzi w Europie z k³opotami nielegalnej emigracji na po³udniowej granicy Stanów Zjednoczonych. Skala zbrodni nazistów nie ma wiele wspólnego z konfliktem meksykañskich emigrantów, ich uporczywej deportacji i problemów z jakimi z tego powodu boryka siê rz±d USA. Ale nie chce tego oceniaæ. My¶lê ¿e ani Amerykanie ani wiele innych narodów nie s± w stanie poj±æ tego, co Hitler uczyni³ Europie. Pomimo niedoci±gniêæ wspó³czesnego w±tku powie¶æ jest piêkna i g³êboko poruszaj±ca. Niesie bowiem nadzieje ¿e dobro, które tkwi w ka¿dym z nas zawsze kiedy¶ zatriumfuje.
Na naszym spotkaniu go¶cili¶my pana Andrzeja Liczmonika, politologa, twórcy tzw. ma³ych form literackich który zaprezentowa³ nam swoje ,,ma³e dzie³a sztuki”. Jest to kilka tomików krótkich opowiadañ zawieraj±cych scenki czasem zabawne, czasem wzruszaj±c, pe³ne ¿yciowych prawd i przes³añ. Czytaj±c je mo¿na siê u¶miechn±æ jak i przeraziæ ale te¿ g³êboko zadumaæ. Gor±co polecam te urokliwe literackie miniaturki, a s± to:
,,¦cie¿ki szukania” , ,,Cnoty i grzechy’’, ,,Nie tak czarne- nie tak bia³e”, ,,Z ¿ycia i marzeñ wziête”
Maria Rosó³
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Magdalena Zimny-Louis - ,,ZAGINIONE” - 30 stycznia 2019
Magdalena Zimny-Louis - „ ZAGINIONE „
Kolejna bardzo interesuj±ca ksi±¿ka Magdaleny Zimny-Louis „naszej,, podkarpackiej pisarki mieszkaj±cej w Rzeszowie. Kiedy kilka lat temu, na spotkaniu autorskim w strzy¿owskiej bibliotece, zapowiada³a kie³kuj±cy w jej g³owie pomys³ na napisanie nowej ksi±¿ki, w tym celu mia³a wyjechaæ do Armenii. I oto mamy w rêku efekt tego pomys³u i wyjazdu – wzruszaj±c± historiê ¿ycia, g³ównej bohaterki Heleny, trudn± i tragiczn± umieszczon± w realiach lat osiemdziesi±tych XX wieku w Polsce, przeplataj±c± siê z przepiêknymi krajobrazami, histori± i ¶wiêtymi miejscami Armenii.
Helena wychowana od dziecka przez ojca Wiktora Benca - skorumpowanego polityka, nieustannie zadaje sobie pytanie, dlaczego przed laty jako ma³a dziewczynka zosta³a porzucona przez matkê Annê? Jaki by³ tego powód ? Co siê sta³o, ¿e ju¿ nigdy mama siê do niej nie odezwa³a ? Tak zwyczajnie o niej zapomnia³a ? Helena w ci±gu ca³ego swego dzieciñstwa i m³odo¶ci têskni nieustannie za mam± i bezsilnie zmaga siê z pytaniami bez odpowiedzi . Milcz±ca siostra mamy ciotka Albina – pisarka, milcz±cy ojciec, potêguj± zagubienie, rozpacz i pustkê w ¿yciu dziewczyny, a pó¼niej kobiety. Po mamie pozosta³a jedyna pami±tka - kompot ze ¶liwek w piwnicy, który kiedy¶ zrobi³a i olbrzymia wyrwa w sercu. Pewnego dnia Helena odwiedza ciotkê Albinê i dowiaduje siê tylko tyle, ¿e jej mama Anna z zawodu lekarz, pozna³a przed laty ormiañskiego lekarza z którym wyjecha³a z Polski do jednej z republik radzieckich pod Kaukazem. W wieku 27 lat Helena - ju¿ jako mê¿atka, podejmuje decyzjê aby pod±¿yæ ¶ladami mamy, wyjechaæ do Armenii, odszukaæ j± i zadaæ tylko jedno pytanie, dlaczego ?.Ciotka Albina postanawia pomóc i zdobyæ wiêcej informacji o matce dla Heleny. Wraz z bohaterk± odkrywamy piêkny i niezwyk³y kraj Armeniê z jej tragiczn± ormiañsk± histori±, klimatem, zapachem, kuchni±, krajobrazami, obyczajami. Widzimy z oddali górê Ararat, Dilid¿an, spacerujemy po ulicach Erywania. „Zaginione’’ to nie tylko porywaj±ca powie¶æ obyczajowo-psychologiczna, ale równie¿ doskona³a ksi±¿ka historyczno-kulturowa. Autorka wplot³a w tle relacje miêdzy ojcem Wiktorem – podkarpackim politykiem a ciotk± Albin± – 63 letni± pisark±, ich wzajemnie animozje, tajemnice z przesz³o¶ci, wp³yw zdarzeñ sprzed wielu lat na tera¼niejszo¶æ. Bardzo sugestywnie opisuje Rzeszów sprzed kilku dekad, jest nawet wzmianka o Strzy¿owie .Nie napiszê jak zakoñczy³a siê ta intryguj±ca historia, czy Helena odnalaz³a mamê ? ¯yw±, szczê¶liw±, czy zmar³± dawno temu ? Czy odnalaz³a ormiañskiego lekarza i jego rodzinê ? Przeczytajcie tê emocjonuj±c± ksi±¿kê i prze¿yjcie wraz z Helen± podró¿ do wspania³ej, ma³o znanej nam Polakom - Armenii i odkryjcie tajemnicê znikniêcia jej mamy.
Dziêkujê Magdalenie Zimny-Louis nie tylko za kolejn± poruszaj±c± serce ksi±¿kê, ale równie¿ za urzekaj±ce opisy krajobrazowe, egzotycznej krainy Armenii. Gor±co zachêcam do przeczytania tej pouczaj±cej ksi±¿ki, maj±cej w tle piêkn± historiê bohaterki ale równie¿ rozszerzaj±cej wiedzê o realiach ¿ycia w PRL - u .
Wanda Przyby³owicz
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Micha³ Rusinek - ,,Nic zwyczajnego o Wis³awie Szymborskiej”
Poetyckie zawierzenie
Wspomnienia to dar, który z ka¿dym up³ywaj±cym dniem staje siê coraz bardziej cenny. Bo tak naprawdê, có¿ by¶my byli warci, bez pamiêci, historii i rodzimej to¿samo¶ci, która zakorzeniona od pokoleñ ma swoje konkretne miejsce, tu na tej polskiej ziemi. A gdy wynaleziono druk, i gdy Gall Anonim spisa³ pierwsze kroniki, to my naród polski zapisali¶my siê w historycznej pamiêci dla przysz³ych pokoleñ na zawsze. A potem rozsmakowani w s³owie wielcy tej ziemi zaczêli trwale zostawiaæ swój ¶lad. Krok za krokiem, poczynaj±c dumnie, s³owami krzewiciela literackiej polszczyzny Reja, „ i¿ Polacy nie gêsi i swój jêzyk maj±” rozpoczê³a siê nasza rodzima historia literackiego zapisu my¶li.
Przebiegaj±c wzrokiem po opas³ych tomach, z rado¶ci± mo¿na stwierdziæ, ¿e literaturê mamy bogat±, cenn±, i na pewno przepe³nion± nasz± ojczyst± histori±. Cechy narodowe, to tak¿e ten codzienny rys szarej rzeczywisto¶ci, która niczym ziarna zbo¿a sk³ada siê na wielko¶æ chleba. Jednak do wydobycia prawdziwego smaku potrzeba jeszcze szczyptê cukru i soli, by rozkoszowaæ siê z³o¿on± syto¶ci± literack± dnia codziennego. Przede wszystkim musi byæ jednak kto¶, kto opowie nam o wydarzeniu, aby mog³o ono zatrzymaæ chocia¿by na chwilê my¶l przewodni±. Przesz³o¶æ zapisana ma szansê przetrwaæ w pamiêci wielu pokoleñ. I dziêki temu wiemy o naszej to¿samo¶ci narodowej tyle ile z dziejopisarstwa nam wpojono, lub parafrazuj±c nasz± wspania³± Noblistkê Wis³awê Szymborsk±: Tyle wiemy o sobie, ile nas sprawdzono (z ksi±¿ki: Wo³anie do Yeti).
Takie dywagacje z lekkim przymru¿eniem oka ostatnio towarzysz± mi nieustannie, gdy¿ za spraw± pisarza Micha³a Rusinka, z niek³aman± rado¶ci± siêgnê³am po poezjê Wis³awy Szymborskiej po raz enty. Tym razem jednak zag³êbi³am siê w jej strofy trochê pod innym k±tem rozpatruj±c s³owa zapisane skrzêtnie na kartach ¿ycia. Bez patosu, zawsze z celno¶ci± b³yskawicy, z puent± nieprzewidywaln± i szlachetn± prostot± drobnej Kobiety, wers za wersem, dzieñ za dniem, ¶ledzi³am s³owa Micha³a Rusinka w ksi±¿ce pt. Nic zwyczajnego o Wis³awie Szymborskiej i od nowa zaczytywa³am siê w poezji naszej Noblistki. Dumna jestem, ¿e jestem kobiet±, mamy w sobie to co¶! Byæ mo¿e ta odmienno¶æ pochodzi z innej planety, a mo¿e z innego postrzegania, ale na pewno jest to trudny orzech do zgryzienia dla p³ci przeciwnej. Dlatego tym bardziej jestem mile rozczarowana, ¿e m³ody mê¿czyzna potrafi³ skra¶æ serce Poetki jednym ruchem rêki i zostaæ w jej ¿yciu na d³u¿ej. My¶lê, ¿e jego b³yskotliwo¶æ i poczucie humoru zawa¿y³y w jednej chwili na dalszych losach zawodowych na kolejne 15 lat, nie bez przyczyny:
„Kiedy przyszed³em po raz pierwszy do Szymborskiej (…). Po chwili wysz³a z pokoju, z lekkim ob³êdem w oku, trzymaj±c w palcach papieros z d³ugim s³upkiem popio³u. Nie bardzo wiedzia³a, co ma zrobiæ najpierw: przywitaæ siê, znale¼æ popielniczkê, odebraæ uporczywie dzwoni±cy telefon… Wreszcie uda³o siê jej zapanowaæ nad rzeczywisto¶ci±; tylko telefon nadal dzwoni³. (…) Wówczas uprzejmie poprosi³em o no¿yczki. Przeci±³em kabel. Telefon przesta³ dzwoniæ. Szymborska wykrzyknê³a: „Genialne!”. I tak zosta³em przyjêty do pracy”
Dzieñ za dniem, rok za rokiem, w obliczu wyzwania, towarzyszy³ Wis³awie Szymborskiej jako sekretarz, taktowny, dyskretny i na ka¿de zawo³anie, bêd±cy tarcz± dla drobnej Kobiety sta³ siê jej cieniem. A potem… my¶lê, ¿e têskni³ za wspania³± osobowo¶ci± Poetki. Wspomnienia i rzeczywisto¶æ dnia minionego splot³y swoje losy dwojga ludzi na zawsze. Cieszê siê, ¿e Micha³ Rusinek zdecydowa³ siê podzieliæ nie tylko histori± o ¿yciu wybitnej Kobiety, lecz tak¿e orze¼wi³ wspomnienie Wis³awy Szymborskiej i przywo³a³ poezjê, s³owa mniej lub bardziej zapamiêtane. Darem jest umiejêtno¶æ zaciekawienia czytelnika, tak aby zatrzyma³ siê, wróci³, albo zosta³ z nami na d³u¿ej.
Barwna narracja, stronica za stronic±, przetykana zdjêciami, nie mo¿e byæ inna, bo to opowie¶æ o ¿yciu perfekcjonistki, która przede wszystkim wymaga³a od siebie, innym równie¿ nie pob³a¿aj±c, z humorem umia³a puentowaæ powagê. Wyrazisto¶æ s³owa zawarta w wierszach Szymborskiej w po³±czeniu z dyskretn± celno¶ci± i zmys³em obserwacji Rusinka to prawdziwa przyjemno¶æ zatopienia siê w lekturze, któr± trzyma³am w d³oni.
Tak za przyczyn± dnia codziennego i wiersza utkanego z my¶li Noblistki, beletrystyka s³owa sta³a siê biografi± chwili zapisan± s³owem prozy w ksi±¿ce Nic zwyczajnego...
I chocia¿ cytuj±c Noblistkê:
„Kto¶ tutaj by³ i by³, a potem nagle znikn±³ i uporczywie go nie ma…”,
to z ca³± stanowczo¶ci± musze przyznaæ, ¿e Micha³ Rusinek nie tylko otworzy³ okno, wpuszczaj±c odrobinê ¶wiat³a, ale z wielkim taktem i wyczuciem, uchyli³ r±bka tajemnicy bytu skromnej i wielkiej Kobiety, ods³oni³ fragmenty istnienia, obna¿y³ z humorem prozê szaro¶ci dnia, zachowa³ dystans do siebie i, co jest chyba najbardziej trudne, pozwoli³ czytelnikowi na subtelne odkrywanie poezji Wis³awy Szymborskiej, a co za tym idzie kolejnych kart z jej ¿ycia.
„Bywam pytany o jej wady. O to, co mnie w niej irytuje. My¶lê o niej z nieustannym zachwytem, wiêc nie³atwo mi na takie pytania odpowiadaæ. Nie lubiê, kiedy zmienia zdanie w ostatniej chwili i trzeba odwo³ywaæ seriê spotkañ, wyjazdy, umówione wcze¶niej wywiady; kiedy co¶ obiecuje, a potem stwierdza, ¿e nie podo³a, ¿e ma wa¿niejsze sprawy na g³owie. Ale nie lubiê te¿ , jak kto¶ wtedy mówi, no có¿, jest dam± i ma prawo. To nie dlatego, ¿e jest dam±. To dlatego, ¿e jest poetk±. ¯e zna swoj± warto¶æ. ¯e wie, i¿ powinna pisaæ, a nie marnowaæ czasu na bezsensowne sprawy. Twórca musi zachowaæ jak±¶ dozê egoizmu. I ma prawo odmawiaæ.”
Z prawdziw± przyjemno¶ci± polecam ka¿demu ksi±¿kê Micha³a Rusinka, Nic zwyczajnego o Wis³awie Szymborskiej , ka¿demu kto zechce na nowo zatopiæ siê w s³owach Wis³awy Szymborskiej, lub byæ mo¿e dopiero teraz, dziêki tej prozie postanowi odkryæ jej poezjê.
P.S.
Nie mog³am siê oprzeæ i pozwoli³am sobie na zacytowanie dwóch fragmentów ksi±¿ki Micha³a Rusinka, Nic zwyczajnego o Wis³awie Szymborskiej s. 19 oraz s. 234-236, Kraków 2016
Urszula Rêdziniak
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Ma³gorzata Warda - ,,DZIEWCZYNA Z GÓR” - 4 grudnia 2018
Tematem grudniowego spotkania cz³onków DKK by³a ksi±¿ka Ma³gorzaty Wardy „Dziewczyna z gór”. By³a to trzecia ksi±¿ka tej autorki, która równie¿, jak dwie poprzednie – „Miasto z lodu” i „ Ta, która znam” – wzbudzi³a w nas wiele emocji.
Pisarka, z któr± mieli¶my przyjemno¶æ spotkaæ siê w miesi±cu maju br., zapowiedzia³a, i¿ akcja jej ostatniej ksi±¿ki dzieje siê w Bieszczadach, wiêc
z niecierpliwo¶ci± czekali¶my na jej wydanie.
„Dziewczyna z gór” to wzruszaj±ca opowie¶æ, w której z³e i dobre emocje przeplataj± siê. Ma³gorzata Warda ocenê postawy bohaterów pozostawia czytelnikowi, co daje mu wiêksz± mo¿liwo¶æ zmierzenia siê z w³asnymi przemy¶leniami, z w³asn± wra¿liwo¶ci± - co jest charakterystyczne dla jej ksi±¿ek.
Bohaterk± ksi±¿ki jest jedenastoletnia Nadia , mieszkaj±ca z rodzicami nad morzem. Stanowi± szczê¶liw± rodzinê. Wszystko siê zmienia, gdy Nadia zostaje porwana przez m³odego mê¿czyznê, z przyczepy kempingowej, stoj±cej na ty³ach domu jej rodziców i wywieziona w trudno dostêpne miejsce w Bieszczadach.
Dla jedenastoletniego dziecka to jest szok. Ksi±¿ka to opowie¶æ – pamiêtnik Nadii o prze¿yciach
w kilkunastoletnim okresie porwania. Policja, pomimo zakrojonych na szerok± skalê poszukiwañ, nie osi±ga pozytywnych efektów.
Nadia stara siê przystosowaæ do nowych warunków, jest dzielna mimo zagro¿eñ. Têskni za rodzicami i dawnym ¿yciem. Poznaje dziko¶æ i piêkno Bieszczadów.
Wszystko zmienia siê, gdy poznaje prawdê o swoim porywaczu – Jakubie. Drugi w±tek ksi±¿ki dotyczy w³a¶nie Jakuba, który jako dziecko zosta³ okrutnie skrzywdzony przez rodziców z rodziny zastêpczej, w której znalaz³ siê po ¶mierci matki.
Jak splot³y siê ich losy i dlaczego- jest smutne i wzruszaj±ce. Zakoñczenie tej historii jest zaskakuj±ce, ale jeszcze przez d³u¿szy czas analizujemy , prze¿ywamy i oceniamy postawy bohaterów. Zachêcam do siêgniêcia po tê ksi±¿kê – naprawdê warto.
Irena Wojciechowska
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Monika Sznajderman - ,,Fa³szerze pieprzu. Historia rodzinna” - 20 listopada 2018
Ksi±¿ka Monika Sznajderman ,,Fa³szerze pieprzu. Historia rodzinna” to lektura naszego klubu na miesi±c Listopad.
Monika Sznajderman – antropolog, doktor nauk humanistycznych jest autork± historii rodzinnej pt. ,,Fa³szerze pieprzu”, ksi±¿ki o ,,dwóch pamiêciach, które siê w ¿adnym miejscu nie spotykaj± i o losach, które od stuleci toczy³y siê równolegle, nigdy razem.” Losach dwóch rodzin: polskiej i ¿ydowskiej. Pisarka z czu³o¶ci± i pietyzmem odtwarza losy ¿ydowskich przodków ze strony Ojca umiejscowione pomiêdzy Miedzeszynem, warszawskim gettem, Radomiem, Z³oczowem, O¶wiêcimiem i Australi± ukazuj± ¶wiaty ich ¿ycia i ¶mierci. Z tak± sam± pieczo³owito¶ci± i trosk± opisuje dzieje przodków Matki ¿yj±cych w Warszawie, Moskwie, na Wo³yniu w maj±tku Ciechanki na Lubelszczy¼nie. Szperaj±c w archiwach, zapisach hipotecznych, przedwojennej prasie, ksi±¿kach telefonicznych, analizuj±c stare fotografie odtwarza wnikliwie obrazy z ¿ycia dwu rodzin tak bardzo jej bliskich. Czytelnik dowiaduje siê wstrz±saj±cej prawdy o wojennym pogromie w Z³oczowie, gdzie w ci±gu dwóch dni zamordowano oko³o trzech tysiêcy ¯ydów, o przedwojennym Radomiu, w którym trzeci± czê¶æ mieszkañców stanowili ¯ydzi i jak pisze Jan B³oñski w eseju ,,Polak-katolik i katolik-Polak”. ¯ydzi tworzyli zwart± spo³eczno¶æ ¿yj±c± w³asnym, odrêbnym od polskiego ¿yciem – byli u siebie.
W czerwcu 1945 r. w Radomiu zamieszkiwa³o dziewiêæset piêædziesi±t dziewiêæ ocala³ych z Zag³ady ¯ydów, a w czerwcu 1946 r. pozosta³o ich tylko kilkudziesiêciu. Pogromy przetoczy³y siê przez Kraków, Kielce, anty¿ydowskie zaj¶cia mia³y miejsce w Miechowie, Chrzanowie, Rabce. Zbrodnia, która wydarzy³a siê w spó³dzielni Praca pora¿a straszliwym okrucieñstwem. Dowiadujemy siê te¿ o ¿ydowskich dzieciach ocala³ych po wojnie, dla których powsta³o kilkadziesi±t domów dziecka, m.in. w Zatrzebiu i Otwocku. Z wojennego piek³a wychodzili wszyscy ,,osmaleni’’.: ,,Dzieci krzycza³y po nocach, chowa³y chleb pod poduszki, wzywa³y przez sen swoje matki, ojców dziadków, siostry, braci (…)¯y³y dwutorowo, za dnia uczy³y siê, bawi³y, ¶mia³y, a nocami wraca³y do przesz³o¶ci, prze¿ywa³y na nowo grozê, roz³±kê, strach’’.
Monika Sznajderman swoj± histori± rodzinn± odtwarzaj±c losy swych przodków u¶wiadamia czytelnikowi zarówno ulotno¶æ jak i z³o¿ono¶æ polskich to¿samo¶ci, warto¶ci i znaczenie pamiêci.
Warto, a mo¿e trzeba poznaæ tê historiê, gdy¿ jak pisze Henryk Grynberg ,,To jest jedyny w swoim rodzaju dwuportret rodzinny : polsko-¿ydowski. ¯ydowska po³owa jest przejmuj±ca, a polska fascynuj±ca”.
Dla ka¿dego, kto chce naprawdê wiedzieæ i próbuje zrozumieæ, a tak¿e znaæ prawdê o czasach wielkiej martyrologii serdecznie polecam ksi±¿kê Moniki Sznajderman.
Zofia Godek-£opatka
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie
Dorota G±siorowska - ,,Dziewczyna ze sklepu z kapeluszami’’
Kamelia to dziewczyna z trudn± przesz³o¶ci±. Wychowywana przez babciê, nigdy nie zazna³a prawdziwej, matczynej mi³o¶ci. Jej rodzicielka bowiem wola³a podró¿owaæ, ni¿ opiekowaæ siê w³asn± córk±, któr± to pozostawi³a pod opiek± swojej matki. Poprzez to Kamelia wyros³a na niezwykle wycofan± i zamkniêt± w sobie m³od± kobietê, która ¿yje z dnia na dzieñ, prowadz±c wraz z babci± sklep z kapeluszami. Pewnego dnia jednak jej pozorne szczê¶cie legnie w gruzach. Kobieta bêdzie musia³a zmierzyæ siê z demonami przesz³o¶ci dotycz±cymi jej rodziny, które jak dot±d chowane by³y przez jej najbli¿szych pod dywan... Czy bêdzie ona w stanie ud¼wign±æ ich ciê¿ar? I gdzie w tym wszystkim miejsce na jej szczê¶cie?
Ile tajemnic jest w stanie ukryæ jedno serce i jedna rodzina ?
Któr± z tajemnic bêdzie Kamelii ³atwiej rozwik³aæ – tê z przesz³o¶ci czy tê, która kryje siê w jej w³asnym sercu ?
Jest to opowie¶æ, która mo¿e poruszyæ niejedno serce, a zarazem dotkn±æ kryj±cych siê w nim tajemnic.
Polecam na d³ugie zimowe wieczory.
Marzena Midura
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Zygmunt Mi³oszewski- „Jak zawsze” - 10 pa¼dziernik 2018

Czy zastanawiali¶cie siê kiedy¶ jak by to by³o, gdyby pewnego dnia w dojrza³ym wieku, jaki¶ czarodziejski los sprawi³ ¿e cofniêto by was 50 lat wstecz ? Ka¿dy z nas powiedzia³by ¿e, na pewno nie pope³ni³bym tych samych b³êdów i wybra³bym lepsz± i szczê¶liwsz± drogê w ¿yciu . Ale czy na pewno ?
Je¶li prze¿y³o siê wspólnie 50 lat z kim¶ bliskim , oddanym , we wspólnej mi³o¶ci fascynacji i po¿±daniu to nie chcemy go mieæ w tym nowym ¿yciu ? A dzieci ? czy nie chcemy mieæ je równie¿ takie same – przecie¿ je bardzo kochali¶my . Dylematy piêtrzy³y by siê coraz bardziej , ¶wiadomo¶æ i wiedza 80 letniego cz³owieka wraz z jego m³odym , sprê¿ystym cia³em – mieszanka cudowna i bardzo niebezpieczna …..Czy mo¿na oszukaæ los ? a mo¿e jeste¶my skazani na „ jak zawsze „ powtarzanie tego co by³o nieuniknione ?
Taki w³a¶nie los przydarzy³ siê g³ównym bohaterom powie¶ci – Gra¿ynie i Ludwikowi , którzy po 50 latach wspólnego , szczê¶liwego ¿ycia chc± ¶wiêtowaæ swoj± rocznicê . Chc± przypomnieæ sobie swoje pierwsze zbli¿enie , ona kupuje seksown± bieliznê aby ukryæ mankamenty starczego cia³a , on wspiera siê farmakologi± aby zapewniæ sobie sprawno¶æ do nocnego szaleñstwa . Poranek budzi ich wielkim zaskoczeniem , s± w Warszawie roku 1963 , dok³adnie wtedy gdy rozkwita³ ich szaleñczy zwi±zek . A Warszawa i ¶wiat wokó³ nie do koñca przypomina tê któr± pamiêtaj± , niby tak samo ale jakby inaczej….. trochê inne relacje spo³eczno-polityczne , inni przywódcy , inna waluta . Polska nie jest PRL-em z tamtych lat , to kraj demokratyczny po³±czony silnym sojuszem z Francj±. Polscy ¿o³nierze walcz± w zamieszkach kolonii francuskich w Algierze . ¦ledzimy losy bohaterów i zastanawiamy siê , czy nie wchodzi siê dwa razy do tej samej rzeki ? Co wyniknie z ich decyzji i postêpowania ? Czy sprawdzi siê znane porzekad³o ?
Nowa powie¶æ Mi³oszewskiego jest intryguj±ca , pisarz operuje niuansami w interesuj±cy sposób rozwija kwestiê zasad moralnych , ironizuje , ¿ycie intymne swoich bohaterów przedstawia z wyczuciem i du¿ym humorem . Mi³oszewski to pisarz który potrafi stworzyæ postacie z którymi siê identyfikujemy , bo s± lud¼mi z krwi i ko¶ci , rozumiemy ich problemy i rozterki . Ludwik i Gra¿yna s± nam niezwykle bliscy , ¶ledzimy nie tylko ich pokrêtne losy , ale równie¿ losy powojennej Warszawy . Mi³oszewski stawia nam pytanie , czy pokierowaliby¶my swoim ¿yciem inaczej , gdyby¶my mogli cofn±æ czas i prze¿yæ je od nowa ? Bardzo gor±co zachêcam do siêgniêcia po tê ksi±¿kê , jak¿e odmienn± od innych jego powie¶ci .
Wanda Przyby³owicz
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Sylwia Chutnik- „Jolanta” - 12 wrze¶nia 2018
,,Jolanta” kolejna powie¶æ Sylwii Chutnik jednej z najciekawszych polskich pisarek m³odego pokolenia kilkakrotnie nominowanej do Nagrody Literackiej Nike, laureatki Spo³ecznego Nobla Ashoki osadzona jest w realiach ustrojowej transformacji.
Tytu³owa bohaterka mieszka na warszawskim ¯eraniu, gdzie wiêkszo¶æ mieszkañców pracuje w fabryce samochodów FSO. To istota niezwykle wra¿liwa, krucha i delikatna. G³êboko zraniona przez odej¶cie ojca, uzale¿nienie i ¶mieræ matki. Tworzy swój ¶wiat pe³en smutku, têsknoty i samotno¶ci. Lekarstwem na ,,ca³e z³o” realnej rzeczywisto¶ci jest ucieczka w marzenia i sny pe³ne ciekawych, ¶wiatowych ludzi , mê¿czyzn ubiegaj±cych siê o jej wzglêdy. Dziewczynka d³ugo obwinia³a siê za odej¶cie ojca: ,,Po rozstaniu rodziców d³ugo podejrzewa³a, ¿e zrobi³a co¶ nie tak, ¿e by³a okropnie niegrzeczna i tata wymierzy³ jej karê-sztuczkê. Znikn±³ i rozp³yn±³ siê miêdzy murami”.
Brat nie jest dla niej wsparciem, doskwiera jej samotno¶æ, wiêc ucieka w ¶wiat wyobra¼ni, w którym rozmawia z trzema wyimaginowanymi siostrami, tworz±c iluzoryczna krainê szczê¶liwo¶ci , a na co dzieñ ma zasady pozwalaj±ce jej znosiæ bolesn± codzienno¶æ.
,,Nie mówiæ, nie ufaæ, nie odczuwaæ, du¿o spaæ”. Jolanta do perfekcji opanowa³a uciekanie od samej siebie w 1989 roku koñczy szko³ê krawieck± i wyje¿d¿a na wakacje. Jak dalej potocz± siê losy bohaterki, czy z poznanym ch³opakiem stworzy wymarzon±, szczê¶liw± rodzinê pe³n± mi³o¶ci i ciep³a? Czy uwierzy, ¿e mo¿e byæ szczê¶liwa? Zainteresowanych czytelników odsy³am do lektury wzruszaj±cej, s³odko-gorzkiej powie¶ci Sylwii Chutnik pt:,,Jolanta”.
To warta przeczytania kolejna opowie¶æ znakomitej pisarki zmuszaj±ca czytelnika do g³êbokich przemy¶leñ i refleksji, dotycz±cych niezwykle istotnych spraw z ¿ycia rodzinnego, spo³ecznego, wzajemnych relacji na obu p³aszczyznach, a tak¿e bolesnych prze¿yæ okresu dzieciñstwa, dorastania i poznawania samego siebie. Serdecznie polecam.
Zofia Godek-£opatka
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Ma³gorzata Winkler-Pogoda - ,,Tamtego lata w Bu³garii” - 12 wrze¶nia 2018
Ksi±¿ka Ma³gorzaty Winkler-Pogoda ,,Tamtego lata w Bu³garii” to lektura naszego klubu na miesi±c Wrzesieñ.
Bohaterka ksi±¿ki £ucja wyje¿d¿a na popularne wówczas wczasy do Bu³garii. Poznaje tam Bu³gara, rówie¶nika, który ulega urokowi jej s³owiañskiej urody. On jest jej fizycznym przeciwieñstwem, co równie¿ fascynuje dziewczynê. I tak rodzi siê mi³o¶æ. Dziesiêæ dni cudownej beztroski w rajskim klimacie morza czarnego dwojga zakochanych dwudziestolatków. Wyznania mi³o¶ci, przysiêgi ¿e bêd± razem a¿ po grób. Ale ¿ycie weryfikuje plan m³odych. Ona wraca do Polski, on zostaje w swoim kraju. Obydwoje studiuj±. Nie ma internetu, ani komórek, wiêc pozostaje korespondencja listowna, która trwa latami. W Polsce zachodz± wtedy ogromne zmiany polityczne. Ich pragnienia by siê spotkaæ w Polsce lub w Bu³garii spe³zaj± na niczym. Mijaj± lata, czas zmienia intensywno¶æ ich uczuæ, ale pamiêæ wci±¿ trwa. £ucja jeszcze dwa razy wraca do Bu³garii ale do spotkania w³a¶ciwie nie dochodzi. Kiedy po 20-latach odwiedza Bu³gariê po raz ostatni, Borysa ju¿ tam nie ma. Ciê¿ka sytuacja polityczna i ekonomiczna kraju zmusi³a go do wyjazdu do Niemiec. Urywa siê wszelki kontakt.
I wtedy £ucja zrozumie ¿e powrotu do przesz³o¶ci ju¿ nie ma. Wiele dróg w jej ¿yciu zosta³o przemierzonych, wiele zamkniêtych. Dokona³a wyborów i podjê³a decyzje. Czas wracaæ do rodziny i codzienno¶ci. My czytelnicy tez siê zastanawiamy, czy ich mi³o¶æ mia³aby szanse przetrwaæ a¿ po grób jak sobie to przyrzekli? Czy w innych okoliczno¶ciach przetrwaliby próbê czasu? Czy na pewno byliby szczê¶liwi razem, pomimo ró¿nic kulturowych, jêzykowych. £ucja idealizowa³a Borysa, a uczucie niespe³nione jest czêsto gloryfikowane przez ca³e ¿ycie. Czas w którym ¿yli zmusi³ ich do rezygnacji z siebie, i nic nie mog³o ju¿ tego zmieniæ. Oprócz w±tku mi³osnego ksi±¿ka jest pospolitym przewodnikiem po Bu³garii. Poznajemy piêkno tego kraju, jego kulturê i historiê. Ciep³y klimat i egzotyka przyrody zachêca nas do odwiedzenia tego zak±tka ¶wiata. Bo jest to jak pisze autorka ,,kraj niedocenionego piêkna. Ró¿any i lawendowy. S³oneczno- górzysty. Gdzie¶ na uboczu Europy. Na koñcu, gdzie¶ pomiêdzy”.
Drug± ksi±¿k±, któr± chcia³abym poleciæ czytelnikom jest ,,Najgorszy cz³owiek na ¶wiecie” Ma³gorzaty Halber. Ksi±¿ka – studium o etapach upadku i podnoszenia siê z na³ogu alkoholowego, m³odej kobiety. Ciekawe i wstrz±saj±ce prze¿ycia z innego stanu ¶wiadomo¶ci jakim jest choroba alkoholowa i rozpaczliwe próby wyj¶cia z niej.
Ksi±¿ka trudna, ale warto przeczytaæ.
Maria Rosó³
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Nasz Klubowicz nagrodzony!
W konkursie Instytutu Ksi±¿ki, na recenzjê ksi±¿ki za czerwiec 2018r., nagrodê otrzyma³ Pan Jakub Le¶niak z DKK dzia³aj±cego przy Bibliotece Publicznej Gminy i Miasta w Strzy¿owie.
Nagrodê przyznano za recenzjê ksi±¿ki „Pocz±tek” Dana Browna.
Serdecznie gratulujemy zwyciêzcy!

Katarzyna Bonda - ,,Poch³aniacz” - 26 czerwca 2018
W 1888 r. w Londynie, grasowa³ seryjny morderca Kuba Rozpruwacz i policja po raz pierwszy skorzysta³a z us³ug profilera. By³ nim chirurg, dr. Thomas Bond, który stworzy³ profil psychologiczny mordercy. Obecnie w Anglii pracuje 50 profilerów, w Polsce czterech.
Kilkana¶cie lat temu policyjny psycholog ¶ledczy, tzw. profiler, by³ w Polsce traktowany jak wró¿bita. Ale profiler nie czaruje i nie patrzy w szklan± kulê.
Katarzyna Bonda dziennikarka, scenarzystka, dokumentalistka, przez kilka lat pracowa³a jako dziennikarz s±dowy. Mia³a dostêp do wielu ciekawych spraw, chocia¿ wyraz „ciekawych” to za ma³o powiedziane, bo historie, z którymi siê spotyka³a, by³y niejednokrotnie tragiczne, okrutne, przera¿aj±ce i bolesne.
Jak wspomina autorka, praca w s±dzie zainspirowa³a j± do napisania swej pierwszej ksi±¿ki, któr± zatytu³owa³a „Sprawa Niny Frank”, a bohaterem uczyni³a w niej w³a¶nie profilera, komisarza Huberta Mayera, którego pierwowzorem by³ najs³ynniejszy polski profiler, Bogdan Lach.
Policyjny psycholog ¶ledczy zwany profilerem, ³±czy w sobie wiele dziedzin: medycynê s±dow±, kryminologiê, prawo, wiktymologiê czyli naukê zajmuj±c± siê ofiarami przestêpstw, badaniem roli ofiary w powstaniu przestêpstwa.
Profiler zatem, musi mieæ rozleg³± wiedzê i analityczny umys³.
Tak± wiedzê i zdolno¶ci ma Sasza Za³uska, g³ówna bohaterka krymina³u Katarzyny Bondy, zatytu³owanej „Poch³aniacz” i w³a¶nie o „Poch³aniaczu” rozmawiali¶my na naszym czerwcowym spotkaniu w Dyskusyjnym Klubie Ksi±¿ki.
Sasza Za³uska, kobieta z trudn± przesz³o¶ci±, matka samotnie wychowuj±ca córkê i utalentowana profilerka, która potrafi dostrzec wiêcej ni¿ inni, ma zdolno¶ci wnikliwej obserwacji i szybkiej analizy faktów. Sasza ma pomóc w rozwik³aniu kryminalnych zagadek i w ustaleniu morderców.
Podejmuj±c siê tego zadania, Sasza nie zdaje sobie sprawy z czym przyjdzie siê jej zmierzyæ.
Okazuje siê, ¿e sprawy bie¿±ce maj± powi±zania z wydarzeniami i zabójstwami sprzed dwudziestu lat.
Akcja ksi±¿ki umiejscowiona jest w Trójmie¶cie a my czytaj±c „Poch³aniacza” dowiadujemy siê o wielkich aferach, przekrêtach, nieczystych transakcjach, które o dziwo, nie s± nam obce, bo o czym¶ podobnym wiemy z pierwszych stron gazet.
Dowiadujemy siê, jak± rolê odgrywaj± bardzo du¿e i bardzo brudne pieni±dze, poznajemy, jak przeprowadza siê nieuczciwe transakcje i przekrêty na kosmiczne sumy.
Widzimy, jak skorumpowani s± ci którzy powinni ¶wieciæ przyk³adem uczciwo¶ci, prawdomówno¶ci, mieæ czyste intencje, czyste rêce i sumienie.
Niestety, poznajemy ¶wiat, w którym licz± siê twardziele, oszu¶ci, bandyci.
Gdzie alkohol, narkotyki i seks s± nieod³±cznymi sk³adnikami ka¿dej transakcji, a niepokornych, niewygodnych mo¿na ³atwo wyeliminowaæ, choæby na zawsze.
Poznajemy okrutny ¶wiat przestêpców, niestety, tak¿e ich sojuszników z krêgów w³adzy, s±downictwa, prokuratury, policji.
Czytaj±c ksi±¿kê mo¿e mêczyæ mnogo¶æ osób, nazwisk, pseudonimów, miejsc, sytuacji i w±tków. Trzeba siê dobrze pilnowaæ, ¿eby siê nie pogubiæ, ale chocia¿ chwilami czujemy siê lekko zmêczeni, to chcemy dotrzeæ do fina³u i dowiedzieæ siê jak potocz± siê sprawy, czy Sasza i jej córka bêd± bezpieczne, czy Sasza znajdzie morderców, czy zapach mo¿e byæ g³ównym, a mo¿e nawet jedynym dowodem w sprawie?
„Poch³aniacz” to pierwszy tom tetralogii kryminalnej Katarzyny Bondy z Sasz± Za³usk± w roli g³ównej.
Kolejne, które siê ukaza³y, to : „Okularnik”, „Lampiony” i „Czerwony paj±k”.
Zachêcam do przeczytania wszystkich tomów, bo w ka¿dym dziej± siê bardzo ciekawe, niekiedy mro¿±ce krew w ¿y³ach, rzeczy.
„Czerwonego paj±ka” mo¿emy obecnie s³uchaæ na antenie Lata z Radiem, bestsellerow± powie¶æ czyta Agata Kulesza.
Ewa Bañka
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Dan Brown – „Pocz±tek” - 28 maja 2018
Czytelnicza publiczno¶æ zawsze z wielkim zaciekawieniem i gotowo¶ci± do ¿ywej reakcji oczekuje na kolejne dzie³a kogo¶, kto ju¿ jest s³awny, bogaty i odnotowuje rekordy na listach bestsellerów. Kim¶ takim jest z pewno¶ci± Dan Brown. Bior±c do r±k nowe dzie³o Browna, ju¿ z góry potrafimy wymieniæ jego spodziewane atrybuty. Wszak¿e receptura i sposoby zestawiania ze sob± stosownych ingrediencji w ramach gatunku uprawianego przez Browna s± wszystkim zainteresowanym nie¼le znane. To nie Brown wymy¶li³ zasady tego gatunku literatury. Na ¶wiecie i w Polsce wielu, stosuj±c ten sam patent, bezustannie usi³uje osi±gn±æ wymarzony sukces. Koniecznie wspomnijmy Zbigniewa Nienackiego i stworzonego przez niego pó³ wieku temu Pana Samochodzika. Za¶ w dobie dzisiejszej polskim Danem Brownem mo¿emy obwo³aæ Leszka Hermana z jego „Sedinum”.
Lektura najnowszej propozycji Browna pt. „Pocz±tek” nie rozczarowuje. Kilka lat pracy zespo³u ludzi, podró¿e do rzeczywistych miejsc, konsultacje z autorytetami w swych dziedzinach, zgromadzenie obszernych zasobów wiedzy i szczegó³owych, ju¿ istniej±cych argumentów i przyk³adów, oraz filmowo pomy¶lana intryga, sta³y siê fundamentem dla powstania interesuj±cej, nienu¿±cej swymi trudniejszymi intelektualnie w±tkami, a zarazem przyjemnej, rozrywkowej pozycji. Akcja toczy siê w sceneriach autentycznych i s³awnych. Oprawê stanowi± liczne dzie³a sztuki i architektury, s³ynne tytu³y dzie³, istotne cytaty i nazwiska, które nale¿± ju¿ do panteonu ¶wiatowej kultury, nauki i historii. Najró¿niejszymi ¶cie¿kami p³yn± do nas liczne informacje i zachwyty nad geniuszem znakomitych artystów, obja¶niaj±ce sens dzie³ i wydarzeñ. Zdumiewa nas wszechobecno¶æ symboli. Z kompetentnych ust p³yn± refleksje o sposobach eksponowania, analizowania, oceniania dzie³ sztuki awangardowej i o tym, ¿e sam pomys³ i kontekst dzie³a jest warto¶ci± w sztuce konceptualnej. Wielkie poruszenie wywo³uj± zarówno koncepcje architektury dekonstruktywistycznej, jak i filozofia projektów wielkiego Gaudiego.
Obserwujemy dramatyczne dzia³ania ca³ej kolekcji bardzo atrakcyjnych literacko postaci. Wspomnijmy tylko troje z nich. Profesor symboliki religijnej, Robert Langdom wnosi do tej historii swoj± ogromn± wiedzê, kompetencje naukowca, ejdetyczn± pamiêæ, b³yskotliwo¶æ intelektualn±, otwarto¶æ na poznanie i dialog, ¶wietn± prezencjê i sprawno¶æ sportsmena, ludzk± ciekawo¶æ, odwagê, wra¿liwo¶æ i zwyczajne fobie. Spektakularny bieg wypadków uruchamia, wiedziony swoimi pe³nymi pasji i zaanga¿owania dzia³aniami, intelektualnym temperamentem, maj±cy w zanadrzu szereg tajemnic, Edmond Kirsch, niegdy¶ student profesora, a dzi¶ jego serdeczny przyjaciel. Ten charyzmatyczny naukowiec, wizjoner i futurysta, informatyk, erudyta, bardzo majêtny cz³owiek o renesansowej osobowo¶ci nieodparcie skojarzy siê nam z Elonem Muskiem lub Stevem Jobsem. To typ naukowca o wizerunku modnisia i ikony popkultury. W najgorêtsze centrum komplikacji intrygi trafia równie¿, a jak¿eby inaczej, piêkna, wykszta³cona, inteligentna i dzielna kobieta, Ambra Vidal, narzeczona nastêpcy tronu hiszpañskiego.
Absolutnie oczywistym faktem jest kluczowa dla dramaturgii opowie¶ci rola wszechobecnego Internetu i wielorakie przejawy zastosowañ wspó³czesnej technologii. Jakby tego by³o ma³o, spektakularne zadania ma tu do spe³nienia sztuczna inteligencja i wyj±tkowy superkomputer, na którym j± zaimplementowano. Na scenie spektaklu jest wiêc jeszcze jedna, wirtualna, o wyj±tkowych w³a¶ciwo¶ciach i mo¿liwo¶ciach, persona dramatu, która niezwykle uatrakcyjnia ca³± intrygê.
Kluczow±, napêdzaj±c± bieg zdarzeñ moc± sprawcz± staje siê skonfrontowanie dotychczasowych ¶wiatopogl±dów opartych na tradycji i religiach z wci±¿ narastaj±c± wiedz± i mo¿liwo¶ciami poznania naukowego. Padaj± liczne nazwiska uczonych, my¶licieli i tytu³y ich dzie³. W bardzo przyjemnej, ³atwo strawnej, czêsto porywaj±cej intelektualnie i efektownej, multimedialnej formie, ¶ledzimy g³ówne argumenty zwolenników nowych idei naukowych oraz kontrargumenty bêd±cych w opozycji osób, grup spo³ecznych i instytucji. Bardzo zgrabnie kompozycyjnie autor rozmie¶ci³ w strukturze fabu³y solidn± dawkê faktów, które czê¶æ z nas ju¿ zna, za¶ drudzy mog± je odnotowaæ jako godne poznania. S± tu te¿ liczne, w przemy¶lany sposób dobrane, zestawy pogl±dów, tezy i przyk³ady przytaczane przez polemizuj±ce strony cywilizacyjnego dyskursu. Niejeden z czytelników tej ksi±¿ki mo¿e ulec pokusie i daæ siê porwaæ pe³nej temperatury polemice. Bo taka te¿ jest natura od wieków wiedzionych poszukiwañ odpowiedzi na zadane pytania. Warto jednak nie traciæ z pola widzenia faktu, ¿e mamy do czynienia z dzie³em o charakterze rozrywkowym, nie stanowi±cym opracowania naukowego w pe³nym sensie. Czym¶ pozytywnym stanie siê pobudzenie czytelnika do dalszych poszukiwañ i pe³niejszej, dojrzalszej, bardziej wielostronnej refleksji nad przysz³o¶ci± rodzaju ludzkiego niesionego nieub³aganym nurtem rzeki wiedzy naukowej. Je¶li tak siê stanie, to mo¿na potraktowaæ to jako komplement dla autora. Warto¶ci± jest zanurzenie owej powa¿nej, istotnej dla bardzo wielu w naszym realnym ¶wiecie dyskusji, w atrakcyjnej dla czytelników fabule i scenografii, z dba³o¶ci± o klasyczne wymogi literatury sensacyjnej. Wydarzenia rozgrywaj± siê w wartkim tempie, w ci±gu kilkudziesiêciu godzin. Równocze¶nie przewijaj± siê przed naszymi oczami liczne reminiscencje i odniesienia do odleg³ych w czasie spraw, ludzi i idei. Maj± miejsce nieodzowne zaskoczenia i zwroty akcji. Gra interesów ró¿norodnych podmiotów potêguje dramatyzm i osi±ga kulminacje w ¶mierci kilku osób. Wielokrotnie u¶wiadamiamy sobie jak bardzo ludzkie zachowania spo³eczne, poznawcze podlegaj± swoistym schematom i to na wielu poziomach. Jak niewiele potrzeba, by mo¿liwa by³a manipulacja sfrustrowanymi, ¿±dnymi zemsty jednostkami. Ka¿dy z nas jest mniej lub bardziej podatny na dzia³anie zwodniczych tropów. Jak wielu z nas u¶wiadamia sobie ogromn± moc plotek w Internecie? Nie powinni¶my lekcewa¿yæ zjawiska zatrwa¿aj±co ³atwego, lawinowego mno¿enia siê teorii spiskowych namiêtnie produkowanych przez fotelowych detektywów. Zjawisko to wykorzysta³ i bardzo skutecznie pokierowa³ biegiem zdarzeñ anonimowy informator pewnego portalu internetowego. Tak wiêc napotkamy tutaj mnogo¶æ przyczynków ilustruj±cych z³o¿ono¶æ wspó³czesnego ¶wiata.
Podczas lektury tej powie¶ci zaznamy ca³ej gamy emocji. Podziw dla geniuszu jednostek i dla ich dzie³, zmiesza siê z ekscytacj± intelektualnego pobudzenia. Do¶wiadczymy wzmo¿onego napiêcia niepokoju o losy bohaterów i spraw w obliczu tak wielu przejawów z³a wokó³ nas. Pojawi± siê liczne momenty refleksji nad piêknem materialnym i duchowym. Nie zabraknie wzruszeñ i u¶miechu jako, ¿e ca³o¶æ tej powie¶ci jest g³êboko humanistyczna, ludzka, m±dra. Jako czytelnicy, gestem rzymskich cezarów, tym razem zdecydowanie podnie¶my nasz kciuk w górê!
Jakub Le¶niak
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Spotkanie autorskie z Ma³gorzat± Ward± - 8 maja 2018
Dyskusyjny Klub Ksi±¿ki dzia³aj±cy przy BPGiM w Strzy¿owie zaprosi³ znan± pisarkê Ma³gorzatê Wardê na spotkanie z cz³onkami Klubu i czytelnikami, które odby³o siê 8 maja 2018r.
Tak siê piêknie z³o¿y³o, ¿e spotkanie to mia³o miejsce w Tygodniu Bibliotek – o czym przypomnia³a Iwona Ba³chan prowadz±ca spotkanie w zastêpstwie moderatorki DKK Marzeny Midury witaj±c Ma³gorzatê Wardê oraz obecnych. Przybli¿aj±c osobê pisarki przypomnia³a, i¿ Ma³gorzata Warda nie tylko pisze, ale tak¿e maluje i rze¼bi- ukoñczy³a Akademiê Sztuk Piêknych w Gdañsku. Mieszka w Gdyni. Jest laureatk± kilku konkursów literackich. Cieszy siê wielkim zainteresowaniem w¶ród czytelników, tak¿e w¶ród cz³onków DKK i czytelników w Strzy¿owie.
Pisarka, zabieraj±c g³os, z³o¿y³a ¿yczenia bibliotekarzom z okazji ich ¶wiêta. Nastêpnie opowiada³a o swojej pracy pisarskiej. Ju¿ w trzeciej klasie Szko³y Podstawowej pisa³a ksi±¿eczki, w³asnorêcznie je ilustruj±c. Wspomina, i¿ dom rodzinny by³ pe³en ksi±¿ek – czytaj±ca rodzina. Podkre¶li³a, ¿e inspiruj± j± sprawy ludzi – przemoc, patologia, psychologia. Je¶li czego¶ siê boi, to o tym pisze, w ten sposób siê z tym oswaja. W swej pracy korzysta z do¶wiadczeñ specjalistów w danej dziedzinie. Pierwszym recenzentem jej ksi±¿ek jest m±¿.
Z zainteresowaniem s³uchali¶my wypowiedzi pisarki, która okaza³a siê osoba radosn±, z poczuciem humoru, a równocze¶nie potrafi±ca pisaæ o sprawach trudnych.
Z zainteresowaniem dowiedzieli¶my siê, ¿e ksi±¿ka któr± obecnie pisze to ksi±¿ka o Bieszczadach. Czekamy na ni± z niecierpliwo¶ci±.
Koñcz±c, uwa¿am, ¿e ksi±¿ka pomaga poznaæ prze¿ycia, których sami nie prze¿yli¶my, poszerza nasze horyzonty. W³a¶nie ksi±¿ki Ma³gorzaty Wardy w tym nam pomagaj±.
Irena Wojciechowska
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie
Fotorelacja

Hannah Kent – „Skazana” - 26 kwietnia 2018
„Skazana” zajmuje czytelnika bez reszty. To powie¶æ, która poruszy do g³êbi.
W roku 1829 w pó³nocnej Islandii Agnes zostaje skazana za wspó³udzia³ w brutalnym morderstwie pope³nionym na dwóch mê¿czyznach.
Jej ¿ycie przed skazaniem to pasmo udrêk, poni¿ania i s³u¿alczej pracy u wielu gospodarzy. Porzucona przez matkê jako dziecko musi radziæ sobie sama.
Oczami wyobra¼ni zobaczymy w tej powie¶ci jak ciê¿kie jest ¿ycie na wsi w Islandii. Jak wygl±daj± trudy ¿ycia i praca w zagrodzie. Gdzie domownicy ramiê w ramiê ze s³u¿±cymi i parobkami sposobi± sie do surowej zimy.
Kiedy Agnes na swojej drodze spotyka uznanego przez ludno¶æ znachora Natana jest zauroczona. Tak bardzo pragnie mi³o¶ci, poprawy swojego statusu, zrozumienia. Jednak znajomo¶æ z Natanem prowadzi j± do zguby. Kiedy czeka na wykonanie wyroku w rodzinie urzêdnika okrêgowego jej opiekunem duchowym jest wikariusz Tóti.
„To oczekiwanie na egzekucjê mnie obezw³adnia i kaleczy”, „To jak cios prosto w serce”
Czy Agnes wyzna Tótiemu jak by³o naprawdê? Czy bêdzie jej darowana kara ¶mierci?
Na te i inne pytania odpowiedz± sobie czytelnicy po przeczytaniu „Skazanej”.
Przejmuj±ca powie¶æ do której bardzo zachêcam.
Anna Wójciak
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Claudia Pineiro - „Okruchy szczê¶cia” - 14 marca 2018
Moje zafascynowanie pisark± Claudi± Pineiro i jej twórczo¶ci± nast±pi³o po wys³uchaniu wywiadu w audycji jednej ze stacji telewizyjnych. Piêknie mówi³a o sobie, swojej pracy, nie tylko pisarskiej. Jest scenarzystk±, autork± sztuk teatralnych, ksi±¿ek dla dzieci i m³odzie¿y oraz dziennikark±.
Po¶wiêci³a tak¿e parê s³ów swojej ostatniej ksi±¿ce „Okruchy szczê¶cia”. Losy bohaterki ksi±¿ki poruszy³y mnie, dlatego zaproponowa³am jako lekturê dla DKK. Strza³ w „dziesi±tkê”. O¿ywiona dyskusja po jej przeczytaniu, analiza postêpowania bohaterów potwierdzi³y mój dobry wybór.
Bohaterka, m³oda kobieta, matka 6-cio letniego syna, jad±c samochodem bierze udzia³ w wypadku, w którym ginie kolega jej syna. W³asnego syna zdo³a³a jeszcze uratowaæ.
Ostracyzm a wrêcz wrogo¶æ ze strony mieszkañców, niezrozumienie ze strony mê¿a, zmusza j± do ucieczki.
Przez okres dwudziestu lat ¿yje w Bostonie. Cierpi i têskni za synem. Kiedy¶ obieca³a sobie, ¿e nigdy nie wróci do przesz³o¶ci. Jednak postanawia wróciæ i zmierzyæ siê z koszmarem.
Zmienia nazwisko, wygl±d zewnêtrzny. I jak sama mówi „staje nad przepa¶ci±, by skoczyæ i zmierzyæ siê z przesz³o¶ci±”. Wraca po 20 latach – i to jest najpiêkniejsza czê¶æ ksi±¿ki.
Spotyka syna i…co dalej, zachêcam do przeczytania. Opisane wydarzenia wstrz±saj± do g³êbi i razem z bohaterami je prze¿ywamy.
Na koniec pozwolê sobie zacytowaæ s³owa bohaterki:
„I tak powróci³am do miejsca, z którego wyjecha³am 20 lat temu. Dziêki uprzejmo¶ci nieznajomych. Dziêki mojemu szczê¶ciu, nie temu, o którym opowiada³a moja matka, lecz dziêki drobnym przeb³yskom szczê¶cia. A mo¿e sumie tych ma³ych szczê¶æ. Dziêki ojcu, który wyt³umaczy³ mi, ¿e wbrew przekonaniom mojej matki nietoperze nie wpl±tuj± siê nikomu we w³osy. Dziêki s³owom Maplethorpe'a: „Musi byæ pani silna”. Dziêki Robertowi.
I dziêki mojemu synowi, który nie ma ju¿ g³adkiej skóry sze¶ciolatka, ale mia³ odwagê skonfrontowaæ siê z matk±, która go opu¶ci³a. Skonfrontowaæ siê ze mn±”.
Uwa¿am, ¿e w³a¶nie te drobne przeb³yski, te okruchy szczê¶cia, pomagaj± nam walczyæ z przeciwno¶ciami.
Chcia³abym równie¿ zachêciæ czytelników do zapoznania siê biografi± Mario Vargasa Llosy, autorstwa Tomasza Pindela. Jak sam autor zaznaczy³ „Mario Vargas Llosa bez grama fikcji”.
Irena Wojciechowska
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Margaret Mazzantini - „Powtórnie narodzony” - 7 luty 2018
Kiedy Gemma odbiera telefon od przyjaciela z dawnych lat, Gojka - bo¶niackiego poety nie wie, ¿e ca³e jej uporz±dkowane i szczê¶liwe ¿ycie w Rzymie, rozsypie siê w gruzy.
Postanawia polecieæ do Sarajewa – miasta w którym przed laty, pozna³a najwiêksz± mi³o¶æ swojego ¿ycia, Diega fotografa z Genui. Zabieraj±c ze sob± 16 letniego syna Pietra, chce jeszcze raz zmierzyæ siê ze wspomnieniami oraz z nadziej±, ¿e syn odnajdzie przynale¿no¶æ do miejsca i miasta w którym siê urodzi³. Pobyt w Sarajewie jest dla niej bardzo bolesnym prze¿yciem, znów czuje ducha jugos³owiañskiej wojny pocz±tku lat dziewiêædziesi±tych, ¶mieræ odstrzeliwanych przez snajperów ludzi jak zwierzêta. Widzi kurz, krew, g³ód i swoje obsesyjne pragnienie macierzyñstwa. Nic nie jest jednak takim jak siê wydawa³o, powtórny pobyt w Sarajewie pozwala odkryæ, zrozumieæ i poznaæ ca³± prawdê.
Powie¶æ „Powtórnie narodzony’’ to nie tylko historia piêknej i trudnej mi³o¶ci, na tle okrutnej wojny - to swoistego rodzaju relacja kobiety, która opowiada nam historiê swojego ¿ycia. Autorka w bardzo realistyczny i wiarygodny sposób, przedstawia nam sceneriê tamtego okresu. Czytaj±c czujemy niezwyk³e emocje, jeste¶my wrêcz nimi przyt³umieni i odnosimy wra¿enie, ¿e nie jest to fikcja literacka, ale prawdziwa opowie¶æ pewnej kobiety. Ksi±¿ka dostarcza wspania³ych prze¿yæ, poznajemy piêkn± historiê, niezwykle sugestywn±, stworzon± na bazie ludzkiego ¿ycia, z pozoru zwyczajn±, która nie tylko wzrusza do ³ez, ale jednocze¶nie pozwala spojrzeæ na ¶wiat i rozgrywaj±cy siê dramat wojny, oblê¿enia i okrucieñstwa, zadaj±c sobie kilka istotnych pytañ. Warto zdecydowaæ siê na przeczytanie tej ksi±¿ki, jej bohaterowie na d³ugo pozostan± w pamiêci. Ksi±¿ka jest jedn± z najpiêkniejszych jakie przeczyta³am.
Wanda Przyby³owicz
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Joanna Miszczuk – „Nefrytowa szpilka” - 3 stycznia 2018
„Ból i rado¶æ le¿± razem w jednej ³upinie - ich mieszanina jest ludzkim losem”
Johan Gottfried Seume
W ksi±¿ce Joanny Miszczuk zatytu³owanej „Nefrytowa szpilka” poznajemy losy kilku wspania³ych kobiet. Jedn± z nich, jest Melania Robak, córka biednej szwaczki. Od najm³odszych lat Mela boryka siê z szykanami ze strony rówie¶ników. Wy¶miewana z powodu ubóstwa, biednego stroju, nazwiska. Nawet to, ¿e jest bardzo dobr±, zdoln±, utalentowan± uczennic± staje siê powodem do wyzywania jej od kujonów i nudziar.
Matka sama wychowywa³a Melaniê, pracowa³a du¿o i ciê¿ko, lecz mimo to dochody ledwo starcza³y na ¿ycie i utrzymanie domu. Mela juz w wieku 11 lat zaczê³a dorabiaæ korepetycjami, by wspomóc domowy bud¿et.
Rozpoczynaj±c naukê w liceum Melania chce zaprezentowaæ siê jako przebojowa dziewczyna, chce byæ jedn± z „równych”.
Faktycznie, zostaje zaakceptowana, nale¿y do paczki, ma swoje towarzystwo i jak siê jej wydaje, przyjació³. ¦wietnie sie z nimi bawi. Papierosy, alkohol i narkotyki s± nierozerwalnie zwi±zane z imprezami w których uczestniczy. Uwagi i ostrze¿enia matki nie dociera³y do Melanii.
I nagle, dziewczyna dowiaduje siê o ¶miertelnej chorobie matki. Ma tylko j±, ojca nawet nie zna, jest przera¿ona. Matka umiera trzy miesi±ce przed matur± Meli.
Dziewczyna postanawia udowodniæ sobie i ca³emu ¶wiatu, ¿e jest silna, ¿e da radê.
¦wietnie zdaje maturê i dostaje siê na studia. By móc siê na nich utrzymaæ w wolnym czasie wyje¿d¿a do pracy w Londynie. Szczê¶cie zaczyna jej sprzyjaæ. W Londynie poznaje ludzi, którzy pomagaj± jej zdobyæ dobrze p³atn± pracê, u³atwiaj± dostanie siê na sta¿ w presti¿owym domu aukcyjnym Christie's. w Londynie Melania poznaje te¿, jak siê wydawa³o, mi³o¶æ swojego ¿ycia, pochodz±cego z Chin, Gong Tan Linga.
Niestety, z³y los sprawia, ¿e drogi Melanii i Tana rozchodz± siê.
Dziewczyna bardzo to prze¿y³a, ale nauczona od dziecka zmagaæ siê z problemami, rzuci³a siê w wir pracy, aby zag³uszyæ ból serca.
Ukoñczy³a studia, zosta³a magistrem historii sztuki, trzy lata pó¼niej zrobi³a doktorat, za³o¿y³a w³asn± firmê handlu dzie³ami sztuki. Zosta³a uznan± specjalistk± z zakresu osiemnasto i dziewiêtnastowiecznego meblarstwa azjatyckiego, ekspertem w swojej dziedzinie. Zarabia³a pieni±dze, robi³a karierê, ¿y³a. Nie spotka³a jednak mê¿czyzny, którego mog³a by pokochaæ tak, jak kocha³a Tana.
Minê³o 10 lat od czasu, kiedy widzia³a Tana ostatni raz i pewnej nocy w jej wroc³awskim mieszkaniu zadzwoni³ telefon, to dzwoni³ on, Gong Tan Ling, zaprasza³ j± do Chin.
W tym momencie, autorka ksi±¿ki, przenosi nas na inny kontynent, do zupe³nie innego ¶wiata, do Chin.
Razem z Melani± poznajemy zasady chiñskiej tradycji i kultury. Wspania³ym, fascynuj±cym wrêcz elementem wplecionymi w tre¶æ ksi±¿ki, jest pamiêtnik Nije Ke Xin (Wiernej Bambus). Dziêki temu pamiêtnikowi poznajemy niezwyk³± historiê rodziny Tana, pogmatwan± historiê koñca cesarstwa i pocz±tku komunizmu, ¿ycie w pa³acach i w hutongach.
Czytaj±c ksi±¿kê, niekiedy mamy wra¿enie, ¿e przenosimy siê w jaki¶ nierealny ¶wiat.
Czy Melania przylecia³a do Pekinu tylko jako ekspert i konsultant do wyceny antycznych mebli, sprzêtu i bibelotów znalezionych w starym, zabytkowym domu?
Czy uczucie, które kiedy¶ ³±czy³o Melaniê i Tana ma szansê zap³on±æ na nowo?
Przecie¿ przez te wszystkie lata w sercu Meli i Tana nie by³o na sta³e nikogo.
Zachêcam do zapoznania siê z t± ksi±¿k±, czyta siê j± szybko i z ochot±, wci±gaj± nas historie ¿ycia silnych kobiet, przedstawionych na kartach ksi±¿ki, ich walka o przetrwanie i o mi³o¶æ.
Ewa Bañka
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Beata Saba³a- Zieliñska-
„Jak wysoko siêga mi³o¶æ? ¯ycie po Broad Peak. Rozmowa z Ew± Berbek±. Opowie¶æ ¿ony himalaisty.”
- 6 grudnia 2017
„Jak wysoko siêga mi³o¶æ?” to proza ¿ycia wybitnego himalaisty Macieja Berbeki - zdobywcy piêciu o¶miotysiêczników, tragicznie zmar³ego ojca i przyjaciela.
Pani Beata oprócz prowadzenia domu i wychowywania dzieci, z powodzeniem realizuje siê zawodowo. Szanuje wyj±tkowo niebezpieczn± pasjê mê¿a, jednocze¶nie godz±c j± z priorytetami rodziny.
Ksi±¿ka mówi o wielu interesuj±cych aspektach, np. o okoliczno¶ciach poznania Barbary i Macieja wyprawach trekkingowych, wspólnych wakacjach, dzia³alno¶ci artystycznej rodziny, ale równie¿ porusza tematy zwi±zane z wspinaczk± wysokogórsk±, etyk± himalaizmu, zachowaniu w ekstremalnych warunkach.
Wspaniale czyta siê t± ksi±¿kê. Napisana zosta³a w ciep³ym tonie, jest starannie przemy¶lana szczera i prawdziwa. Zawiera wiele zabawnych anegdot i komentarzy, ciekawych opisów niecodziennych wydarzeñ. Na koñcu opowie¶ci czeka na nas zbiór zdjêæ z rodzinnego albumu.
„Jak wysoko siêga mi³o¶æ?” to niezwyk³a opowie¶æ o ¿yciu w towarzystwie wyj±tkowo niebezpiecznych gór, spe³nianiu marzeñ, mi³o¶ci i akceptacji.
Jestem pod ogromnym wra¿eniem postaw ¿ony i synów himalaisty, sposobu w jakim funkcjonuj± jako rodzina. Imponuje mi droga jak± wybrali, aby poradziæ sobie z ogromn± tragedi±, prób± zrozumienia i wybaczenia. Z kart ksi±¿ki przebija duch walki, pokonywanie w³asnych s³abo¶ci, wytrwa³o¶æ, odwaga i ......mi³o¶æ do gór.
Czes³awa Szlachta Pytko
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Nagroda dla DKK w Strzy¿owie - 30 listopada 2017
Podczas spotkania moderatorów podkarpackich Dyskusyjnych Klubów Ksi±¿ki w dniu 30.XI.2017r., które by³o podsumowaniem dzia³alno¶ci Klubów w 2017 roku. Nagrodzono 3 Kluby i w tej trójce znalaz³ siê nasz Klub dzia³aj±cy przy BPGiM im. Juliana Przybosia w Strzy¿owie.
Pani Barbara Chmura Dyrektor Wojewódzkiej i Miejskiej Biblioteki Publicznej w Rzeszowie wrêczy³a na moje rêce czytnik ebooków Kindle 3.
Serdecznie dziêkujemy!
Marzena Midura
Moderator DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Ma³gorzata Warda – „Ta, któr± znam” - 15 listopada 2017
15 listopada odby³o siê spotkanie DKK na którym rozmawiali¶my na temat ksi±¿ki Ma³gorzaty Wardy „Ta, któr± znam”.
Wcze¶niej jednak chcia³abym napisaæ kilka s³ów o mi³ej uroczysto¶ci wrêczenia nagrody za najlepsz± recenzjê dla naszego klubowego kolegi Jakuba Le¶niaka. Nagroda ta jest przyznawana co miesi±c przez Instytut ksi±¿ki w Warszawie. Na Podkarpaciu dyskusyjnych klubów ksi±¿ki jest ponad 80, dlatego my¶lê ¿e ka¿de wyró¿nienie jest du¿ym uznaniem dla osoby, która t± nagrodê otrzyma³a a dla klubowiczów oraz mieszkañców Strzy¿owa honor, ¿e ma tak± osobê w swoim gronie. Jakub napisa³ recenzjê ksi±¿ki „Dziewczyna w ciemno¶ci”. To wyj±tkowa ksi±¿ka i nie mog³o byæ inaczej wyj±tkowa recenzja: m±dra, g³êboka, osobista. Dodam tylko, ¿e jest to ju¿ druga nagroda, któr± otrzyma³ Kuba. Wielkie gratulacje i chapeau bas.
„Ta któr± znam” M. Wardy to opowie¶æ o Adzie skrzywdzonej 17 letniej dziewczynie, na której dokonano gwa³tu. Jak sobie poradzi z t± traum±? Jak± drogê musi przej¶æ, aby odzyskaæ spokój, czy go odzyska?
Ada postanawia uciec od okrutnej rzeczywisto¶ci, wyje¿d¿a na zachód, udaje jej siê zrobiæ karierê modelki i aktorki, ale nie potrafi wyzwoliæ siê od obrazu zamordowanej turystki w starej cegielni i swoich oprawców.
Tragiczna ¶mieræ siostry sprawia, ¿e wraca do domu. Dojrzewa do rozliczenia siê z przesz³o¶ci±, po latach chce aby gwa³ciciele ponie¶li karê. Dlaczego tak pó¼no? Czy ba³a siê ujawniæ prawdê, bo czu³a siê winna ¿e sama ich sprowokowa³a, czy ba³a siê odrzucenia ze strony bliskich i spo³eczeñstwa, a mo¿e ba³a siê zemsty oprawców? Okaleczone cia³o i psychika potrzebuje wsparcia ,pomocy a nie ostracyzmu.
W Polsce tylko oko³o 20% gwa³tów jest ujawnianych. Dlaczego tak ma³o? Dlaczego oprawcy s± bezkarni, a ofiary musz± zmagaæ siê z dramatycznymi prze¿yciami?
Ma³gorzata Warda splata losy Ady z Paw³em, który równie¿ dozna³ w ¿yciu wielu krzywd, brutalno¶ci ze strony ojca, obojêtno¶ci ze strony matki. Jest reporterem, pisze o dramatach innych ludzi, ale sam nie jest w stanie sprostaæ obowi±zkom wobec rodziny. Obydwoje s± okaleczeni, czy mi³o¶æ da im si³ê, aby razem pokonaæ wszystkie trudno¶ci?
M. Warda jest oszczêdna w opisywaniu brutalnych scen, skupia siê na uczuciach skrzywdzonych, robi to po mistrzowsku. To wielka sztuka pisz±c tak lapidarnie, wstrz±sn±æ czytelnikiem.
Polecam tê ksi±¿kê wszystkim wra¿liwym, sk³onnym do refleksji czytelnikom.
Krystyna Przysta¶
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Nagroda dla Pana Jakuba Le¶niaka - 15 listopada 2017
WARTO CZYTAÆ…
Piêtnastego listopada br. w BPGiM w Strzy¿owie odby³o siê spotkanie z czytelnikami, cz³onkami Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki, cz³onkami grupy Archē oraz zaproszonymi
go¶æmi pt. „Ksi±¿ka w kolorach jesieni” podczas którego podsumowano wyniki konkursu czytelniczego „Zostañ Super Czytelnikiem Lata”. Zwyciêzcom wrêczono zas³u¿one nagrody.
A mnie szczególn± rado¶æ sprawi³o poinformowanie zebranych, ¿e nasz kolega Klubowy Pan Jakub LE¦NIAK wygra³ konkurs zorganizowany przez Instytut Ksi±¿ki za recenzjê ksi±¿ki Anny Lyndsey „Dziewczyna w ciemno¶ci” – wrêczy³am równie¿ przyznan± nagrodê.
Serdeczne gratulacje!
Marzena Midura
Moderator DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Maria Ulatowska, Jacek Skowroñski – „Historia spisana atramentem” - 11 pa¼dziernika 2017
11 pa¼dziernika odby³o siê spotkanie Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki. Tematem rozmowy by³a powie¶æ Marii Ulatowskiej i Jacka Skowroñskiego – „Historia spisana atramentem”.
Na prze³omie XIX i XX wieku poznajemy Czes³awa, ucznia seminarium duchownego. Wêdrujemy z nim przez ca³e jego ¿ycie. Ws³uchujemy siê w jego rozterki towarzysz±ce mu do koñca jego dni. G³ówny bohater Czes³aw Cesarz posiada dwa wcielenia swojej osobowo¶ci. Jedno to oddany ksi±dz, a drugie to obsesyjna mi³o¶æ do kobiety.
Czy przed mi³o¶ci± nie ma ucieczki? Czy zakazana mi³o¶æ mo¿e przetrwaæ?
Droga kap³añska Czes³awa przebiega poprzez rozterki - walkê z przymusem dochowania celibatu, a mi³o¶ci±. Nie mówi±c ju¿ o próbach opuszczenia Ko¶cio³a i powrotu przed o³tarz.
„Nie zna³ przysz³o¶ci, ale odt±d zacz±³ siê jej lêkaæ, zadaj±c sobie pytanie, czy w chwilach rozterki bêdzie umia³ dokonaæ w³a¶ciwego wyboru... Pojdzie za g³osem serca czy nakazu celibatu, owego spoiwa utrzymuj±cego ca³y gmach Ko¶cio³a? Nakazu, którego pró¿no by szukaæ w Biblii...”
W powie¶ci tej ukazane jest zwyk³e ¿ycie i mi³o¶æ. Mi³o¶æ niezwyk³a - mi³o¶æ do kobiety i do Boga.
Warto przenie¶æ siê w tamten czas i tamte miejsca, odnale¼æ odpowiedzi na postawione pytania. Pikanterii dodaje fakt, ¿e autorka to wnuczka ksiêdza.
„Historie spisan± atramentem” czyta siê z ogromn± przyjemno¶ci±.
Anna Wójciak
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Kazimierz Or³o¶ - ,,Dom pod Lutni±’’ - 13 wrze¶nia 2017
Wrze¶niowe spotkanie cz³onków DKK zdominowa³a dyskusja nad ksi±¿k± Kazimierza Or³osia „Dom pod Lutni±”.
Kazimierz Or³o¶ – wybitny polski prozaik, nowelista i powie¶ciopisarz. Jest równie¿ publicyst± i scenarzyst±. Od lat zwi±zany jest z Wydawnictwem Literackim.
„Dom pod Lutni±” to ksi±¿ka, któr± czyta siê jednym tchem. Niezwyk³± atmosferê tworzy piêkna przyroda Mazur oraz ludzie, którzy po wojnie znale¼li swoje miejsce na ziemi, we wsi Lipowo, pod cudnym gwiazdozbiorem Lutnia.
Akcja rozpoczyna siê z chwil±, gdy córka Joanna przyje¿d¿a z dziesiêcioletnim synem Tomkiem do domu ojca w Lipowie. Jest rok 1949.
Rodzice Tomka – Joanna i Jan – brali udzia³ w Powstaniu Warszawskim. Po zakoñczeniu wojny Jan zostaje aresztowany przez UB i skazany na osiem lat wiêzienia. Joanna, obawiaj±c siê równie¿ uwiêzienia, odwozi Tomka do dziadka, Józefa Bronowicza, na Mazury.
W³a¶nie Józef Bronowicz, pu³kownik kawalerzysta, jest g³ówn± postaci± ksi±¿ki.
Po klêsce Polski w 1939 roku spêdzi³ ca³± wojnê w oflagu. Po wojnie nie wróci³ do Warszawy, do ¿ony i córki, bo to nie by³a ta Warszawa, któr± pamiêta³. We wsi Lipowo, na Mazurach, w gospodarstwie opuszczonym przez niemieck± rodzinê próbuje stworzyæ namiastkê dworku ziemiañskiego i tam zamieszkaæ. W gospodarstwie pomagaj± mu – mazurska m³oda kobieta Urszula i Ukrainiec Wasyl.
Pomimo, i¿ we wsi s± wyra¼ne etniczne podzia³y – Mazurzy mówi± po niemiecku, przesiedleñcy z Wilna czy Ukrainy, pamiêtaj±cy straszne prze¿ycia wojenne, staraj± siê ¿yæ obok siebie bez konfliktów. Jednak tej pozornej sielance towarzyszy atmosfera osaczenia – w lasach walcz± jeszcze partyzanci, bezkarna milicja i UB tez daj± o sobie znaæ.
Spokój, postawa i opanowanie pu³kownika budzi szacunek.
Dziesiêcioletni Tomek, pocz±tkowo nieufny, zaskoczony przyrod± i otoczeniem, pod wp³ywem dziadka zmienia swoje nastawienie, stawia pierwsze kroki w szkole, zdobywa przyjació³ – jest szczê¶liwy.
Wyrazista postaæ dziadka, jego m±dre i piêkne rozmowy z wnukiem, wzajemna mi³o¶æ z du¿o m³odsz± kobiet± Urszul±, tworz± niezapomnian± atmosferê ksi±¿ki.
Pozwolê sobie zacytowaæ Przemys³awa Czapliñskiego „To najlepsza powie¶æ Kazimierza Or³osia! A jej niezwyk³o¶æ polega na tym, ¿e mówi ona o do¶wiadczeniu szczê¶cia w nieszczê¶liwych czasach”. W pe³ni siê z nim zgadzam. Polecam czytelnikom, na pewno siê nie zawiedziecie.
Irena Wojciechowska
Dyskusyjny Klub Ksi±¿ki przy BPGiM w Strzy¿owie

Doris Lessing - ,,Dwie kobiety’’ - 13 wrze¶nia 2017
13 wrze¶nia 2017 r. na spotkaniu DKK dyskutowali¶my na temat dwóch ksi±¿ek: „Dom pod Lutni±” Kazimierza Or³osia oraz „Dwie kobiety” Doris Lessing. Ja chcê zachêciæ do przeczytania tej drugiej. Najpierw jednak s³ów kilka o autorce.
Doris May Lessing urodzi³a siê 22 pa¼dziernika 1919 r. w Kermanszahu w Persji w dzisiejszym Iranie. Wczesne dzieciñstwo spêdzi³a w Kermanszahu, mieszka³a równie¿ w Rodezji, a w 1948 przeprowadzi³a siê do Anglii.
Uznanie zdoby³a dziêki ksi±¿kom psychologicznym i obyczajowym z ¿ycia kobiet.
11 pa¼dziernika 2007 przyznano jej literack± Nagrodê Nobla, uzasadniaj±c wybór stwierdzeniem: „...jej epicka proza jest wyrazem kobiecych do¶wiadczeñ. Przedstawia je z pewnym dystansem, sceptycyzmem, ale te¿ z ogniem i wizjonersk± si³±”.
Ciekawostk± jest to, ¿e by³a najstarsz± osob± , która otrzyma³a Nagrodê Nobla w dziedzinie literatury.
W powie¶ci „Dwie kobiety” jak w soczewce skupiaj± siê jej pogl±dy. Powie¶æ ta sk³ada siê z czterech opowiadañ.
Pierwsze z nich to „Dwie kobiety”. Lil i Roz od dziecka siê przyja¼ni±, s± nieroz³±czne. Kiedy rodz± synów, Roz - Toma, Lil - Iana, nic dziwnego, ¿e ich synowie w miarê dorastania s± jak bracia. Dwie rodziny ¿yj± w pe³nej symbiozie. I nagle pewnego dnia dwie dojrza³e kobiety i dwaj m³odzi ch³opcy, bo jeszcze nie mê¿czy¼ni, zostaj± kochankami. I chocia¿ nie s± to zwi±zki kazirodcze, to budz± we mnie sprzeciw.
W doros³ym ¿yciu Tom i Ian ¿eni± siê, maj± dzieci, ale nie potrafi± stworzyæ szczê¶liwych rodzin, s± emocjonalnie i uczuciowo uzale¿nieni od dawnych zwi±zków, nie potrafi± zerwaæ wiêzów, które ich ³±cz±. Unieszczê¶liwiaj± i niszcz± swoje rodziny. Czy wyzwolone, dojrza³e kobiety maj± prawo wykorzystaæ sytuacjê, nawet za przyzwoleniem i na ¿yczenie ch³opców? Gdzie jest granica, po przekroczeniu której wszystko siê zmienia i nie ma ju¿ odwrotu? Zygmund Freud mia³by co analizowaæ.
„Wiktoria i Staveneyowie” to drugie z opowiadañ. Jest to opowie¶æ o trudnym dorastaniu m³odej, czarnej dziewczyny, d¼wigaj±cej ciê¿ar opieki nad chor± ciotk±, o nierówno¶ciach spo³ecznych, o braku mo¿liwo¶ci awansu tylko dlatego, ¿e rodzi siê w biednej dzielnicy.
Kiedy Wiktoria zachodzi w ci±¿ê z bia³ym mê¿czyzn± i rodzi córkê, postanawia wychowaæ j± sama. To bardzo trudny czas. W miarê jak Mary dorasta, Wiktoria coraz czê¶ciej my¶li o jej przysz³o¶ci, nie chce, aby jej córka dorasta³a w niebezpiecznej, biednej dzielnicy i mia³a ¿ycie podobne do jej ¿ycia.
Widzi tylko jedn± mo¿liwo¶æ. Postanawia ujawniæ ojcu dziecka prawdê. Akceptacja dziewczynki przez rodzinê jej ojca powoduje, ¿e staje siê ich coraz czêstszym go¶ciem. Wiktoria u¶wiadamia sobie, ¿e wiêzy pomiêdzy ni± i córk± zaczn± siê rozlu¼niaæ. Podejmuje trudn± decyzjê, decyduje siê na ten uk³ad, bo wie, ¿e jest to przepustka do lepszego ¿ycia dla Mary, mo¿liwo¶æ dobrego wykszta³cenia i awansu spo³ecznego, którego Wiktoria z racji urodzenia by³a pozbawiona.
”Przyczyna” to trzecia opowie¶æ. Osadzona w bli¿ej nie okre¶lonym czasie. Klimatem przypominaj±ca powie¶ci fantasty, ale z jak¿e uniwersalnymi przes³aniami, wiecznie aktualnymi. Ostatni z Dwunastu, cz³onek Rady Mêdrców snuje opowie¶æ o przyczynach zbli¿aj±cego siê upadku cywilizacji jego ludu – Rodytów. Brak szacunku dla przesz³o¶ci i ludzi, którzy j± tworzyli, dla praw, które przez wieki by³y przestrzegane. Ju¿ zapomniano o m±drej w³adczyni Destrze, która ws³uchiwa³a siê w g³osy doradców. Za jej w³adania kraj rozkwita³, tworzy³a prawa, które s³u¿y³y ludziom. Dwunasty opowiada o jej nastêpcy DeRodzie, despocie, narcystycznym g³upcu zapatrzonym w siebie, bez wizji przysz³o¶ci, który zaprzepaszcza dorobek pokoleñ. M³odzi ludzie bez m±drych przewodników lekcewa¿± prawa, wstydz± siê legend i podañ opowiadanych od wieków, ucz±cych prawd, którymi kierowali siê ich przodkowie, zdemoralizowani, wa³êsaj±cy siê bez celu nieuchronnie d±¿± do upadku. Dwunasty opowiada historiê swojego narodu, ku przestrodze, wo³a : uczcie siê na b³êdach, ale oni s± g³usi. A my, czy s³uchamy, uczymy siê? ¦miem w±tpiæ.
„Dziecko mi³o¶ci” to czwarte i ostatnie opowiadanie traktuj±ce o mi³o¶ci, po¿±daniu, zdradzie, o bezsensie wojny, o jej okrucieñstwach. Toczy siê najokrutniejsza z wojen – druga wojna ¶wiatowa. M³ody James Reid zaci±ga siê do wojska, wyrusza w d³ug± drogê do Afryki, potem do Indii. Okrêt zawija do Kapsztadu. Wychudzonej, schorowanej, zdziesi±tkowanej przez choroby za³odze l±d jawi siê jako raj. Kiedy wiêc James spotyka m³od±, piêkn± kobietê, zakochuje siê. To opowie¶æ o idealnej mi³o¶ci m³odego mê¿czyzny do kobiety, która ulega chwilowemu zauroczeniu, ale woli zostaæ z mê¿em. Opowie¶æ o mi³o¶ci, która rani, jest egoistyczna. Nawet po latach, mimo ¿e James zak³ada rodzinê, nie mo¿e zapomnieæ o ukochanej Daphne, tym bardziej, ¿e byæ mo¿e jest ojcem jej dziecka. Rusza w podró¿, aby odnale¼æ j± i syna. Jego ¿ona Helen o wszystkim wie, lecz on nie zastanawia siê nad tym, co ona czuje, czy j± rani. A co bêdzie gdy odnajdzie Daphne i syna? Czy ich ¶wiat siê nie zawali, jak± przyjdzie zap³aciæ im cenê? Czy ma prawo tak postêpowaæ?
Wszystkie opowiadania traktuj± o przekraczaniu granic, o kondycji moralnej cz³owieka, o nierówno¶ciach spo³ecznych, bezsensie wojny, wreszcie o mi³o¶ci. Doris Lessing nie ocenia swoich bohaterów, ich wyborów, ona tylko opowiada, ocenê pozostawia czytelnikowi.
Na mnie dwa opowiadania wywar³y najwiêksze wra¿enie: „Dwie kobiety” i „Przyczyna”, poniewa¿ wywo³uj± najwiêcej emocji i zmuszaj± do refleksji.
Zachêcam do przeczytania „Dwóch kobiet” i ¿yczê mi³ej lektury.
Krystyna Przysta¶
Dyskusyjny Klub Ksi±¿ki przy BPGiM w Strzy¿owie

Ignacy Karpowicz – „Soñka” - 13 czerwca 2017
„SOÑKA” to tytu³ ksi±¿ki Ignacego Karpowicza, której tre¶æ by³a tematem dyskusji na ostatnim spotkaniu naszego Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki.
Ignacy Karpowicz – pisarz, laureat Paszportu „Polityki”, Nagrody Literackiej miasta st. Warszawy, dwukrotny finalista Nagrody Nike, czterokrotny zdobywca Nagrody im. W. Kazaneckiego – ksi±¿kê tê zadedykowa³ „Dobrym ludziom”.
Soñka to imiê starej mieszkanki wioski na Podlasiu, gdzie istniej±, obok siebie, dwie rzeczywisto¶ci, nie tylko jêzykowe – polska i bia³oruska, co ma wp³yw na postawy ludzi tam mieszkaj±cych.
Soñka mieszka w starym domu wraz z kotem Jozikiem Pasterzem Myszy, psem Borbusem – Dwunast± i krow± Muæk±.
Historia Soñki nie ujrza³aby ¶wiat³a dziennego, gdyby nie przypadek. Otó¿ w tej wiosce zatrzymuje siê trochê „wypalony” re¿yser teatralny – Igor, spotyka Soniê, star± kobietê i ol¶nienie - ju¿ widzi now± sztukê teatraln± o ¿yciu tej kobiety.
S³ucha opowie¶ci o jej ¿yciu, któr± ona zaczyna s³owami” dawno, dawno, temu”.
Jej historia, to ciê¿kie ¿ycie dziewczyny seksualnie wykorzystywanej przez ojca, który wini³ j± za ¶mieræ matki,( umar³a przy jej porodzie) i jak mówi³ „zabi³a¶ moj± ¿onkê, teraz odpokutuj”, mi³o¶æ zakazana i niepojêta do niemieckiego ¿o³nierza w czarnym mundurze,
nienawi¶æ otoczenia, która doprowadzi³a do okrutnego gwa³tu ze strony s±siada.
Ksi±¿ka jest trudna w odbiorze, chwilami szokuj±ca, ale nie mo¿na przej¶æ obok niej obojêtnie.
Irena Wojciechowska
Dyskusyjny Klub Ksi±¿ki przy BPGiM w Strzy¿owie

Piotr Czerwiñski - ,,Zespó³ ojca’’ - 13 czerwca 2017
,,Zespó³ ojca‘’ Piotra Czerwiñskiego to niezwyk³a historia o relacjach ojca ze swoim sze¶cioletnim synem i jego dramat, którym jest rozpad rodziny, w wyniku czego traci dziecko.
Na pozór szczê¶liwa rodzina polsko-francuska na zielonej wyspie. On Polak, ona Francuzka. On zakochany bez pamiêci, tak naprawdê nie zna swojej ¿ony. Ona piêkna, ale zdystansowana, wrêcz obojêtna wobec mê¿a i syna. Pewnego dnia odchodzi i zabiera ze sob± synka.
I tak kobieta któr± wielbi³, z dnia na dzieñ staje siê jego najwiêkszym wrogiem w walce o najcenniejszy skarb jaki posiada – w³asne dziecko.
Konrad prze¿ywa dramat. Za wszelk± cenê usi³uje siê chocia¿ skontaktowaæ z synem, bo zdaje sobie sprawê, ¿e ju¿ nie bêdzie uczestniczy³ w jego wychowaniu.
Irlandzkie prawo na to nie zezwala, a matka dziecka mo¿e wyjechaæ z nim gdzie tylko zechce bez obowi±zku powiadamiania ojca dziecka.
¯ycie Konrada rozpada siê, nie potrafi normalnie egzystowaæ, je¶æ, spaæ ,,tuli tylko gin±ce wspomnienia o Filutku” i o Belli. Bo on nadal j± kocha, nie potrafi o niej ¼le mówiæ ani nawet my¶leæ.
A synek go przywo³uje we ¶nie i na jawie - ,,w miejscu w którym zawsze siedzia³ Filutek, spoczywa wielki ogrom bólu. Nie przemija i nie chce mnie dobiæ, i trwa ostentacyjnie. Nie wiem ile go jeszcze zniosê. Przyzwyczai³em siê ju¿ do niego, wiem ¿e bêdzie trwa³ wiecznie. I wiem ¿e nie ma ju¿ ani ziemi ani s³oñca, ani uczuæ, ani nadziei, ani wiary. Wszystko to zape³ni³a pustka.” Te s³owa to przejmuj±cy obraz cierpieñ ojca, któremu odebrano dziecko bêd±ce sensem jego ¿ycia.
Ale ,,Zespó³ ojca” to nie tylko studium ojcowskiej mi³o¶ci i cierpienia po utracie dziecka.
Ksi±¿ka równie¿ ¶wietnie oddaje losy emigranckiej codzienno¶ci na zielonej wyspie. ¯ycie nie tylko Polaków, ale zglobalizowanej czê¶ci spo³eczeñstwa Irlandii, ich nadziei, rozczarowañ oraz ciê¿kiej walki o przetrwanie i realizacjê marzeñ.
Maria Rosó³
Dyskusyjny Klub Ksi±¿ki przy BPGiM w Strzy¿owie

Spotkanie autorskie z Agnieszk± Lingas-£oniewsk± - maj 2017
Dziewiêtnastego maja 2017 roku mieli¶my niezaprzeczaln± przyjemno¶æ spotkaæ siê z pisark± Agnieszk± Lingas–£oniewsk± w Bibliotece Publicznej Gminy i Miasta w Strzy¿owie zorganizowanego w ramach programu dotacyjnego Instytutu Ksi±¿ki – Dyskusyjne Kluby Ksi±¿ki.
Dyrektor Biblioteki Marta Utnicka przywita³a go¶cia i zebranych, a moderator DKK Marzena Midura przybli¿y³a krótko osobê pisarki – urodzona w Wa³brzychu, obecnie mieszka we Wroc³awiu. Jest autork± powie¶ci z elementami kryminalno-sensacyjnymi, a tak¿e romantycznymi. Akcja jej ksi±¿ek zawsze dotyczy Dolnego ¦l±ska – jest laureatk± konkursu na opowiadanie kryminalne z Dolnym ¦l±skiem w tle. W 2012 roku zosta³a uhonorowana ¿elaznym glejtem Ambasadora Krakowskich Targów Ksi±¿ki. Kocha zwierzêta – ma trzy koty i psa.
Agnieszka Lingas-£oniewska mówi±c o sobie stwierdzi³a, ¿e jej wielka pasja czytania ksi±¿ek powsta³a ju¿ w dzieciñstwie, bowiem ca³a jej rodzina by³a „rozczytana”. Od najm³odszych lat cechowa³a j± wielka wyobra¼nia, czego dowodem by³a pierwsza ksi±¿ka napisana ju¿ w czwartej klasie szko³y podstawowej. T± swoj± wyobra¼ni± dzieli³a siê z innymi, co czasem powodowa³o ¶mieszne sytuacje, bowiem niektórzy ludzie brali to za prawdê. Lubi rozmawiaæ z lud¼mi i czêsto zdarza siê, ¿e z w±tków tych rozmów powstaje temat nowej ksi±¿ki.
Pisze równie¿ wiersze, a muzyka jest dla niej wielk± inspiracj±.
Jak bardzo jest kontaktowa ¶wiadczy³a dyskusja z uczestnikami spotkania, cz³onkami Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki na temat przeczytanych ksi±¿ek i nie tylko.
Uwa¿am, ¿e spotkanie z autorem ksi±¿ek jest wspania³ym wydarzeniem dla czytelnika, bowiem ksi±¿ka i autor stanowi± nierozerwaln± ca³o¶æ i pozwalaj± lepiej zrozumieæ zamierzenia autora. T± drog± chcia³abym podziêkowaæ Agnieszce Lingas–£oniewskiej za mo¿liwo¶æ bezpo¶redniego kontaktu z czytelnikami.
Irena Wojciechowska
Dyskusyjny Klub Ksi±¿ki przy BPGiM w Strzy¿owie
Fotorelacja

Anna Lindsey - ,,Dziewczyna w ciemno¶ci’’ - maj 2017
Cywilizacja ¶wiata Zachodu, osi±gn±wszy zauwa¿alny poziom dobrobytu, poczucie narastaj±cego komfortu i przyzwyczajaj±c siê do coraz to rozleglejszych mo¿liwych aktywno¶ci, wci±¿ ma zasadniczy problem z mentaln± zgod± na u³omno¶æ zdrowia. Wiêkszo¶æ z nas nie ma zbytnio ochoty poddaæ siê refleksji po¶wiêconej mo¿liwo¶ciom codziennego funkcjonowania jednostek, którym tzw. los nie da³ perfekcyjnego zdrowia, a có¿ dopiero mówiæ o istotniejszych dysfunkcjach. W polu widzenia wiêkszo¶ci z nas maj± dominowaæ piêkne obrazki doskona³ego zdrowia, urody, materialnej, zawodowej i ¿yciowej pomy¶lno¶ci. Zdumiewa jak czêsto nie doceniamy tego, co jest nam dane "tu i teraz". Nie dbamy o zdrowie s±dz±c, ¿e organizm zniesie wszystkie nasze zaniedbania, zaniechania, nasz± bierno¶æ w tym zakresie. Zatrwa¿aj±co ³atwo hierarchia wyznawanych warto¶ci ulega takiemu pomieszaniu, i¿ odwracamy siê od potrzeb bli¼nich, a nas samych zawsze zaskakuje drastyczna zmiana w maszynerii cia³a. ¦wietn± ilustracj± tego jest niechêæ do zapoznawania siê z cudzymi cierpieniami, potrzebami, niemo¿no¶ciami, jednostkowymi dramatami. I rzeczywi¶cie bardzo trudnym zadaniem jest takie opisanie historii rzadkiej, drastycznej w przebiegu choroby, aby czytelnik zechcia³ wytrwaæ do ostatniej strony relacji i jeszcze do¶wiadczy³ czego¶, co go zbuduje, zainspiruje, skieruje na nowe ¿yciowe tory.
Anna Lindsey jest pseudonimem Brytyjki, której taka sztuka siê uda³a. Jej ksi±¿ka "Dziewczyna w ciemno¶ci" zas³uguje na najwy¿sze uznanie i podziw. Autorka znalaz³a swój patent na m±dre, inteligentne opowiedzenie o wszystkich g³ównych problemach z jakimi zetknê³o j± ¿ycie w ¶wiecie bardzo rzadkiej, nieuleczalnej, ciê¿kiej w przebiegu choroby. By³ czas, gdy ¿ycie Anny by³o takie, jakie "byæ powinno".
Pracowa³a, czu³a siê spe³niona, mia³a plany i marzenia. Przyszed³ jednak moment, od którego, bez ¿adnego ostrze¿enia, co¶ zaczê³o siê zmieniaæ. Narasta³a dolegliwo¶æ, która z czasem okaza³a siê czym¶, co przera¿a bezlitosn± moc± pozbawiania cienia nadziei na tzw. "normalno¶æ". Anna sta³a siê ow± tytu³ow± "Dziewczyn± w ciemno¶ci". Odt±d jej skóra musia³a byæ starannie chroniona przed najmniejsz± nawet porcj± ¶wiat³a. ¦wiat³o bowiem wywo³ywa³o ogromn±, niezno¶n± dla ludzkiej wytrzyma³o¶ci bolesno¶æ skóry i ca³ego cia³a. Anna zmuszona zosta³a do porzucenia ca³ego dotychczasowego ¿ycia i zamieszka³a w domu Pete'a, kochaj±cego j± mê¿czyzny.
Kilka lat pó¼niej, maj±c ju¿ ogromn± wiedzê, do¶wiadczenie ¿ycia w nowych nieprawdopodobnych warunkach, zaoferowa³a czytelniczej publiczno¶ci swoj± literack± relacjê. Ksi±¿ka, podzielona na dwie czê¶ci i blisko 90 rozdzia³ów, zdaje nam sprawozdanie o tym, czego zaznaje cz³owiek uwiêziony w ca³kowitych ciemno¶ciach. Czym mo¿na siê wówczas zajmowaæ? Co w ogóle jest mo¿liwe? Czego trzeba siê nauczyæ? Co jest niezbêdne dla zachowania mo¿liwie najlepszego w tych warunkach zdrowia i samopoczucia? Jakie s± problemy du¿e i ma³e? Jaka pomoc jest niezbêdna i dostêpna w dzisiejszych realiach? Czego do¶wiadcza umys³ i cia³o? Jakie pojawiaj± siê wra¿enia i przemy¶lenia? Jak urozmaiciæ, ubarwiæ, wzbogaciæ ¶wiat doznañ? Jak uj±æ w s³owa bezmiar niemo¿no¶ci, ograniczeñ, poczucia bezsilno¶ci?
Nadzieja i wiara w realn± poprawê poddawane s± bezustannej wirówce na karuzeli faktów i nastrojów. Na czym oprzeæ nadziejê? Choroba ma wci±¿ swe nawroty i remisje. Autorka wybra³a tylko najbardziej znacz±ce, pamiêtne epizody ilustruj±ce jej bezustann± wspinaczkê ku ¶wiat³u. W chwilach poprawy, nigdy w pe³nym ¶wietle dnia, zawsze w mniej lub bardziej nasilonym pó³mroku, starannie sprawdzaj±c ilo¶æ ¶wiat³a i ¶wiat³oszczelno¶æ ubioru, stosuj±c inne, dodatkowe dzia³ania zabezpieczaj±ce, udawa³o siê jej zobaczyæ wnêtrze mieszkania, zobaczyæ fotografie wykonane przez Pete'a, obejrzeæ fragmenty programów TV, nasyciæ siê widokiem otoczenia domu, ulic, ogrodu, rozleglejszych przestrzeni, kontemplowaæ zjawiska przyrody.
Bezustanna ciemno¶æ mocno zmienia przep³ywy energii i sk³ania do wejrzenia w g³±b siebie. W tym ¶wiecie mocniej prze¿ywa siê sny, nastroje, wspomnienia. Drobiazgi urastaj± do rangi niebywa³ych wydarzeñ. S³uchane intensywnie ksi±¿ki i audycje radiowe stymuluj± i wype³niaj± przestrzeñ intelektu i emocji. Bardziej usilnie poszukuje siê informacji, wiedzy, pomocy i mo¿liwo¶ci dzia³ania, tak¿e w Internecie. Telefoniczne rozmowy z osobami, które sprawdzi³y siê jako przyjaciele na trudny czas, wnosi³y w ¶wiat Anny tak niezbêdny ³adunek energii, poczucia sensu i warto¶ci dni codziennych. Przytoczmy s³owa Anny: "W ciemno¶ciach cz³owiek dysponuje tylko g³osem, rozumem i pamiêci±, a tak¿e okiem umys³u, które jest bystre lub zamglone, zale¿nie od samopoczucia danego dnia. Gry, w które mo¿na graæ w ciemno¶ci, opieraj± siê na s³owach. A s³owa to ma³e iskierki w czerni, poniewa¿ powoduj± rozb³yski w ¶wiadomo¶ci. (...) Ka¿de s³owo to malutki bodziec, intelektualne uk³ucie, impuls elektryczny, który podtrzymuje cz³owieka przy ¿yciu." W innym miejscu Anna pisze: "Moje cia³o nauczy³o siê siedzieæ w bezruchu w pokoju. Przywyk³o, by nie krzyczeæ, nie ³kaæ, nie szamotaæ siê. Lecz mój duch wiruje jak wiatr, wzrasta jak deszczowa fala. Dziko¶æ natury rozbudza dziko¶æ serca." Kiedy Anna pisze o muzyce w jej ¿yciu, doznajemy szoku dowiaduj±c siê, jak destrukcyjnie na pewnym etapie wp³ywa³a ona na jej emocje. Dopiero pó¼niej nast±pi³a pozytywna zmiana i powrót do czynnego uprawiania i odbioru piêkna ¶wiata muzyki.
Ca³o¶æ przemy¶leñ Anny imponuje wszechstronn±, wielowymiarow± struktur±, bogat± wyobra¼ni±, wielo¶ci± eksperymentów my¶lowych, efektownym obrazowaniem wysi³ku kalkulowania ryzyka wszelkich dzia³añ (¶wietne analogie do poczynañ komandosów). Autorka przytacza liczne przyk³ady zaskakuj±cych nieraz refleksji i skojarzeñ: fizyka, astronomia, seks, fotografia, postawy ludzkie wobec natury ¿ycia i chorób, rozwa¿ania o ¶mierci i samobójstwie, rozwa¿ania o podobieñstwach i ró¿nicach w losach osób do¶wiadczonych ekstremalnym ograniczeniem mo¿liwo¶ci egzystowania. Autorka konstatuje: "To, ¿e ¿yjemy na krawêdzi czasu i nie wiemy, co siê przed nami kryje, jest wielkim szczê¶ciem. To nas chroni przed dezintegracj± i rozpacz±."
W swej analizie sytuacji diagnozuje równie¿ wa¿ny problem niedoboru nowych, codziennych do¶wiadczeñ karmi±cych umys³. Rodzi siê zjawisko wyczerpywania zasobów w³asnych. Pytanie: "Czy mój trze¼wy os±d zast±pi pl±tanina my¶li, b³yskotliwy humor stêpieje, szybko¶æ kojarzenia zamieni siê w powolne meandrowanie idei, a¿ wreszcie wszystko to rozpu¶ci siê i zamieni w papkê?"
Dyskomfort dni codziennych pog³êbiany jest niedoskona³o¶ciami systemu opieki medycznej. Konieczne okazuj± siê uporczywe batalie prawnicze z instytucjami maj±cymi wp³yw na rodzaje systemów o¶wietleniowych w rejonie zamieszkania. Wobec nieznanych ludziom zdrowym problemów, zamiar zawarcia zwi±zku ma³¿eñskiego przez Annê i Pete'a powiód³ siê dopiero za drugim podej¶ciem.
Nauka i medycyna XXI wieku s± wci±¿ bezradne wobec strasznej choroby, jak± jest porfiria. Historie ludzi, którzy chorowali na tê chorobê w czasach minionych, ich nocny tryb ¿ycia, zmiany w wygl±dzie cia³a (m.in. blado¶æ skóry, czerwony kolor zêbów, zanik dzi±se³ i wiele innych cech), wobec niewiedzy i niezrozumienia otoczenia, sta³y siê ¼ród³em legend o wampirach. St±d inn± nazw± porfirii jest wampiryzm.
Ogromn± warto¶ci± tej ksi±¿ki jest mo¿liwo¶æ dostrze¿enia, u¶wiadomienia sobie przez czytelnika pewnych ogólniejszych zjawisk. Wiele jest mo¿liwych kombinacji problemów, ograniczeñ i niemo¿no¶ci, ale zawsze do pomy¶lnej walki o przetrwanie ka¿dego dnia niezbêdna jest nadzieja i sta³e wsparcie kogo¶ bliskiego. Do rangi nies³ychanej warto¶ci urastaj± zwyczajne, drobne gesty dobrej woli, najskromniejsza pomoc, ¿yczliwo¶æ, przychylno¶æ i u¶miech.
Anna Lindsey m±drze i piêknie opowiada nam o sprawach niezmiernie trudnych, prawdziwych do bólu i ostatecznych w swej istocie. W tej historii nie ma zakoñczenia, jakiego oczekujemy. Stajemy siê "tylko" m±drzejsi o kilka trudnych prawd. Zacytujmy podsumowanie samej autorki:
"Najszlachetniejsza prawda brzmi: Istnieje cierpienie. Przez wieki dziwacznie j± deformowano, pytaj±c na przyk³ad: „Dlaczego ja?”. To pytanie idioty. Rozs±dny cz³owiek pyta co najwy¿ej: „A dlaczego nie?”. Wielkie nurty ludzkiej kultury – literatura, religia i filozofia – zawieraj± lepsze wskazówki, jak godnie ¿yæ z cierpieniem, ni¿ wspó³czesne pseudopsychologie. Nie sposób przewidzieæ, jak otaczaj±cy ciê ludzie post±pi±, gdy zapadniesz na przewlek³± chorobê, dopóki siê to nie stanie. Przyjaciele, o których s±dzi³e¶, ¿e s± niezawodni, bêd± siê od ciebie odwracaæ, zak³opotani i zniesmaczeni. Inni natomiast, niekiedy zupe³nie nieoczekiwane osoby, bêd± uparcie podtrzymywaæ ciê na duchu i towarzyszyæ ci wspaniale przez wiele lat. Rado¶æ jest ukryta w ka¿dej codziennej czynno¶ci, trzeba j± tylko odnale¼æ. Mi³o¶æ nie ma nic wspólnego z rozumem. A s³owa – s³owa s± cudowne."
Jakub Le¶niak
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Agnieszka Lingas-£oniewska - ,,Skazani na ból’’, ,,Szósty’’ - maj 2017
Cz³onkowie DKK przy BPGiM w Strzy¿owie czytali ksi±¿kê pt. ,,Skazani na ból’’ ze wzglêdu na ciekaw± tematykê ze wskazaniem na trudne i traumatyczne do¶wiadczenia g³ównych bohaterów.
Autorka powie¶ci, Agnieszka Lingas–£oniewska, mieszka we Wroc³awiu. Tworzy prozê dla kobiet. Jest laureatk± konkursu na opowiadania kryminalne z Dolnym ¦l±skiem w tle. W 2012 roku zosta³a uhonorowana za twórczo¶æ ¿elaznym glejtem Ambasadora Krakowskich Targów Ksi±¿ki. Prowadzi portal Czytajmy Polskich Autorów, który ceniony jest przez czytelników jako warto¶ciowe ¼ród³o interesuj±cych pozycji do przeczytania.
W ksi±¿ce ,,Skazani na ból’’ autorka mówi otwarcie o trudnej mi³o¶ci i wyrzeczeniu. Wroc³aw piêkne miasto, w którym ¿yj± tak dwie ró¿ne od siebie postaci . Amelia – m³oda, delikatna i skromna dziewczyna skrywaj±ca rodzinn± tajemnicê ¿yj±c pod dyktando rodziców, którzy wcze¶niej bêd±c do¶wiadczeni utrat± jedynego syna, za wszelk± cenê pragn± ustrzec córkê przed z³em tego ¶wiata. Pasj± Amelii jest nauka gry na gitarze. Pewnego dnia, gdy po zajêciach wychodzi z mieszkania ucznia zostaje napadniêta przez kilku ch³opaków, którzy wlok± j± w ciemn± bramê. Wtedy pojawia siê Aleks. Ratujê przera¿on± dziewczynê i otacza wszelk± opiek±. Jest te¿ zielony b³ysk oczu, niespodziewana mi³o¶æ, a zaraz potem niepewno¶æ tak, jakby w ¶wiecie zapanowa³a ciemno¶æ. Wybawca jest skinem, z g³êbi serca wierzy w nacjonalistyczn± ideologiê, lecz nie jest z³y, co udowodni³ ratuj±c ofiarê z r±k oprawców. Jest trochê zagubiony w relacjach z matk±, która przypiera go do ¶cian i ¿±da odpowiedzi na niewygodne dla niego pytania. Autorka skonstruowa³a swoj± ksi±¿kê z wielk± precyzj±, postaci, w±tki ,niespodziewane wydarzenia bêd± siê coraz bardziej rozwijaæ w trakcie czytania tej powie¶ci o uprzedzeniach, pogl±dach, niemo¿no¶ci akceptacji i zrozumienia ideologii najbli¿szej osoby. Ca³a ta historia okazuje siê mieæ pocz±tek i fina³, trudn± mi³o¶æ i ból, ciekawe opisy, fragmenty dialogów, a m±dre my¶li zawarte w lekturze pomog± podj±æ decyzjê nad jej wyborem.
,,Szósty’’ to kolejna pozycja Agnieszki Lingas-£oniewskiej. ”W szóstym dniu Bóg stworzy³ cz³owieka - MʯCZYZNÊ I KOBIETÊ. W szóstym dniu… odbiorê ci ¿ycie, bo ja jestem twoim Bogiem’’. Stoj±cy na czele ¦l±skiej Grupy ¦ledczej inspektor Marcin Langer w jednej chwili popada w zw±tpienie. Otrzymany list jest ogromnym wyzwaniem. W ¶lad jawi± siê nowe ofiary, co zmusza do dyscypliny my¶lenia i dzia³ania. W rozwik³aniu ¶ledztwa pomaga mu Alicja Szymczak, która stara siê sporz±dziæ portret psychologiczny mordercy. Nie jest to ³atwa ksi±¿ka o mi³o¶ci. Jest to krymina³ wysokich lotów o ¶mierci, o morderstwach na pod³o¿u zemsty i o zranionym sercu, które na koñcu wyzwala gor±ce uczucie. Ta ¶wietnie napisana historia posiada znakomite dialogi, fabu³ê oraz zmienn± akcjê, która trzyma w napiêciu a¿ do ostatniej kartki . Polecam.
Czes³awa Szlachta Pytko
Dyskusyjny Klub Ksi±¿ki przy BPGiM w Strzy¿owie

Zygmunt Mi³oszewski - ,,BEZCENNY''’ 19 kwiecieñ 2017
Zygmunt Mi³oszewski, urodzony w Warszawie, powie¶ciopisarz, publicysta, wspó³autor scenariuszy filmowych i telewizyjnych. Jest laureatem „PASZPORTU POLITYKI” (2014 r). Jego powie¶ci sensacyjne i kryminalne ciesz± siê wielkim powodzeniem.
Cz³onkowie naszego Klubu mieli okazjê spotkaæ siê ju¿ z prokuratorem Teodorem Szackim, bohaterem trylogii kryminalnej „Ziarno prawdy”.
Moje pierwsze spotkanie z ksi±¿k± Z. Mi³oszewskiego to „Domofon” – horror rozgrywaj±cy siê w bloku z wielkiej p³yty. Wra¿enie niesamowite.
Na ostatnim spotkaniu w Klubie - omawiali¶my kolejn± jego ksi±¿kê „Bezcenny”.
Jest to opowie¶æ sensacyjno – przygodowa dotycz±ca odzyskiwania zaginionych dzie³ sztuki.
Szczególn± rolê odgrywa tu „Portret M³odzieñca” Raffaela, który skrywa tajemnicê mog±c± wywróciæ do góry nogami najnowsz± historiê ¶wiata, dlatego znacz±ce pañstwa zrobi± wszystko, aby nie ujrza³a ona ¶wiat³a dziennego.
Podejrzenie, i¿ ów portret znajdowa³ siê w z zbiorach polskich, i zosta³ zrabowany przez gubernatora Hansa Franka w czasie II wojny ¶wiatowej, spowodowa³o, i¿ rz±d Polski postanowi³ za wszelk± cenê go odzyskaæ.
W tym celu tworzy grupê ludzi, których celem jest odzyskanie tego obrazu. Szefow± tej grupy zostaje urzêdniczka Ministerstwa Spraw Zagranicznych, Zofia Lorentz, odpowiedzialna za odzyskiwanie zaginionych zbiorów. Pozostali cz³onkowie to Karol Boznañski – cyniczny marszand, Anatol Gmitruk – emerytowany oficer S³u¿b Specjalnych i Lisa Tolgfors – legendarna z³odziejka, szczególnie dzie³ sztuki, specjalnie do tej akcji wyci±gniêta z wiêzienia.
„Portret M³odzieñca” namierzono w Stanach Zjednoczonych i tam w³a¶nie udaje siê powo³ana grupa, zachowuj±c najwiêksze ¶rodki ostro¿no¶ci.
I od tej pory zaczyna siê niesamowita akcja, pe³na intryg, bezwzglêdnego dzia³ania pracowników s³u¿b specjalnych a nawet okrutnej ¶mierci. Akcja przenosi siê na tereny innych pañstw – Szwecji, Ukrainy, Chorwacji. Trwa wy¶cig, kto pierwszy zdobêdzie tê tajemnicê, której, jak stwierdzi³ jeden z przeciwników naszej grupy – nie mog± zdobyæ ani Polacy, ani Rosjanie ani Azjaci.
Akcja zaczyna i koñczy siê w Polsce – „Portret M³odzieñca” zosta³ znaleziony…ale jak siê to skoñczy³o? Tym, którzy lubi± prze¿ywaæ dreszcze emocji podczas czytania – polecam „Bezcennego”.
„Bezcennego” przet³umaczono na kilkana¶cie jêzyków. W ramach festiwalu „Literacki Sopot” uzyska³ „Tytu³ Najgorêtszej Ksi±¿ki Lata 2013”.
My¶lê, ¿e „Bezcenny” to wspania³y scenariusz do nastêpnego filmu sensacyjnego. Jak wiemy film „Uwik³anie” w re¿yserii Jacka Bromskiego i „Ziarno prawdy” w re¿yserii Borysa Lankosza tak¿e powsta³y na podstawie ksi±¿ek Z. Mi³oszewskiego.
Irena Wojciechowska Dyskusyjny Klub Ksi±¿ki przy BPGiM w Strzy¿owie

GUILLAUME MUSSO - ,,TELEFON OD ANIO£A''’ 19 kwiecieñ 2017

Autor jest mistrzem w kreowaniu niezwykle ciekawych i nieprzewidywalnych fabu³, ci±g³ego zaskakiwania czytelnika. Jego ksi±¿ki czyta siê jednym tchem - odkrywaj±c zawi³e intrygi i zagadki bohaterów.
Jeste¶my na lotnisku w Nowym Jorku, gdzie dwójka ca³kiem sobie obcych ludzi w po¶piechu wpada na siebie. W¶ród szybkiej i z³o¶liwej wymiany zdañ - "Idiotka" i "Kretyn" oraz po¶piesznie zbieranych rzeczy, dochodzi do przypadkowej zamiany telefonów komórkowych. Jonathan w San Francisco, a Madeline w Pary¿u odkrywaj± ¿e, posiadaj± nie swoje telefony a, dzieli ich odleg³o¶æ kilku tysiêcy kilometrów i dwa ró¿ne kontynenty. Kontaktuj± siê ze sob± i obiecuj± ¿e wy¶l± z powrotem ich w³asno¶æ. Nie mog±c pohamowaæ ciekawo¶ci, wzajemnie przegl±daj± zawarto¶æ nie swoich telefonów. Odkryte wiadomo¶ci, tajemnice i skrywane sekrety powoduj± coraz wiêksze zainteresowanie sob± i kontynuowanie znajomo¶ci...
Do czego mo¿e doprowadziæ ingerowanie w cudz± prywatno¶æ? Przeczytajcie sami!!!
Pocz±tek ksi±¿ki jak z romansu, ale rozwój wypadków sprawia ¿e, historia zamienia siê w krymina³ i to do koñca trzymaj±cy w napiêciu. Dla mnie p³ynie z tej ksi±¿ki przes³anie, ¿e w ¿yciu nic nie dzieje siê bez przyczyny...
Gor±co polecam do przeczytania.
Wanda Przyby³owicz Dyskusyjny Klub Ksi±¿ki przy BPGiM w Strzy¿owie

Nicholas Sparks - ,,Jesienna mi³o¶æ’’ 22 marzec 2017

Autorem powie¶ci ,,Jesienna mi³o¶æ’’ jest Nicholas Sparks, autor wielu bestsellerów w wiêkszo¶ci zekranizowanych m.in. ,,List w butelce’’, ,,Prawdziwy cud’’, ,,Bezpieczna przystañ’’.
Bohater opowie¶ci i jednocze¶nie narrator, to 57 letni mê¿czyzna Landon Carter, który opisuje niezwyk³± historiê mi³o¶ci, jaka mu siê przydarzy³a w wieku m³odzieñczym. M³odzieniec jak to zwykle bywa niechêtnym wzrokiem spogl±da³ na nieatrakcyjne u³o¿one kole¿anki, a¿ do czasu. Zanim zrodzi siê uczucie – mi³o¶æ – jest wiele nieprzyjemnych dla niego sytuacji i doznañ, od strony kolegów, nawet rodziny. Akcja opowie¶ci dzieje siê w Beaufort w Karolinie Po³udniowej USA. Landon to uczeñ ostatniej klasy szko³y ¶redniej, wywodz±cy siê z bogatej rodziny. Sparks doskonale zna psychikê wchodz±cego w dojrza³o¶æ mê¿czyzny, umiejêtnie i prawdziwie ukazuje co i kto jest wa¿ny dla 17-latka. W powie¶ci ,,Jesienna mi³o¶æ’’ dowiadujemy siê jaki wp³yw ma mi³o¶æ na nas, co jeste¶my gotowi zrobiæ dla osoby, któr± kochamy i dla jej dobra, o uczuciach, wra¿liwo¶ci i emocjach, o warto¶ciach, które licz± siê w ¿yciu, co jest wa¿ne i czym powinni¶my siê kierowaæ w podejmowaniu wyborów. ¦wiadczy o tym charakter cz³owieka.
Nicholas Sparks opowiada o piêknej mi³o¶ci m³odych ludzi, która zdaje egzamin nawet w obliczu ¶mierci. To co przytrafi³o siê Landonowi i Jamie, mo¿e spotkaæ ka¿dego z nas, ka¿dy mo¿e nieszczê¶liwie siê zakochaæ albo straciæ najukochañsz± osobê w najmniej oczekiwanym momencie.
,,Mi³o¶æ jest jak kwiat na polu, gdy dmuchnie wiatr ju¿ jej nie ma”.
,,Mi³o¶æ jest cierpliwa, ³askawa, nie pamiêta z³ego, wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pok³ada nadziejê, wszystko przetrzyma, nie unosi siê gniewem.
Mi³o¶æ nigdy nie ustaje”.
Polecam wszystkim piêkn± opowie¶æ o mi³o¶ci Nicholasa Sparksa.
Krystyna Zaj±c Dyskusyjny Klub Ksi±¿ki przy BPGiM w Strzy¿owie

Swiet³ana Aleksijewicz – ,,Czasy secondhand”. Koniec czerwonego cz³owieka. 22 marzec 2017

Swiet³ana Aleksijewicz – bia³oruska pisarka i dziennikarka o miêdzynarodowej s³awie, autorka wielu ksi±¿ek i laureatka miêdzynarodowych nagród.
W naszym klubie omawiali¶my jedn± z jej pozycji ,,Czasy secondhand”. To ksi±¿ka – reporta¿ o kilku epokach rosyjskiego imperium. W³a¶ciwie wspomnienia ludzi którzy jeszcze ¿yj± i pamiêtaj± tamte czasy.
Rosjanie! Któ¿ ich zrozumie. To ludzie wojny, albo siê do niej szykuj±, albo bior± w niej udzia³. Opêtani mi³o¶ci± do matuszki Rosji, oddaj± dla niej ¿ycie w szaleñstwie bezrozumnych idei i po¶wiêcenia. Ojczyzna jest dla nich ca³ym ¶wiatem, zastêpuje im wszystko. Nie potrafi± opu¶ciæ wielkiej historii, po¿egnaæ siê z ni±, byæ szczê¶liwymi w zwyk³y, ludzki sposób. Oni dalej chc± dla niej umieraæ i pisaæ o tym poezje.
Po wojnie nie umieli, ani nie chcieli siê odnale¼æ w nowej rzeczywisto¶ci. Dzisiaj ludzie chc± ¿yæ zwyczajnie, bez wielkich idei, a Rosjanie tego nie potrafi±. Jak ¿yæ bez tego ca³ego patosu, wielkiej literatury, po¶wiêcenia? Przecie¿ czê¶æ z nich doskonale pamiêta czasy komunizmu i walkê o utrzymanie niewolniczego systemu.
Rosjanie to naród zniewolony. Nie rozumiej± demokracji, nie potrafi± jej wypracowaæ, oni siê jej wrêcz boj±. My¶lê ¿e ci±gle potrzebuj± silnej rêki cara lub Stalina, który trzyma³by ich w wojskowej dyscyplinie. Teraz maj± Putina i on spe³nia tê rolê. Po upadku komunizmu mia³a siê otworzyæ nowa przysz³o¶æ. Kapitalizm przyniós³ jednak jeszcze wiêksz± nierówno¶æ, ubóstwo, bezczelne bogacenie siê nowopowsta³ych elit. Wiêc m³odzi Rosjanie marz± o kolejnej w³asnej rewolucji ze sztandarami Lenina. Stalina uwa¿aj± za najwiêkszego polityka Rosji. Znowu w modê wchodzi wszystko co radzieckie, radzieckie kawiarnie, radziecka wódka, radzieckie audycje w telewizji, przywrócono nawet hymn radziecki. Historia zatacza ko³o. I któ¿ w tym wszystkim zrozumie Rosjan? Chyba tylko ,,cz³owiek radziecki zrozumie cz³owieka radzieckiego”.
Maria Rosó³ Dyskusyjny Klub Ksi±¿ki przy BPGiM w Strzy¿owie

"Dziewczyna z poci±gu’’ – Paula Hawkins 15 luty 2017

1 lutego 2015 r. ukaza³ siê debiutancki thriller Pauli Hawkins; dziennikarki urodzonej i wychowanej w Zimbabwe, a mieszkaj±cej obecnie w stolicy Wielkiej Brytanii; Londynie.
Do marca 2015 r. thriller ,,Dziewczyna z poci±gu” zosta³ sprzedany w ilo¶ci 2 mln egzemplarzy w Stanach Zjednoczonych i 1 mln na Wyspach. Prawa do t³umaczenia zakupi³o ok. 50 krajów, a wytwórnia filmowa Dream Works podjê³a decyzjê o przeniesieniu na ekran opisanej przez Paulê Hawkins historii…
Oto podmiejski poci±g przemierza trasê do Londynu. Odje¿d¿a o godz. 8.04. W¶ród pasa¿erów znajduje siê g³ówna bohaterka ksi±¿ki : Rachel; nieatrakcyjna, grubawa, bezrobotna, a w drodze powrotnej bardzo czêsto pijana. Dziewczyna codziennie przygl±da siê ¿yciu mieszkañców stoj±cych wzd³u¿ torów kolejowych domów. W jednym z nich mieszka by³y m±¿ Rachel ze swoj± now± ¿on± i ma³± córeczk±. Kobieta jednak skupia uwagê wokó³ ¿ycia innej m³odej pary: Jess (Megan) i Jasona. Niespodziewanie dla Rachel; Jess pewnego dnia ca³uje siê z innym mê¿czyzn±, a po kilku dniach w prasie ukazuje siê informacja o jej zaginiêciu.
Paula Hawkins po mistrzowsku konstruuje ¶wiat przedstawiony utworu, a zw³aszcza wyraziste postaci. Rachel, Megan i Anna ¿yj± w ca³kowicie odmiennych ¶wiatach i maj± diametralnie odmienne charaktery i typy osobowo¶ci. Czytelnik poznaje mnóstwo opowie¶ci o motywach, traumach, przemocy wzmacnianych stale narastaj±c± atmosfer± zagro¿enia. Nie wiadomo czy Rachel to ofiara czy byæ mo¿e agresor. W toku akcji negatywnie postrzegani bohaterowie zyskuj± dodatnie cechy. Nie ma tu spektakularnych zwrotów akcji; ca³o¶æ jest wywa¿ona i ,,równa’’ niczym stukot kó³ poci±gu.
Owa trzymaj±ca czytelnika w napiêciu akcja rozpoczyna siê w pi±tek; 5 lipca 2013 r.
Magia powie¶ci Pauli Hawkins tkwi w tym, i¿ podejrzenie kim jest zagadkowy i tajemniczy porywacz przechodzi od jednego do drugiego bohatera, a czytelnikowi trudno odkryæ jego to¿samo¶æ.
W 2016 r. Tate Taylor przenios³a na ekran opowie¶æ wg scenariusza Erina Cressida Wilsona. W postaæ Rachel wcieli³a siê Enily Blunt.
Serdecznie polecam Czytelnikom thriller psychologiczny ,,Dziewczyna z poci±gu” jak równie¿ film Tate Taylora.
Zofia Godek £opatkowa Dyskusyjny Klub Ksi±¿ki przy BPGiM w Strzy¿owie

„AFGAÑSKA PER£A” - autorstwa amerykanki Nadii Hashimi posiadaj±cej afgañskie korzenie. 11 styczeñ 2017

Jak wiêkszo¶æ ksi±¿ek po¶wiêconych sytuacji kobiet w krajach muzu³mañskich, tak i ta przemawia do wyobra¼ni, przera¿a i mocno porusza. Ksi±¿ka, w europejskim czytelniku budzi zrozumia³y bunt i poczucie niesprawiedliwo¶ci wobec muzu³mañskich tradycji, które s± dla nas niepojête, nieludzkie i nie akceptowalne. Czas akcji powie¶ci obejmuje XIX wiek i siêga po czasy wspó³czesne - ¿ycie afgañskich kobiet - przera¿aj±ce okrucieñstwem, pozbawieniem wszelkich praw, przebiegaj±ce od stuleci zgodnie z tradycj± przedmiotowego traktowania, poni¿ania, bicia przez mê¿ów, znacz±cych mniej ni¿ zwierzêta. Hashimi stworzy³a barwny, przejmuj±cy i niezwykle poruszaj±cy portret dwóch kobiet - Rahimy i Szekiby, które musia³y zmierzyæ siê z tymi samymi przeciwno¶ciami i ograniczeniami. To opowie¶æ o wyj±tkowych kobietach, które mia³y odwagê przeciwstawiæ siê i zmieniæ swoje „nasib” - przeznaczenie, wbrew wszystkim i wszystkiemu. Dwie kobiety, mieszkanki Afganistanu po³±czone wiêzami krwi, ¿yj±ce jednak w odstêpie oko³o 100 lat, ich tragiczne losy i prze¿ycia naprzemiennie ¶ledzi siê z zapartym tchem. Ma³a Szekiba traci matkê oraz ca³e rodzeñstwo, do¶wiadcza zjawiska ¶mierci i kalectwa. W dzieciñstwie zosta³a poparzona gor±cym olejem, przez co po³owê jej twarzy pokry³y szpetne blizny. Dziewczynka mieszka tylko z ojcem i musi ciê¿ko pracowaæ w gospodarstwie, zatraca z czasem swoj± kobieco¶æ i staje siê synem dla swojego ojca. Kiedy umiera ojciec przenosi siê do znienawidzonej rodziny, która ni± pomiata i wykorzystuje, traktuj±c jako silnego mê¿czyznê stworzonego do ciê¿kiej pracy na roli…
Jej praprawnuczka Rahima równie¿ nie ma ¿ycia us³anego ró¿ami, mieszka z matk± i siostrami. Dziewczynki nie chodz± do szko³y, bo ojciec odurzony opium nie chce o tym s³yszeæ, czêsto zaczepiaj± je ch³opcy, co jest skandaliczne. Matka podporz±dkowana ojcu nie nalega na zmianê, jednak pewnego dnia postanawia, ¿e dziewczynka stanie siê ch³opcem - /bacza posz/. Zmienia imiê na Rahim, zachowuje siê jak ch³opiec, chodzi do szko³y, ojciec cieszy siê ¿e ma syna. Jednak los przypomina jej, ¿e jest kobiet± i zostaje wydana za m±¿ w wieku 13 lat…
Czytaj±c, nie mo¿na byæ obojêtnym wobec dramatu jaki spotka³ Rahimê i Szekibê, to co siê im przydarzy³o oraz konsekwencje tego czynu bêd± odczuwalne przez ca³e ¿ycie. Ksi±¿ka od pierwszej chwili budzi zainteresowanie, nasycona emocjami, porusza najczulsze struny naszego serca. Zachwyca wspania³y warsztat autorki i umiejêtno¶æ nawi±zania porozumienia z czytelnikiem. Mimo ¿e jest to opowie¶æ fikcyjna autorka przybli¿a nam tradycjê, zwyczaje, kulturê, nieco religii i historii Afganistanu. Warto przeczytaæ t± opowie¶æ i zadumaæ siê nad ¿yciem muzu³mañskich kobiet, zadaj±c pytanie: Jak to jest mo¿liwe w XXI wieku?
Wanda Przyby³owicz Dyskusyjny Klub Ksi±¿ki przy BPGiM w Strzy¿owie

Lisa Genova- „Kochaj±c syna” - 23 listopad 2016

Choroby towarzysz± nam od zawsze. Nie bêd±c lekarzem w wielu przypadkach chwalimy siê wiedz± o danej chorobie, sposobach jej leczenia czy skuteczno¶ci jakiego¶ leku.
Ale ilu z nas wie cokolwiek o auty¼mie?
Chorobie, w dalszym ci±gu ma³o poznanej.
Autyzm, od starogreckiego s³owa autós, oznacza „sam”. Encyklopedyczny opis mówi, ¿e jest to ca³o¶ciowe zaburzenie rozwoju dziecka, w którym obserwuje siê objawy nieprawid³owego funkcjonowania we wszystkich obszarach rozwoju: trudne do zrozumienia.
Leo Kannar, austriacko-amerykañski lekarz psychiatra, w 1943 roku, po raz pierwszy opisa³ grupê dzieci, u których po krótkim okresie prawid³owego rozwoju, nast±pi³o zerwanie komunikacji z otoczeniem i wycofanie siê do wewnêtrznych prze¿yæ. W chorobie tej potrzebna jest niezmienno¶æ otoczenia.
Z arcytrudnym tematem autyzmu, spotykamy siê w ksi±¿ce pod tytu³em „Kochaj±c syna”. Cudna, wzruszaj±ca i m±dra powie¶æ, której autork± jest amerykañska pisarka, doktor nauk medycznych i neurobiolog Lisa Genova. W ksi±¿ce poznajemy ¿ycie i problemy g³ównych bohaterek Olivii i Elizabeth. S³oneczny, pa¼dziernikowy weekend Elizabeth spêdza razem z trzema ma³ymi córkami na pla¿y, nad oceanem. Zauwa¿a bawi±cego siê kamykami ma³ego ch³opca. Jest co¶ w jego zachowaniu, co przykuwa jej uwagê.
Po powrocie do domu Elizabeth dowiaduje siê, ¿e m±¿ j± zdradza. Jej pouk³adane ¿ycie rozpada siê. Zraniona Bethy analizuje swoje relacje z mê¿em i dochodzi do wniosku, ¿e chocia¿ Jimmy nie by³ „skomplikowanym facetem, nie zna³a go na wylot”.
Po wyprowadzeniu mê¿a Bethy zajmuje siê domem i córkami, ale czuje te¿ wielk± potrzebê realizacji swoich, od³o¿onych na pó³kê marzeñ. Jedno z nich to pisanie.
Mija sporo czasu, zanim przychodzi TA chwila i Elizabeth zaczyna przelewaæ na papier to, co k³êbi siê w g³owie, zaczyna pisaæ ksi±¿kê o ch³opcu chorym na autyzm. Sama nie potrafi odpowiedzieæ, dlaczego ten temat, czy inspiracja by³ spotkany kilka lat wcze¶niej ch³opiec uk³adaj±cy w ci±gi Kamyki na pla¿y? Ch³opcu, który nie mówi, autorka pozwala mówiæ i dziêki temu poznajemy jego wnêtrze jego odczucia i potrzeby. Poznajemy Pokoje jego mózgu, dowiadujemy siê m.in. dlaczego krzyczy w Pokoju Strachu a dlaczego bardzo cieszy go Pokój Liczb.
Dowiadujemy siê, ¿e niezmienno¶æ sprawia i¿ czuje siê dobrze i bezpiecznie. Poznajemy ró¿nicê w okre¶leniach „ch³opiec z autyzmem” – tu autyzm przybiera funkcjê choroby a „ch³opiec autystyczny”, gdzie autyzm jest cech±, któr± nale¿y zaakceptowaæ jak kolor oczu czy w³osów.
Przypadek sprawi³, ¿e Elizabeth poznaje Oliviê. Od niedawna mieszkaj± w jednej miejscowo¶ci. Wcze¶niej Olivia przyje¿d¿a³a tu w szczê¶liwym okresie swojego ¿ycia. Mia³a wtedy kochaj±cego mê¿a i wymarzonego synka. Jako uwa¿na matka szybko zaczê³a zauwa¿aæ niepokoj±ce objawy w rozwoju dziecka. Potem us³ysza³a diagnozê – autyzm. Jej ¶wiat siê rozsypa³. Pragnê³a, by jej dziecko wyzdrowia³o, by znalaz³ siê lek, który mu pomo¿e, by Bóg mu pomóg³. Marzy³a, ¿eby synek zamiast piszczeæ i machaæ r±czkami, u¶miecha³ siê do niej, przytuli³. Szybko jednak zrozumia³a, ¿e nigdy nie us³yszy „cze¶æ mamo” , ani „kocham Ciê mamo”. Problemy zdrowotne syna, a potem jego tragiczna ¶mieræ mia³y wp³yw na relacje ma³¿eñskie Olivii i Davida. Nie potrafili ucieszyæ siê ¿yciem, którego czê¶ci± by³ autyzm. Jak to jest, kiedy zdradza Ciê m±¿? Jak to jest, kiedy tracisz dziecko? Jak to jest, kiedy gubisz gdzie¶ po drodze swoje marzenia? Nasze bohaterki musia³y przej¶æ d³ug± i bolesn± drogê by zrozumieæ wiele rzeczy i zdarzeñ, których do¶wiadczy³y.
Forest Gump powiedzia³ piêkne s³owa „¿ycie jest jak pude³ko czekoladek, nigdy nie wiesz, na co trafisz”. „Kochaj±c syna” to ksi±¿ka nie tylko o cierpieniu, chorobie czy samotno¶ci ale przede wszystkim o piêknej mi³o¶ci. Czyta siê j± szybko i z wielkim zainteresowaniem.
My¶lê, ¿e zakoñczenie tej powie¶ci wzruszy wielu czytelników, a mo¿e niektórzy z nich, tak jak ja, uroni± ³zê?
Ewa Bañka Dyskusyjny Klub Ksi±¿ki przy BPGiM w Strzy¿owie

Jacek Hugo-Bader - "Skucha" - 26 pa¼dziernik 2016

Mi³o nam poinformowaæ, ¿e Dyskusyjny Klub Ksi±¿ki powiêkszy³ siê o dwie panie, z czego bardzo siê cieszymy, bo im wiêcej cz³onków to wiêcej spostrze¿eñ i g³osów w dyskusji na temat przeczytanych ksi±¿ek.
Tematem ostatniego spotkania by³a ksi±¿ka Jacka Hugo-Badera pt. „SKUCHA”, której wydanie zapowiedzia³ na spotkaniu w listopadzie 2015 roku – w BPGiM w Strzy¿owie.
Pierwsz± ksi±¿k± tego autora, któr± omawiali¶my, by³ „KRÓTKI FILM O MI£O¦CI. POWRÓT NA BROAD PEAK” (pa¼dziernik 2014r.)
Trzeba dodaæ, ¿e cz³onkowie Klubu byli zafascynowani ksi±¿kami J. Hugo-Badera opisuj±cymi ¿ycie ludzi w krajach by³ego ZSRR i wielk± niecierpliwo¶ci± czekali¶my na spotkanie z pisarzem.
Jacek Hugo-Bader jest znanym dziennikarzem i reporta¿yst±. Ukoñczy³ studia pedagogiczne. Pracowa³ jako nauczyciel, pedagog szkolny, socjoterapeuta, a tak¿e jako ³adowacz na kolei, wagowy w punkcie skupu trzody chlewnej oraz jako szef kolporta¿u Miêdzyzak³adowego Komitetu Koordynacyjnego podziemnej struktury NSZZ „Solidarno¶æ”.
Pomys³ napisania ksi±¿ki „SKUCHA” powsta³ jeszcze w 1995 roku i jest to portret pokolenia walcz±cego o woln± i demokratyczn± Polskê – i jest odpowiedzi± na pytanie „Jak ci siê ¿yje w Polsce, któr± sam wywalczy³e¶?”.
„Bunt i pokojowa walka „Solidarno¶ci” to jedyne obok wielkopolskiego, polskie powstanie, które koñczy siê zwyciêstwem, tylko opisaæ tego nie potrafimy” (cyt. z ksi±¿ki).
Jacek Hugo-Bader sprawdza, po latach, co spotka³o jego dawne kole¿anki i kolegów dzia³aj±cych razem w MKK NSZZ „Solidarno¶æ” oraz w tygodniku „Wola”, wydawanie którego przypada na najtrudniejsze dla opozycji lata 80-te.
Co zrobili pó¼niej ze swoim ¿yciem dawni konspiratorzy, których broni± nie by³ pistolet czy granat ale papier, farba drukarska i powielacz. Nie wszyscy chc± z nim o tym rozmawiaæ. Jedni koledzy w wolnej Polsce „id±” w politykê – Micha³ Boni (Tomek, Tomasz Litwin), Maciej Zalewski (Maciej Lewin), inni robi± mniej lub bardziej czyste interesy, Ewa Choromañska (Celina) by³a i jest lekark±, Tomek Dangel (Grzybowski) w wolnej Polsce zak³ada hospicjum dla dzieci. Czêsto popadaj± w alkoholizm, niektórym udaje siê z niego wyj¶æ, inni w dalszym ci±gu prowadz± swoje ma³e wojny.
Ludzie z ksi±¿ki, to ludzie z ró¿nych ¶rodowisk i ró¿nych profesji, ale wszyscy mocno zaanga¿owani w walkê o woln± Polskê. Ich ¿ycie prywatne i zawodowe nie jest sielank±. Tak te¿ jest opisane w ksi±¿ce. Jak powiedzia³ Mariusz Szczygie³ „J. Hugo-Bader opisuje ¶wiat z pozycji wa³êsaj±cego siê psa”. Nie ma tam wielkich patetycznych s³ów, ale pokazuje prawdziwe ¿ycie bohaterów.
Uwa¿am, ¿e ksi±¿ka porusza wa¿ny problem – jak my, ju¿ w wolnej Polsce – patrzymy na tych ludzi i czy potrafimy doceniaæ ich dokonania. Szczególnie jest mi przykro, gdy m³odzi ludzie, urodzeni ju¿ w wolnej Polsce, niejednokrotnie ¼le oceniaj± tych ludzi, krytykuj±c ich zachowania w tamtych czasach np. podpisywanie tzw. lojalek. Dzia³alno¶æ w konspiracji w czasach „komuny” to by³o bohaterstwo i wi±za³o siê nieraz z zagro¿eniem nie tylko ich ¿ycia, ale tak¿e ich rodzin.
Teraz w wolnej Polsce dochodzi do g³êbokich podzia³ów, jak mówi jeden z bohaterów ksi±¿ki „bo to jest wojna miêdzy braæmi, Tadek, z którym za komuny, siedzia³em w jednej celi, robi siê radykalny, ¿e gadaæ nie mo¿na, w wielkich rachunkach wysz³o Polsce na plus, ale dla Freda nie wysz³o i to oznacza dla niego przegrane ¿ycie, po prostu”.
Siêgnijmy po tê ksi±¿kê i zastanówmy siê, czy zawsze „rewolucja musi po¿eraæ swoje dzieci”.
Irena Wojciechowska Dyskusyjny Klub Ksi±¿ki przy BPGiM w Strzy¿owie

Spotkanie autorskie z Barbar± Kosmowsk± - wrzesieñ 2016

Spotkanie z pisarzem, dla czytelników, jest zawsze wielk± przyjemno¶ci±. I tak by³o 21 wrze¶nia br., gdy na zaproszenie Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki mogli¶my siê spotkaæ, w strzy¿owskiej Bibliotece, z pisark± Barbar± Kosmowsk± autork± ksi±¿ek dla m³odszych i starszych czytelników.
Iwona Ba³chan, zastêpuj±ca Dyrektora Biblioteki, serdecznie powita³a pisarkê, a moderator DKK Marzena Midura krótko przedstawi³a jej notkê biograficzn±.
Barbara Kosmowska jest absolwentk± filologii polskiej na Uniwersytecie Gdañskim, obecnie wyk³adowc± w Akademii Pomorskiej w S³upsku. Mieszka w Bytowie, na Kaszubach.
Jej ksi±¿ki ciesz± siê zainteresowaniem zarówno w¶ród dzieci jak i doros³ych. Jest m.in. laureatk± w konkursie na „Dziennik polskiej Bridget Jones” za powie¶æ „Teren prywatny”.Pisze tak¿e wiersze.
S³uchaj±c Barbary Kosmowskiej, która w sposób interesuj±cy, piêknym jêzykiem opowiada³a o sobie, swojej pracy twórczej, o rodzinie, nie sposób zaprzeczyæ, ¿e równie piêknie pisze swoje ksi±¿ki, które potrafi± zachwyciæ.
Za pierwszego recenzenta uwa¿a swoj± matkê. Mi³o¶æ do literatury wynios³a z domu rodzinnego – jak sama okre¶li³a, ¿e by³a to rozczytana rodzina.
By³o wiele pytañ, dyskusji o przeczytanych ksi±¿kach, w których pisarka chêtnie uczestniczy³a. Atmosfera spotkania by³a wspania³a, bowiem Barbara Kosmowska jest osob± ciep³±, ciekaw± ludzi, z oczuciem humoru, kochaj±c± ludzi i zwierzêta.
Zachêcam do siêgniêcia po jej ksi±¿ki. Warto.
Irena Wojciechowska Dyskusyjny Klub Ksi±¿ki przy BPGiM w Strzy¿owie


Barbara Kosmowska - ,,Gorzko” - 14 wrzesieñ 2016

21 wrze¶nia br. go¶cili¶my pisarkê Barbarê Kosmowsk±. Pisze ona dla dzieci, m³odzie¿y i doros³ych ciesz±c siê od lat niezmienn± popularno¶ci±.
W naszym klubie DKK omawiali¶my jedn± z jej najnowszych powie¶ci ,,Gorzko’’.
Jest to opowie¶æ o losach kilku postaci, odwa¿na, bezkompromisowa, porywaj±ca. Zauroczy³a mnie swym poetyckim jêzykiem i psychologicznym bogactwem osobowo¶ci bohaterów.
Akcja powie¶ci toczy siê w latach PRL. G³ówna bohaterka to m³oda dziewczyna Teresa. Pochodzi z Miasteczka – ma³ej miejscowo¶ci gdzie wszyscy siê znaj± i wiêkszo¶æ nie ma widoków na lepsz± przysz³o¶æ. Teresa te¿ mo¿e pogodziæ siê z szar± rzeczywisto¶ci± i ¿yæ tak jak jej rodzice lub pogr±¿yæ siê w nierealnych marzeniach jak relikt przesz³o¶ci – babka Dobrzycka. Obie drogi prowadz± donik±d, wiêc dziewczyna wybiera w³asn±.
Uwalnia siê od poczucia klêski z ¿ycia matki i arystokratycznych wspomnieñ babki. Wyrusza do Miasta – miejsca gdzie bêdzie realizowaæ w³asne marzenia.
Studiuje, poznaje ciekawego mê¿czyznê, który zapewnia jej wysoki status finansowy. Ale los nagle ni± wstrz±¶nie. Teresa traci dziecko i odchodzi od cz³owieka który ca³kowicie j± zawiód³. I wtedy znowu powraca wspomnienie pierwszej, szkolnej mi³o¶ci. Niespodziewanie ten ch³opak wkracza po raz drugi w jej ¿ycie. Teresa chce zawalczyæ o stracon± kiedy¶ mi³o¶æ, o w³asne szczê¶cie.
Lecz ¿ycie raz jeszcze rzuci j± na kolana. Po raz kolejny straci swoj± mi³o¶æ.
Czy i tym razem bêdzie mia³a si³ê siê podnie¶æ? Czy mo¿e powróci do miejsca sk±d wyruszy³a jako m³oda dziewczyna by zdobywaæ ¶wiat.
Proszê, przeczytajcie tê ksi±¿kê. Odnajdziecie tam w³asne niepokoje, nadzieje, z³udzenia. Smutek i nostalgiê oraz determinacjê która pomo¿e pokonaæ w³asne s³abo¶ci i i¶æ dalej przez ¿ycie.
Maria Rosó³
Dyskusyjny Klub Ksi±¿ki przy BPGiM w Strzy¿owie

Barbara Kosmowska - ,,Ukrainka” - 14 wrzesieñ 2016

Po przeczytaniu ksi±¿ki Barbary Kosmowskiej pt. ,,Ukrainka” znana aktorka; Krystyna Janda napisa³a: ,,Mia³am rano wsi±¶æ do poci±gu i wracaæ do Warszawy, ale nad ranem zaczê³am czytaæ tê ksi±¿kê. Potem pomy¶la³am, ¿e polecê samolotem, pó¼niej. Odwo³a³am wszystko, zosta³am w hotelu, przeczyta³am i dopiero zaczê³am ¿yæ na nowo. Nie mo¿na siê oderwaæ, nie mo¿na opu¶ciæ bohaterki (…) nie mo¿na zapomnieæ.”
Barbara Kosmowska ur. w 1958 r. – literaturoznawca i pisarka; autorka ,,Ukrainki” mieszka w Bytowie na Kaszubach. Zadebiutowa³a w ¶wiecie pisarskim w latach osiemdziesi±tych. Pisze ksi±¿ki dla m³odzie¿y i doros³ych, które ciesz± siê ogromn± popularno¶ci±. Wydane utwory to: ,,G³odna kotka”(bestseller), ,,Prowincja”, ,,Gobelin”, ,,W górê rzeki”, ,,Niebieski autobus”, ,,Hermañce”, ,,Teren prywatny”, ,,Poz³acana rybka”, ,,Ukrainka”, ,,Gorzko”. Wszystkie dzie³a zyska³y uznanie krytyków.
Ta niezwykle serdeczna i ciep³a kobieta, znakomita pisarka przyjê³a zaproszenie od DKK i go¶ci³a w naszej bibliotece 21.09.2016 r.
Ale wracajmy do ,,Ukrainki”. Kim jest owa tytu³owa Ukrainka, ¿e nie mo¿na o niej zapomnieæ?!
Iwanka Matwijenko; drohobyczanka przybywa poci±giem ze Lwowa do Warszawy z wielkimi marzeniami i nadziej±, ¿e w o wiele bogatszej (w jej mniemaniu) Polsce uda siê jej i narzeczonemu Mykole zarobiæ pieni±dze na wybudowanie domu, lepsze ¿ycie. Wtedy w swojej ojczy¼nie bêdzie mog³a wykonywaæ ukochany zawód; wiolonczelistki. Myko³a jest równie¿ wykszta³conym muzykiem.
Czy te nadzieje siê ziszcz±? Czy nie bêd± p³onne?
Subtelna, delikatna i krucha wiolonczelistka, Iwanka Matwijenko pracuje w Warszawie bardzo ciê¿ko. Ciê¿ar tej harówki powiêkszaj± ci±g³e upokorzenia.
Bielany, Powi¶le, ¯oliborz, ¦ródmie¶cie,-trafi³a siê nawet agencja towarzyska. Sk±d mog³a wiedzieæ?!(prostolinijna, szczera i dobra Iwanka cierpi…). Jednak¿e jest kto¶, kto przywraca dziewczynie wiarê w ludzi; to pan profesor – tu mo¿e graæ Vivaldiego, odprê¿yæ siê, wyciszyæ i nabraæ si³ do prze¿ycia nastêpnego dnia.
Jak potocz± siê dalsze losy Iwanki?
Drodzy Czytelnicy siêgnijcie po tê przejmuj±c± powie¶æ Barbary Kosmowskiej, która dog³êbnie ukazuje ¿ycie emigracji zarobkowej w Polsce, o wiele dog³êbniej, ani¿eli dowiemy siê z doniesieñ mediów czy raportów wykszta³conych socjologów.
Serdecznie polecam
Zofia Godek-£opatka
Dyskusyjny Klub Ksi±¿ki przy BPGiM w Strzy¿owie

Hanna Cygler ,,Grecka mozaika'' - 31 sierpieñ 2016
„Zrozumia³a nagle, ¿e ¿ycie jest jak unijny projekt. Wymaga wk³adu w³asnego, pracy i zaanga¿owania. I jest objête ryzykiem, bo tak naprawdê nigdy nie wiadomo, jaki bêdzie jego wynik. A to ryzyko nale¿y mimo wszystko podj±æ, bo bez niego ¿adna wygrana nie bêdzie nigdy mo¿liwa.”
Dzisiaj pozwoli³am sobie zacz±æ od fragmentu powie¶ci Hanny Cygler - Grecka mozaika, ksi±¿ki któr± niedawno czyta³am, i która ca³y czas chodzi mi po g³owie. Byæ mo¿e niejednemu czytelnikowi taki „unijny” cytat wyda siê w pierwszej chwili ekscentryczny, ale gdy przy odrobinie dobrej woli, chocia¿ na chwilê siê nad nim zastanowimy, to nagle oka¿e siê, ¿e Hanna Cygler w tej krótkiej, dopasowanej do naszych czasów my¶li zawar³a g³êbokie przes³anie tak¿e o naszym ¿yciu.
Bo czy istnieje mo¿liwo¶æ pe³nego ¿ycia bez ryzyka?
Na to pytanie ka¿dy z nas sam musi sobie odpowiedzieæ, ja natomiast chcia³abym zachêciæ tych wszystkich, którzy umiej± czytaæ do siêgniêcia po tê pe³n± niespodziewanych zwrotów akcji ksi±¿kê, w której emocje przeplataj± siê z przygod±, gdzie historia ³±czy siê ze wspó³czesno¶ci±, a uk³adane w kolorow± mozaikê losy bohaterów nie powalaj± nam zasn±æ.
I tak± tre¶ci± nas±czona jest w³a¶nie ca³a powie¶æ, której akcja zaczyna siê na s³onecznej wyspie Korfu, na której spotykaj± siê Jannis Kassalis, grecki biznesmen i m³oda Polka Nina, która podejrzewa, ¿e ten Grek jest jej ojcem. On jest w³a¶cicielem wielkiego przedsiêbiorstwa, ojcem trójki dzieci i zaradnym przemys³owcem, przekazuj±cym zarz±d nad firm± m³odszemu pokoleniu. Ona, intryguj±c± m³od± kobiet±, która jest zatrudniona w charakterze pokojówki w jednym z greckich hoteli.
Od pierwszej strony czujemy bij±cy ze wszystkich stron skwar greckiego lata i lekkie rozleniwienie wakacyjnej przygody. Jednak nic bardziej mylnego!.
Historia toczy siê ko³em, a Grecka mozaika uk³adana przez lata zatacza coraz szersze krêgi przenosz±c czytelnika z Grecji ogarniêtej wojn± do bieszczadzkich lasów lat piêædziesi±tych, by na kolejnych stronicach odwiedziæ Kraków, Gdañsk, Londyn, a nawet Nowy Jork.
Autorka z wpraw± mistrza buduje nastrój, zaplata w±tki, przenosi nas w przesz³o¶æ, wêdruj±c po mapie miejsc niespodziewanych, a pocz±tkowa nieufno¶ci dwojga g³ównych bohaterów, Jasnnisa i Niny przeradza siê niespodziewanie w g³êbsze uczucie. W jakie?
Ka¿dy mo¿e odpowiedzieæ sobie na to pytanie siêgaj±c po powie¶æ Hanny Cygler i zag³êbiaj±c siê we wspomnienia Jannisa Kassalisa, gdzie wspó³czesne ¿ycie miesza siê z przesz³o¶ci±, wojna z pokojem, a mi³o¶æ z nienawi¶ci± uk³adaj± mozaikê nieprzewidywalnych zdarzeñ. Wiele osób, niejeden zawi³y w±tek, prawda historyczna i konfrontacja zdarzeñ spleciona ludzkimi dramatami nie pozwoli³a mi skoñczyæ i odej¶æ. Zmieniaj±ce siê krajobrazy ludzkich emocji i b³êdnych wyborów przerysowuj±ce dramatem beztroskê malowanych obrazów, wybory, które zdeterminowa³y przysz³o¶æ bohaterów na d³ugo pozostan± w mojej pamiêci.
Uwielbiam czytaæ ksi±¿ki, które nie tylko pobudzaj± wyobra¼nie, lecz nie pozwalaj± mi noc± zasn±æ, a po zamkniêciu ostatniej stronicy, na d³ugo pozostaj± w pamiêci i sercu.
I tak jak Hanna Cygler:
„Wierzê, ¿e prawdziwy cz³owiek jest lepszy ni¿ ten, jakiego nam siê przedstawia.”
Koñcz±c cytatem z Greckiej mozaiki, serdecznie zapraszam do siêgniêcia po tê ¶wietn± pozycjê ksi±¿kow±.
Urszula Rêdziniak
Dyskusyjny Klub Ksi±¿ki przy BPGiM w Strzy¿owie

Ewa Krystyna Hoffman-Jêdruch - ,,¦lady na piasku" - 31 sierpieñ 2016

Po wakacyjnej przerwie w czasie spotkania Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki, omawiali¶my dwie ksi±¿ki: ,,Greck± mozaikê'' - Hanny Cygler i „¦lady na piasku” - Ewy Krystyny Hoffman-Jêdruch. Chcê wypowiedzieæ siê na temat tej drugiej. Muszê przyznaæ, ¿e ksi±¿ka wzbudzi³a skrajne emocje od negatywnych po pozytywne. Ja jestem zwolenniczk± tych drugich.
Ewa Krystyna Hoffman-Jêdruch autorka „¦ladów na piasku” urodzi³a siê w 1938 roku we Lwowie. Straci³a rodziców, ojca na zawsze - jako oficer rezerwy, cz³owiek honoru zg³osi³ siê do punktu poborowego podstêpnie aresztowany, wywieziony i zamordowany w Starobielsku. W kwietniu 1940 roku, kiedy ma³a Ewa ma osiemna¶cie miesiêcy NKWD aresztuje jej matkê i babkê i zsy³a obie do Kazachstanu. Minie d³ugich 6 lat zanim los je po³±czy. Wykradziona z komunistycznej Polski przez matkê i wywieziona do Anglii po latach wyje¿d¿a do Argentyny, gdzie koñczy in¿ynieriê chemiczn±. Wart odnotowania jest fakt, ¿e w 2010 roku ju¿ jako emerytka obroni³a pracê doktorsk± z historii ¶redniowiecza. Obecnie mieszka w USA.
„¦lady na piasku” to opowie¶æ o losach rodziny Autorki spisana ze wspomnieñ bliskich jej osób : matki, wuja, ciotek, babci wreszcie swoich. S± tam autentyczne postacie artystów, naukowców, prawników, duchownych, ale równie¿ sklepikarzy, batiarów ¿yj±cych w ówczesnym Lwowie. Ludzi zas³u¿onych, utalentowanych, barwnych. Opis ówczesnego Lwowa, jego ulic, zau³ków, teatrów, oper, kawiarni tworzy malownicze, wielokulturowe, têtni±ce ¿yciem miasto.
Rodzina Pani Ewy, to rodzina inteligencka, dziadek in¿ynier - budowniczy mostów, ko¶cio³ów, matka jako trzecia kobieta w Polsce w 1929 roku obroni³a tytu³ magistra prawa, wuj Zygmunt - brat matki utalentowany pianista, prawnik, ojciec oficer walcz±cy w czasie I wojny ¶wiatowej, prawnik.
Wybuch II wojny ¶wiatowej koñczy sielankowy, dostatni okres ¿ycia rodziny Autorki. Zaczyna siê czas niepewno¶ci, niedostatku, braku wiadomo¶ci o bliskich, permanentnego zagro¿enia.
Matka i babka Ewy Krystyny Hoffman-Jêdruch przechodz± piek³o zsy³ki. Po og³oszonej amnestii zaci±gaj± siê do armii gen. Andersa. Przez Persjê, Palestynê, Egipt docieraj± siê do Anglii.
Kiedy czyta³am „¦lady na piasku” od¿y³y we mnie wspomnienia bliskiej mi osoby Stefanii Król, która jako 13 letnia dziewczynka razem z mam±, siostr± i bratem prze¿y³a kazachstañsk± katorgê. Jej ojciec internowany do obozu na £otwie nastêpnie wywieziony w g³±b Zwi±zku Radzieckiego. Na mocy amnestii dosta³ siê do armii Andersa, przeszed³ szlak bojowy szczê¶liwie prze¿ywszy. Po wojennej tu³aczce nie móg³ wróciæ do Polski, wyjecha³ do USA i wreszcie po 19 latach wróci³ i po³±czy³ siê z rodzin±. Swoje tragiczne wspomnienia Ciocia spisa³a w ksi±¿ce pt. „By³am w raju”, której fragmenty by³y drukowane w gazetce parafialnej w Dobrzechowie. Losy Polaków opisane w „¦ladach na piasku” i „By³am w raju” dotknê³y wielu naszych rodaków, my¶lê, ¿e w naszym otoczeniu znajduj± siê jeszcze takie osoby, albo ich potomkowie. Mo¿e dlatego odebra³am wspomnienia Ewy Krystyna Hoffman-Jêdruch jako bardzo osobiste i wzruszaj±ce.
I choæ na pocz±tku opisy koligacji rodzinnych s± zawi³e i mog± nudziæ, to nie umniejsza to walorów poznawczych tamtych czasów, ludzi, zdarzeñ. Zachêcam ka¿dego kto lubi tego typu literaturê do przeczytania tej ksi±¿ki. ¯yczê mi³ej lektury.
Krystyna Przysta¶
Dyskusyjny Klub Ksi±¿ki przy BPGiM w Strzy¿owie

Olga Tokarczuk - ,,Ksiêgi Jakubowe” - 9 czerwiec 2016

Olga Tokarczuk – psycholog, pisarka, eseistka, autorka scenariuszy, poetka – uhonorowana wieloma nagrodami, m. in. Nagrod± Literack± „Nike”, w 2008 i 2015 roku (w 2015 roku za ,,Ksiêgi Jakubowe'').
W roku 1752 do Rohatyna przyje¿d¿a kasztelanowa Katarzyna Kossakowska wraz z poetk± El¿biet± Dru¿back±. Na powitalnej kolacji lokalny proboszcz Benedykt Chmielowski, autor pierwszej polskiej encyklopedii, rozpoczyna z poetk± rozmowê, która trwaæ bêdzie nawet po spotkaniu, w listach pisanych do siebie.
Niebawem na Podole przybywa m³ody i charyzmatyczny ¯yd - Jakub Lejbowicz Frank. Porzuca judaizm na rzecz sabatanizmu, przyjmuje islam a w przysz³o¶ci katolicyzm. Ten tajemniczy przybysz z dalekiej Smyrny g³osi idee, które do¶æ szybko dziel± spo³eczno¶æ ¿ydowsk±. Dla wielu heretyk, dla innych Mesjasz, który wyprowadza kilkaset, mo¿e wiêcej, kilka tysiêcy ¯ydów, z niewoli. Z nimi i dla nich dokonuje rzeczy niezwyk³ej, zapewnia bezpieczeñstwo, szacunek, wspó³tworzy dzieje diaspory ¿ydowskiej, ale w dziejach tych traktowany jest jako Luter w ko¶ciele katolickim. Wkrótce ma wokó³ siebie kr±g oddanych sobie uczniów za¶ wywo³any przezeñ ferment mo¿e odmieniæ bieg historii.
Niemal tysi±c stron Ksiêgi, wielow±tkowo¶æ postaci – imponuj± nienagannym literackim jêzykiem, co powoduje, ¿e obcujemy z czym¶ wyj±tkowym, bo wnikliwo¶æ i wiedza ³±cz± siê tutaj z klarown±, nienagann± niby nurt p³yn±c± fraz±. Autorka uwa¿nie czerpie z tradycji powie¶ci historycznej, jednocze¶nie poszerza z dba³o¶ci± o ka¿dy szczegó³ jej granice gatunkowe. Wszystko jest jak na d³oni: realia epoki,
itektura terenu, stroje, zapach prostych ludzi, dwory szlacheckie, katolickie plebanie i ¿ydowskie domostwa, rozmodlone i zanurzone w lekturze tajemnych pism twarze. Rysuj±c obraz tamtej Polski, wiedzie czytelnika przez siedem granic, piêæ jêzyków i trzy du¿e religie nie licz±c tych ma³ych.
Lektura jest fascynuj±ca – czytajmy.
Czes³awa Szlachta-Pytko
Dyskusyjny Klub Ksi±¿ki przy BPGiM w Strzy¿owie

John Irving - ,,Aleja tajemnic” - 9 czerwiec 2016

Bohaterem ostatniego spotkania w Dyskusyjnym Klubie Ksi±¿ki by³ John Irving i jego ksi±¿ka „ Aleja tajemnic”.
John Irving urodz. w 1942 roku – to jeden z najbardziej znanych wspó³czesnych pisarzy amerykañskich, by³y zapa¶nik, scenarzysta filmowy. W 2000 roku otrzyma³ Oscara za najlepszy scenariusz adaptowany do filmu „Wbrew regu³om” – na podstawie w³asnej powie¶ci „Regulamin t³oczenia win”.
Jego ksi±¿ki przet³umaczone, na kilkadziesi±t jêzyków, ciesz± siê ogromnym zainteresowaniem.
„Aleja tajemnic” równie¿ w¶ród cz³onków Klubu wzbudzi³a zainteresowanie, o czym ¶wiadczy³a ¿ywa dyskusja.
G³ówn± postaci± ksi±¿ki jest pisarz Juan Diego oraz towarzysz±ce mu wspomnienia.
Dzieciñstwo 14-letniego Juana Diego i jego m³odszej siostry Lupe to lata siedemdziesi±te ubieg³ego wieku – w Meksyku. Dzieci pozostawione same sobie ( matka prostytutka ma³o
siê nimi interesuje) ¿yj± w¶ród biedoty na wysypisku ¶mieci. Juan Diego, z ksi±¿ek znalezionych na wysypisku oraz dostarczanych mu przez zakonnika Pepe, nauczy siê czytaæ.
Jego siostra Lupe ma zdolno¶ci telepatyczne, potrafi czytaæ my¶li innych ludzi i rozszyfrowaæ ich przesz³o¶æ, z przysz³o¶ci± ró¿nie bywa.
Dzieci trafiaj± do sierociñca przy klasztorze jezuitów, pó¼niej do cyrku, w którym chc± wykorzystaæ zdolno¶ci Lupe. Po jej tragicznej ¶mierci Juan Diego zostaje zaadoptowany
przez bardzo kochaj±c± siê , kontrowersyjn± parê ( geja i transwestytê) i wyje¿d¿a z nimi do Stanów Zjednoczonych. Tam ukoñczy studia. Zostaje pisarzem. Prze¿ycia z dzieciñstwa zawa¿y³y na jego dalszym ¿yciu. Nie potrafi³ go sobie normalnie u³o¿yæ.
Przesz³o¶æ powraca w koszmarach sennych i odnosimy wra¿enie, ¿e ¿yje ni± bardziej ni¿ tym co go otacza.
J. Irving porusza wiele kwestii moralnych, intelektualnych i emocjonalnych. Oprócz
tragicznych i koszmarnych w±tków jest w niej wiara w dobroæ ludzi przekraczaj±ca pewne przyjête granice.
Tytu³ „Aleja tajemnic”, to, moim zdaniem, alegoria drogi naszego ¿ycia – to wszystko co prowadzi nas, czego siê spodziewamy i nie spodziewamy. To ksi±¿ka obok, której nie mo¿na przej¶æ obojêtnie.
Irena Wojciechowska
Dyskusyjny Klub Ksi±¿ki przy BPGiM w Strzy¿owie

Diane Chamberlain - „Dar morza” - 18 maj 2016

Kolejne spotkanie DKK up³ynê³o na dzieleniu siê wra¿eniami po przeczytaniu ksi±¿ki Diane Chamberlain „Dar morza”
Ksi±¿ka zaczyna siê prologiem, w którym Daria Cato, w swoje jedenaste urodziny, rankiem, znajduje na pla¿y noworodka (jeszcze z ³o¿yskiem i pêpowin±) pod muszl± skrzyp³ocza. Przera¿ona, zawija dziecko w swoj± koszulkê i zanosi do domu, w którym mieszka z rodzicami i starsz± siostr±, Chloe. Rodzice zdecydowali zaadaptowaæ dziecko – dziewczynkê i dali jej na imiê Shelly, poniewa¿, pomimo usilnych starañ nie uda³o siê ustaliæ matki dziecka.
Dalsza historia dzieje siê dwadzie¶cia dwa lata pó¼niej, gdy do miejscowo¶ci, gdzie wszystko siê zaczê³o, przyje¿d¿a Rory Taylor, producent popularnego programu telewizyjnego „Prawdziwe historie”. Jego przyjazd spowodowa³ list Shelly, w którym prosi³a, by zainteresowa³ siê jej histori± i pomóg³ odnale¼æ prawdziwych rodziców.
Rory Taylor, jako nastolatek mieszka³ z rodzicami i siostr± w tej nadmorskiej miejscowo¶ci i doskonale zna³ siê z Dari±, Chloe i innymi nastolatkami tam mieszkaj±cymi.
Chc±c spe³niæ pro¶bê Shelly stara siê rozmawiaæ z Dari± ,z Chloe, która jako zakonnica prowadzi przyko¶cieln± szkó³kê, z ksiêdzem Macy, ale napotyka na niechêæ wracania do przesz³o¶ci. Równie¿ rozmowy z innymi kole¿ankami nie wnosz± nic nowego, s± tylko domys³y – mo¿e to Ellen, mo¿e Cindy jest matk±.
Rory, który przyjecha³ z synem Zackiem, w³±cza siê w ¿ycie mieszkañców, chc±c nawi±zaæ lepszy kontakt z synem, po rozwodzie z jego matk±.
Pojawia siê nowa postaæ, Grace, która przez zbli¿enie siê do Taylora chce nawi±zaæ kontakt z Shelly, poniewa¿ ma nadziejê, ¿e jest ona jej wykradzion± córk±.
Wiele zaczyna siê dziaæ. Daria rezygnuje z pracy jako ratownik medyczny, zrywa z narzeczonym, m³oda dziewczyna Pamela ginie w wypadku, okazuje siê, ¿e Shelly, tak bardzo chroniona przez Dariê, jest w ci±¿y, ksi±dz Sean Macy pope³nia samobójstwo, Shelly, która us³ysza³a pewn± rozmowê, równie¿ chce pope³niæ samobójstwo –zostaje uratowana.
Te dramatyczne wydarzenia powoduj±, ¿e tajemnica wreszcie zostaje odkryta. Wyja¶nienie kim s± rodzice Shelly jest zaskakuj±ca nie tylko dla czytelników ale równie¿ dla bohaterów ksi±¿ki.
Diane Chamberlain jest popularn± pisark± wielokrotnie nagradzan±. Napisa³a dwadzie¶cia dwie powie¶ci obyczajowe, przet³umaczone na wiele jêzyków.
Napisano o niej, i¿ odznacza siê mistrzowskim sposobem konstruowania frapuj±cych, bogatych w dramatyzm i uczucie powie¶ci. Ca³kowicie siê z tym zgadzam i polecam siêgn±æ po ksi±¿ki Diane Chamberlain.
Irena Wojciechowska
Dyskusyjny Klub Ksi±¿ki przy BPGiM w Strzy¿owie

Zygmunt Mi³oszewski - ,,Ziarno prawdy” - 20 kwiecieñ 2016

Ciekawym zjawiskiem jest nasz odbiór powie¶ci sensacyjnych, kryminalnych, thrillerów, horrorów. Czego oczekujemy podczas ich lektury? Uznany autor powie¶ci kryminalnych Jo Nesbo powiada, ¿e „powie¶æ kryminalna odgrywa we wspó³czesnym spo³eczeñstwie rolê terapeutyczn±. Zaspokaja potrzebê prze¿ywania napiêcia oraz potrzebê bezpieczeñstwa - wiemy bowiem, ¿e na koñcu ksi±¿ki powrócimy do stanu równowagi.” Podobnie, w powi±zaniu ze ¶wiatem filmu, widzia³ to Zygmunt Ka³u¿yñski: „Przypomina siê, co powiedzia³ Heisenberg, ¿e w jednej powie¶ci policyjnej znajduje on wiêcej prawdy o ¿yciu wspó³czesnym, ni¿ we wszystkich rocznikach ,,Kwartalnika filozoficznego”. We¼my tego ,,Terminatora”, film dla szerokiej publiczno¶ci, w popularnym (czyli podrzêdnym) gatunku S.F., i który nie znajdzie siê na ¿adnym festiwalu. Patrzê na t³um m³odych ludzi, którzy wychodz± przejêci, wzruszeni, zamy¶leni: przyszli na sensacjê, tymczasem co zobaczyli? Istn± nowoczesn± tragediê."
Tak wiêc i ten rodzaj twórczo¶ci literackiej ma swoje wa¿ne miejsce w kulturze, znakomicie rozwija siê, ma równie¿ wybitnych autorów, a przy tym oferuje nam ciekawe, warte uwagi, warto¶ciowe poznawczo i emocjonalnie walory. ¦wiatowa publiczno¶æ czytelnicza mocno zaprzyja¼ni³a siê ze s³ynnymi bohaterami gatunku takimi jak np.: Sherlock Holmes, Hercules Poirot, komisarz Maigret, Mikael Blomkvist, komisarz Haryy Hole. Koniecznie dopiszmy do tej galerii równie¿ wyrazist± postaæ prokuratora Teodora Szackiego. Okazuje siê bowiem, ¿e polscy twórcy i ich powie¶ci kryminalne i sensacyjne s± coraz lepiej znane na ¶wiecie.
Tej wiosny Zygmunt Mi³oszewski, twórca postaci Szackiego, ukoñczy³ 40 lat i ma prawo mieæ poczucie sukcesu. Zaczyna³ jako dziennikarz. Wa¿nym czasem budowania do¶wiadczeñ by³o pisanie relacji z sal s±dowych. Jeszcze przed trzydziestk± zdoby³ pierwsz±, otwieraj±c± mu drogê do literatury, nagrodê. Do dzisiaj otrzyma³ ca³y szereg presti¿owych nagród i wyró¿nieñ krajowych i zagranicznych. Ma w dorobku teksty publicystyczne, opowiadania, fantastyczn± powie¶æ dla dzieci, powie¶ci kryminalne, sensacyjne, horrory, scenariusze filmowe, s³uchowiska. Wszystkie powie¶ci zosta³y przet³umaczone na kilkana¶cie jêzyków. Trylogia o Prokuratorze Szackim zosta³a zekranizowana. Jesieni± 2011r., podczas Festiwalu „New Literature from Europe” w Nowym Jorku, David Goldfarb z Instytutu Kultury Polskiej powiedzia³: „Zaprosili¶my Mi³oszewskiego, poniewa¿ jest inteligentny, jest profesjonalist± i dobrze mówi po angielsku.”
Powie¶æ zostaje uznana za tym atrakcyjniejsz±, im silniej poczujemy emocje, im bardziej zadziwi± nas pomys³owe komplikacje, genialna intryga, innowacyjne rozwi±zania. Takie, oraz szereg innych walorów ma równie¿ ¶rodkowy tom trylogii o Teodorze Szackim pt. ,,Ziarno prawdy”.
Postaci prokuratora Teodora Szackiego Towarzyszy legenda kompetentnego, utalentowanego, b³yskotliwego ¶ledczego, skutecznego tropiciela z³a. Ten zgry¼liwy urzêdas, zawsze nienagannie ubrany, doskonale radzi sobie z szumem medialnym utrudniaj±cym dochodzenia. Ma ogromne do¶wiadczenie i intuicjê, wielk± wiedzê o ludzkiej naturze. ¯artobliwie ujmuj±c, od czasu do czasu co¶ „zaiskrzy w g±szczu jego neuronów” i kolejny element trafia na w³a¶ciwe miejsce w uk³adance niewiadomych. A równocze¶nie jest cz³owiekiem z krwi i ko¶ci. Zaznaje licznych komplikacji ¿ycia osobistego, a to ¶wietnie wp³ywa na temperaturê lektury.
Zdumiewa, jak dobry efekt osi±gn±³ autor umiejscawiaj±c akcjê powie¶ci w powiatowym Sandomierzu. Zdaniem samego pisarza, niewielkie miejscowo¶ci s± ¶wietnymi lokalizacjami dla dramatycznych wydarzeñ z powie¶ci kryminalnych b±d¼ sensacyjnych. Co musi mieæ w sobie miasto, by sta³o siê bohaterem takiej historii? Chyba wszystkie powiatowe miasteczka, jak Sandomierz, s± senne i spokojne – mówi Mi³oszewski. Jednak akcje w³a¶ciwie wiêkszo¶ci powie¶ci Stephena Kinga rozgrywaj± siê w³a¶nie w takich sennych, niewielkich, amerykañskich miasteczkach, wiêc to dzia³a. Spokój, sielsko¶æ, stagnacjê dnia codziennego zak³óca nagle co¶ strasznego – to ma o wiele wiêksz± si³ê ni¿ zbrodnia, pope³niana w wielkich miastach, bo o tym s³yszymy ka¿dego dnia w mediach. Czujemy siê bardzo swojsko, znajomo po¶ród tych kamieniczek, placów, uliczek. Liczne scenki rodzajowe potwierdzaj± bliskie nam klimaty, buduj± atmosferê. Przypomnijmy, ¿e oprócz pocztówkowej starówki ojca Mateusza, opiewanej w prozie Iwaszkiewicza, znanej z ilustracji z lekcji historii, jest jeszcze huta i dzielnica mieszkalna. Znajomo brzmi± nazwy: Zawichost, Annopol. Klimontów, Po³aniec, Dwikozy, Kra¶nik, Opatów, a niewiele dalej s±: Tarnobrzeg, Kielce, Lublin, Rzeszów, Kraków, Warszawa. Pojawiaj± siê tu anegdoty z epoki, kiedy istnia³o województwo Tarnobrzeskie. W chwilach nostalgii, dzielny prokurator wybiera spacer „na most tylko po to, ¿eby zobaczyæ piêtrz±ce siê na zboczu kamieniczki, dostojny gmach Collegium Gostomianum, wie¿e ratusza i katedry, renesansowy szczyt Bramy Opatowskiej, bry³ê zamku. W zale¿no¶ci od pory roku i pory dnia widok ten za ka¿dym razem wygl±da³ inaczej.” Warto wspomnieæ o Kordegardzie, Jezuickim Kolegium, Klasztorze Dominikañskim, Synagodze i dzielnicy ¿ydowskiej. Wyj±tkowym walorem krajobrazu pozostaje skarpa nadwi¶lañska z przystani±.
Dla potrzeb intrygi autor wprowadzi³ barwn± galeriê postaci. Ka¿da z nich pomy¶lana zosta³a w sposób, który znakomicie ubarwi³ fabu³ê, poszerzy³, uplastyczni³ wielowymiarowo¶æ historii. Ich fizyczno¶æ, cechy osobowo¶ci, pogl±dy, temperament buduj± interesuj±cy klimat. W miarê lektury czytelnik wch³ania niebanaln± dawkê informacji i ciekawostek z najró¿niejszych dziedzin i zmuszony jest broniæ siê przed zwodniczo¶ci± poszlak.
W mie¶cie wydarzaj± siê kolejne zbrodnie. Obserwujemy zawi³o¶ci dróg mozolnego ¶ledztwa: procedury policyjno-prokuratorskie, techniki pracy, eksperymenty procesowe, wspó³pracê z profilerem, pu³apki, blefy, gry pozorów, manowce rozumowañ, wykorzystanie internetu do podjudzania mediów spreparowanymi wpisami na blogu z newsami. Wszechobecno¶æ i nachalno¶æ mediów objawia siê wraz z syndromem mechanizmu informacji alfa: obieg informacji jest tak b³yskawiczny, ¿e nie ma czasu na szukanie ¼ród³a ani na jej weryfikacjê. A to z kolei poci±ga za sob± zamêt, chaos, sprzyja manipulacjom tre¶ciami.
Mi³oszewski zgrabnie wkomponowuje w powie¶æ dyskusjê o historycznych zasz³o¶ciach, przes±dach, uprzedzeniach, stereotypach na temat relacji polsko-¿ydowskich.
Wyrafinowana zbrodnia omal nie okaza³a siê doskona³±. Schematy my¶lowe oparte o takie has³a jak: ¿ydo¿erczy Polacy, ortodoksyjny ¯yd, legenda krwi i wiele im podobnych splata³y siê ze zrêcznie podrzucanymi poszlakami. Oczywi¶cie s³ynne lochy pod miastem równie¿ odegra³y swoj± dramaturgiczn± rolê. Si³± rzeczy pojawiaj± siê refleksje na temat zachowañ spo³ecznych dawniej i dzisiaj, na temat losów spo³eczno¶ci pos³uguj±cych siê jêzykami jidysz i hebrajskim, które zniknê³y. Pozosta³y liczne ¶lady materialne, w sferze kultury i mentalno¶ci. W powie¶ci pojawiaj± siê liczne judaika - wymieñmy losowo niektóre: sztetl, heder, jesziwa, Talmud, Tora, Pesach Szeni, Pascha, kirkut, rabin, macewa, menora, szabas, synagoga, nekama, geszeft, Jom ha-Szoa, Yad Vashem...
Ka¿dy rozdzia³ powie¶ci rozpoczyna siê swoistym serwisem informacyjnym. Podawana jest data, dzieñ tygodnia, wiadomo¶ci o pogodzie, ca³y szereg bardzo ró¿norodnych informacji ze ¶wiata, z kraju i ca³kiem lokalne newsy. Taka kompozycja wprawia nas w stan podekscytowania, poruszenia wynikaj±cego ze zderzenia skrajnych zjawisk, daleko id±cych kontrastów tego ¶wiata.
Jêzyk jest barwny, soczysty, pe³en humoru, dowcipu i pomys³owych okre¶leñ (brzytwomaczeta, za¿yd³aczy³). Szereg stwierdzeñ ma charakter sentencjonalny. Liczne dialogi nios± w sobie du¿y ³adunek wielowarstwowych znaczeñ, podtekstów, ¿artobliwej gry pojêciowej. Odniesienia do pokoleniowych oznaczeñ w kulturze, muzyce, obyczajach w powi±zaniu z interesuj±cymi obserwacjami natury psychologicznej, socjologicznej, spo³ecznej, obyczajowej wzbogacaj± intelektualny wymiar powie¶ci.
Powie¶æ Zygmunta Mi³oszewskiego gwarantuje dobr± zabawê, mocn± dawkê satysfakcji i nawet jej tytu³ stanowi ¶wietny punkt wyj¶cia do licznych refleksji.
Opatrzono j± nastêpuj±cymi mottami:
W ka¿dej legendzie kryje siê ziarno prawdy. (powiedzenie ludowe)
Pó³ prawdy to ca³e k³amstwo. (przys³owie ¿ydowskie)
Obowi±zkiem prokuratora jest d±¿enie do ustalenia prawdy. (Zbiór Zasad Etycznych Prokuratora)
Jakub Le¶niak
Dyskusyjny Klub Ksi±¿ki przy BPGiM w Strzy¿owie

Joanna Jax - ,,D³uga droga do domu” - 16 marzec 2016

,,D³uga droga do domu” to kolejna lektura naszego DKK.
Jest to druga powie¶æ m³odej pisarki Joanny Jax – autorki bestselerowego ,,Dziedzictwa von Becków.” Obie powie¶ci czyta siê jednym tchem i na d³ugo pozostaj± w naszej pamiêci.
,,D³uga droga do domu” ukazuje nam jak skomplikowane mog± byæ losy ludzkie i jak jedna niew³a¶ciwa decyzja mo¿e zmieniæ nieodwracalnie nasze ¿ycie. Autorka opisuje burzliwe ¿ycie skromnej córki polskich emigrantów na tle wydarzeñ w dziejach ¶wiata od 1938 roku do czasów wspó³czesnych. Tosia Tañska to g³ówna bohaterka wzbudzaj±ca ró¿ne emocje: od sympatii i podziwu do potêpienia i niechêci.
Zakochuje siê w narzeczonym siostry i wychodzi za niego za m±¿. Rozbija tym swoj± rodzinê i skazuje na izolacjê i cierpienie. Jej m±¿ to wcielenie z³a, a ma³¿eñstwo z nim poci±ga za sob± kolejne tragiczne wydarzenia w jej ¿yciu. Traci jedynego syna, a jego poszukiwania zaanga¿uj± j± w walkê rewolucyjn± na Kubie i Ameryce Po³udniowej. Jest ¿o³nierzem, zabija i ¿yje w¶ród partyzantów walcz±c o idee których czasem nawet nie rozumie. Pojawiaj± siê kolejni mê¿czy¼ni – kolejne mi³o¶ci jej ¿ycia.
Przez prawie 30 lat Tosia zmienia miejsca pobytu, swoj± to¿samo¶æ, by w koñcu wróciæ do kraju swojego dzieciñstwa – Polski. Osiada tu na sta³e. Przypadkowo jej losy splataj± siê z ¿yciem m³odej kobiety, która postanawia rozwik³aæ tajemnice jej rodziny i przemierza szlakiem przesz³o¶ci.
Odnajduje jej syna, lecz czy Tosia odzyska blisko¶æ dziecka które utraci³a ponad 30 lat temu? Czy mi³o¶æ, po¶wiêcenie i determinacja z jak± ca³e ¿ycie szuka³a syna przynios± jej spokój i szczê¶cie? To poka¿e przysz³o¶æ.
Warto przeczytaæ tê ksi±¿kê, bo sk³ania do przemy¶leñ i gor±cej dyskusji.
Maria Rosó³
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Gra¿yna Jagielska – „ANIO£Y JEDZ¡ TRZY RAZY DZIENNIE" - 147 DNI W PSYCHIATRYKU - 17 luty 2016

,,Anio³y jedz± trzy razy dziennie" to kolejna ksi±¿ka Gra¿yny Jagielskiej, ¿ony znanego dziennikarza i znakomitego korespondenta wojennego. Autorkê przez lata parali¿owa³ strach o ¿ycie mê¿a, czekanie na jego powrót....i wiadomo¶æ o jego ¶mierci. Sama kilkakrotnie wziê³a udzia³ w takich wojennych wyprawach. W koñcu trafi³a do Kliniki Psychiatrii i Stresu Bojowego, aby zawalczyæ o w³asne zdrowie psychiczne. Tym razem autorka przybli¿a czytelnikowi ¿yciorysy pacjentów, z którymi w trakcie pó³rocznej hospitalizacji tworzy³a grupê wsparcia. W znacznej mierze s± w¶ród nich weterani misji w Iraku i Afganistanie, którzy na wskutek d³ugotrwa³ego stresu bojowego i koszmarnych do¶wiadczeñ, nie byli w stanie odnale¼æ siê po powrocie do domu i rodziny.
Pacjentami s± równie¿ osoby cywilne, które nie sprosta³y presji zawodowej, i chronicznie potrzebuj± akceptacji innych ludzi, a tak¿e którym brakuje asertywno¶ci, doskwiera samotno¶æ i pustka. Ksi±¿ka Jagielskiej to przejmuj±ca relacja walki o powrót do "normalno¶ci" która przenosi czytelnika w "zamkniêty" ¶wiat kliniki psychiatrycznej. Mieszaj± siê tu urojenia z rzeczywisto¶ci±, a prawda z fikcj±. Jednych ogarnia niepohamowany gniew, inni popadaj± w g³êbok± depresjê, a jeszcze innym wydaje siê, ¿e nie istniej±...
Julia musia³a byæ coraz lepsza, a¿ pod wp³ywem stresu obciê³a sobie ucho. Ratownik wiecznie goli³ g³owê i wierzy³, ¿e dziêki temu stanie siê kim¶ innym. Marek wróci³ z wojny jako bohater, ale nie potrafi³ ju¿ ¿yæ z tym, co tam widzia³. Karolinka by³a przekonana, ¿e jest anio³em i nikt jej nie widzi. Autorka z niezwyk³± delikatno¶ci± dotyka tematów trudnych. Nie szczêdzi przy tym mocnego jêzyka, który ukazuje si³ê wydarzeñ. Nic nie jest przesadzone, otrzymujemy prawdê w najczystszej postaci. Przedstawione problemy i historie chorych szokuj±, przera¿aj± a co za tym idzie na trwa³e zapadaj± w pamiêæ czytelnika. Ksi±¿ka, choæ momentami brutalna w odbiorze, warta jest przeczytania. Wymaga jednak skupienia i z pewno¶ci± zostawi po sobie wiele refleksji....
Rany fizyczne, choæ bolesne, z czasem siê goj±. Psychika cz³owieka to jednak bardzo skomplikowany mechanizm, którego nie da siê tak ³atwo naprawiæ.
Opracowa³a: Wanda Przyby³owicz
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Catrin Collier – „Carski smok” - 13 styczeñ 2016

Catrin Collier to pisarka, która urodzi³a siê i dorasta³a w walijskim Pontypridd. Pracê podjê³a w Ameryce, pó¼niej w Europie, lecz w koñcu powróci³a w rodzinne strony i tu rozpoczê³a sw± przygodê pisarki. Dziêki dziewiêtnastu powie¶ciom historycznym dla kobiet, sta³a siê jedn± z najbardziej popularnych walijskich pisarek. Catrin Collier jest równie¿ autork± powie¶ci kryminalnych, które tworzy pod pseudonimem Katherine John.
W "Carskim smoku" akcja toczy siê na pocz±tku drugiej po³owy XIX wieku. Pierwsze karty powie¶ci informuj± nas o przygotowaniach czynionych w Rosji na przyjazd walijskich robotników do pracy, którzy maj± przyczyniæ siê do budowy przemys³owego imperium cara. G³ównymi bohaterami powie¶ci s± ma³¿onkowie – pielêgniarka i lekarz, brat lekarza oraz biedne rodzeñstwo. Wkrótce przekonuj± siê oni w jak odmiennych do ich dotychczasowych realiów, warunkach przyjdzie im ¿yæ. Z jednej strony komfortowe zakwaterowanie, s³u¿ba, z drugiej – dyskryminacja, antysemityzm i brak równouprawnienia w dostêpie do lekarza i medycyny. Walijczycy staj± siê czê¶ci± spo³eczeñstwa, ¶rodowiska, w którym ¿yj±, z ich pozytywnymi i negatywnymi bohaterami, perypetiami, mi³o¶ci±, przeciwno¶ciami losu.
Czytaj±c tê historyczn± powie¶æ dochodzimy do wniosku, ¿e wk³ad postaci w wydarzenia jest nierówny – niektóre z nich s± dok³adnie prze¶wietlone na pocz±tku powie¶ci tylko po to, by w dalszej czê¶ci pe³niæ rolê zaledwie znikom±. Inni bohaterowie wrêcz przeciwnie. I ¿e ta ciekawa i m±dra ksi±¿ka nie posiada pocz±tku ani koñca, wstêpu ani pos³owia, w którym autorka przedstawi³aby ¼ród³o z jakiego korzysta³a rysuj±c obrazy piêkne i niepowtarzalne, ale nie maj±ce powi±zania z kolejnymi i poprzednimi. W zasadzie powie¶æ sk³ada siê z fragmentów ¿ycia kilkunastu osób w ci±gu kilkunastu miesiêcy bycia razem na prze³omie lat 60-70 XIX wieku w Rosji. Mimo tego, „Carski Smok” spe³nia warunki dobrej powie¶ci historycznej, któr± czyta siê jednym tchem.
Opracowa³a: Czes³awa Szlachta-Pytko
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Ma³gorzata Warda – „Miasto z lodu” - 2 grudzieñ 2015
„Mania jest cierpieniem dla przyjació³
a depresja dla nas samych”
Robert Lowell

„Miasto z lodu” Ma³gorzaty Wardy to bardzo smutna i przejmuj±ca historia ¿ycia Teresy Tomaszewskiej i jej córki Agaty.
Pierwsza czytana przeze mnie ksi±¿ka poruszaj±ca wiele niezmiernie trudnych problemów, maj±ca wiele w±tków i tragicznych wydarzeñ, o których dowiadujemy siê od 13-letniej bêd±cej w ¶pi±czce dziewczynki.
Teresa Tomaszewska choruje na zaburzenia afektywne dwubiegunowe dawniej nazwane psychoz± maniakalno-depresyjn±. Osoba dotkniêta tak± chorob± mo¿e w miarê normalnie ¿yæ, ale musi stosowaæ siê do zaleceñ lekarza a przede wszystkim regularnie za¿ywaæ lek, a z tym w przypadku Teresy jest ró¿nie. Do 13 roku ¿ycia to babcia g³ównie wychowuje i troszczy siê o swoj± ukochan± wnuczkê. Jednak Teresa równie¿ darzy swoj± córkê mi³o¶ci± i w pewnym momencie postanawia spróbowaæ stworzyæ Agacie prawdziwy dom, odbudowaæ relacje matka – córka. Zabiera Agatê od babci i wyrusza z ni± w podró¿ po Polsce szukaj±c swojej przystani. Wybór pada na ma³±, ¶liczn±, górsk± miejscowo¶æ, ale jak¿e nieprzyjazn± dla tych dwóch m³odych kobiet.
Teresa piêkna i atrakcyjna od razu dzieli spo³eczno¶æ na „po¿±daj±cych j± mê¿czyzn i nienawidz±ce kobiety”. Agata obarczona chorob± matki, bez ¿adnego wsparcia, bez pomocy babci a przede wszystkim bez akceptacji rówie¶ników samotnie zmaga siê z problemami, a te z ka¿dym dniem s± wiêksze.
Stres zwi±zany z podró¿±, strach, ¿e siê nie uda, ¿e nie bêdzie pieniêdzy na ¿ycie „przywo³uje chorobê” i jej ciê¿kie do zaakceptowania objawy i skutki. W tej trudnej sytuacji Agata przejmuje opiekê nad matk± bardzo dojrzale, usi³uje radziæ sobie z problemami. Jednak do czasu, bo w tej skutej lodem miejscowo¶ci jest nie tylko zimowa sceneria tragicznych zdarzeñ ale i skute lodem serca mieszkañców, którzy nie akceptuj± obcych.
Czytaj±c „Miasto z lodu” nasuwa siê wiele pytañ, w±tpliwo¶ci, trudno zrozumieæ zachowania wielu bohaterów tej ksi±¿ki. Co i rusz chcieliby¶my zapytaæ – dlaczego?
„Dlaczego kto¶, kto sam cierpia³ przez innych, sam sprawia innym cierpienie”.
Opracowa³a: Ewa Bañka
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Spotkanie autorskie z Jackiem Hugo-Baderem - listopad 2015

W dniu 12 listopada 2015 roku odby³o siê spotkanie z JACKIEM HUGO–BADEREM, który przyj±³ zaproszenie od Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki dzia³aj±cego przy BPGiM w Strzy¿owie.
Dyrektor Biblioteki Marta Unicka przywita³a go¶cia oraz przyby³ych na spotkanie
cz³onków DKK, m³odzie¿ wraz z opiekunami, s³uchaczy Strzy¿owskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku oraz mieszkañców Strzy¿owa i jego okolic.
Moderatorka Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki Marzena Midura podkre¶li³a, i¿ cz³onkowie DKK, po lekturze ksi±¿ek pisarza z niecierpliwo¶ci± czekali na spotkanie z nim. Przedstawi³a krótko osobê Jacka Hugo-Badera, prosz±c go o zabranie g³osu.
Jacek Hugo-Bader urodzi³ siê w 1957 roku w Sochaczewie. Jest znanym dziennikarzem i reporta¿yst±. Ukoñczy³ studia pedagogiczne. Pracowa³ jako nauczyciel, pedagog szkolny, socjoterapeuta, a tak¿e jako ³adowacz na kolei, wagowy w punkcie skupu trzody chlewnej oraz jako szef kolporta¿u Miêdzyzak³adowej Komisji Koordynacyjnej podziemnej struktury „Solidarno¶æ”.
Jest jednym z najbardziej cenionych w Polsce reporterów zajmuj±cych siê krajami by³ego ZSRR. W sumie spêdzi³ tam cztery lata (przemierzaj±c je na rowerze, ³azikiem i autostopem) czego pok³osiem s± jego ksi±¿ki „Dzienniki ko³ymskie”, „Bia³a gor±czka”, „W rajskiej dolinie w¶ród zielska”, które czyta siê jednym tchem.
W 1999 i 2003 roku otrzyma³ nagrodê Grand Press, w 2010 roku „Bursztynowego Motyla” a w 2003 roku by³ nominowany do nagrody literackiej Nike za ksi±¿kê „W rajskiej dolinie w¶ród zielska”.
Podczas spotkania Jacek Hugo-Bader, opowiadaj±c o sobie i swojej reporterskiej pracy podkre¶li³, i¿ bardzo ceni sobie kontakt wzrokowy z rozmówcami, bo wtedy ³atwiej dotrzeæ do drugiego cz³owieka. Podczas tych spotkañ nie oszczêdza siebie. Jak sam o sobie mówi³, ¿e jest reporterem trotuarowym nie salonowym, opisuje, bowiem, ¶wiat takim jakim jest – jak powiedzia³ o nim Mariusz Szczygie³, ¿e opisuje ¶wiat z pozycji wa³êsaj±cego siê psa.
Bardziej interesuj± go ludzie odrzuceni ni¿ wybrani.
Buduje teksty – w oparciu o jaki¶ jeden element, który pasuje do ca³o¶ci. Jego reporta¿e s± nacechowane emocjami – o czym mo¿na siê przekonaæ czytaj±c jego ksi±¿ki.
Pomys³ jego nowej ksi±¿ki pt. „Skucha” powsta³ w 1995r., w której zadaje pytanie:
„Jak ci siê ¿yje w Polsce, któr± sam wywalczy³e¶?”. Jest to portret pokolenia.
S³uchaj±c tych ciekawych, pe³nych emocji s³ów nie zauwa¿yli¶my, ¿e czas spotkania tak szybko min±³ i cz³onkowie DKK ¿a³owali, i¿ nie mogli zadaæ pytañ jakie nasunê³y siê po przeczytaniu jego ksi±¿ek.
Ale spotkanie z ciekawymi lud¼mi pozostawia ¶lad, budzi zainteresowanie ich twórczo¶ci±, o czym mog³a ¶wiadczyæ d³uga kolejka po autograf.
Opracowa³a: Irena Wojciechowska
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie


Maria Nurowska – „Sergiusz, Czes³aw, Jadwiga” - 4 listopad 2015

„Sergiusz, Czes³aw, Jadwiga” to pa¼dziernikowa lektura naszego Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki.
Jest to historia twórczo¶ci i ¿ycia Sergiusza Piaseckiego, jego stosunku do Czes³awa Mi³osza oraz losy m³odej kobiety, któr± obydwaj kochali. Jest to bardzo odwa¿na, bezkompromisowa powie¶æ ukazuj±ca dwóch wybitnych pisarzy w nowym ¶wietle. Fascynuj±cy trójk±t mi³osny, a w tle Iwaszkiewicz, Witkacy, Wañkowicz.
Studentka Anna – powie¶ciowa dziennikarka po¶wiêca czê¶æ swojego ¿ycia na rozwi±zanie tajemnicy zwi±zku miêdzy trojgiem ludzi i jednocze¶nie odzyskuje pamiêæ o zapomnianym pisarzu – Sergiuszu Piaseckim. Zwi±zek ten rzuca nowe ¶wiat³o na osobê Czes³awa Mi³osza, jako mê¿czyznê i cz³owieka. Postaæ Piaseckiego to postaæ do g³êbi tragiczna. Jego bezkompromisowo¶æ i trzymanie siê zasad, skazywa³y go na samotno¶æ i izolacjê.
Jego przesz³o¶æ nie zawsze jednak by³a kryszta³owa. W m³odo¶ci by³ szpiegiem, dorabia³ na szmuglowaniu kokainy i futer, bra³ udzia³ w bójkach ulicznych, ale te¿ walczy³ w oddzia³ach bia³oruskich przy armii polskiej. Zostaje skazany na karê ¶mierci, której unika i otrzymuje karê wiêzienia z którego wychodzi po 11 latach.
I to tam, w wiêzieniu zaczyna siê jego historia pisarska w której znaczn± rolê odegra³ Wañkowicz.
Pó¼niej los splata jego ¿ycie z osob± Jadwigi, kobiety skrzywdzonej i porzuconej przez Mi³osza. To epizod ma³o ciekawy, patrz±c na Mi³osza jako pó¼niejszego noblistê otoczonego splendorami i powszechnym szacunkiem.
Kto zas³u¿y³ na prawdziwy szacunek w ¶wietle wyborów jakie dokonali obydwaj?
Piasecki zmar³ w biedzie i ca³kowitym zapomnieniu. Nie starajmy siê jednak oceniaæ tych postaci, bo nasze zachowania warunkuj± czêsto sytuacje ekstremalne lub po prostu takie, którym nie jeste¶my w stanie sprostaæ.
Ksi±¿ka Mari Nurowskiej – trochê biografia, trochê powie¶æ, zajmuje nasz czas krótko. Pozostawia jaki¶ niedosyt, chêæ dr±¿enia dalej i poznania wiêcej z ¿ycia dwóch wybitnych postaci naszej literatury.
Opracowa³a: Maria Rosó³
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Jerzy Pilch - "Wiele demonów” - 14 pa¼dziernik 2015

Dyskusyjny Klub Ksi±¿ki, dzia³aj±cy przy BPGiM w Strzy¿owie, to klub zrzeszaj±cy pasjonatów dobrej ksi±¿ki. Na comiesiêcznych spotkaniach, przy kawie czy herbacie, dzielimy siê przemy¶leniami, wra¿eniami na temat przeczytanej ksi±¿ki.
Takie spotkania to wspania³a odskocznia od codzienno¶ci, szczególnie je¶li odbywa siê w mi³ej atmosferze.
Na ostatnim spotkaniu, w dniu 14 pa¼dziernika br. tematem dyskusji by³a ksi±¿ka Jerzego Pilcha „WIELE DEMONÓW”.
Jerzy Pilch urodzi³ siê w 1952r. w Wi¶le, w rodzinie protestanckiej. Ukoñczy³ studia na Uniwersytecie Jagielloñskim. Prozaik, publicysta, dramaturg, scenarzysta filmowy.
Otrzyma³ nagrodê Fundacji im. Ko¶cielskich oraz w 2001 roku nagrodê Nike za powie¶æ „Pod Mocnym Anio³em”, na podstawie której powsta³ film pod tym samym tytu³em. Równie¿ na podstawie jego powie¶ci powsta³y filmy „Spis cudzo³o¿nic”, „¯ó³ty szalik” i „Mi³o¶æ w miejscu podziemnym”.
„Wiele demonów” to m±dra ksi±¿ka, napisana bogatym jêzykiem, pe³na zaskakuj±cych sytuacji. Jerzy Pilch dawkuje w±tki spo³eczno-obyczajowe, psychologiczne, romantyczne a nawet kryminalne. Przenosi czytelnika w lata 50 – te na luterski ¦l±sk Cieszyñski, do miejscowo¶ci Sig³y zamieszkiwanej przez osobliwych czasem nawet dziwnych ludzi.
Snuje niezwyk³e historie mieszkañców tworz±c arcyciekawe postaci, np. listonosza Fryderyka Moitschka – uwa¿anego za proroka, a tak naprawdê to dobrego obserwatora ludzi i zjawisk, umiej±cego racjonalnie my¶leæ i wyci±gaæ wnioski, pastora Mraka – tak dobrego, czy wrêcz naiwnego, ¿e nie potrafi³ nikomu odmówiæ pomocy, nawet najwiêkszym blagierom wierzy³,
córki pastora Julia i Ola uzna³y, ¿e urodzi³y siê jako niewierz±ce, mimo i¿ mia³y opanowane teksty psalmów, katechizmów, ksi±g wyznaniowych, pozosta³y niewierz±ce, czy te¿ Wzmo¿kowa terroryzuj±ca mê¿a i syna.
Rozmowy mieszkañców Sig³y, prowadzone barwnym jêzykiem, dotycz± wiary, sensu ¿ycia, ¶mierci, mi³o¶ci i cierpienia.
Niektóre wydarzenia w ¿yciu mieszkañców s± jak z teatru absurdu np. przyjazd, w wigiliê, córki pastora Julii z katolickim narzeczonym czy sytuacja w domu Wzmo¿ków przed pogrzebem Wzmo¿ka.
Jerzy Pilch mottem tej powie¶ci uczyni³ fragment z Ewangelii ¶w. Marka „Wypêdzi³ wiele demonów, ale nie pozwoli³ demonom mówiæ, bo go zna³y”.
Na stronach ksi±¿ki pojawiaj± siê „demony” a Fryderyk Moitschek stwierdzi³, i¿ „Demony nasze historiê opowiadaj±”.
W Klubie podczas dyskusji nad t± ksi±¿k± mo¿na by³o wysnuæ tak± konkluzjê, i¿ mimo up³ywu czasu (od lat 50-tych) i wielu zmian, „demony” wiêksze lub mniejsze daj± o sobie znaæ.
Czytelnikom lubi±cych ksi±¿ki trudne, opowiadaj±ce o sprawach wa¿nych, ostatecznych, polecam te ksi±¿kê.
Opracowa³a: Irena Wojciechowska
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Jodi Picoult: "Linia ¿ycia" - 9 wrzesieñ 2015

Po wakacyjnej przerwie, 9 wrze¶nia cz³onkowie DKK dzia³aj±cego przy Bibliotece Publicznej w Strzy¿owie spotkali siê, aby podyskutowaæ na temat ksi±¿ki amerykañskiej pisarki Jodi Picoult pt.:„Linia ¿ycia”. Autorka, laureatka nagrody New England Book z 2003 r. zaca³okszta³t twórczo¶ci ma w swoim literackim dorobku 18 powie¶ci, które przet³umaczono na 34 jêzyki.
„Linia ¿ycia”- bez w±tpienia bestseller, to przepiêkna, niezwykle prawdziwa i ujmuj±ca opowie¶æ o samotnym dzieciñstwie i dorastaniu dziewczynki bez obecno¶ci matki, o trudzie dojrzewania do mi³o¶ci macierzyñskiej, w³a¶ciwego rozumienia na jakich fundamentach opiera siê udane ma³¿eñstwo, jak powinny wygl±daæ relacje miêdzy dwojgiem kochaj±cych siê ludzi.
Jodi Picoult subtelnie i umiejêtnie konstruuje postaci pierwszo i drugoplanowe bardzo wa¿ne dla przedstawienia opisywanej historii. Dokonuje g³êbokiej analizy psychiki g³ównych bohaterów, pochodz±cych z ró¿nych ¶wiatów, znajduj±c najw³a¶ciwsze s³owa dla ukazania ich prze¿yæ, doznañ i stanów emocjonalnych. W opinii wielu czytelników i znawców literatury pisarka potrafi wzbudziæ prawdziw± burzê uczuæ, nieokie³znany zamêt w g³owie i do g³êbi wstrz±sn±æ czytelnikiem.
G³ówna bohaterka powie¶ci : Paige mia³a zaledwie piêæ lat, kiedy matka odesz³a z rodzinnego domu, a jej wychowaniem zaj±³ siê troskliwy ojciec. Jako dziecko, a potem nastolatka nie jest w stanie zrozumieæ powodów odej¶cia matki zwa¿ywszy, ¿e ojciec darzy³ j± mi³o¶ci± i szacunkiem. Nieobecno¶æ matki w ¿yciu Paige spowodowa³a ogromne negatywne spustoszenie w jej postrzeganiu samej siebie. Smutek, ¿al, têsknota i poczucie straty czyni± j± osob± zagubion± o niskim poczuciu w³asnej warto¶ci i powoduj±, ¿e ze strachu podejmuje b³êdne ¿yciowe decyzje. Boi siê, ¿e nie sprosta stawianym jej przez ¿ycie zadaniom i wybiera drogê ucieczki z rodzinnego Chicago. Porzuca drogich jej: ojca i Jacke`a i wyje¿d¿a do Massachusetts, aby wszystko zacz±æ od nowa. Spotyka na swej drodze ludzi nios±cych jej pomoc i oparcie. Pojawia siê te¿ m³ody, ambitny lekarz kardiochirurg, staje siê ¿on± i matk±. Niestety Paige boi siê macierzyñstwa, a ka¿de niepowodzenie w opiece nad niemowlakiem budzi w niej lêk. Powraca trauma z dzieciñstwa i dziewczyna decyduje siê na opuszczenie rodziny w celu odnalezienia matki. Czuje, ¿e tylko ona wyja¶niaj±c jej przyczyny w³asnego odej¶cia od mê¿a i dziecka wska¿e jej w³a¶ciw± drogê do odnalezienia siebie jako osoby godnej bycia kochaj±c± ¿on± i matk±.
„Lina ¿ycia” to wzruszaj±ca powie¶æ obyczajowa, zmuszaj±ca czytelnika do w³asnych przemy¶leñ, do pochylenia siê nad spraw± macierzyñstwa dziewcz±t skrzywdzonych tak jak Paige, do zastanowienia siê, co jest w ¿yciu najwa¿niejsze, czy sami ¿yjemy realizuj±c w³asne marzenia, czy te¿ spe³niamy oczekiwania innych. Historia Paige u¶wiadamia nam jak wa¿ne w ma³¿eñstwie s± niezale¿no¶æ i tolerancja, realizacja w³asnych zainteresowañ i pasji.
Jodi Picoult w „Linii ¿ycia” ukazuj±c ogrom emocji i doznañ bohaterów nie ocenia i nie os±dza ich postêpowania i dokonywanych wyborów, pozostawiaj±c czytelnikowi mo¿liwo¶ci dog³êbnych, wnikliwych przemy¶leñ ukazanych problemów, które mog± dotkn±æ ka¿dego z nas.
Serdecznie polecam.
Opracowa³a: Zofia Godek-£opatkowa
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

ELIZABETH GILBERT: "Botanika duszy" - 9 wrzesieñ 2015

Jeszcze nie opad³y emocje i prze¿ycia z Narodowego Czytania "LALKI"- B. Prusa, którego nasz DKK by³ wspó³autorem, a ju¿ kolejne spotkanie i nastêpna wspania³a ksi±¿ka......
Tym razem najnowsza powie¶æ Elizabeth Gilbert „Botanika duszy", tak bardzo odbiegaj±ca od wcze¶niejszych ksi±¿ek autorki, zarówno pod wzglêdem jako¶ciowym jak i gatunkowym. Jest to "pe³nokrwista" powie¶æ usytuowana w XIX wieku, która zaskakuje dojrza³o¶ci± fabu³y i jêzyka. Jest to piêkne, z³o¿one i nastrojowe studium psychologiczne kobiety, której przysz³o ¿yæ w ¶wiecie i czasach zdominowanych przez mê¿czyzn i spo³eczne konwenanse. Akcja powie¶ ci rozpoczyna siê przed koñcem XVIII wieku w Anglii- we wsi Richmond, w okolicy Londynu. Poznajemy Henriego Whittakera, który urodzi³ siê w dosyæ ubogiej rodzinie, skromnego pracownika ogrodu botanicznego. Ju¿ od najm³odszych lat Henry otacza³ siê wyj±tkowymi ro¶linami, sprowadzanymi do ogrodu z ca³ego ¶wiata, ten w³a¶nie fakt przes±dzi³ o jego przysz³o¶ci. Henry przeszed³ w swoim ¿yciu swoist± szko³ê wyrzeczeñ, cierpieñ i samotno¶ci, ale równie¿ przygód bra³ udzia³ w jednej z wypraw kapitana Jamesa Cooka. Kiedy przychodzi czas na ustatkowanie, wybiera sobie za ¿onê ¶rednio urodziw± Holenderkê, kobietê niezwykle inteligentn±, dobrze wykszta³con±, twardo st±paj±c± po ziemi. Razem z ¿on± opuszcza Angliê i osiada w Filadelfii, gdzie buduje swoje botaniczne imperium. Tam w³a¶nie przychodzi na ¶wiat jego córka Alma Whittaker, która maj±c takich rodziców nie mo¿e byæ przeciêtna. Od urodzenia do pó¼nej staro¶ci, ¶ledzimy wyj±tkowe losy tej niezwyk³ej kobiety, a wraz z ni± fascynuj±ce dzieje maj±tku Whittakerów, oraz przemiany spo³eczne jakie dokonywa³y siê w Ameryce, w pierwszej po³owie XIX wieku. Rodzice bardzo dbali o wychowanie córki, która od najm³odszych lat przejawia³a zainteresowanie botanik± i by³a wszechstronnie utalentowana. Problem w tym, ¿e los nie obdarzy³ Almy urod±, tylko analitycznym umys³em i ogromn± inteligencj±. A to w³a¶nie uroda, jest tym co najbardziej cenione jest u kobiet - nie rozum. Rodzinna fortuna zapewnia jej dostatnie ¿ycie. Alma stopniowo godzi siê z tym, ¿e nie dane jej bêdzie znale¼æ mi³o¶æ. Po¶wiêca siê wiêc badaniem nad jedn± z najbardziej niepozornych i nieciekawych ro¶linek - mchem. Alma na ³amach ksi±¿ki ¿yje, oddycha, marzy, pragnie, têskni, ma nadziejê i bardzo cierpi...
Wczytuj±c siê w losy Almy prze¿ywamy jej uczucia bardzo realistycznie, wraz z ni± zg³êbiamy tajemnice ro¶lin i w³asnego cia³a. W tym celu zamyka³a siê w dusznej, przesi±kniêtej zapachem kleju introligatorni i bada³a mo¿liwo¶ci rozkoszy. Poznajemy zawi³e i trudne relacje Almy z mê¿czyznami - ojcem, mê¿em Ambrose, siostr± Prudence - kobiet± piêkn± i wspania³±, przyjació³k± Rett±.
Elizabeth Gilbert pokaza³a nam z jednej strony, ¶wiat ch³odnej analizy naukowej a z drugiej stromy ¶wiat niezg³êbionej kobiecej duszy....Na uwagê zas³uguje równie¿ kunszt jêzyka - sporo w nim piêknych, zwracaj±cych uwagê pere³ek – „Tam, gdzie jest ¿ycie jest te¿ nadzieja. ¦mieræ jest potwornie ostateczna."
Jest to niezwyk³a ksi±¿ka, gdzie czytelnik ma dylemat - chcia³by jak najszybciej j± przeczytaæ, ale równocze¶nie marzy, by tak szybko siê nie skoñczy³a.
Gor±co zachêcam do przeczytania.
Opracowa³a: Wanda Przyby³owicz
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Maria Nurowska - ,,Mi³o¶æ rano, mi³o¶æ wieczorem” - 17 czerwiec 2015

Po raz kolejny, 17.06.2015r., w Bibliotece Publicznej w Strzy¿owie spotka³a siê grupa Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki, aby wzi±æ udzia³ w dyskusji po przeczytaniu ksi±¿ki Mari Nurowskiej pt. „Mi³o¶æ rano, mi³o¶æ wieczorem".
Uczestnicy spotkania wyra¿ali swoje opinie, oceny, odczucia dotycz±ce kolejnego dzie³a znakomitej pisarki „Mi³o¶æ rano i wieczorem”, wzruszaj±cej powie¶ci o mi³o¶ci, przyja¼ni, sile wiêzów rodzinnych. G³ówny bohater Jerzy – uczestnik powstania warszawskiego podczas powojennej zawieruchy zostaje oddzielony od ¿ony. Nie wie, ¿e Zofia jest w ci±¿y i wkrótce na ¶wiat ma przyj¶æ ich córka Anna. Z kolei Zofia przekonana o ¶mierci mê¿a wyemigrowa³a do Niemiec i kieruj±c siê trosk± o edukacjê dziecka, i egzystencjê na odpowiednim poziomie wychodzi ponownie za m±¿ za Niemca. Kilkadziesi±t lat pó¼niej Jerzy i Zofia spotykaj± siê przypadkowo na spektaklu operowym. Mê¿czyzna dowiaduje siê, ¿e jest ojcem, a jego córka Anna niedawno trafi³a do wiêzienia w Niemczech Zachodnich za przynale¿no¶æ do terrorystycznej Frakcji Czerwonej Armii. Jerzy wraz z dwoma przyjació³mi postanowi³ uwolniæ dziewczynê.
„Mi³o¶æ rano, mi³o¶æ wieczorem” jest poruszaj±c± opowie¶ci± o uczuciach od¿ywaj±cych po latach, o sile mêskiej przyja¼ni odpornej na przeciwno¶ci losu, o sprawach, które do g³êbi poruszaj± ka¿dego z nas.
Warto przeczytaæ. Polecam.
Opracowa³a: El¿bieta Szaro
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Joanna Bator - ,,Wyspa £za” - 20 maj 2015

20 maja br. na spotkaniu cz³onków Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki, jego uczestnicy wyra¿ali w³asne przemy¶lenia, opinie, oceny i s±dy na temat najnowszej ksi±¿ki Joanny Bator pt. ,,Wyspa £za.’’
Tytu³owa "Wyspa £za’’ to pañstwo w po³udniowej Azji na wyspie Cejlon, po³o¿onej na Oceanie Indyjskim. Miasteczka : Galle, Kandy, Labookellie, Negombo, Pottuvil, a na koniec stolica Kolombo s± miejscami, gdzie ukazany jest ca³y ¶wiat przedstawiony omawianego dzie³a, stanowi±cy t³o do wewnêtrznej podró¿y autorki w g³±b siebie.
Na Sri Lance w 1989 r. zaginê³a bez ¶ladu amerykañska podró¿niczka i turystka, Sandra Valentine. Owa Sandra staje siê w ksi±¿ce symbolem nieutulonego ¿alu, smutku, têsknoty. Narratorka pragnie odzyskaæ spokój, pozbyæ siê wewnêtrznego rozdarcia, znale¼æ drogi ukojenia dla znêkanej duszy. Symbolami podró¿y w g³±b siebie s± tak¿e: Anna Karr, Mroczna Bli¼niaczka, a w podró¿y na Wyspê £zê przy¶wieca autorce Czarne S³oñce.
Warto¶æ ksi±¿ki podnosi wnikliwy i bardzo szczegó³owo przedstawiony obraz ludzi, zwierz±t i ro¶lin jakie znajduj± siê w tropikach oraz piêkne fotografie Adama Golca. Czytelnik poznaje mieszkañców Sri Lanki, ich zajêcia i obyczaje, wiele dowiaduje siê o kierowcach ,,tuk–tuków”, zbieraczkach herbaty, sprzedawcach sari i sarongów, jubilerach – wytwarzaj±cych bi¿uteriê z kamieniami ksiê¿ycowymi. Jednak¿e ukojenie nie nadejdzie, a ,,samotno¶æ w topikach ma smak bardzo dojrza³ego mango”. Autorka snuje swe wewnêtrzne monologi odwo³uj±c siê do s³ynnych postaci malarstwa, literatury, muzyki, filmu, opisuje cierpienia Witkacego i wie, ¿e ,,ka¿dego roku musi spêdzaæ kilka tygodni tam, gdzie przez ca³y czas widzi i s³yszy morze tu¿ za oknem”.
Koñczy siê czas pobytu na Sri Lance, autorka pokonuje drogê z Galle do Kolombo wzd³u¿ oceanu, gdzie po jego obu stronach znajduje siê cmentarz bezimiennych ofiar tsunami.
Pisze o sobie: ,,ja: pisarka, ja: biegaczka, ja: zdobywczyni, ja: starzej±ca siê kobieta, ja: sybarytka”(…) w Kolombo ¿egnam Wyspê £zê i Sandrê Valentine.
Mo¿na przypuszczaæ, ¿e w kolejnych dzie³ach pisarki spotkamy siê znowu z Sandr±, Ann± i innymi.
"Wyspê £zê” polecam czytelnikom lubi±cym niebanalne historie, pe³ne analiz, przemy¶leñ, powrotów do wydarzeñ z przesz³o¶ci, wszechobecnego alter-ego, które jest odbiciem ze smugi cienia i odpowiedzi± na ciemno¶æ, rozdarcie, zagubienie, têsknotê za czym¶ nieuchwytnym.
Opracowa³a: Zofia Godek – £opatkowa
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Carla Montero – „Szmaragdowa tablica” - 8 kwiecieñ 2015

Tematem kwietniowego spotkania w Dyskusyjnym Klubie Ksi±¿ki by³a
„SZMARAGDOWA TABLICA” napisana przez Carlê Montero.
Carla Montero jest m³od± hiszpañsk± pisark±, absolwentk± prawa i zarz±dzania w biznesie, ale jak sama stwierdzi³a, od zawsze uwielbia³a pisaæ.
„Szmaragdowa tablica” jest jej drug± powie¶ci±, bardzo interesuj±c± (prawo do jej wydania
kupi³o ju¿ kilka europejskich oficyn) - o czym mo¿e równie¿ ¶wiadczyæ o¿ywiona dyskusja podczas spotkania w Klubie.
Ksi±¿ka zaczyna siê prologiem, który wprowadza czytelnika do XV - wiecznej Florencji Medyceuszów, gdzie powsta³ obraz „Astrolog” namalowany przez renesansowego malarza Georgio z Castelfranco, skrywaj±cy tajemnicê panowania nad ¶wiatem.
Dalsza historia obrazu „Astrolog” rozpoczyna siê ju¿ w XX wieku, gdy do r±k Hitlera
dosta³o siê pismo dotycz±ce tajemniczego obrazu „Astrolog” i przypisywanych mu ezoterycznych w³a¶ciwo¶ci, odkrycie, których pozwala³o rz±dziæ ¶wiatem.
Jak wiemy Hitler bardzo interesowa³ siê okultystyk± i za wszelk± cenê chcia³ mieæ ten obraz, wobec czego zobowi±za³ Himmlera do zdobycia go. Zadanie to Himmler zleci³ Georgowi Bergheimowi, majorowi SS.
I tu zaczynaj± siê dwa w±tki powie¶ci – okupowana Francja, grabie¿ cennych dzie³ sztuki, obrazów znajduj±cych siê m.in. u bogatych ¯ydów. Poszukiwania „Astrologa” doprowadzaj± Bergheima do ¿ydowskiej rodziny Bauerów, wiedzia³ bowiem, i¿ s± w posiadaniu poszukiwanego obrazu. Obrazu nie uda³o siê jednak odnale¼æ, a rodzina Bauerów zosta³a wywieziona do obozu koncentracyjnego. Uratowa³a siê tylko ich córka Sara, któr± ojciec ukry³ w ostatniej chwili.
Rozpoczyna siê niebezpieczna gra w okupowanym Pary¿u, dok±d Sara dotar³a ze swoim przyjacielem Jacobem, miêdzy majorem SS i ¯ydówk± Sar± maj±ca zaskakuj±ce konsekwencje dla nich obojga.
Drugi w±tek ksi±¿ki zaczyna siê w roku 2013 w Hiszpanii. Poznajemy Anê, m³od± absolwentkê sztuki, pracuj±c± w Muzeum Prado, która mieszka z bogatym biznesmenem, kolekcjonerem sztuki, Konradem.
W rêce Konrada trafia list napisany w czasie II wojny ¶wiatowej dotycz±cy obrazu „Astrolog”.
Konrad tak¿e chce odnale¼æ ten obraz. Jak dowiadujemy siê z dalszej tre¶ci ksi±¿ki on zna tajemnicê obrazu. Namawia Anê do jego odszukania.
Ana wspó³pracuj±c z m³odym wyk³adowc± na Sorbonie odkrywa nie tylko zawi³e losy rodziny Bauerów, strzeg±cych od pokoleñ tajemnicy „Astrologa” lecz tak¿e wpl±tana zostanie w niezwyk³e wydarzenia, które bêd± mieæ wp³yw na jej ¿ycie.
Znacz±c± i zaskakuj±c± rolê w tej ksi±¿ce odgrywa list dziadka m³odego wyk³adowcy zawieraj±cy wyja¶nienia dotycz±cego jego zwi±zków z Sar± i oczywi¶cie „Astrologiem”.
Ksi±¿kê czyta siê prawie jednym tchem – akcja wci±gaj±ca, zaskakuj±ce s± losy bohaterów.
Na koniec nasuwa siê konkluzja, i¿ nawet dzi¶ s± ludzie, którzy chcieliby posi±¶æ tajemnicê „Astrologa” by zapanowaæ nad ¶wiatem.
Amatorom dobrej ksi±¿ki – polecam.
Opracowa³a: Irena Wojciechowska
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

John Green - "Papierowe miasta’’ - 18 luty 2015

Tematem dyskusji, kolejnego spotkania Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki, które odby³o siê 18 lutego 2015 r., by³a ksi±¿ka Johna Greena „Papierowe miasta".
Ksi±¿ka ta skierowana jest do ludzi m³odych. Mówi o pierwszej mi³o¶ci, szukaniu swojej drogi ¿yciowej, wchodzeniu w doros³e ¿ycie, odkrywaniu prawdziwej natury cz³owieka, z którym jeste¶my – poznawaniu go.
Quentin Jacobsen nazywany przez przyjació³ Q jest spokojnym ch³opcem, w którego ¿ycie wkracza przebojowa Margo Roth Spiegelman. W dzieciñstwie byli przyjació³mi, potem ich drogi siê rozchodz±. Mimo to Quentin ci±gle siê w niej podkochuje. Margo chce zmieniæ Q. Kiedy zabiera go na zwariowan± eskapadê, aby siê zem¶ciæ na swoim ch³opaku, chce aby sta³ siê odwa¿niejszy.
Kiedy jednak Margo znika Quentin wyrusza wraz ze swoimi przyjació³mi na jej poszukiwanie, boi siê, ¿e znajdzie j± martw±.
Powoli odkrywa wskazówki i rozwi±zuje zagadki, które zostawia mu ukochana, w ten sposób przekonuje siê, ¿e wcale jej nie zna³. Kiedy wreszcie do niej dociera ju¿ wie dlaczego uciek³a.
Papierowe miasta maj± wiele znaczeñ, s± miastami zamieszka³ymi przez papierowych ludzi cienkich jak papier i jak papier kruchych, opêtanych mani± posiadania przedmiotów, ludzi, którym nie zale¿y na czymkolwiek istotnym, z takiego miasta i od takich ludzi Margo ucieka. Jest i drugie znaczenie papierowych miast, których nie ma w rzeczywisto¶ci, one s± tylko na mapach - do takich miast Margo ucieka. Ucieka, bo brak jej wiêzi z rodzicami.
Ta opowie¶æ jest skierowana równie¿ do rodziców. Nie wystarczy daæ dziecku wszystkiego, co materialne, bycie z dzieckiem, kochanie go, uwa¿ne ws³uchiwanie siê w to co mówi, o czym marzy… Nawi±zanie dialogu jest o wiele trudniejsze ni¿ bierne s³uchanie. Rodzice Margo nie podejmuj± dialogu, a mo¿e nie potrafi± albo nie chc± go podj±æ, s±dz±, ¿e skoro ma jedzenie, ubrania, samochód, to powinna byæ im wdziêczna i pos³uszna. Nie rozumiej± dlaczego ucieka.
To ksi±¿ka o przyja¼ni m³odych ludzi, którzy wspieraj± Quentina, zostawiaj± swoje sprawy i ruszaj± z nim na poszukiwanie Margo.
To równie¿ rezygnacja z bycia z Margo, „to najtrudniejsza rzecz jak± kiedykolwiek zrobi³em - nie pod±¿anie za Margo" - jak sam to okre¶li³ Quentin. Rozumie, ¿e choæ j± kocha, pod±¿aj± w dwóch ró¿nych kierunkach. Dok±d zaprowadz± ich wybrane drogi? Tego nie wiemy.
Choæ jest to ksi±¿ka skierowana do m³odych, to uwa¿ny czytelnik, w ka¿dym wieku, znajdzie w niej co¶ cennego dla siebie. Jak w poezji Walta Whitmana, która odgrywa wa¿n± rolê w „Papierowych miastach" gdzie trawa jest metafor± ¿ycia, ¶mierci, równo¶ci, wiêzi, dzieci, Boga i nadziei. Skoro trawê mo¿na postrzegaæ na tyle sposobów, to co dopiero cz³owieka?
¯yczê mi³ej lektury.
Opracowa³a: Krystyna Przysta¶
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Arturo Perez-Reverte - "Mê¿czyzna, który tañczy³ tango" - 22 styczeñ 2015

W spotkaniach naszego Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki uczestniczê ju¿ ponad rok. Formu³a towarzyskiej wymiany wra¿eñ ze wspólnej, i nie tylko, lektury bardzo sprzyja mocniejszemu wch³anianiu pojawiaj±cych siê zagadnieñ, faktów, pomys³ów, idei, emocji. Po¶ród niewinnego popijania kawy, herbaty, podgryzaj±c smaczne ciasteczko, zdarza nam siê wysnuæ ca³kiem zgrabne wywody, ¶cieraj± siê ró¿norodne pogl±dy, argument spotyka siê z argumentem. Bywaj± momenty gdy kto¶ zainspiruje nas ciekaw± refleksj±, albo wywo³a jak±¶ kontrowersjê. A przecie¿ ka¿demu chodzi o podzielenie siê z pozosta³ymi swoim poczuciem piêkna, dobra, byæ mo¿e marzeniami...?!
Styczniowe spotkanie po¶wiêcili¶my ksi±¿ce pt. "Mê¿czyzna, który tañczy³ tango", na której bardzo mi zale¿a³o. Powodów jest wiele. Zarówno fascynuje mnie osoba hiszpañskiego autora, Arturo Perez-Reverte, jak i gor±co podziwiam jego twórczo¶æ. Naszkicujmy istotne fakty o pisarzu - wiêcej ³atwo znale¼æ w Internecie. Urodzony w 1951 roku Perez-Reverte dorasta³ w ¶rodowisku o marynarskich tradycjach. W sposób nienasycony poch³ania³ liczne powie¶ci znakomitych autorów. Z tych ¼róde³ zaczerpn±³ wzorce, które pó¼niej jego samego mocno ukszta³towa³y. Studiuj±c na naukach politycznych i dziennikarstwie, specjalizowa³ siê w konfliktach zbrojnych. Przez 21 lat by³ reporterem wojennym. Relacjonowa³ grozê wydarzeñ z licznych frontów walk, z wielu miejsc na ¶wiecie. Osobi¶cie do¶wiadczy³ licznych, realnych niebezpieczeñstw. Prowadzi³ niezwykle popularne audycje w telewizji i radiu. Nie godzi³ siê na stopniow± polityzacjê emitowanych tre¶ci. Nie zaakceptowa³ wy¿szo¶ci widowiska nad tre¶ci±. 20 lat temu porzuci³ zawód korespondenta i zaj±³ siê g³ównie literatur±. Od 1991 roku pisze cotygodniowe felietony. Dla autora stanowi± one dziedzinê niemal nieskrêpowanej mo¿liwo¶ci wyra¿ania swych pogl±dów o bie¿±cych wydarzeniach, problemach, troskach. Owe felietony maj± kilkumilionow± rzeszê czytelników, nam za¶ ukazuj± miarê formatu intelektualnego pisarza, skalê autorytetu jakim cieszy siê w spo³eczeñstwie. Perez-Reverte napisa³ wiele ksi±¿ek oraz kilka scenariuszy filmowych. Dla siebie odkry³em go dopiero kilka lat temu. Od pierwszej z poznanych ksi±¿ek sta³em siê zagorza³ym fanem tego autora. Uwa¿am jego twórczo¶æ za per³y w dziedzinie literatury piêknej. Prostym i piêknym jêzykiem, w niewielu s³owach, pisarz nakre¶la, filmowo-malarskie, szerokie lub detaliczne ujêcia scenerii, zawsze subtelnie wype³nionych gr± ¶wiate³, barw, blasków, cieni, ca³± gam± aromatów, z wyczuwaln± aur± nastrojów i dynamicznie zmieniaj±cych siê, ¶cieraj±cych siê, k³êbi±cych siê uczuæ i emocji. ¯yciowa droga pisarza z ca³± pewno¶ci± pozwoli³a mu osi±gn±æ ow± niezwyk³± maestriê, dziêki której zawsze z wielkim znawstwem i finezj± buduje intryguj±ce postaci bohaterów. Czyta siê jego ksi±¿ki zawsze z zapartym tchem, w pewnym uniesieniu, poddaj±c siê wszelkim emocjom, têsknotom, napiêciom, uczuciom nieuchronnie wynikaj±cym z opowiadanej historii. Imponuje nam lekko¶æ formy i precyzyjna konstrukcja dramaturgii. Bogactwo faktów, ciekawostek, mimochodem wplecionych detali jakby od niechcenia zapewnia nam poczucie starannego odzwierciedlenia klimatów miejsc, sytuacji, uprawdopodabnia taki, a nie inny przebieg zdarzeñ i historyczne realia epoki. Ka¿dy dialog to popis mistrzostwa w budowaniu nastroju, wypowiadane s³owa i zdania nios± potê¿ny ³adunek emocjonalny, a¿ kipi± od ukrytych znaczeñ, wspaniale pokazuj± czytelnikowi psychologiczne niuanse, które kieruj± lub wrêcz miotaj± bohaterami. Gdy np. zadamy sobie trud porównania, opowiadanych nam w ró¿nych powie¶ciach tego autora, namiêtnych, pe³nych szaleñczych uniesieñ chwil danych dwojgu bohaterów, to wci±¿ zdumiewa nas, czytelników, ca³kowicie odmienna aura, forma, scenariusz, psychologiczny motyw, jak to w ¿yciu, inny fajerwerk emocjonalnych poczynañ kochanków.
Wygl±da na to, ¿e Perez-Reverte pisa³ "Mê¿czyznê, który tañczy³ tango" ponad 20 la! Nie sposób mówiæ o tej ksi±¿ce z ch³odnym dystansem. Powie¶æ ta jest niezwyk³ym po³±czeniem szeregu konwencji. Splecione ze sob± zosta³y kanony powie¶ci szelmowsko-³otrzykowskiej, przygodowej, szpiegowskiej, obyczajowej i mi³osnej. Jest to, wcale nie ckliwy, romans, który móg³by przeczytaæ ka¿dy mê¿czyzna. Bo to jest w³a¶ciwie opowie¶æ o tym, jak potrafi kochaæ facet i do czego jest zdolny dla swej wybranki.
Max Costa, urodzony w biednej dzielnicy Buenos Aires, szukaj±c swej szansy, dysponuj±c zniewalaj±c± urod± i inteligencj±, zdo³a³ osi±gn±æ kunszt tancerza tanga, sta³ siê wyrafinowanym znawc± kobiet i szerszej natury ludzkiej. Po mistrzowsku wyczuwa³ ludzkie namiêtno¶ci, s³abo¶ci, grê gestów, subtelno¶ci znaczeñ s³ów. Przez lata by³ fordanserem, uwodzicielem, ¿igolakiem i z³odziejem. Wypracowa³ w sobie nienaganne maniery i elegancjê zachowañ. I w ten sposób móg³ zbli¿yæ siê do sfer niedostêpnych dla takich jak on mê¿czyzn. Zabrzmi to jak sprzeczno¶æ, ale rysuje siê nam tutaj wizerunek szlachetnego d¿entelmena kieruj±cego siê swoistym kodeksem honorowym wiernego wybranym zasadom. Ona, o niezwyk³ej urodzie i temperamencie kobieta, Mecha Inzunza, jest ¿on± znakomitego kompozytora Armanda de Troeya. Los zetkn±³ nasz± parê bohaterów, na przestrzeni ponad trzydziestu lat, tylko trzy razy, na niewiele dni.
Nas zadziwi niezwyk³o¶æ relacji, niezwyk³e po³±czenie niepohamowanej namiêtno¶ci, fantastyczna moc uczuæ. I wszystko to wbrew dramaturgicznym komplikacjom historii. Zanurzamy siê w blask ¿ycia ludzi zamo¿nych. Bywamy na przyjêciach w salonach rezydencji, Spacerujemy promenad± miêdzywojennej Nicei. Smakujemy uroki podró¿y do Buenos Aires na luksusowym transatlantyku. Ale snuta historia prowadzi nas tak¿e do pe³nych zatêch³ych zapachów portowych zau³ków, spelunek, nêdznych mieszkanek biedoty. Max siêga wspomnieniami do czasów s³u¿by w Legii Cudzoziemskiej. Ponure echa dochodz± z wojny domowej w Hiszpanii, w akcjê wplata siê w±tek szpiegowski, s± brutalni agenci wrogich sobie wywiadów, pojawiaj± siê trupy. Po latach, dojrza³a ju¿ para naszych bohaterów, w bajecznych plenerach uliczek, kawiarñ, hoteli Sorrento i Zatoki Neapolitañskiej, jeszcze raz prze¿ywa zdumiewaj±ce powik³ania dramaturgiczne powi±zane z ...gr± w szachy!
Autor uczyni³ rozgrywki szachowe, powszechnie uwa¿ane za wybitnie nudne, pozornie pozbawione gwa³townych emocji, ¼ród³em niezwykle dramatycznych w±tków. I, jak ka¿e klasyk, niem³ody Max dokonuje ostatniego w ¿yciu, niebezpiecznego skoku. Brudn± robotê robi± tak¿e nieprzyjemni faceci z KGB. A przecie¿ na pocz±tku historii, przed wielu laty, po³±czy³o tych dwoje szalone, egzotyczne tango, zatañczone w salonie na transatlantyku. Prawdziwym popisem autora s± sceny namiêtnego tañca Mechy i Maxa. Poznajemy, opowiadan± ustami Maxa, kompozytorowi Armandowi de Troeye, pasjonuj±c± historiê, niezwyk³y klimat i naturê tanga. Pó¼niej Armando, w ramach zak³adu umówionego z Ravelem, w odpowiedzi na s³ynne "Bolero", napisa³ niepowtarzalne i wspania³e "Tango Starej Gwardii".
Có¿ to za niezwyk³a kombinacja! Drogi czytelniku! W tej historii, na ponad piêciuset stronach, jest jeszcze znacznie wiêcej smaczków, finezyjnych detali. S± np. jej eleganckie rêkawiczki i wspania³y naszyjnik pere³, jej oczy o z³ocistych po³yskach i zachwycaj±ce linie szyi i wiele jeszcze akcesoriów buduj±cych stylow± atmosferê. Czêsto napotykamy sentencje, ¶wietnie nadaj±ce siê do zacytowania w rozlicznych kontekstach w ¿yciu. S± tajemnice, przygody, zaskakuj±ce zwroty sytuacji. Autor w cudowny sposób pozwala nam zanurzyæ siê w magicznie piêknej aurze marzeñ i têsknot za mi³o¶ci±. Wraz z bohaterami mo¿emy snuæ refleksje o przeznaczeniu, przemijaniu i nieuchronnym up³ywie czasu. I mo¿emy skonstatowaæ, ¿e opowie¶æ o czasie minionym mówi co¶ o nas samych.
Moje zauroczenie hiszpañskim autorem nie jest odosobnione. Wiêkszo¶æ napotkanych w Internecie opinii o prezentowanej tutaj ksi±¿ce jest wrêcz entuzjastyczna. Pozwolê sobie zacytowaæ fragment refleksji (za blogiem Tango Nuestro): "Wmawiamy sobie, nam wmawiaj±, ¿e cz³owiek d±¿y do spe³nienia swoich marzeñ. Czy oby na pewno? A mo¿e wcale nie? I czasami robimy wszystko, ¿eby te najskrytsze, najwiêksze marzenia siê nie spe³ni³y? Bo ich spe³nienie nie mie¶ci siê w naszym sposobie widzenia ¶wiata…?"
A na koniec przytoczmy motto, jakim opatrzy³ tê powie¶æ Arturo Perez-Reverte: "Taka kobieta jak ty i taki mê¿czyzna jak ja, nieczêsto spotykaj± siê na tym ¶wiecie."
(Joseph Conrad, W¶ród pr±dów)
Los sprawi³, ¿e dwa dni po naszej, pe³nej emocji, klubowej dyskusji by³o nam dane prze¿ywaæ w DK „Sokó³” wspania³e widowisko muzyczno-taneczne po¶wiêcone tangu! Taki splot sytuacyjny szalenie potêguje moc wzruszeñ.
Opracowa³: Jakub Le¶niak
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Mitch Albom „Zaklinacz czasu” - grudzieñ 2014

Przed nami nowy rok, nowe marzenia i przemy¶lenia, wiele pomys³ów na ¿ycie i czas, który nas ogranicza czas, który potrafi przeciec nam przez palce nawet, gdy skrzêtnie zaplanujemy…
Bo ¿ycie p³ynie i nagle okazuje siê, ¿e jest ju¿ za pó¼no…
Wówczas wiêkszo¶æ z nas pragnie cofn±æ czas, wiec gdyby na naszej drodze stan±³ „Ojciec Czasu” niejeden cz³owiek z pokor±, poprosi³by:
„Proszê zrób tak, ¿eby by³o jak wczoraj”
Zdanie wyrwane z kontekstu zdarzeñ, wypowied¼ zacytowana, s³owa, które ka¿demu z nas przynios³yby rozwi±zanie niejednego problemu ukryte zosta³y
w ksi±¿ce amerykañskiego pisarza Mitcha Alboma, pt. Zaklinacz czasu.
Jest to opowie¶æ o czasie, o przemijaniu, mi³o¶ci i marzeniach – to trzy historie splataj±ce swoje losy we wspó³czesnej rzeczywisto¶ci.
G³ównym bohaterem jest Dor ¿yj±cy gdzie¶ w czasach starotestamentowych. Jego pasj± jest badanie up³ywaj±cego czasu i konstrukcja zegara. Zamkniêcie czasu w sztywnych ramach i próba zapanowania nad jego up³ywem koñczy siê dla Dora przekleñstwem wiecznej têsknoty i wiecznego ¿ycia do czasu…
Gdy, Dor zwany Ojcem czasu spotyka na swojej drodze dwie osoby:
84-letniego Victora - jednego z najbogatszych ludzi, który choruje na raka i
Sarah – nieszczê¶liwie zakochan± nastolatkê.
„Jutro bêdzie zawieraæ tak± sam± chwilê jak dzi¶”
Czy u¶wiadomienie Victorowi i Sarah, ¿e plany na przysz³o¶æ krzywdz± nie tylko ich samych, lecz tak¿e bliskie osoby pozwoli Dorowi wyzwoliæ siê od wiecznej têsknoty?
Czy wspó³czesno¶æ i jej najnowsze osi±gniêcia naprawdê zawsze s± dobrem, a mi³o¶æ pozwala zmieniaæ bieg podjêtych decyzji tak by jutro niczego nie ¿a³owaæ?
Kilka chwil spêdzonych z ksi±¿k± w d³oni na pewno pozwoli nam uzyskaæ odpowied¼ na kilka nurtuj±cych pytañ. Mo¿e tak¿e uda siê spowolniæ up³ywaj±cy czas, ale co najwa¿niejsze naprawdê umo¿liwi nam docenienie rado¶ci dnia codziennego.
Na zakoñczenie pozwolê sobie zamie¶ciæ w³asn±, osobist± refleksjê, która nasunê³a mi siê po przeczytaniu Zaklinacza czasu
Odmierzyæ miarê ¿ycia
s³oñce i ksiê¿yc
wyrze¼bione
w drewnie
wahad³o czasu
pomiêdzy
nocy dniem
symboliczny gest
gdy ¶wiat
przestanie
mieæ sens
jedno ¿ycie
wiele znaczeñ
Reasumuj±c, Zaklinacz czasu M. Alboma to opowie¶æ porównywana do Alchemika P. Coelho, kszta³tem przypominaj±ca tê ksi±¿kê, a jednak to literatura na wskro¶ wspó³czesna, bêd±ca wskazówk± na ¿ycie, tu i teraz, dlatego serdecznie zachêcam wszystkich do przeczytania tej historii.
Opracowa³a: Urszula Rêdziniak
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Wies³aw My¶liwski "Ostatnie rozdanie" - listopad 2014

My¶liwski jest przedstawicielem literatury prawdziwej - wa¿nej i powa¿nej, pytaj±cy o sens istnienia i tajemnicê bytu cz³owieka. "Ostatnie rozdanie " to ksi±¿ka po¶wiêcona przesz³o¶ci w sposób nie tyle oryginalny, co trudny, bo wymagaj±cy definiowania na nowo pojêæ, zdarzeñ, nazywania ludzi, okre¶lania relacji z nimi i szukania w tym wszystkim odpowiedzi na pytanie o to, jak ogarn±æ chaos ¿ycia stworzony przez to, co minê³o? Bohater to mê¿czyzna urodzony na pocz±tku lat 40 tych XX wieku, jest utalentowanym acz niespe³nionym artyst±. Jest to zdolny malarz, który rzuca studia by uczyæ siê fachu krawieckiego. Jest to zawo³any karciarz-najchêtniej gra w pokera z szewcem Matej±, ale najwa¿niejsz± partiê rozgrywa na cmentarzu z (nie mo¿na rozumieæ tego inaczej) jego duchem. Od pierwszej do ostatniej strony bohater przedstawia nam swój rozpadaj±cy ze staro¶ci notes. Zastanawiaj±c siê, kogo nale¿y skre¶liæ, a kogo zostawiæ. Rzecz szalenie skomplikowana, do¶æ powiedzieæ, ¿e w powie¶ci zosta³ zakwestionowany podzia³ na tych, co odeszli, (wiêc ich nazwiska i adresy wolno skre¶liæ) i tych, co nadal ¿yj±. Pojawia siê drugi notes - nale¿y do krawca Radzikowskiego, u którego w m³odo¶ci terminowa³ g³ówny bohater. To spis przedwojennych klientów tego rzemie¶lnika, katalog zamówieñ i us³ug. Krawiec wertuje po latach suche zapisy - wspominaj±c ludzi, anegdoty, zdarzenia i na tej podstawie odtwarza przesz³o¶æ, która o¿ywa. Jest i trzeci zbiór dokumentów. Otó¿ w monolog naszego bohatera raz po raz wcinaj± siê listy Marii- jego szkolnej mi³o¶ci. Niedoszli kochankowie rozstali siê, kiedy on wyjecha³ na studia do du¿ego miasta. Maria przez kilkadziesi±t lat posy³a mu listy mi³osne, powiadamiaj±c przy okazji o kolejach swojego ¿ycia - ma³¿eñstwach, dzieciach, pracy w szpitalu, postêpuj±cej staro¶ci. Na te listy nigdy nie odpowiedzia³ a i pisane by³y z pe³n± ¶wiadomo¶ci±, ¿e dialog siê nie zawi±¿e a tych dwoje nigdy nie bêdzie razem. Niezwyk³y jest g³ówny bohater, cz³owiek, który obsesyjnie przywi±za³ siê do idei wolno¶ci. Po rzuceniu praktyki u krawca, co chwilê zmienia³ zajêcia, wik³aj±c siê w bli¿ej nieokre¶lone interesy. Nigdy nie mia³ w³asnego domu ani nawet mebli, z nikim siê nie zwi±za³ na d³u¿ej ni¿ kilka lat. Niemal ze wszystkiego- jak sam wyznaje dobrowolnie siê wydziedziczy³. A u schy³ku ¿ycia zapyta³ w imiê, czego? Wolno¶ci? Bzdura. Chyba, ¿e wolno¶ci, jako nieustannej ucieczki od siebie.
"Ostatnie rozdanie "- to filozoficzna opowie¶æ, w której poznajemy brzemiê cz³owieczeñstwa ukryte tam, sk±d trudno widzieæ cokolwiek, bo mrok i rozmyte wspomnienia gin± w z³o¿ono¶ci otaczaj±cego ¶wiata. Chodzi o z³o¿ono¶æ zdarzeñ, dla których trzeba znale¼æ czas i przede wszystkim si³ê do odkrywania tajemnic, kiedy¶ bêd±cych prostymi sprawami. Majestatyczna proza, której zbyt szybko siê nie przeczyta, bo nie o jednym, opisywanym z detalami ¿yciu mówi, lecz o ¿yciu w ogóle.
Opracowa³a: Wanda Przyby³owicz
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Spotkanie autorskie z Olg± Rudnick± - pa¼dziernik 2014

W jesienne popo³udnie 15 X 2014r. w BPGiM w Strzy¿owie odby³o siê spotkanie autorskie z m³odziutk± 26-letni± pisark±, Olg± Rudnick±. Gospodyni spotkania, moderatorka DKK Marzena Midura na wstêpie przedstawi³a go¶cia zgromadzonym mi³o¶nikom literatury piêknej. Pani Olga urodzi³a siê i mieszka w ¦remie, powiatowym mie¶cie nad Wart±, na po³udnie od Poznania. Ukoñczy³a wydzia³ pedagogiki w Wy¿szej Szkole Komunikacji i Zarz±dzania w Poznaniu i pracuje jako asystentka osób niepe³nosprawnych w Polskim Komitecie Pomocy Spo³ecznej w ¦remie. W roku 2008 wyda³a sw± pierwsz± ksi±¿kê pt. „ Martwe Jezioro”, a obecnie ma w swoim dorobku 9 wydanych, poczytnych utworów: „ Czy ten kot to pies?”, „ Zacisze 13”, „ Zacisze 13. Powrót”, „Lilith”, „Natalii 5”, „ Cichy wielbiciel”, „Drugi przekrêt Natalii”, „ Fartowny Pech”. Zgromadzeni w bibliotece czytelnicy, w tym cz³onkowie DKK ze zdumieniem patrzyli na osobê o wygl±dzie nastolatki, ubran± w zwyk³y T-shirt i „ rurki”, która po kilku chwilach przerwa³a wypowied¼ organizatorki spotkania, chc±c osobi¶cie opowiadaæ o sobie i swoim twórczym, aktywnym ¿yciu. Uroczo u¶miechniêta; chcia³oby siê rzec „ ca³a w skowronkach”, odgarniaj±ca zgrabnie co chwila opadaj±cy na czo³o niesforny kosmyk ciemnych, l¶ni±cych w³osów, pe³na dynamizmu, spontaniczno¶ci i pozytywnych emocji wtajemnicza³a przyby³ych go¶ci w najg³êbsze zakamarki swojego ¿ycia i twórczej pracy. Obdarzona niespo¿yt± energi±, ogromn± wyobra¼ni±, rado¶ci± ¿ycia, mi³o¶ci± do ¶wiata i ludzi Rudnicka funkcjonuje niejako w dwóch rzeczywisto¶ciach, tej realnej, gdzie niesie pomoc osobom niepe³nosprawnym, spotyka siê ze znajomymi, tañczy w rytm melodii latynoamerykañskich, je¼dzi konno, trenuje ju-jitsu i kick-boxing, i tej drugiej: rzeczywisto¶ci ¶wiata przedstawionego przez wykreowanych przez siebie bohaterów ksi±¿ek, gdzie roi siê od mro¿±cych krew w ¿y³ach w±tków kryminalnych, które komplikuj± im ¿ycie, a jednocze¶nie s± bod¼cem do dzia³ania i na w³asn± rêkê rozpracowywania okoliczno¶ci i motywów zagadkowych morderstw czy odnajdywania skrzêtnie ukrytych skarbów. I tutaj nasuwa siê pytanie: sk±d pani Olga znajduje czas na realizowanie wszystkich swoich pasji??? Ano wyja¶ni³a szacownemu gremium, ¿e im wiêcej ma spraw „na g³owie”, tym wiêcej ma w sobie energii, chêci i si³ do dzia³ania. Pisarka stwierdzi³a, z rozbrajaj±c± szczero¶ci±, i¿ talent a tak¿e osobliwy” charakterek” odziedziczy³a po swej ukochanej babci, o której mówi: „ moja kochana bunia”. Owa „kochana bunia” by³a zagorza³ym widzem wszelkiego rodzaju programów i filmów sensacyjnych w TV. Nie tylko patrzy³a w ekran telewizora, ale niczym podekscytowany kibic pi³ki no¿nej aktywnie pomaga³a pokonaæ gro¼nych przestêpców, dopinguj±c przedstawicieli prawa okrzykami typu: „trzepnij go”, „walnij go”, itp. Odziedziczone geny, ogrom poznanych historii z Chmielewskiej, Gerritsena, Deavera, Cobena i wielu innych twórców oraz bogata wyobra¼nia, a tak¿e realna rzeczywisto¶æ, a raczej jej ciemna strona, stanowi± dla Rudnickiej inspiracjê do tworzenia pasjonuj±cych opowie¶ci naszpikowanych kryminalnymi w±tkami. Dziewczyna musi pisaæ, gdy¿ patrzy na ¶wiat przez pryzmat swej wybuja³ej wyobra¼ni, która podszeptuje jej ciekawe scenariusze, a talent literacki, ¿ywio³owo¶æ i inteligencja poparte rzeteln± prac± owocuj± niesamowitymi opowie¶ciami z dreszczykiem. I co jeszcze? Wspomniana wyobra¼nia sprawia, ze nawet w pustym pokoju pani Olga wietrzy osobnika „spod ciemnej gwiazdy”, który czyha pod ³ó¿kiem, za kotar± lub w szafie. K³ad±c siê spaæ, naci±ga ko³drê po uszy, wype³nia luki pomiêdzy ¶cian± a ³ó¿kiem, bo…o zgrozo! Przecie¿ stamt±d mog± wype³zn±æ straszliwe szpony, ob¶liz³e macki czy inne odnó¿a wyimaginowanych potworów…! No i lustra. Pisarka boi siê luster-wszak pamiêtamy, ¿e istnieje ¶wiat po ich drugiej stronie! W przedziale poci±gu, patrz±c na towarzysza podró¿y nieustannie dedukuje ( niczym Sherlock Holmes w spódnicy) i krok po kroku tworzy jego obraz jako przestêpcy najciê¿szego kalibru niczym bohaterowie Hitckoka, A. Christie czy A.C Doyle’a. Takie bogactwo ukierunkowanych prze¿yæ wewnêtrznych zagania Olgê Rudnick± do ukochanego „grobowca”(w³asny gabinet), gdzie daje upust swej ekspresyjnej osobowo¶ci. Buduj±c drobiazgowo postaci swych dzie³, wik³aj±c w nieprawdopodobne sytuacje, komplikuje ich codzienno¶æ i daje pomys³y do zaskakuj±cych przedsiêwziêæ bez wzglêdu na ich stopieñ trudno¶ci. Autorka „ Lilith” mówi „ Proszê pañstwa ja kocham swoje bohaterki”. Mo¿na nawet pokusiæ siê o hipotezê, ¿e nie tylko kocha, ale ¿yje obok nich, a nawet z nimi. Twórczyni 9-ciu krymina³ów przy ca³ej swej spontaniczno¶ci, dynamiczno¶ci, elektryzuj±cym sposobie bycia odznacza siê skromno¶ci± i pokor± wobec jako¶ci swego pisarstwa. Mówi, ¿e ci±gle siê uczy, profesjonali¶ci czuwaj± nad ka¿dym elementem powstaj±cych utworów: prawdopodobieñstwem zdarzeñ, jêzykiem i stylem ( w karko³omnej gospodzie, mog³aby np. zmieniæ kolor oczu bohatera z ciemnego w I rozdziale na niebieski w III). Jak¿eby inaczej wszak ka¿dy diament wymaga d³ugotrwa³ego i precyzyjnego oszlifowania.
I tak w czasie jesiennego popo³udnia byli¶my oczarowani osobowo¶ci± Olgi Rudnickiej, o której mo¿na ¶mia³o powiedzieæ, ze jest godn± nastêpczyni± Joanny Chmielewskiej. Krymina³y pisane z du¿± doz± humoru ( komizmu postaci, s³ownego, sytuacyjnego) daj± czytelnikowi wytchnienie od czêsto smutnej i brutalnej(?) rzeczywisto¶ci, pozytywnie nastrajaj± do otaczaj±cego ¶wiata, budz± zainteresowanie. Na pewno ten czy ów czytelnik móg³by powiedzieæ, ¿e s± lekiem na ca³e z³o. Ci±gle wracam pamiêci± do spotkania z pisark± i nurtuje mnie my¶l i ciekawo¶æ; co te¿ ta m³oda, zdolna autorka „co¶ jeszcze zmaluje”?!....brrr….a¿ „strach siê baæ”! Na koniec jeszcze informacja: s± przymiarki do zekranizowania „Natalii 5”. Bêdziemy czekaæ z niecierpliwo¶ci±. Tylko b³agam- pani Olgo! niech¿e Nataliami nie bêd± dzisiejsze tzw. celebrytki. Czytajmy ksi±¿ki Olgi Rudnickiej ze ¦remu. Na prawdê warto.
Opracowa³a: Zofia Godek £opatkowa
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Jacek Hugo-Bader „D³ugi film o mi³o¶ci. Powrót na Broad Peak” - 2 pa¼dziernik 2014

Autor tej niezwyk³ej ksi±¿ki jest cenionym reporta¿yst±, w swojej twórczo¶ci z upodobaniem eksploruje rejony by³ego ZSRR, wyprawia czytelników do przesz³o¶ci narodu, gdzie roi siê od znanych postaci polityki i nauki.
Odkrywaj±c ciemne tajemnice Syberii, Hugo-Bader staje przed nowym wyzwaniem: zamienia swoj± egzystencjê w nieustaj±c± gonitwê za ¶wiat³em zachodz±cego s³oñca, przeprowadza rozmowy z alpinistami i utrwala obraz tak odmienny intensywno¶ci± doznañ.
Nagie szczyty oblane kolorem z³ota, b±d¼ zakryte chmurami, sta³y siê celem alpinistów. To jest jak g³ód, który przypomina, ¿e przychodzi pora jego zaspokojenia, to ci±g³y wy¶cig w poszukiwaniu dróg i nowych do¶wiadczeñ, które maj± swój fina³ -zwyciêstwo lub pora¿kê. Taki stan nie jest trwa³y …. Wygrywa ten, kto potrafi fizyczn± aktywno¶æ sprz±c z dyscyplin±, i co¶ wiêcej, kto potrafi okazaæ szacunek do gór oparty na duchowo¶ci tubylców, wynikaj±cy z ich g³êbokich do¶wiadczeñ. Tak jak np. problem polegaj±cy na tym, ¿e bez wzglêdu, jak bardzo ci ludzie czuj± siê zespoleni z wysokimi górami, okresowo schodz± ni¿ej, by wzmocniæ prokreacyjne zdolno¶ci, wyzwoliæ wewnêtrzn± energiê poza granicami lêku. Nie chodzi tu wiêc o zwyk³± wêdrówkê, lecz o co¶ znacznie wiêcej, gdy¿ równie¿ powietrze ma moc uzdrawiania.
Zim± 2013 r0ku czterej alpini¶ci Maciej Berbeka, Adam Bielecki, Tomek Kowalski, Artur Ma³ek weszli na szczyt o¶miotysiêcznika Broad Peak - Szeroki Szczyt w Karakorum. Wyprawa czterech zdobywców i wielkiego dramatu dwóch z nich. Do bazy wrócili Adam Bielecki i Artur Ma³ek, na sygna³ od Maæka Berbeki i Tomka Kowalskiego nie doczekali siê…
Kilka miesiêcy pó¼niej wyprawa poszukiwawcza zorganizowana przez brata Maæka Berbeki – Jacka, odnalaz³a cia³o Tomka Kowalskiego. Jednym z uczestników wyprawy by³ reporter Hugo-Bader - autor ksi±¿ki „D³ugi film o mi³o¶ci”, w której odkrywa tajemnicê lodowych wojowników, magiê natury i gorycz pora¿ek.
By³o ich wielu, w ka¿dym z nich pasja wchodz±ca w sferê szaleñstwa i zapisany sukces podniebnego lotu.
Opracowa³a: Czes³awa Szlachta- Pytko
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Camilla Lackberg "Niemiecki bêkart" - 11 wrzesieñ 2014

Na ostatnim spotkaniu cz³onków Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki, w dniu 11 wrze¶nia br., toczy³a siê o¿ywiona dyskusja, tym razem, na temat ksi±¿ki Camilli Lackberg „NIEMIECKI BÊKART”.
Camilla Lackberg jest uznana za mistrzyniê skandynawskiego krymina³u. W jej ksi±¿kach w±tek kryminalny osadzony jest w realiach ¿ycia codziennego mieszkañców Fjallbacki, dotycz±cych wa¿nych problemów i zachowañ ludzi.
„Niemiecki bêkart” to ksi±¿ka, w której prowadzone s± równolegle dwa w±tki dotycz±ce dwóch ró¿nych okresów – lata czterdzieste ubieg³ego stulecia ( czas wojny) i wspó³cze¶nie - powi±zane ze sob± histori± rodzin tych samych osób.
Bohaterk± jest Erika, pisarka o zaciêciu detektywistycznym, która w starej skrzyni na strychu znajduje kaftanik dzieciêcy poplamiony krwi± a w nim hitlerowski medal.
Próbuj±c dowiedzieæ siê sk±d ten kaftanik i medal w jej rodzinnym domu uruchamia szereg tragicznych wydarzeñ.
Dowiaduje siê o tajemnicy rodzinnej, skrywanej przez wiele lat, a dotycz±cej „niemieckiego bêkarta”. Tajemnica ta mia³a wp³yw na stosunek jej matki do córek. Niezrozumia³y i bole¶nie przez nie odczuwany.
Pisarka, w tej ksi±¿ce, porusza tak¿e inne w±tki, ¶ci¶le zwi±zane z jej fabu³±, które
wyp³ynê³y w o¿ywionej dyskusji, a mianowicie:
• czy warto pielêgnowaæ w sercu ból i ¿al i pozwoliæ by odczuwali to najbli¿si,
• czy warto ¿ywiæ pogardê dla innych narodów i przekazywaæ to swoim dzieciom, niejednokrotnie w sposób bardzo brutalny (scena gwa³tu)
• czy mamy prawo os±dzaæ innych ró¿ni±cy siê od nas.
„Niemiecki bêkart” jest czê¶ci± sagi kryminalnej, której bohaterami s± Erika i jej m±¿ Patrik, komisarz policji.
Czytelnikom lubi±cym dobry, ambitny krymina³ polecam ksi±¿ki Camilli Lackberg –
warto.
Opracowa³a: Irena Wojciechowska
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Magdalena Zimny-Louis "Pola" - 18 czerwiec 2014

Kolejne spotkanie naszego sympatycznego DKK w gronie mêsko-damskim, przebiega³o nad dyskusj± ksi±¿ki "POLA" Magdaleny Zimny-Louis. Sama autorka jest "pe³nokrwist±" rzeszowiank±, która w pewnym okresie swojego ¿ycia zamieszka³a w Anglii i ³±czy³a umiejêtnie oba te ¶wiaty- polski i angielski. Od stycznia 2014 r.autorka na sta³e powróci³a do Rzeszowa i pisze czwart± ksi±¿kê. W "Poli" odnajdujemy wiele akcentów rzeszowskich, zarówno architektonicznych, topograficznych jak równie¿ gastronomicznych, dlatego szczególnie bliska jest nam czytelnikom Strzy¿owa bo osadzona w "naszych" realiach."Pola" jest sag± rodzinn± opowiadaj±c± o mi³o¶ciach, romansach, k³ótniach, skrywanych kompleksach i zdradach.
Jest to ksi±¿ka o kobiecie, a w³a¶ciwie o kobietach. Narratork± i bohaterk± tej wielopokoleniowej historii jest Tosia czyli Antonina Pogorzelska, która przedstawia nam bardzo osobist± relacjê ze swojego ¿ycia, od wczesnych lat przedwojennych do tera¼niejszo¶ci. Poznajemy jej rozbudowany ¿yciorys z wieloma pobocznymi w±tkami i ca³± plejad± postaci. Opowie¶æ rozpoczyna siê w chwili, kiedy Tosia po ukoñczeniu osiemdziesi±tego roku ¿ycia, podejmuje decyzjê o niewychodzeniu z domu.Budzi to wielki niepokój jej dzieci Zuzanny i Andrzeja. Jedynie m³ody s±siad i przyjaciel Jacek, który jest nieocenionym wsparciem, akceptuje jej postanowienie. Tosia rozpoczyna opowiadaæ historiê swojego ¿ycia, pocz±wszy od dzieciñstwa w jednej z polskich wsi, przez zawieruchê powojenn± i nowe ¿ycie w wolnej Polsce. Najwa¿niejsz± osob± i przyjació³k± w jej ¿yciu jest siostra matki - Pola. Dziêki niej Tosia wyje¿d¿a do Warszawy i poznaje ¶wiat. Historia w tej ksi±¿ce jest taka prosta, ¿yciowa, przedstawieni ludzie s± ró¿norodni z przywarami i wadami, dobrem i z³em -bo takie po prostu jest ¿ycie. "Pola" to zwyk³a historia o zwyk³ej kobiecie, która w jesieni ¿ycia opowiada nam swoje losy, lecz wszystko podane jest wci±gaj±cym i czasami humorystycznym jêzykiem, pe³nym zaskakuj±cych burz ideologicznych, zmys³owych i rodzinnych.
Ksi±¿ka wci±ga i porywa swoj± prostot± i ciep³em, bardzo polecam do przeczytania.
Opracowa³a: Wanda Przyby³owicz
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

"Gwiazd naszych wina" i "Zakochania" - 28 maj 2014
John Green- „Gwiazd naszych wina”

Kolejne spotkanie cz³onków Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki by³o okazj± do refleksji nad ksi±¿k± Johna Green`a ( kultowego pisarza amerykañskiego) „GWIAZD NASZYCH WINA.”
Ksi±¿ka wzbudzi³a wiele emocji, czego dowodem by³a o¿ywiona dyskusja nad problemami w niej poruszonymi.
Jest to historia dwojga nastolatków chorych na raka – Hazel Grace i Augustusa. Nie jest to opowie¶æ ³zawa, epatuj±ca cierpieniem, ale wnikliwa, trochê zabawna, trochê ironiczna.
Oni wiedz±, co ich czeka, ale staraj± siê ¿yæ w miarê normalnie. Jednak nie obce jest im poszukiwanie odpowiedzi na pytanie czym jest choroba i zdrowie, co znaczy ¿ycie i ¶mieræ, jak wp³ywa ona na ¿ycie tych, którzy pozostaj±.
Postawa rodziców budzi podziw – nie pytaj± DLACZEGO?, ZA CO? nas to spotyka, ale wspieraj± swoje dzieci i dyskretnie nad nimi czuwaj±.
Chcia³abym podzieliæ siê jeszcze jedn± refleksj± - jaki jest nasz stosunek do ludzi niepe³nosprawnych spotykanych np. na ulicy. Czy zawsze prawid³owy?
Hazel Grace, której rak zaatakowa³ p³uca, musi przez ca³y czas u¿ywaæ kilkukilogramowego aparatu tlenowego, wo¿±cego ze sob± na wózku, a Augustus ma amputowan± nogê - jak sama mówi „Czasami to by³o najgorsze w chorowaniu na raka: oznaki choroby separuj± ciê od ludzi.”
Dlatego wzruszy³a mnie scena, gdy Hazel i Augustus siedzieli w Amsterdamie nad kana³em, po którym p³ynê³a ³ód¼ i jedna z kobiet znajduj±cych siê na ³odzi, krzyknê³a do nich
„Jaka ta piêkna para jest piêkna”.
Starajmy siê byæ tacy, a ¶wiat wokó³ nas bêdzie piêkniejszy i lepszy.
Opracowa³a: Irena Wojciechowska
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie
Javier Marias -„Zakochania”

Twórczo¶æ Javiera Mariasa, wybitnego hiszpañskiego pisarza, felietonisty i t³umacza, autora trzynastu powie¶ci i czterech tomów opowiadañ, wzbudza w Polsce coraz wiêksze zainteresowanie wielbicieli literatury ambitnej, umiej±cych doceniæ jej warto¶æ i piêkno.
Hiszpañskiego epika wysoko oceniaj± krytycy, jest laureatem wielu presti¿owych nagród, w tym Prix Formentor w 2013 roku i kandydatem do Literackiej Nagrody Nobla w 2014.
Powie¶æ „Zakochania” to ksi±¿ka niezwyk³a, ciê¿ka w odbiorze, nie do koñca zrozumia³a, chwilami nawet nudna, wymagaj±ca od czytelnika nieustannej uwagi i g³êbokiego zaanga¿owania w tok wydarzeñ.
Spo¶ród bohaterów na pierwszy plan wysuwa siê postaæ redaktorki madryckiego wydawnictwa: Marii Doltz, która jest narratorem i uczestnikiem wydarzeñ. Ponadto mamy do czynienia z wyk³adowcami akademickimi, t³umaczami, a nawet poznajemy autentyczn± postaæ profesora Francisko Rico, wybitnego znawcy hiszpañskiej literatury ¶redniowiecznej.
Historia zaczyna siê rzec mo¿na banalnym punktem wyj¶cia. Otó¿ Maria Doltz ma zwyczaj rozpoczynania dnia od wypicia kawy w lokalu, nieopodal miejsca pracy. W owej kawiarni pojawia siê te¿ codziennie para ma³¿eñska, któr± dziewczyna dyskretnie obserwuje. Ten widok staje siê dla niej bardzo wa¿ny, jest pod wielkim wra¿eniem ³±cz±cych parê wiêzi, wzajemnej mi³o¶ci i przyja¼ni. Ma³¿onkowie: Luisa Alday i Miguel Desvern roztaczaj± wokó³ siebie pozytywna aurê, ciep³o, spokój i ukojenie. Maria ulega swoistej fascynacji ich widokiem, gdy¿ dodaje jej si³y, otuchy, sprawia rado¶æ, wzmacnia wiarê w sens ¿ycia, usposabia pozytywnie do otaczaj±cej rzeczywisto¶ci.
Ale przychodzi dzieñ, kiedy ma³¿onkowie nie przychodz± do kawiarni. Dziewczyna nie mo¿e o nich zapomnieæ, a po paru miesi±cach dowiaduje siê, ¿e Miguel zosta³ bestialsko zamordowany. „Zakochania” nie maj± jednak nic wspólnego z krymina³em. Morderstwo jest pocz±tkiem dla ca³ej tre¶ci, a Maria obsesyjnie coraz bardziej przybli¿a siê do historii ¿ycia pary, widywanej w kawiarni i ich przyjaciela Javiera Diaz-Vareli. Podziw wzbudza mistrzostwo Mariasa, objawia siê na wielu p³aszczyznach, m.in.: w tworzeniu literatury z literatury, któr± wyzyskuje w sposób kreatywny. Fabu³ê ksi±¿ki hiszpañski twórca prowadzi w kanwie fragmentu monologu Makbeta, drastycznej sceny z „Trzech Muszkieterów” i opowiadania Balzaca „Pu³kownik Chabert: ksi±¿ek do których odwo³uj± siê bohaterowie, wci±gaj±c tym samym czytelnika w ciemne zakamarki psychiki wykreowanych postaci. Pisarz tak¿e z wirtuozeri± manipuluje czytelnikiem, przedstawiaj±c mu ró¿ne wersje wydarzeñ, zmieniaj±cych postrzeganie bohaterów. Przeprowadza przy tym dok³adn± wiwisekcjê umys³u. Bieg wydarzeñ do samego zakoñczenia jest nieprzewidywalny. Mamy tu do czynienia z intryguj±c± opowie¶ci± o winie i karze, odpowiedzialno¶ci za innych, o mo¿liwo¶ci kreowania ich ¿ycia, o zale¿no¶ci, roli przypadku w ¿yciu i bezb³êdnie przygotowanym planie, który do koñca pozostaje czê¶ciowo sekretem.
W niekoñcz±cych siê dialogach, analizach, introspekcjach, retrospekcjach, w bezmiarze rozmy¶lañ, domys³ów i refleksji Marias snuje opowie¶æ o kolejach ludzkiego losu, o mi³o¶ci, walce emocji ze zdrowym rozs±dkiem. Kunszt pisarza ujawnia siê w interesuj±cej technice, która oscyluje pomiêdzy monologiem wewnêtrznym, a strumieniem ¶wiadomo¶ci.
„ Zakochania” warto przeczytaæ polecam.
Opracowa³a: Zofia Godek- £opatkowa
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Jo Nesbo "Policja" - 9 kwiecieñ 2014

Nieznany pacjent le¿y w ¶pi±czce w jednym z szpitali w Oslo. Jest bacznie pilnowany przez policjê, poniewa¿ jego zeznania s± bardzo wa¿ne. Do¶æ nieoczekiwanie, poprawa jego stanu zdrowia jest nie na rêkê komendantowi policji oraz robi±cej zawrotn± karierê, wyrachowanej radnej. Z drugiej strony, w Oslo, seryjnie gin± policjanci. Sprawa morderstw wygl±da beznadziejnie, presja spo³eczna i bezradno¶æ, a mo¿e bezczynno¶æ, policji. Policjanci postanawiaj± sami wzi±æ sprawê w swoje rêce. Czy dotr± do prawdy?
Trzeba przyznaæ, ¿e powie¶æ „Policja” Jo Nesbo trzyma w napiêciu. Autor zafundowa³ czytelnikom m±dre, tajemnicze, zaskakuj±ce opowiadanie, któremu trudno siê oprzeæ. Powie¶æ obfituje w zagadkowe sytuacje, nag³e zwroty akcji, niedopowiedzenia, a wszystko to w celu budowania napiêcia.
Jo Nesbo to tak¿e ¶wietny obserwator natury ludzkiej. Poznajemy wiarygodne opisy przestêpców, policjantów, zwyk³ych ¶miertelników. Cz³owiek siê zmienia, b³±dzi, krzywdzi.
Pisarz opisuje trudne charaktery nieobliczalnych ludzi. Nie sposób nie wspomnieæ o mi³o¶ci i nienawi¶ci… Uczuæ prowadz±cych do zbrodni. Przecie¿ policja najpierw prowadzi dochodzenie w sprawie gwa³tów. W trakcie ¶ledztwa motyw fizycznej seksualno¶ci ustêpuje uczuciu nies³ychanie wielkiej mi³o¶ci. Mi³o¶ci stanowi±cej w powie¶ci narzêdzie zbrodni.
Jo Nesbo, pi³karz, muzyk, nagradzany i t³umaczony na wiele jêzyków pisarz z Oslo – napisa³ wspania³± powie¶æ kryminaln± „Policja”.
Jest tak niesamowita, ¿e po jej przeczytaniu trudno tak po prostu od³o¿yæ j± na pó³kê. Nasze my¶li wci±¿ kr±¿± po wydarzeniach koñcz±cych powie¶æ, bo tak naprawdê czy zakoñczenie nas satysfakcjonuje? Chcemy jeszcze, drogi - Jo Nesbo- w przysz³o¶æ.
Opracowa³a: Czes³awa Szlachta Pytko
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

"Chata" i "Mroczne blaski" - 13 marzec 2014
Z przyjemno¶ci± mo¿emy odnotowaæ, i¿ nasz Dyskusyjny Klub Ksi±¿ki funkcjonuje zupe³nie sympatycznie. Nasze marcowe spotkanie ponownie dowiod³o, ¿e jest nas pewna liczba osób lubi±cych interesuj±c± rozmowê, ceni±cych sobie wymianê my¶li, chêtnych do wys³uchania wypowiedzi innych. Sprzyjaj± temu dobre nastawienie, wzajemna ¿yczliwo¶æ, piêkne wnêtrza miejskiej biblioteki oraz zawsze pyszne ciastko i herbata lub kawa. Cieszy tak¿e fakt, ¿e wci±¿ nas przybywa.
Tym razem pierwsz± czê¶æ spotkania po¶wiêcili¶my rozmowie o ksi±¿ce W. P. Younga "Chata". Jest to pozycja, która odnios³a ogromny sukces rynkowy. Przet³umaczono j± na kilkadziesi±t jêzyków, wydano j± w milionowych nak³adach na ca³ym ¶wiecie. I budzi ona skrajne emocje. ¯yjemy w czasach, gdy miejsce religii w ¿yciu wielu grup spo³ecznych mocno siê zmienia, zmagamy siê z pytaniem, gdzie jest Bóg w ¶wiecie tak pe³nym bólu, cierpienia, okrucieñstwa. Jedni mówi± o tej ksi±¿ce, ¿e jest wyj±tkowa, ¿e po jej przeczytaniu ich pogl±d na sprawy religijne, na relacje z Bogiem, uleg³y istotnej przemianie. Dla tych odbiorców zawarte w niej propozycje s± wa¿ne i przekonywuj±ce. Lektura tej ksi±¿ki wyzwoli³a w nich now± nadziejê, pozwoli³a na nowo uwierzyæ, ¿e mi³o¶æ Boga i wybaczenie to m±dry sposób na ¿ycie. Dla tych czytelników zastosowany przez autora pomys³ na co¶ w rodzaju terapeutycznego weekendu z Bogiem, z Trójc± ¦wiêt± nie jest ¿adn± przeszkod± w tym, aby móc zanurzyæ siê w wyimaginowanym dialogu ze Stwórc±. Szczegó³y wizualizacyjno-scenograficzno-dramaturgiczne s³u¿± wy³±cznie jako forma, w której otrzymujemy owe idee. Stawiane pytania nale¿± do najczê¶ciej zadawanych od stuleci. Udzielane odpowiedzi s± sformu³owane bardzo prosto, zwyczajnie i budz± zaufanie, nadziejê, tchn± ciep³em, ¿yczliwo¶ci±, stanowi± m±dr± sugestiê, podpowied¼ jak to wszystko sobie pouk³adaæ. Wbrew bolesnym do¶wiadczeniom cz³owieczej egzystencji proponuj± co¶ nie tak surowego, dramatycznego, wymagaj±cego, jak ortodoksyjna interpretacja Pisma ¦wiêtego. Drug± grupê czytelników bulwersuj± tak postawione sprawy. Problemem dla tych odbiorców staje siê zarówno sposób interpretowania nauk p³yn±cych z Pisma ¦wiêtego, jak i fakt chwilowego przedstawienia Boga jako czarnoskórej kobiety, a Ducha ¦wiêtego jako sko¶nookiej Azjatki. Reprezentantem takiej postawy W polskojêzycznym Internecie jest np. tekst opublikowany na stronach portalu www.konserwatysta.pl. Autor tej recenzji w obszernych dywagacjach wyprowadza tezê, ¿e tre¶æ dyskutowanej ksi±¿ki jest z gruntu szkodliwa i fa³szywa. Konfrontuje on konkretne cytaty z "Chaty" z cytatami z Pisma ¦wiêtego. Trudno o tej pozycji rozmawiaæ na ch³odno. Rozpala ona skrajne emocje, wpl±tuje w dyskurs nasze ¶wiatopogl±dy, otwiera ca³e arsena³y naszych do¶wiadczeñ i przekonañ. Dogmatyzm idzie w zawody z próbami racjonalnego rozwa¿ania o omawianej tematyce. Czas po¶wiêcony na lekturê i rozwa¿ania z pewno¶ci± bêdzie mia³ temperaturê podwy¿szon±. Nie jest wiêc niezwyk³ym to, ¿e tak funkcjonuj±ca na czytelniczym rynku ksi±¿ka osi±ga taki sukces wydawniczy (i co za tym idzie - finansowy).
Drug± czê¶æ spotkania wype³ni³ nam swoj± osob± zaproszony z Wroc³awia go¶æ. Otó¿ cz³onkowie klubu wyrazili ¿yczliw± chêæ pos³uchania tekstów pana Andrzeja Liczmonika. Andrzeja pozna³em podczas ubieg³orocznego rejsu ¿aglowcem "Kapitan Borchardt" po Morzu ¦ródziemnym. Opisa³em owo wydarzenie wiosn± ub. roku na ³amach "W i M". Nasze liczne rozmowy przekona³y mnie, ¿e jest to kto¶ interesuj±cy, wra¿liwy, a zarazem jego osobisty los uwiarygodnia tre¶ci zawarte w jego tekstach. Andrzej jest wroc³awianinem. Po studiach na kierunku nauki polityczne, pracowa³ m.in. w archiwach pañstwowych. Jest ¿onaty, a jego syn w³a¶nie bêdzie zdawa³ maturê. Od roku 2007 jest rencist±. Zarówno Andrzej jak i jego ¿ona s± osobami z dysfunkcjami wzroku. Kilka lat temu nowym pomys³em na ¿yciow± aktywno¶æ dla Andrzeja sta³o siê pisanie. Prze³omem okaza³y sie prowadzone przez kompetentnych instruktorów warsztaty literackie dla osób niepe³nosprawnych. Udzia³ w konkursach i biesiadach literackich potwierdzi³ sens takich dzia³añ.
Wiosn± 2013 roku ukaza³ siê pierwszy w dorobku Andrzeja tomik opowiadañ pt. "Mroczne blaski". Zawiera on 20 bardzo krótkich tekstów napisanych poetyck± proz±. Zdumiewaj± one ciekaw± form± wyra¿enia odwiecznych ludzkich niepokojów, problemów, d±¿eñ. Podczas spotkania autor odczyta³ nam, interesuj±co interpretuj±c i obja¶niaj±c wprowadzaj±cym s³owem, kilka wybranych tekstów. Nie sposób by³o nie zareagowaæ na zaproponowane tam pytania i inspiracje. Pod pozorn± prostot±, wrêcz ascetycznym brakiem detali, Ka¿dy z nas postrzega³ po swojemu zaproponowane idee. Zaprezentowane poetyckie mikro opowiadania, ukazuj±c uwik³anie mrocznych niemo¿no¶ci, delikatnie sugeruj±c jakie¶ szanse, jaki¶ poblask w ciemno¶ciach, stawiaj± odwieczne pytania o sens tego, co jest nam dane doznawaæ na tym najlepszym ze ¶wiatów. Takie przekazy trafia³y na podatny grunt naszej wra¿liwo¶ci, chêci uchwycenia w interesuj±cy sposób w³asnych ¿yciowych do¶wiadczeñ. Andrzej przygotowuje wydanie nastêpnego tomiku 30 opowiadañ. Mo¿na s±dziæ, ¿e i tym razem bêdzie to ciekawa porcja poetyckiej prozy. Kilkoro klubowiczów otrzyma³o autograf na zakupionych tomikach opowiadañ. Tak spêdzony wieczór nape³ni³ nas poczuciem doznania czego¶ dobrego.
Opracowa³: Jakub Le¶niak
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

JOSÉ MAURO DE VASCONCELOS – „Moje drzewko pomarañczowe" - 13 luty 2014

Ksi±¿ka ,,Moje drzewko pomarañczowe” autorstwa José Mauro de Vasconcelos‘a zosta³a napisana w 1968 r. ,,Historia ma³ego ch³opca, który pozna³ cierpienie” oparta na motywach autobiografii od lat wzrusza miliony czytelników. To wyj±tkowo smutna historia piêcioletniego Zezé pochodz±cego z biednej brazylijskiej rodziny, niezwykle inteligentnego i wra¿liwego. Uwa¿ano go za ,,diab³a wcielonego”, gdy¿ p³ata³ innym wymy¶lne, czêsto niebezpieczne psikusy, za które by³ srogo karany przez ojca i najbli¿szych. Zbyt mocne ciosy zapisa³y siê trwale nie tylko na jego ciele, ale i w psychice. Zezé musia³ zbyt szybko dorosn±æ. Wcze¶nie pozna³ czym jest ból, strata, têsknota; pragn±³ czu³o¶ci, mi³o¶ci, zainteresowania, przyja¼ni. Powiernikiem swoich sekretów, marzeñ, pragnieñ uczyni³ tytu³owe drzewko pomarañczowe. Jemu móg³ siê wy¿aliæ, zwierzyæ ze wszystkich swoich przygód i psot. Niezwyk³a wyobra¼nia pozwoli³a mu stworzyæ w³asny ¶wiat, w którym rozmawia ze swoim drzewkiem, nietoperzem, dla m³odszego braciszka tworzy ZOO i Europê, a w jego piersi go¶ci ¶piewaj±cy ptaszek. Bity i poni¿any nie poddaje siê i ci±gle zachowuje zachwyt nad ¶wiatem. Niezwykle ceni sobie ka¿dy przejaw dobroci; rozmowy z wujem Edmundo, sympatiê i dobroæ nauczyciela oraz sprzedawcy piosenek, a przede wszystkim przyja¼ñ z taksówkarzem – Manuelem Valadares±. Zezé wykaza³ wielkie zainteresowanie losem innych. Nauczono go, ¿e powinien dzieliæ biedê z biedniejszymi ni¿ on sam. Mimo, ¿e g³ód by³ jego sta³ym towarzyszem, potrafi³ podzieliæ siê szkolnym ¶niadaniem z murzyñsk± dziewczynk± odrzucon± przez dzieci z powodu biedy i czarnej skóry. ¦mieræ Portugala, to koniec dzieciñstwa Zezé. Zakwita pomarañcza, a bia³y kwiat jest po¿egnaniem ze ¶wiatem fantazji. Lektura tej niewielkiej ksi±¿eczki u¶wiadamia czytelnikowi jak wa¿na ¿yciu jest mi³o¶æ, czu³o¶æ, a kiedy j± dostajemy stajemy siê lepsi, silniejsi, ufni wobec ¶wiata i pe³ni wiary w siebie.
Opracowa³a: Zofia Godek £opatkowa
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Diane Chamberlain – „Zatoka o pó³nocy" - 23 styczeñ 2014

Ka¿da ksi±¿ka sk³ania do przemy¶leñ, czasami wywo³uje burzliwe wrêcz dyskusje.
Diane Chamberlain, uznana i ceniona pisarka amerykañska jest autork± ponad 20 powie¶ci, a jedna z nich zatytu³owana „Zatoka o pó³nocy", by³a nasz± „miêdzy ¶wi±teczn±" lektur± i uwa¿am, ¿e na ten w³a¶nie czas by³a bardzo odpowiednia.
Sporo siê w tej ksi±¿ce dzieje, wspó³czesne wydarzenia przeplataj± siê z wydarzeniami sprzed lat, a wszystko jest nastêpstwem mrocznego, wrêcz tragicznego zdarzenia, o czym dowiadujemy siê z relacji matki i jej dwóch córek. Ich m±dre przemy¶lenia tak skutecznie sk³aniaj± do zadumy i refleksji, ¿e ¶ledz±c losy bohaterów tej powie¶ci zaczêli¶my siê zastanawiaæ nad naszymi relacjami z bliskimi.
Któ¿ nie pope³nia b³êdów, wszyscy je pope³niamy, niekiedy mog± one byæ nawet tragiczne w skutkach, ale tak trudno przyznaæ siê do nich. Trudno g³o¶no mówiæ o swoich lêkach, obawach, sekretach czy tajemnicach skrywanych niekiedy przez d³ugie lata.
W przypadku naszych bohaterów to ponad 40 lat ¿ycia w poczuciu winy, co ogromnie skomplikowa³o i utrudni³o relacjê z bliskimi. „Zatoka o pó³nocy" to ciep³a w swej wymowie powie¶æ, która trzyma w lekkim napiêciu i „zaskakuje, ale nie rozczarowuje ". Czy uzasadniona jest obawa jednej z g³ównych bohaterek, Julie, która wypowiada s³owa: „jak wyraziæ takie uczucia po latach pow¶ci±gliwo¶ci? Mia³am ochotê zadzwoniæ do matki i powiedzieæ jej, ¿e j± kocham. Nie mog³am tego zrobiæ i wiedzia³am dlaczego: ba³am siê, ¿e nie odpowie tym samym". Czy nast±pi przemiana w relacjach Julie z matk± i córk±, czy zwyciê¿y prawda i mi³o¶æ? Przekonajcie siê Pañstwo sami, polecam tê ksi±¿kê, warto przeczytaæ i pamiêtajmy, ¿e „nie da siê zmieniæ przesz³o¶ci, mo¿na jedynie wyci±gn±æ z niej wnioski".
Opracowa³a: Ewa Bañka
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Alex Zentner „Dotyk” - 19 grudzieñ 2013

,,Dotyk” Alexa Zentnera to ksi±¿ka o ¿yciu pierwszych bia³ych osadników dziewiczych terenów zachodnio-pó³nocnej Kanady w czasach bardzo dawnych, kiedy tereny te zasiedlali poszukiwacze z³ota, my¶liwi i twardzi ludzie szukaj±cy zatrudnienia przy wyr±bie i sp³awie drzewa. Ludzie ¿yj± i umieraj± w cieniu z³owrogiej potêgi lasu w którym dawne wierzenia i magia przenikaj± ich ¿ycie . Otaczaj±ca osadê puszcza jest wprawdzie ¼ród³em ich utrzymania, ale stanowi tak¿e siedlisko przera¿aj±cych zjaw pochodz±cych z dawnych indiañskich wierzeñ. Czêsto granica miedzy tym co prawdziwe a tym co urojone jest niemal nieuchwytna. Pewne jest jedynie to, ¿e ¿adna wina pope³niona w tym ¿yciu nie pozostanie bez kary. Urodziwa historia o z³otym karibu, le¶nych duchach ³±czy siê z dramatem ¶mierci w jeziorze ojca i córki, oraz fatum ci±¿±cych nad rodzin±, której g³ówny bohater odkrywa przera¿aj±c± tajemnice swojego dziadka. To historia, która pokazuje do czego zdolny jest cz³owiek, kiedy los postawi go przed tragicznym wyborem.
Surowy klimat pó³nocy o zimach ci±gn±cych siê a¿ do lipca, ¿ycie ludzi przenikniête ci±g³ym lêkiem przed nieznanym i ryzykiem prze¿ycia jest wtopione w cudown±, a jednocze¶nie z³owrog± magiê tamtych miejsc.
,,Dotyk” to równie¿ opowie¶æ o potêdze mi³o¶ci i oddaniu, historia zmagañ cz³owieka z si³ami przyrody i w³asnymi lêkami oraz wyborami jakie stawia przed nami ¿ycie. Na pewno warto czytaæ j± do poduszki maj±c przed oczami wyobra¼ni bezkres zimowych, wrogich przestrzeni pó³nocy.
Opracowa³a: Maria Rosó³
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

"Nagroda dla Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki przy BPGiM w Strzy¿owie" - grudzieñ 2013
W dniu 11.XII.2013 r. w Wojewódzkiej i Miejskiej Bibliotece Publicznej w Rzeszowie odby³o siê spotkanie moderatorów Dyskusyjnych Klubów Ksi±¿ki.
Jednym z punktów programu by³o podsumowanie dzia³alno¶ci DKK na Podkarpaciu w roku 2013 i perspektywy na 2014 r. Spo¶ród 80 Klubów dzia³aj±cych na Podkarpaciu DKK dzia³aj±cy przy Bibliotece Publicznej Gminy i Miasta w Strzy¿owie zosta³ w tym roku dostrze¿ony i nagrodzony za dotychczasow± dzia³alno¶æ. Nagrod± dla DKK w Strzy¿owie jest cyfrowy aparat fotograficzny, który bêdzie bardzo przydatny w dalszej dzia³alno¶ci Klubu.
Opracowa³a: Marzena Midura
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Kuki Gallmann "Marzy³am o Afryce" - listopad 2013

Odbiór otaczaj±cego nas ¶wiata jest rzecz± subiektywn±. Nasza wra¿liwo¶æ, marzenia, przemy¶lenia, wiedza, zdobyte do¶wiadczenia w³asne i osób nam bliskich, zdrowie, subiektywne poczucie szczê¶cia b±d¼ niepowodzenia i wiele innych czynników miewaj± wp³yw na sposób odczuwania doznañ, na nasze nastawienie do wydarzeñ, miejsc, ludzi, sk³aniaj± nas do takiego a nie innego odbioru wszelkich wypowiedzi, obrazów, wszelkich wytworów twórców.
Niektórzy z nas posiadaj± WYRÓ¯NIAJ¡CY ICH talent do ciekawego, nie pozwalaj±cego na obojêtno¶æ opisania innym swych emocji i do¶wiadczeñ.
W LISTOPADOWY WIECZÓR GAWÊDZILI¦MY W GRONIE KLUBOWYM O S£ONECZNEJ AFRYCE. Ten niezwyk³y kontynent zaw³adn±³ ¶wiatem marzeñ wielu ludzi, wiele powsta³o relacji o tym.
Tym razem skupili¶my siê nad ksi±¿k± Kuki Gallmann "Marzy³am o Afryce".
Niezwyk³y l±d i niezwyk³a osobowo¶æ autorki daje szansê na co¶ ponadprzeciêtnego.
Kuki Galmmann uosabia sob± wzorzec kobiety intryguj±cej, wra¿liwej, odwa¿nej, m±drej, romantycznej i zdolnej do przemian wobec z³o¿ono¶ci ¶wiata. Czytaj±c "Marzy³am o Afryce" wêdrujemy w czasie i przestrzeni, poprzez krainy geograficznie i przyrodniczo egzotyczne, pod±¿amy tropami poznania racjonalnego, zagl±damy w ¶wiaty poezji, uczuæ, emocji, mi³o¶ci, cierpienia, ¶mierci. Ksi±¿ka sta³a siê ¶wiadectwem przebytej drogi. Jest zarówno relacj± z pewnej liczby lat jak i ho³dem dla osób najwa¿niejszych w ¿yciu autorki.
Swym ³agodnym rytmem narracji, przemy¶lanym doborem i uk³adem tre¶ci, stopniowaniem dramaturgii, m±dro¶ci± refleksji i wyposa¿eniem intelektualnym opowie¶æ ta intryguje nas, wzbudza w nas stan, który wzmacnia si³ê prze¿ywania i zmusza nas do refleksji. Nieodparcie ulegamy potêdze emocjonalnego ³adunku.
Pisarka nakre¶la nam ca³y kalejdoskop pejza¿y miejsc, klimatów i sytuacji. Obserwujemy sprawy zwyczajne i niezwyczajne, np. biwaki nad jeziorami, po³owy ryb, polowania, nocne obserwacje zwierz±t, d³ugie marsze w buszu, wêdrówki przez góry, w±wozy, podró¿owanie samochodami po bezdro¿ach Kenii, powszechne wykorzystywanie samolotów w ¿yciu codziennym. Mo¿emy wyrobiæ sobie pewien pogl±d na pracê ranczerów, na ich bezustann± walkê z ¿ywio³em przyrody, suszami, k³usownictwem.
Niepostrze¿enie wch³aniamy mocn± dawkê wiedzy o przyrodzie, ludziach, historii przemian i problemach Afryki.
Autorka nie szczêdzi ciep³ych s³ów i interesuj±cych spostrze¿eñ o spotykanych ludziach.
Sercem kobiety opowiada nam o swych najwa¿niejszych mê¿czyznach. Duma matki przesyca wszystko to co mówi nam o synu Emanuelu. Trudno nie ulec urokowi jego osobowo¶ci, jego niezwyk³ych pasji. Troska o wychowanie, o uformowanie m±drego cz³owieka ³±czy siê mocno z trosk±
o pe³niê jego bardzo m³odego ¿ycia, o jego szczê¶cie, o jego bezpieczeñstwo.
Prowadzone przez autorkê zapiski to nie tylko kronika spraw, ale sposób na radzenie sobie ze z³o¿ono¶ci± owych spraw, co¶, co pomog³o jej wytworzyæ zdolno¶æ prze³amania w sobie s³abo¶ci, lêków, co¶ co pomog³o podnie¶æ siê do ¿ycia po niewyobra¿alnej traumie, w imiê dobra, w imiê wy¿szych warto¶ci.
Pisarka ³±czy w swej osobowo¶ci racjonalizm, autorefleksjê, siln± uczuciowo¶æ, Wra¿liwo¶æ, otwarto¶æ na ludzi, baczn± obserwacjê tego co wokó³.
Unaocznia nam symbolikê rzeczy, miejsc, sytuacji, snów, przeczuæ. Przeczucia, zwiastuny przysz³ych faktów, wydarzeñ maj± dla niej wielk± warto¶æ, s± równie cenne jak twarde, racjonalne fakty. Stopniowo narastaj±ca fascynacja bogactwem afrykañskiej przyrody, po dramatycznej kulminacji w ¿yciu pisarki, nadaj± nowy sens, staj± siê fundamentem jej nowego etapu ¿ycia.
Za³o¿enie fundacji na rzecz ochrony afrykañskiej przyrody pomog³y pisarce w prze³amaniu poczucia traumy. Ze zwielokrotnion± energi± po¶wiêci³a siê swej wspania³ej córce. Zarazi³a j± swoimi pasjami. Wówczas rozpocz±³ siê nowy etap w ich ¿yciu. Za¶ powstanie ksi±¿ki "Marzy³am o Afryce" piêknie spiê³o klamr± okres poprzedni.
W dyskusji potwierdzi³o siê, ¿e liczne stwierdzenia poruszaj± nas sw± urod± i trafno¶ci±. Wiele wskazuje na to, ¿e narratorka i jej bliscy prze¿ywali swój czas w warunkach dobrobytu. Pojawi³y siê opinie, ¿e ich losy silnie od tego zale¿a³y. Zapewne jest to jaki¶ stereotyp, ale trudno mu odmówiæ chocia¿ odrobiny s³uszno¶ci.
Dodajmy, ¿e niektórzy z dyskutantów bardziej cenili sobie filmow± wersjê tych wydarzeñ. Mo¿na to obja¶niæ naturaln± niejako filmow± poetyk± tego, co opowiada nam Kuki Gallmann.
Pozostaje mieæ nadziejê, ¿e niniejsza gar¶æ subiektywnych refleksji wystarczaj±co zachêci niejednego do lektury omawianej ksi±¿ki.
Opracowa³: Jakub Le¶niak
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Spotkanie autorskie z Krzysztofem Kozio³kiem i jego kryminaln± zagadk± - pa¼dziernik 2013

W ramach dzia³alno¶ci Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki, przy Bibliotece Publicznej w Strzy¿owie zosta³o zorganizowane w dniu 16.10.2013 roku spotkanie z Krzysztofem KOZIO£KIEM dziennikarzem i pisarzem powie¶ci kryminalnych.
Marzena Midura, prowadz±ca DKK, przybli¿y³a zebranym osobê pisarza.
Jest absolwentem politologii na Uniwersytecie Zielonogórskim, z zawodu pisarz i dziennikarz.
Debiutowa³ ksi±¿k± „Droga bez powrotu” w 2007 roku. Za „¦wiêt± tajemnicê” nominowany
do Lubuskiego Wawrzynu Literackiego . W 2011 roku otrzyma³ Lubusk± Nagrodê Literack± dla najbardziej obiecuj±cego lubuskiego pisarza.
Krzysztof Kozio³ek, mówi±c o swojej twórczo¶ci, stwierdzi³, i¿ w jego ksi±¿kach wa¿na jest akcja, akcja i jeszcze raz akcja.
Nie zawieraj± one okrucieñstwa, ale zawsze zaczynaj± siê od mocnego uderzenia ( jak seria z karabinu maszynowego). Nie ma relatywizowania dobra i z³a.
W jego ksi±¿kach najwa¿niejsza jest intryga kryminalna osadzona w spo³eczeñstwie, dlatego zaliczane s± one do krymina³ów skandynawskich, w których, oprócz w±tków kryminalnych podejmowane s± wa¿ne problemy spo³eczne.
Akcje swoich ksi±¿ek osadza w konkretnych miejscowo¶ciach a bohaterom nadaje popularne nazwiska, przez co niejednokrotnie dochodzi do zabawnych sytuacji.
Przed wydaniem ksi±¿ki do druku czyta j± wielokrotnie i poprawia.
Ze strony s³uchaczy pad³y pytania dotycz±ce pracy nad ksi±¿k± „Instrukcja 0066”, opartej na autentycznych wydarzeniach tj. historii policjanta i antyterrorysty walcz±cego z bandytami, którzy wydali na niego wyrok ¶mierci, ale to nie oni zniszczyli mu ¿ycie, tak¿e motywów napisania wstrz±saj±cej historii ksiêdza w „¦wiêtej tajemnicy”.
Na zakoñczenie chcia³am zachêciæ do lektury ksi±¿ek Krzysztofa Kozio³ka, bo kto lubi dobry krymina³ nie zawiedzie siê.
Opracowa³a: Irena Wojciechowska
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

HENNING MANKELL -„MʯCZYZNA, KTÓRY SIÊ U¦MIECHA£”

Kolejne spotkanie cz³onków Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki odby³o siê 4 pa¼dziernika 2013 roku. Tym razem przedmiotem dyskusji by³ krymina³ szwedzkiego pisarza Henninga Mankella pt. „Mê¿czyzna, który siê u¶miecha³”.
Jest to typowy szwedzki krymina³, w którym w±tek kryminalny osadzony jest w warunkach spo³ecznych.
Omawiana ksi±¿ka nale¿y do serii krymina³ów Mankella, w których bohaterem jest komisarz
Kurt Wallander.
Poznajemy go w chwili, gdy prze¿ywa dramat po zastrzeleniu, na s³u¿bie, cz³owieka popadaj±c w depresjê i alkoholizm. My¶li o odej¶ciu z policji.
Jednak w ¿yciu zdarzaj± siê czasem dziwne przypadki, które wyzwalaj± w ludziach chêci do dzia³ania. Dla Kurta Wallandera takim impulsem by³o zwrócenie siê znajomego prawnika o pomoc w wyja¶nieniu przyczyny ¶mierci ojca, podejrzewaj±c, i¿ by³o to morderstwo, a kilka dni pó¼niej sam zostaje zamordowany w swoim biurze. ¦mieræ adwokata wstrz±snê³a nim.
Poczu³ siê winnym, poniewa¿ pocz±tkowo, zapatrzony w swoje prywatne nieszczê¶cie, nie chcia³ podj±æ siê wyja¶nienia ¶mierci ojca adwokata.
¦ledztwo prowadzone przez grupê dochodzeniow± z Wallanderem na czele zatacza szerokie krêgi, ale zawsze prowadzi do zwi±zków z bogatym, szanowanym obywatelem Alfredem Harderbergiem, prowadz±cym miêdzynarodowe interesy, cz³owiekiem, który zawsze siê u¶miecha³.
Dochodzenie rozwija siê, s± zamachy, morderstwa. Wallander wie, ¿e za tym stoi Harderberg, ale bardzo trudno dobraæ siê do niego. Nie wszyscy chc± wierzyæ w jego winê.
Jednak dociekliwo¶æ i nieustêpliwo¶æ Wallandera ( mimo zamachów na jego ¿ycie) wraz z m³od± policjantk±, w której umiejêtno¶ci starsi koledzy w±tpi±, doprowadza do aresztowania Harderberga.
Wracaj±c my¶l± do chwili aresztowania Harderberga, Wallander mia³ wra¿enie, co¶ siê zmieni³o w jego wygl±dzie – zrozumia³ – u¶miech znikn±³ z jego twarzy.
Podczas dyskusji uwagê zebranych zwróci³o kilka wa¿nych aspektów:
- moralno¶æ ludzi dochodz±cych do wielkich fortun ( mam nadziejê, ¿e nie wszyscy s± ¼li)
Pos³u¿ê siê tutaj rozmow± Wallandera z Harderbergiem (prowadzi³ on m. in. handel organami
ludzkimi), który powiedzia³ :
robiê interesy tam gdzie znajdujê mo¿liwo¶æ. Je¿eli istnieje rynek np. na nerki to kupujê i
sprzedajê nerki.
Na pytanie Wallandera:
Sk±d one pochodz±?
Odpowiedzia³:
Od ludzi którzy zmarli.
Wallander:
Których pan u¶mierci³.
Odpowiedzia³:
To co siê dzieje z towarem nim trafi w moje rêce, mnie nie interesuje.
- czy budowanie wielkich fortun musi odbywaæ siê „ po trupach”, nie zawsze dos³ownie
- czy rzeczywi¶cie ludzkie z³o nie zna granic – takie pytanie postawi³a jedna z bohaterek
ksi±¿ki .
Czy my potrafimy na nie odpowiedzieæ?
Na zakoñczenie zacytujê opiniê z „Polityki” zawiesista, gêsta atmosfera stwarzana przez Mankella sprawia, ¿e ciarki chodz± po plecach
Zachêcam do siêgniêcia po tê ksi±¿kê – najlepiej os±dziæ j± samemu.
Opracowa³a: Irena Wojciechowska
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Umberto Eco -„Cmentarz w Pradze”

Po d³ugiej przerwie wakacyjnej, w pierwszym tygodniu wrze¶nia odby³o siê kolejne spotkanie Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki, jak zwykle w niezmienionej scenerii, czyli w Bibliotece Publicznej w Strzy¿owie. W b³ogich powakacyjnych nastrojach od razu wziêli¶my siê do omawiania kolejnej ksi±¿ki. Tym razem w nasze rêce wpad³a pozycja wybitnego pisarza uhonorowanego licznymi tytu³ami doktora honoris causa, a mianowicie Pana Umberto Eco. „Cmentarz w Pradze”, bo z ta pozycj± mieli¶my do czynienia, nie by³a lekk± lektur±. Szczerze powiedziawszy tylko nielicznym osobom z naszego klubu podoba³a siê ta ksi±¿ka. Czê¶æ z nas nawet nie zdo³a³a dotrwaæ do koñca. W niniejszym artykule postaramy siê w kilku zdaniach przybli¿yæ powód naszego … rozczarowania.
Jak wynika z noty wydawcy zamieszczonej na ok³adce ksi±¿ki "Cmentarz w Pradze" to powie¶æ kryminalno-szpiegowska, której akcja rozgrywa siê w XIX wieku. Umberto Eco przedstawia w niej genezê okrytych z³± s³aw± tzw. Protoko³ów Mêdrców Syjonu, które stanowi³y dla Hitlera jedno ze ¼róde³ jego ob³±kañczej idei zag³ady ¯ydów i by³y elementem nazistowskiej propagandy. Autor podkre¶la, ¿e oprócz g³ównego bohatera wszystkie postacie w ksi±¿ce s± autentyczne.” Có¿ mo¿na dodaæ? Po przeczytaniu ksi±¿ki czytelnik nie jest pewny jaka jest tak naprawdê fabu³a tej pozycji i kto jest g³ównym bohaterem. Brzmi dziwnie? A jednak, po¶ród niezliczonych kontekstów historycznych trudno przeciêtnemu czytelnikowi wy³apaæ g³ówny w±tek tej zawi³ej historii, a jeszcze trudniej jest zidentyfikowaæ prawdziwego g³ównego bohatera, gdy¿ jak siê okazuje, niejaki Simone Simonini cierpi na schizofreniê, czyli zaburzenie osobowo¶ci.
Od pierwszych stron „Cmentarz w Pradze” kipi wrêcz nienawi¶ci±. Emocje te skierowane s± przede wszystkim na ¯ydów, którzy wed³ug bohatera d±¿± do przejêcia kontroli nad ¶wiatem. Simone Simonini jest ksenofobem, antysemit±, szowinista, ateist± i faszyst±. Jego opinie na temat innych nacji s± wrêcz przera¿aj±ce. Uwielbia pieni±dze i dobr± kuchniê – w ksi±¿ce mo¿na znale¼æ nawet kilka przepisów. „W³och jest podstêpny, k³amie i zdradza, woli sztylet od szpady, truciznê od lekarstwa”. „Francuzi s±dz±, ¿e ca³y ¶wiat mówi po francusku. (…) S± ¼li, zabijaj±c z nudów.” „Niemców charakteryzuje wydzielanie cuchn±cego potu. (…) Niemiec cierpi stale na niestrawno¶æ spowodowan± nadmiern± konsumpcj± piwa i kie³basy wieprzowej, za którymi przepada.”
To postaæ zarówno intryguj±ca, co odra¿aj±ca. I tak jest chyba z ca³± powie¶ci±. Ksi±¿ka jest trudna w czytaniu i w odbiorze. Zaadresowana dla mi³o¶ników historii i teorii spiskowych. Klimat tej pozycji jest bardzo mroczny i w takim samym ¶wietle jawi± siê nasze opinie.
Przysz³ym czytelnikom ¿yczymy wiêc cierpliwo¶ci i przede wszystkim dystansu do siebie i do ¶wiata, aby spokojnie przeczytali wszystkie kontrowersyjne opisy.
Opracowa³a: Anna Wilk
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Melania Mazzucco -„Taki piêkny dzieñ”

Pocz±tek wakacji zaczêli¶my spotkaniem 4 lipca naszego DKK w Bibliotece Publicznej w Strzy¿owie dziel±c siê spostrze¿eniami i odczuciami po przeczytaniu ksi±¿ki w³oskiej pisarki Melanii Mazzucco –„Taki piêkny dzieñ ”
Taki piêkny dzieñ to ksi±¿ka skoncentrowana na jednym dniu, to dwadzie¶cia cztery rozdzia³y jak dwadzie¶cia cztery godziny, zgrabnie oddzielone chwile z ¿ycia tych zagubionych ludzi. Przecinaj±ce siê jak tory metra w Wiecznym Mie¶cie, wszystkie d±¿± gdzie¶ w innym kierunku, a jednak na koñcu drogi spotykaj± siê. Nie sposób oderwaæ siê od ksi±¿ki, od akcji, która zdaje siê po tych torach pêdziæ jak wagon metra, wyhamowuj±c tylko czasem, tak aby zabraæ w tê podró¿ dnia jeszcze kilka osób, których tor ¿ycia skrzy¿owa³ siê z torami pêdz±cych ju¿ w tym „poci±gu” osób.
Tytu³ to oczywista ironia. 4 maja 2001 roku nie by³ bowiem ani dniem szczególnie pogodnym (opiesza³o¶æ wiosny wci±¿ dawa³a siê Rzymianom we znaki), ani tym bardziej udanym dla postaci powie¶ci Melanii Mazzucco. Powie¶ci bardzo udanej, interesuj±co skonstruowanej, zamkniêtej w ramach dwudziestu czterech godzin i zgrabnie ³±cz±cej elementy spo³eczne z w±tkami psychologicznymi. W³oskiej pisarce uda³o siê wyj¶æ poza utarte schematy powie¶ci obyczajowej i, co istotne, unikn±æ bana³u, który czêsto jest najlepszym przyjacielem ksi±¿ek o „¿yciu w najczystszej postaci”. Du¿ym atutem powie¶ci jest konstrukcja postaci. Pe³nych bólu, w±tpliwo¶ci, lêków i s³abo¶ci, zmagaj±cych siê ze swoimi niedolami, gorycz± pora¿ki i niespe³nienia. Trzecio osobowy narrator dzia³a niczym zoom. Czêsto zmienia perspektywê, ustawiaj±c ostro¶æ na ró¿nych postaciach, st±d ka¿da z nich charakteryzowana jest z kilku punktów widzenia. Dziêki temu bohaterowie powie¶ci Mazzucco s± jeszcze bardziej wiarygodni. Pisarka podkre¶la wzglêdno¶æ codziennych masek, które nosimy. Krytykuje pozorno¶æ os±dów wysnuwanych na podstawie powierzchownych obserwacji. S± wygodn± ¶cie¿k± na skróty i wykrêtem od anga¿owania siê w problemy innych. Gwarantem czystych r±k, ale i nieczystego sumienia. Tyle postaci, w±tków, historii, a jednak powie¶æ Melanii Mazzucco jest idealnie klarowna i niezmiennie zajmuj±ca.
W tle Rzym nieznany. Mazzucco pominê³a pocztówkow± architekturê i przewodnikowe atrakcje, w zamian ukazuj±c czytelnikowi zat³oczone autobusy i podejrzane dzielnice stolicy W³och. Historia staje siê przez to bardziej wiarygodna i uzyskuje uniwersalny charakter.
Zgodnie uznali¶my, ¿e „Taki piêkny dzieñ” to proza m±dra, wywa¿ona, wci±gaj±ca. Mazzucco zmusza czytelnika do refleksji, ale jednocze¶nie go nie poucza.
Opracowa³a: Marzena Midura
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Eduardo Mendoza - "Przygoda fryzjera damskiego"

8 czerwca 2013 w Bibliotece Publicznej w Strzy¿owie cz³onkowie DKK wymienili swoje spostrze¿enia oraz podzielili siê uwagami na temat powie¶ci Eduardo Mendozy pt. "Przygoda fryzjera damskiego", która przez wiele miesiêcy nie schodzi³a z list bestsellerów w Hiszpanii.
Wyra¿ono podziw dla g³ównego bohatera, dla jego prostoty i jednocze¶nie niecodziennego intelektu, który objawia³ siê w chwilach zagro¿eñ. ¯ycie w rodzinie zastêpczej i krewni -narkomanii, pobyt w zak³adzie psychiatrycznym i prze¶ladowca w osobie dyrektora zak³adu szydz±cy w okrutny sposób z kryminalnego statusu naszego bohatera - teraz wydaj± siê z³ym snem, sprawiaj±, ¿e bohater nie chce wspomnieñ. Pragnie unikaæ k³opotów, aby ju¿ nigdy nie znale¼æ siê tam, gdzie czu³ siê ¼le. Podejmuje pracê w obskurnym zak³adzie fryzjerskim, poznaje kobietê, która sk³ada mu propozycjê budz±c± w nim niecodzienne zdolno¶ci detektywistyczne. Staje siê ¶wiadkiem podejrzanych interesów, w które wpl±tana jest polityczna elita Barcelony.
Powie¶æ Mendozy posiada absurdalny humor - jest zas³on±, za któr± kryje siê ¶wiadoma krytyka ¶wiata polityki i biznesu maj±cych pod³o¿e mafijne. Akcja powie¶ci obfituje w nag³e zwroty, niebezpieczne po¶cigi na krawêdzi ¿ycia. Prowadzone ¶ledztwo posiada wiele teatralnych ods³on z przejaskrawion± konwencj± literack±, co powoduje, ¿e dzie³o wydaje siê absurdem, nie maj±cym zwi±zku z zasadami logiki. A jednak prawdziwe miasto ma prawdziw± ulicê, w szatach wêdrowca obywatel ¶wiata przygl±da siê egzotyce miejsc, a czeka go jeszcze noc, romanca duszy ³ami±ca serca i flamenco tancerek na ulicy - to te¿ przygoda oderwana od codzienno¶ci, niestety krótka widzeniem innej kultury.
Dyskusje i wra¿enia po przeczytaniu powie¶ci, które wyrazili¶my na spotkaniu sprowadzi³y siê do wspólnego mianownika: warto przeczytaæ powie¶æ Eduardo Mendozy - "Przygoda fryzjera damskiego" i w³asnymi oczami zobaczyæ ¶wiat bohatera.
„Ty¶ jest moja, jam jest twój, mo¿esz byæ tego pewna. W mym sercu tkwisz zamkniêta, klucz le¿y gdzie¶ w odmêtach, na zawsze zostaniesz tu”.
Opracowa³a: Czes³awa Szlachta-Pytko
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Andrew Davidson – „Gargulec”

11 maja odby³o siê kolejne spotkanie DKK w Bibliotece Publicznej w Strzy¿owie. Tym razem w nasze rêce wpad³a ksi±¿ka „Gargulec” Andrew Davidson’a. Jak dowiadujemy siê z ok³adki jest to debiut literacki, do którego autor zbiera³ materia³y przez siedem lat. Powie¶æ jeszcze przed premier± zyska³a olbrzymi rozg³os. Prawa do jej wydania naby³y wydawnictwa z dwudziestu piêciu krajów.
„Gargulec” to powie¶æ, której fabu³a wydaje siê skomplikowana, poniewa¿ zawiera w sobie ró¿norodne w±tki. Akcja odbywa siê zarówno w tera¼niejszo¶ci, jak i w przesz³o¶ci, a dok³adnie w XIV wiecznych Niemczech.
Na pocz±tku historii poznajemy mê¿czyznê (o dziwo nie znamy jego imienia), który ulega powa¿nemu wypadkowi samochodowemu i z rozleg³ymi oparzeniami trafia do szpitala. Ockn±wszy siê ze ¶pi±czki planuje samobójstwo. ¯ycie w potwornie okaleczonym ciele jest dla niego tortur± nie do zniesienia. Dowiadujemy siê przy tym, ¿e przed wypadkiem mê¿czyzna by³ przystojnym aktorem, a nastêpnie re¿yserem i producentem filmów „dla doros³ych”. Odmianê w szeregu jednostajnych dni rekonwalescencji przynosz± odwiedziny Marianne Engel – chorej na schizofreniê rze¼biarki. Kobieta twierdzi, i¿ urodzi³a siê w XIV wieku i jako wychowanka sióstr zakonnych spotka³a i zakocha³a siê w najemniku, którym wtedy by³ ów mê¿czyzna. Marianne opowiada historie, które wywo³uj± u naszego bohatera g³êbokie przemy¶lenia na temat natury ¿ycia, ¶mierci i mi³o¶ci.
Poznajemy liczne historie mi³osne z ró¿nych zak±tków ¶wiata, miêdzy innymi Anglików: Vicky i Toma, W³ochów: Graziany i Francesco, albo Japonki Sei - dmuchaczki szk³a. Takich opowie¶ci jest wiêcej i stanowi± one nie tylko antidotum na smutki naszego bohatera, ale równie¿ s± niebanalnym t³em dla w±tku przewijaj±cego siê do ostatniej strony ksi±¿ki, a opowiadaj±cego o mi³o¶ci, choæ w to trudno uwierzyæ, silniejszej ni¿ ¶mieræ…
„Ty¶ jest moja, jam jest twój, mo¿esz byæ tego pewna. W mym sercu tkwisz zamkniêta, klucz le¿y gdzie¶ w odmêtach, na zawsze zostaniesz tu”.
Opracowa³a: Anna Wilk
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Laura Hillenbrand – „Niez³omny”

6 kwietnia 2013r odby³o siê kolejne spotkanie Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki w czytelni Biblioteki Publicznej w Strzy¿owie na którym rozmawiali¶my na temat ksi±¿ki „Niez³omny” Laury Hillenbrand.
„Gdziekolwiek spojrza³, widzia³ tylko wodê. Woko³o sunê³y leniwe rekiny, ocieraj±c siê grzbietami o tratwê. Czeka³y.”
Tak rozpoczyna siê historia Louisa Zamperiniego, która porwa³a miliony czytelników na ca³ym ¶wiecie. Pokaza³a, ¿e ka¿dy z nas mo¿e byæ niez³omny. Odyseja Louisa Zamperiniego to dowód na to, ¿e mo¿na wyj¶æ ca³o z ka¿dej opresji.
Ch³opak znik±d, który dziêki uporowi i determinacji wywalczy³ sobie miejsce w dru¿ynie olimpijskiej. Zestrzelony nad Pacyfikiem przez 47 dni dryfowa³ na oceanie, broni±c siê zarówno przed kulami wroga, jak i szczêkami wyg³odnia³ych rekinów. Wyszed³ zwyciêsko ze starcia z psychopatycznym komendantem. Zdoby³ mi³o¶æ kobiety, która by³a poza zasiêgiem jego mo¿liwo¶ci. A gdy by³o trzeba, potrafi³ pokonaæ nawet samego siebie.
Ksi±¿ka opisuje niezwyk³e ¿ycie Louisa Zamperiniego, syna w³oskich imigrantów którego losami mo¿na by obdzieliæ tuzin osób a i tak historie ich ¿ycia by³yby nieprawdopodobne. Z pocz±tku poznajemy Louiego jako niesfornego dzieciaka, który mia³ ró¿ne pomys³y, min. wskoczy³ do zbiornika z rop± i omal nie uton±³, za³o¿y³ siê z kolegami o to kto najszybciej przebiegnie ruchliw± autostradê, w wieku piêciu lat zacz±³ paliæ pety znajdowane po drodze do przedszkola a swoje pierwsze przygody z alkoholem zacz±³ w wieku o¶miu lat. By³ ch³opcem o bardzo lepkich rêkach do których wszystko siê przyczepia³o szczególnie to co da³o siê zje¶æ.
„O tym, jak wygl±da³o dzieciñstwo Louiego, ¶wiadczy sposób, w jaki zwykle koñczy³ swoje opowie¶ci o tamtych czasach: „…a potem wia³em jak szalony” ”.
Ten talent zawa¿y³ na przysz³o¶ci ch³opca: talent do biegania. Bra³ udzia³ w wielu zawodach na których pobija³ wszelkie rekordy. Najwiêkszym wydarzeniem w jego sportowym ¿yciu by³ udzia³ w Igrzyskach Olimpijskich w 1936r na których spotka³ siê z samym Adolfem Hitlerem.
Jednak w 1939r kiedy wybuch³a II Wojna ¦wiatowa ¿ycie Louisa zmieni³o siê o ca³e 180o. Wst±pi³ do wojska. I tutaj praktycznie rozpoczyna siê niezwyk³a historia bohatera, który swoj± postaw±, determinacj± i niezwyk³± moc± charakteru prze¿ywa nieprawdopodobne chwile, przez które wiêkszo¶æ z nas nie da³aby rady przetrwaæ. Od Olimpijskiego atlety po lotnika, którego samolot rozbi³ siê nad Pacyfikiem.
Ksi±¿ka jest bogata w fakty, które w niczym nie przypominaj± suchych encyklopedycznych zbitek dat i nazw - autorka mo¿e siê pochwaliæ takimi zdolno¶ciami literackimi, ¿e nawet szczegó³y budowy samolotu albo uzbrojenia Japoñczyków s± przedstawione tak fascynuj±co, ¿e nie sposób oderwaæ siê od lektury. Tre¶æ wzbogacona jest o piêkn± oprawê zdjêciow± - od dzieciêcych lat Zampa, przez czasy wojenne, a¿ po lata wspó³czesne. Wspomnieæ jednak nale¿y, ¿e nie tylko Zamperini jest bohaterem w³asnej biografii - Hillenbrand opisa³a (wzbogacaj±c teksty fotografiami) losy równie¿ jego rodziny, przyjació³, wspó³pracowników, a nawet oprawców.
Ksi±¿ka Laury Hillenbrand napisana jest, prostym zrozumia³ym dla wszystkich jêzykiem, nacechowanym emocjami, które równie¿ udzielaj± siê czytelnikowi. Uderza realizmem i dba³o¶ci± o szczegó³y. miejsc i zdarzeñ. To wstrz±saj±cy wieloaspektowy obraz wojny i tego co potrafi uczyniæ ona z cz³owiekiem. Obok tej ksi±¿ki nie mo¿na przej¶æ obojêtnie. Warto j± przeczytaæ!
Opracowa³a: Karolina Wilk
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Orlando Figes –„Po¶lij chocia¿ s³owo. Opowie¶æ o mi³o¶ci i przetrwaniu w Gu³agu.”

2 marca 2013 odby³o siê kolejne spotkanie Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki w Bibliotece w Strzy¿owie. Tym razem wspólnie obchodzili¶my nasz± pierwsz± rocznicê dzia³alno¶ci. Przez ten rok poznali¶my ró¿norodne pozycje z literatury polskiej, hiszpañskiej, amerykañskiej, niemieckiej, angielskiej i szwedzkiej. Niektóre ksi±¿ki g³êboko zapad³y nam w pamiêci, inne … trochê mniej.
Na ostatnim spotkaniu omawiali¶my dzie³o Orlanda Figes’a pt. „Po¶lij chocia¿ s³owo”. Jej autor to znany w Wielkiej Brytanii pisarz, historyk i wyk³adowca w Uniwersity of London. Jest twórc± wielu znanych ksi±¿ek po¶wiêconych Rosji m.in.: „Tragedia narodu”, „Taniec Nataszy” i „Szepty”. Figes to laureat presti¿owych nagród w dziedzinie literatury. W 2007 roku autor natrafia na zbiór prywatnych listów z lat 1946 – 1954, które zosta³y dostarczone do Stowarzyszenia Memoria³u. Ich tre¶æ jest histori± mi³o¶ci Lwa i Swiet³any Miszczenków z realiami Gu³agu w tle. „Po¶lij chocia¿ s³owo” to wspania³a opowie¶æ oparta na autentycznych listach Lwa i Swiety, którzy zostali rozdzieleni, kiedy Lew trafia do gu³agu w Peczorze.
Lew i Swiet³ana spotykaj± siê na studiach, na wydziale fizyki. Lew nies³usznie oskar¿ony o szpiegostwo i zdradê ZSRR zostaje skazany na 10 lat gu³agu. Przez ten czas koresponduj± ze sob±. Mi³o¶æ miêdzy nimi nie wybucha nagle, ale rozkwita w miarê up³ywu lat i podsycana têsknot±, staje siê niepokonana. Ich uczucia i wiêzi, jakie ich ³±cz± s± silniejsze ni¿ d³uga roz³±ka.
"Chcia³abym tylko zobaczyæ, ¿e jeste¶ obok, kiedy siê rano obudzê, a wieczorem opowiedzieæ Ci, co siê sta³o wszystko, co siê sta³o w ci±gu dnia, popatrzeæ Ci w oczy i przytuliæ siê do Ciebie. Ale na razie wystarczy³oby, gdybym dosta³a Twój dziesi±ty list. To wszystko napisa³am, dlatego, ¿e chcê Ci powiedzieæ cichutko tylko trzy s³owa – dwa s± zaimkami, a trzeci czasownikiem (we wszystkich czasach jednocze¶nie: przesz³ym, tera¼niejszym i przysz³ym)."
Ich historia nie jest skomplikowana i momentami wydawaæ siê mo¿e nudna, jednak jest prawdziwa. Figes nie przedstawia jedynie historii mi³o¶ci. Ukazuje ¿ycie w czasie wojny i powojennej Rosji. Ksi±¿ka wzbogacona jest w zdjêcia przedstawiaj±ce Lwa i Swiet³anê na ró¿nych etapach ich ¿ycia, ilustracje oraz mapki i plany kombinatu drzewnego, w którym pracowa³ Lew. Mi³o¶æ to jeden z najczêstszych tematów, wybieranych przez pisarzy. „Po¶lij chocia¿ s³owo” to przepiêkna opowie¶æ mi³osna dwojga osób skazanych na czekanie.
Opracowa³a: Anna Wilk
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Stephen King – „Dallas'63'”

Po raz pierwszy w nowym roku kalendarzowym spotkali¶my siê 26 stycznia. To kolejne spotkanie DKK na którym przysz³o nam siê zmierzyæ z licz±c± ponad osiemset stron powie¶ci± S. Kinga,, Dallas’63’’.To piêkna opowie¶æ o mi³o¶ci wbrew rzeczywisto¶ci i czasowi. Zamach na prezydenta, sytuacja spo³eczno-gospodarcza Ameryki to tylko t³o w powie¶ci Kinga dla tego co najwa¿niejsze. Ksi±¿ka "gruba", ale do tego stopnia wci±gaj±ca, ¿e jej grubo¶æ nie przera¿a. Sk³onno¶æ Kinga do wodolejstwa wybaczona z uwagi na jego mistrzowskie trzymanie w napiêciu. Jest i dowcip (pewne cytaty godne zanotowania!), jest akcja trzymaj±ca w napiêciu, s± wreszcie na koñcu ³zy i wzruszenie. Cenne te¿ pos³owie autora. Powie¶æ "Dallas,63" to niesamowity klimat lat50-tych i 60-tych (smak piwa imbirowego, brak telefonów komórkowych...), to lata w jakich nie przysz³o mi siê urodziæ, a mo¿e bym chcia³a .To King w doskona³ej formie.
Prowincjonalne miasteczko Lisbon Falls. Bohaterem jest 35-letni Jake Epping. Obecnie pracuje jako nauczyciel i dodatkowo udziela korepetycji dla doros³ych. Jego monotonne, zwyczajne ¿ycie odmienia siê za spraw± kolegi Ala, który na zapleczu swojego ma³ego baru ma portal pozwalaj±cy na podró¿ do 1958 roku. Al uwa¿a, ¿e dziêki temu przej¶ciu mo¿na uratowaæ ¿ycie wielu ludzi, w tym prezydenta Kennedy’ego. Sam jednak zmaga siê z nowotworem, wiêc t± misjê powierza Jake’owi. Mê¿czyzna przenosi siê wiêc w przesz³o¶æ. Czy jednak uda mu siê zapobiec zamachowi? Jakie przygody czekaj± na bohatera? Jedno jest pewne… Z pewno¶ci± bêdzie to niezwyk³a wyprawa.
Ksi±¿ka oscyluje wokó³ dobrze znanego motywu jakim jest podró¿owanie w czasie i zmienianie przesz³o¶ci ze wszystkimi konsekwencjami. Jednak King potrafi³ go przedstawiæ w niekonwencjonalny i szalenie intryguj±cy sposób. Poza tym autorowi uda³o siê idealnie oddaæ ducha lat 50-tych i 60-tych XX wieku. ¦wiat rock and rolla czy muzyki Elvisa to tylko pocz±tek, poniewa¿ oprócz zalet w ¶wiecie króluje te¿ segregacja rasowa czy stosowanie u¿ywek. Jêzyk jest ciekawy, dynamiczny a akcja toczy siê ¿wawo, wiêc ksi±¿ka wci±ga z zawrotn± si³± i nie pozwala na chwilê odpoczynku. Bêdzie napiêcie, ale nie zabraknie te¿ i nieco humoru. Jedynym minusem jest mnogo¶æ bohaterów, ale z drugiej strony byli oni w ciekawy sposób przedstawieni, wiêc da siê to wybaczyæ, podobnie jak przyd³ugie opisy.
„Dallas ‘63” to zaskakuj±ca ksi±¿ka najbardziej znanego pisarza grozy. Nie jest to jednak horror, ale ¶wietnie nakre¶lona panorama obyczajowa Ameryki lat 50-tych, z w±tkami historycznymi i politycznymi. Jest to opowie¶æ o ludzkich wyborach, które potrafi± zmieniæ ¿ycie wielu ludzi oraz historia po¶wiêcenia, które wymaga nieraz znacznych kompromisów i wyrzeczeñ. Godna polecenia mi³o¶nikom Kinga i nie tylko!!
Opracowa³a: Marzena Midura
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Stieg Larsson – „Mê¿czy¼ni, którzy nienawidz± kobiet”

W sobotê, 22 grudnia odby³o siê kolejne spotkanie Klubowiczów Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki w Strzy¿owie. Tym razem omawiano pierwszy tom trylogii kryminalnej Stiega Larssona „Millennium. Mê¿czy¼ni, którzy nienawidz± kobiet”.
Ksi±¿ka opowiada historiê dziennikarza Mikaela Blomkvista, którego kariera gwa³townie za³amuje siê wskutek opublikowania przez niego artyku³u demaskuj±cego jednego z czo³owych skandynawskich biznesmenów. Nieszczê¶liwie dla dziennikarza, tekst zostaje uznany przez s±d za pomówienie. Wyj¶ciem z sytuacji wydaje siê byæ niecodzienna propozycja Henrika Vangera, który prosi go o zbadanie nierozwi±zanej od lat, rodzinnej zagadki. W mgnieniu oka ¿ycie Mikaela przeradza siê w pe³n± niebezpieczeñstw ¶mierteln± grê w której nikt nie pozostaje poza krêgiem podejrzeñ. Ca³a sprawa dotyczy zaginionej w niewyja¶nionych okoliczno¶ciach siostrzenicy zleceniodawcy. Sprawa po tylu latach wydaje siê byæ beznadziejna, jednak Mikael jako ¶wietny dziennikarz ¶ledczy, który dodatkowo dysponuje nieocenion± pomoc± Lisbeth Salander, powoli zaczyna odkrywaæ prawdê.
Z pozoru wiêc, ksi±¿ka wydaje siê byæ typow± histori± kryminaln±, jednak kunszt autora powoduje, ¿e nie jest to zwyk³a rozrywka, a podró¿ w g³±b ludzkiej psychiki.
Przede wszystkim sama zagadka jest bardzo precyzyjnie skonstruowana-ksi±¿ka zawiera drzewo genealogiczne rodu Vangerów i mapê wyspy na której historia siê rozgrywa, a w ca³ej intrydze trudno doszukaæ siê s³abych punktów. Ta misternie utkana, wartka fabu³a jest jednym z wielu atutów ksi±¿ki Larssona. Kolejnym jest niew±tpliwie wielowymiarowo¶æ, niezwykle barwnych postaci, których ¿ycie samo w sobie mog³oby stanowiæ temat oddzielnych ksi±¿ek. Na uczestnikach Klubu najwiêksze wra¿enie zrobi³a Lisbeth Salander. Ta arcyciekawa postaæ wydaje siê niemal nierealna i przypomina bardziej bohaterów gier komputerowych czy komiksów ni¿ realn± osobê. Z jednej strony genialna, czemu daje wyraz w sposobie w jaki pracuje, a z drugiej zupe³nie nieprzystosowana spo³ecznie, zmuszona korzystaæ z pomocy kurateli s±dowej. Jej przypadek wpisuje siê w szerszy, podjêty przez Larssona dyskurs, dotycz±cy miejsca kobiet w spo³eczeñstwie. Autor, pomiêdzy rozdzia³ami, umieszcza bowiem dane statystyczne dotycz±ce sytuacji kobiet w Szwecji, np. „46 procent szwedzkich kobiet choæ raz do¶wiadczy³o przemocy ze strony mê¿czyzny”, czy „13 procent szwedzkich kobiet do¶wiadczy³o pozama³¿eñskiej przemocy seksualnej”, który to zabieg, diametralnie zmienia kontekst ca³ej historii i urealnia j±. Lisbeth zostaje bowiem brutalnie zgwa³cona przez swojego kuratora – nie pozostaj±c mu d³u¿na, m¶ci siê na nim równie sadystycznie. Opisy Larssona s± w tej materii bole¶nie realistyczne.
Przygl±daj±c siê bli¿ej rodzinie Vangerów, poznajemy stopniowo historiê arystokratycznego rodu uwik³anego we wspó³pracê z nazistowskim re¿imem, a wraz z ni± zaczynamy rozumieæ mechanizmy charakterystyczne dla tego rodzaju ideologii. Przed napisaniem powie¶ci Larsson niew±tpliwie dobrze odrobi³ zadanie domowe. Opisywane relacje rodzinne, mo¿na uznaæ za typowe dla czynnych nazistów. ¦wiadectwa rodzin personelu obozów koncentracyjnych czy historia pewnego Austriaka ¶wiadcz± o tym, ¿e niestety koszmar wojny jest wci±¿ obecny w ¿yciu potomków uczestników tamtych wydarzeñ. Larsson zdaje siê nie mieæ co do tego w±tpliwo¶ci i w sposób dobitny pokazuje to w swojej ksi±¿ce.
Spora czê¶æ spotkania po¶wiêcona zosta³a kwestiom moralnym, które pojawi³y siê wokó³ postaci g³ównego bohatera – Mikaela Blomkvista i jego licznym romansom i zwi±zkowi z zamê¿n± kobiet±. W ten sposób autor dodatkowo uwiarygodnia swoj± opowie¶æ wskazuj±c, ¿e ¶wiat wokó³ nas nie jest czarno-bia³y a ludzie nie dziel± siê na dobrych i z³ych. Czytelnikom znany mo¿e byæ film pod tytu³em „Dziewczyna z tatua¿em” , który powsta³ w oparciu o ksi±¿kê, a który uczestnicy spotkania starali siê porównaæ z lektur±. W trakcie dyskusji okaza³o siê, ¿e kilku klubowiczów zdecydowa³o siê przeczytaæ pozosta³e tomy trylogii. Trudno siê temu dziwiæ, jest to na pewno lektura, któr± czyta siê z zapartym tchem. Warto j± poleciæ na d³ugie zimowe wieczory zw³aszcza, ¿e hulaj±cy za oknem wiatr pomo¿e wczuæ siê w lodowat± skandynawsk± atmosferê.
Opracowa³a: Anna Agopsowicz
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

J.K. Rowling "Trafny wybór"

Wskazówka na cyferblacie rêcznego zegarka Adriatica przeskoczy³a cicho. Przeklinaj±c w duchu naturê swojej pracy postarzy³a siê sama o kolejn± minutê.
18:00
Niedbale przekrêcam kluczyk w stacyjce i zaci±gam hamulec rêczny. Gasn± ¶wiat³a reflektorów a dzwoni±cy w uszach terkot silnika ustaje gwa³townie. Cisza. Za szyb± s³ychaæ jedynie ¶wist wiatru, który z uporem maniaka próbuje wedrzeæ siê do wnêtrza mojej Magdaleny. Powolnym ruchem d³oni naciskam przymarzniêt± klamkê drzwi i z grymasem na twarzy opuszczam ciep³± przestrzeñ nagrzanego jazd± samochodu. O¶lepiaj±ce ¶wiat³o przyparkingowej latarni wdziera siê do ¼renic jak sopel lodu. Mru¿ê delikatnie oczy by po chwili zamroczenia ruszyæ na moje pierwsze spotkanie DKK. ¦wie¿y ¶nieg przyjemnie skrzypi pod nogami gdy przedzieram siê przez gêsty wieczór miasta. Bia³a melodia wlewa siê falami do ucha a ja delikatnie u¶miecham widz±c ju¿ w oddali migoc±ce ¶wiat³a miejskiej biblioteki. W k³êbach kot³uj±cego siê ¶niegu i mro¼nej zawieruchy, docieram w koñcu pod drzwi dawnej synagogi. Jest wieczór, 12 grudnia 2012 - tydzieñ z u³amkiem przed planowanym koñcem ¶wiata - ale w Strzy¿owie, ma³ej miejscowo¶ci na jego krañcu, nic nie wskazuje na to aby jakikolwiek zbli¿aj±cy siê kataklizm móg³ zak³óciæ kolejne spotkanie tajnego stowarzyszenia miejscowych moli ksi±¿kowych.
Przyznajê, wstêp trochê naci±gany ale tak po krótce zaczê³a siê moja pierwsza przygoda z Dyskusyjnym Klubem Ksi±¿ki. Tematem by³a powie¶æ J.K. Rowling “Trafny Wybór”. Powie¶æ, która wywo³a³a mieszane uczucia w¶ród zebranych klubowiczów, tym razem w okrojonym, oko³o¶wi±tecznym sk³adzie. Nie chcê zabieraæ g³osu w czyim¶ imieniu zatem postaram siê przybli¿yæ ksi±¿kê z mojej czytelniczej perspektywy.
Gdzie¶ jest, lecz nie wiadomo gdzie…
Rzecz dzieje siê w ma³ym angielskim miasteczku Pagford. Zgodnie ze stereotypem mamy tu perfekcyjne osiedla, równo przystrzy¿one trawniki wokó³ domostw, s±siedzi k³aniaj± siê i u¶miechaj± w mocno naci±ganych przejawach s±siedzkiej za¿y³o¶ci. Do tego plotki, gra pozorów oraz ogólnie stara (nie)dobra, ma³omiasteczkowa dulszczyzna jak± znamy i (nie)lubimy. Jakby tego by³o ma³o wyroczni± ca³ego ¿ycia spo³ecznego mieszkañców jest rada miasta. Pewnego dnia, z pozoru b³oga, wydawa³oby siê niczym nie zm±cona atmosfera, zostaje przerwana przez nag³± ¶mieræ jednego z jej cz³onków - Barry’ego Fairbrother’a. Pojawia siê problem.
Otó¿ za¿ewiem odwiecznego sporu i ogniskiem zapalnym, w¶ród rady jak i mieszkañców jest osiedle Fields. Le¿±ce na granicy miêdzy Pagford a wiêkszym miastem Yarvil blokowisko, zamieszka³e przez patologiczny wed³ug niektórych pó³¶wiatek - pe³en narkomanów i prostytutek - jest dla znakomitej czê¶ci pagfordczyków zbêdnym balastem, kolebk± wszelkiego zepsucia, która mocno nadszarpuje wizerunek ich piêknego, wypacykowanego miasteczka. Pozosta³a czê¶æ rezydentów, zgodnie z wizj± zmar³ego radnego uwa¿a, ¿e mieszkañców Fields nale¿y zresocjalizowaæ a samo osiedle w³±czyæ w struktury miasta. Tak oto zaczyna siê wy¶cig do sto³ka radnego a wraz z nim o¿ywaj± drzemi±ce w ludziach demony, których twarze autorka skrupulatnie i sukcesywnie demaskuje.
W poszukiwaniu zaginionej fabu³y
Wolny wakat i wybory do rady ? To wszystko ?
Hmmm, w du¿ym skrócie tak - przynajmniej je¶li tak powierzchownie na to popatrzymy. Fabu³a ksi±¿ki rzeczywi¶cie nie porywa, na pewno nie na tyle aby czytelnik nie móg³ oderwaæ siê od ksi±¿ki. Nie znajdziemy tutaj “achów” i “ochów”, nie bêdziemy z wypiekami na twarzy ¶liniæ palec aby przewróciæ kolejn± stronê, Owszem jej konstrukcja jest przez Rowling wyegzekwowana naprawdê dobrze i to trzeba doceniæ: jest solidna, spójna i nie pozostawia niedokoñczonych w±tków, jednak na pewnym bardzo podstawowym poziomie jej suchy opis nie ma wed³ug mnie sensu. Poza nakre¶leniem sytuacji w jakiej znalaz³o siê miasteczko i “rozwieszeniem” pewnego szkieletu dla akcji powie¶ci, nie ma w samej fabule nic szczególnie zachêcaj±cego. Musimy zatem, jak zawsze w takim wypadku, pomachaæ “intelektualn± ³opat±” trochê g³êbiej, gdy¿ mamy tu do czynienia z “ksi±¿k±-opisem” a nie “ksi±¿k±-akcj±”.
Zakasujemy rêkawy czyli o co tak naprawdê chodzi ?
Otó¿, w moim przekonaniu, Rowling celowo próbuje wyhamowaæ nasz czytelniczy pêd do szybkiego (a czasami równie¿ bezmy¶lnego i bezrefleksyjnego) poch³aniania ksi±¿ek. W dobie internetu i e-booków "³atwo, szybko i dobrze" sta³o siê niestety czytelniczym modus operandi dla wielu czytelników. Autorka wychodzi z inn± koncepcj±. W jej powie¶ci akcja nie jest wartka, nie zapiera tchu w piersiach: toczy siê niespiesznie - w³a¶ciwie mo¿na powiedzieæ, ¿e siê snuje. Dla niektórych bêdzie to synonim nudy, niektórych natomiast zmusi do redukcji swoistego czytelniczego biegu.
Mamy zatem na wstêpie pewn± odmienno¶æ w stosunku do tego co serwuj± nam dzisiaj sieciowe ksiêgarnie, wciskaj±ce na pierwszy plan literaturê suspensu oraz wszelkiego rodzaju tanie zabijacze czasu. To chyba w³a¶nie ta odmienno¶æ ksi±¿ki Rowling jest dla mnie jednym z jej mocnych punktów. ¦mieræ radnego, wy¶cig o pozycjê, wybory - to tylko t³o do przedstawienia powa¿niejszych problemów spo³ecznych jakie nas obecnie nêkaj±. Pocz±wszy od wszechobecnej plotki, ma³omiasteczkowej ob³udy, zak³amania oraz hipokryzji mieszkañców, koñcz±c na wszelakich patologiach, przemocy, rasi¼mie i nietolerancji religijnej czy seksualnej. Wszystkie te problemy wydaj± siê byæ, w mniejszych lub wiêkszym stopniu, udzia³em nie du¿ych aglomeracji w³a¶nie, ale bol±czk± ma³ych miasteczek pokroju Pagford. Miasteczek, w których ¿yja zazwyczaj hermetyczne wspólnoty, gdzie du¿a czê¶æ ¿ycia jest na pokaz a uprzedzenia s± na sta³e zakorzenione w ¶wiadomosci mieszkañców do tego stopnia, ¿e ka¿dy przejaw inno¶ci nara¿ony jest na ostracyzm spo³eczny.
No dobra, a tak ogólnie, po polskiemu, to co siê podoba³o a co nie ?
Przede wszystkim wydaje mi siê, ¿e Rowling jest bardzo dobr± obserwatork± otoczenia: widzi brak zrozumienia dla niektórych kwestii spo³ecznych i ¶wiadomo¶ci tego, ¿e na marginesie mo¿e siê kiedy¶ znale¼æ ka¿dy z nas. W ¶lad za tym idzie jej du¿y dar do budowania postaci i ich charakterów. Stopniowo i bardzo drobiazgowo, zwracaj±c uwagê na liczne detale, wprowadza nas na ich osobiste orbity. Dom po domu poznajemy bohaterów ksi±¿ki, niestety nie jest to zazwyczaj zbyt mi³y obrazek.
W powie¶ci nie znajdziemy g³ównego bohatera do której mo¿na by siê przywi±zaæ, mnie przynajmniej ta sztuka siê nie uda³a. Odnios³em wrêcz wra¿enie, ¿e Rowling z zamierzenia chcia³a aby jej postacie by³y równorzêdne. Je¶li mia³bym wysun±æ co¶ na pierwszy plan to by³oby to samo Pagford i jego spo³eczno¶æ - niestety by³by to twór w du¿ym stopniu nieprzyjemny.
Sama konstrukcja ksi±¿ki przywodzi na my¶l “Pulp Fiction” lub, jak zosta³o to wspomniane w dyskusji, “Grê o tron”. Wygl±da to tak, ¿e krótkie sceny-migawki z ró¿nych wydawa³oby siê na pocz±tku w±tków splataj± siê ostatecznie w pewn± sieæ zale¿no¶ci, która doprowadza do punktu kulminacyjnego. Ma to oczywi¶cie swoje plusy i minusy jednak w lekturze w wydaniu Rowling jest niemi³osiernie irytuj±ce. Autorka przeskakuje od jednej sceny do drugiej, mamy nat³ok bohaterów i nazwisk co powoduje, ¿e naprawdê ciê¿ko zorientowaæ siê w tej swoistej pajêczynie kto jest kim i jaki ma wp³yw na fabu³ê - zw³aszcza na starcie ksi±¿ki. Z drugiej strony, jak wszyscy zgodnie stwierdzili, “Trafny wybór” wydaje siê byæ gotowym scenariuszem filmowym, gdzie taka formu³a mog³aby siê sprawdziæ.
Jêzyk ksi±¿ki jest ¿ywy, choæ dla mnie nie do koñca wydawa³ siê wiarygodny je¶li chodzi o m³odsze pokolenie. Irytuj±ce, wszechobecne i nadmierne przekleñstwa, wulgaryzm w mowie potocznej nastolatków s± jakby trochê na si³ê przerysowane - co mnie osobi¶cie dra¼ni³o. Nie wiem jak to wygl±da w Wielkiej Brytanii ale w wielu miejscach towarzyszy³o mi wra¿enie, ¿e autorka za bardzo siê stara aby powie¶æ by³a rzeczywi¶cie, jak to zapowiadano, “dla doros³ych”. Oczywi¶cie, ka¿dy lubi sobie zdrowo przekln±æ czy pu¶ciæ wi±zankê ale ¿eby stanowi³o to wiêkszo¶æ potocznego jêzyka albo s³u¿y³o za przecinek ? Chcia³oby siê rzec kolokwialnie - “bez przesady !”
Koñcz wa¶æ bo d³u¿yzna wyjdzie !
A wiêc do sedna. Je¶li kto¶ szuka lekkiej lektury to siê zawiedzie bo “Trafny wybór” to do¶æ powa¿na proza i nie czyta siê jej na pewno w celach relaksacyjnych.
Powie¶æ jest w wiêkszo¶ci prze³adowana negatywnymi emocjami co sprawia, ¿e czyta siê j± naprawdê z wielkim mozo³em oraz towarzysz±cym uczuciem przygnêbienia. Po pierwszych 300 stronach sam siê sobie dziwi³em dlaczego jej jeszcze nie od³o¿y³em. Kartka po kartce towarzyszy³o mi wra¿enie, ¿e wcale o niczym nowym nie czytam, co z jednej strony by³o trochê smutne ("mo¿e taki jest z grubsza prawdziwy obraz tego co nas otacza ?”) z drugiej strony pozwala³o mi co raz otwieraæ ksi±¿kê i wymêczyæ pozosta³e stronice w nadzieji, ¿e byæ mo¿e wszystko zmierza jednak ku jakiemu¶ optymistycznemu rozwi±zaniu. Niestety...
Bla, bla ! Mia³ byæ koniec do jasnej …. Ile mo¿na, Panie ?!
No dobrze, to teraz z szybko¶ci± ¶wiat³a. Na pewno nale¿± siê Rowling s³owa uznania za to, ¿e wogóle zdecydowa³a siê na tak± powie¶æ. Przy swojej s³awie i statusie materialnym jaki osi±gnê³a po sukcesie przygód Pottera mog³aby przecie¿ daæ sobie spokój z pisarstwem i osi±¶æ na laurach a tymczasem wychodzi nam naprzeciw z kawa³kiem do¶æ powa¿nego powie¶ci. Powie¶ci, w której mikro¶wiecie uda³o jej siê zminiaturyzowaæ problemy wewn±trz i miêdzyludzkie z jakimi przysz³o nam siê w dzisiejszych czasach borykaæ.
Na dodatkowy plus zaliczy³bym autorce to, ¿e ksi±¿ka w swej wymowie nie ma jednoznacznie moralizatorskiego tonu co wydaje siê byæ jej zalet±, gdy¿ zmusza nas samych do odrobiny refleksji nad tym co czêsto przechodzi obok nas nie zauwa¿one.
Z mojej perspektywy “Trafny wybór” nie jest niestety pozycj±, któr± bezwglêdnie chcia³bym mieæ na swoje pó³ce. Osobi¶cie w ksi±¿kach szukam czego¶ co pozwoli mi oderwaæ siê od brudnej rzeczywisto¶ci (jednocze¶nie nie bed±c trywialne) a nie uwydatni jej wykrzywion± w Joker’owym u¶miechu twarz. Tego do¶æ na co dzieñ w wiadomo¶ciach i na ulicy. Naprawdê szczerze w±tpiê abym kiedykolwiek do tej lektury powróci³. I nie ! nie chodzi tu bynajmniej o zmarnowany czas. Raczej o ogólne wra¿enie jakie powie¶æ Rowling we mnie pozostawi³a a mianowicie: ¿e po tym wszystkim co siê sta³o w Pagford, miasto szybko zapomni o tragicznych wydarzeniach i powróci do swojego pozorowanego, przygnêbiaj±cego i smutnego ¿ycia. My¶lê te¿, ¿e jest jeszcze jeden powód. Powie¶æ pozostawi³a we mnie gorzki posmak tego, ¿e byæ mo¿e cz³owiek ju¿ siê troche uodporni³ na to wszystko co siê dooko³a niego dzieje, a na co Rowling próbuje nas w³a¶nie uwra¿liwiæ. Niestety o tym czy tak rzeczywi¶cie jest, ka¿dy bêdzie musia³ przekonaæ siê sam, czytaj±c osobi¶cie J.K. Rowling w jej najnowszej powie¶ci.
Opracowa³: Rados³aw Kozak
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Aron Ralston "127 godzin"
3 listopada 2012 roku w Biblotece Publicznej w Strzy¿owie, po raz kolejny liczna grupa cz³onków Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki wziê³a udzia³ w dyskusji nad ksi±¿k± pt. "127 godzin" - Arona Ralstona. Na pierwszy plan wysunê³o siê piêkno otaczaj±cej przyrody: opis g³adkich ska³, ich l¶nienie, czerwony kurz, spalone s³oñcem urwiska i ten pustynny p³askowy¿ bez ¶ladu ludzkiej stopy -wszystko to u wielu z nas wzbudzi³o podziw.
Nastêpnie nast±pi³a chwila zadumy nad cz³owiekiem. Niestety, niejednokrotnie w negatywnym tego s³owa znaczeniu. Niektórzy czytelnicy os±dzili cz³owieka - autora i bohatera ksi±¿ki. Jego brak przewidywania i lekkomy¶lno¶æ.
Historia opisana w "127 godzin" przydarzy³a siê 26 letniemu Aron'owi Ralston'owi podczas jego wyprawy w Góry Skaliste i trwa³a sze¶æ dni. Mia³ niewiele wody, ma³y scyzoryk do³±czony do p³atków kukurydzianych i uprz±¿ alpinisty. Gdy przeciska³ siê przez szczelinê nie czêsto odwiedzanego kanionu – blisko 400-kilogramowy g³az przygniót³ mu praw± d³oñ do skalnej ¶ciany w±wozu. Móg³ umrzeæ lub walczyæ o przetrwanie. Walka o ¿ycie okaza³a siê mocniejsza: racjonalno¶æ my¶lenia miesza³a siê z szaleñstwem i eufori±: "Chwyciæ, zacisn±æ, wykrêciæ, wyrwaæ". Cz³owieka mo¿na z³amaæ, lecz nie pokonaæ...
I wszyscy zadali¶my sobie pytanie: co ci±gnie ludzi w góry? Pragnienie szczê¶cia, poszukiwanie wy¿szych doznañ. Autor przesun±³ biegun swojego istnienia i umie¶ci³ go wy¿ej- w pa¶mie o¶nie¿onych gór, jeszcze nie zdobytych szczytów. Musia³ i¶æ w góry, poniewa¿ pragnienie to by³o niezniszczalne.
Teraz jest w nim trwa³y ¶lad tamtych wydarzeñ. Tak jak s± i inne ¶lady: Blue John Canion, Blue John Springs nosz±cy imiê wo¼nicy dyli¿ansu, kucharza i koniokrada z prze³omu wieku, który w³óczy³ siê przez dziesiêæ lat po krainie Kanionów Utah. I to miejsce zwaneWielk± Galeri± – gdzie zapis pradawnych istnieñ z przed 5000 lat niezmiennie budzi zachwyt.
A co zostanie po nas?
Tajemnica……….
Opracowa³a: Czes³awa Szlachta Pytko
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Jacek Hugo-Bader „Bia³a gor±czka”, „Dzienniki Ko³ymskie”
20 wrze¶nia 2012r. w Bibliotece Publicznej w Strzy¿owie nasz Dyskusyjny Klub Ksi±¿ki spotka³ sie po raz kolejny. Tym razem omawiali¶my twórczo¶æ Jacka Hugo – Badera na podstawie jego dwóch dzie³: Bia³a gor±czka i Dzienniki Ko³ymskie.
Autor jest jednym z najbardziej cenionych polskich pisarzy i reporterów, zajmuj±cych siê krajami dawnego sowieckiego imperium. Zosta³ nominowany do Nagrody Literackiej NIKE, jest równie¿ wspó³autorem filmu dokumentalnego „Jacek Hugo-Bader. Korespondent z Polszy”. Zosta³ uhonorowany nagrod± Grand Press (1999, 2003) i g³ównymi nagrodami Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich.
Jacek Hugo-Bader wprowadzi³ nas w niemal orientalny postsowiecki ¶wiat, ukazuj±c historie wielu ludzi, którzy na co dzieñ musz± zmagaæ siê z syberyjskim klimatem, ale tak¿e z w³asnymi wspomnieniami „wielkiej wojny”. Trakt Ko³ymski to 2025 kilometrów drogi zbudowanej przez by³ych wiê¼niów stalinowskich ³agrów, dla których Ko³yma sta³a siê ostatnim miejscem spoczynku. „Mia³em dwadzie¶cia cztery lata. Dosta³em dwadzie¶cia piêæ ³agru. Aresztowali mnie w dniu ¶mierci Stalina, 3 marca 1953 roku. – Wtedy dawali jeszcze takie wyroki? – dziwiê siê. – No co wy?! – wzdycha Miron Markowicz Etlis i oplata mnie jedwabnymi rzemykami przydymionych swoich spojrzeñ. – Wtedy jeszcze strzelali! Kilku moich przyjació³ postawili pod murem” (J. Hugo-Bader: Dzienniki Ko³ymkie). Podczas podró¿y poznali¶my kulturê, tradycjê oraz mentalno¶æ ludzi, którzy zdecydowali siê ¿yæ w tym „Z³otym Sercu Rosji”. Dzienniki Ko³ymskie to ksi±¿ka, która bardziej przypad³a do gustu uczestnikom naszego klubu ni¿ Bia³a gor±czka. To reporta¿e pe³ne zabawnych historyjek, gawêd i dramatów ludzkich, z których zionie alkoholem i emanuje magia m±drej szamanki. Jacek Hugo-Bader przedstawia nam Rosjê skorumpowan±, gdzie ludzie zmagaj± siê z bied±, alkoholizmem i … nied¼wiedziami ludojadami.
Rosjia, która ujawnia nam siê ze stron Bia³ej gor±czki, jest przera¿aj±cym obrazem róznorodnych dramatów ludzkich. Tytu³ nawi±zuje do plemienia Ewenków, zamieszkuj±cego syberyjsk± tajgê i dotyczy stanu w którym po przerwaniu pijackiego ci±gu, w trze¼wo¶ci przychodzi paniczny i nieuzasadniony strach. Pojawiaj± siê halucynacje wzrokowe b±d¼ s³uchowe, które czêsto prowadz± do masowych samobójstw. Bia³a gor±czka to zbiór reporta¿y, przemy¶leñ autora, wywiadów z mieszkañcami z ró¿nych zak±tków pañstwa rosyjskiego. Jacek Hugo-Bader przedstawia nam wyznania by³ych alkoholików i narkomanów, nosicieli wirusa HIV, hipisów, kloszardów, a tak¿e ludzi, którzy byli zmuszeni sprzedaæ w³asn± nerkê. „Zaczê³a braæ narkotyki dwana¶cie lat temu. Mia³a trzyna¶cie lat, a Larysa, jej kole¿anka z podwórka, o cztery wiêcej. Matka Larysy handlowa³a prochami, wiêc dziewczynka podbiera³a jej towar ze skrytki i rozdawa³a na podwórku. Dzieciaki bawi³y siê w narkomanow. Nie potrafi³y sobie wstrzykiwaæ heroiny, wiêc j± pi³y” (J. Hugo-Bader: Bia³a gor±czka).
Po przeczytaniu obydwu ksi±¿ek jeste¶my pe³ni podziwu dla autora i jego ¶mia³ej wyprawy, dziêki której zaowocowa³y do¶æ przygnêbiaj±ce, pe³ne czarnego humoru dzie³a. Autor prezentuje nam smutny i przygnêbiaj±cy obraz narodu pogr±¿onego w marazmie, obojêtno¶ci i smutku, pozbawionego chêci i inicjatywy, a ¿yj±cego wyobra¿eniami o dawnej sile i potêdze Cesarstwa Rosyjskiego.
Opracowa³a: Anna Wilk
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Mario Vargas Llosa - „Ciotka Julia i skryba”
Zat³oczone ciasne uliczki peruwiañskiej stolicy, s³oneczny ¿ar, który mo¿emy odczuæ zatrzymuj±c siê na chwilê w przepe³nionej lud¼mi i zapachami kawiarni, duchota brudnych i zaniedbanych dzielnic kilkumilionowej stolicy - Limy. W³a¶nie w takie miejsce zaprowadzi³ nas autor kolejnej ksi±¿ki, Mario Vargas Llosa, którego ksi±¿kê "Ciotka Julia i skryba" mogli¶my omówiæ na kolejnym spotkaniu w dniu 23 sierpnia, dziêki Dyskusyjnemu Klubowi Ksi±¿ki dzia³aj±cemu w naszej bibliotece.
Nie by³a to ani krótka, ani nieskomplikowana lektura, aczkolwiek tematycznie bardzo ciekawa, je¿eli chodzi o poznawanie nowych kultur w³a¶nie poprzez kontakt z literatur±.
Llosa, który jest laureatem Nagrody Nobla z 2010 roku, interesuj±co kre¶li ca³± podstawê powie¶ci mieszaj±c ró¿ne w±tki - autobiograficzny z intryguj±cymi opowiadaniami, które koñcz± siê w najbardziej tajemniczym momencie.
Jednak kanw± ca³ej powie¶ci jest historia romansu g³ównego bohatera, osiemnastoletniego Mario, którego mo¿emy uosobiæ z postaci± autora oraz jego ponad trzydziestoletniej ciotki Julii. Uczucie to, zupe³nie nie zaakceptowane przez ca³±, du¿± rodzinê naszego bohatera, w sercu czytelnika wzbudza zainteresowanie i wiele pytañ, m.in. jak potocz± siê losy naszej pary bohaterów? Czy Mario dopnie swego i przeciwstawiaj±c siê ca³ej familii o¿eni siê ze w³asn± ciotk±?
Tak¿e ciekawym w±tkiem poruszonym przez noblistê jest temat pisarstwa. Przedstawia go nam na postawie historii ¿ycia Pedro Camacho, autora s³ynnych na ca³e Peru s³uchowisk radiowych. W swoim ¿yciu Pedro do¶wiadczy³ wszystkiego - od cz³owieka rozchwytywanego przez t³umy, maj±cego sta³e i szerokie grono mi³o¶ników, stacza siê na samo dno, trafiaj±c do zak³adu psychiatrycznego i pracuj±c w podrzêdnej gazecie, gdzie jest traktowany jako popychad³o.
Llosa kre¶l±c ten w±tek zadaje i nam, czytelnikom, pytania: kim jest dla nas pisarz-artysta? Czy bycie pisarzem to powo³anie? Czy warto dla sztuki po¶wiêciæ ca³e swoje ¿ycie?
O powie¶ci nasze zdania by³y podzielone. Jednym bardzo siê ona podoba³a; opisane stosunki rodzinne, duszny, ale intryguj±cy klimat ksi±¿ki, niespotykany zamys³ przetykania tak ró¿nych w±tków - to wzbudzi³o zainteresowanie. Innym du¿o mniej, pojawi³y siê g³osy o chaotyczno¶ci bohaterów, braku jakiej¶ wyrazisto¶ci, czy nudzie.
Jedno jest pewne - dzie³o peruwiañskiego pisarza Mario Vargasa Llosy otworzy³o nam nieznane drzwi bogatej i niezwyk³ej literatury iberoamerykañskiej, któr± poznaæ warto.
Opracowa³a: Jzabella Pijar
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Maria Nurowska: „Nakarmiæ wilki”, „Requiem dla wilka”
„- Ka¿dy z nas nosi w sercu wiele wilków, mi³o¶æ, gniew, odwagê, strach... Prze¿yj± tylko te, które nakarmisz.”
Kolejne - szóste ju¿ - spotkanie w ramach Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki odby³o siê 26 lipca. By³ to wyj±tkowy dzieñ, poniewa¿ ¶wiêtowali¶my wspólnie imieniny naszych dwóch kole¿anek. Ponadto dzielili¶my siê wra¿eniami z wakacyjnych podró¿y. Natomiast ci, którzy dopiero zamierzali wyjechaæ, opowiadali o swoich planach.
Przedmiotem dyskusji podczas spotkania Klubu sta³a siê powie¶æ Marii Nurowskiej Nakarmiæ wilki oraz kontynuacja tej ksi±¿ki pt. Requiem dla wilka. Autorka przedstawia w nich losy dwóch m³odych kobiet: Katarzyny – absolwentki SGGW, która w Bieszczadach zbiera materia³y do pracy doktorskiej o wilkach, a nastêpnie Joanny – absolwentki ³ódzkiej Filmówki. Zamierza ona nakrêciæ dokument o wybitnym re¿yserze Jerzym Glinickim, lecz wkrótce odkrywa prawdê o ¶mierci Kasi i zaczyna pod±¿aæ po jej ¶ladach. Niew±tpliwie mo¿na uznaæ, ¿e kobiety te po³±czy³a niezwyk³a mi³o¶æ do wilków zamieszkuj±cych bieszczadzkie lasy.
Jak zgodnie stwierdzili¶my obydwa utwory Nurowskiej s± ciekawe, ³atwe w odbiorze, sprzyjaj±ce wakacyjnemu wypoczynkowi. Tote¿ okre¶lili¶my je jako „lekkie lektury wakacyjne”, które z pewno¶ci± ciesz± siê du¿± popularno¶ci± w¶ród czytelników.
Ogromne zainteresowanie wzbudzi³o w nas miejsce akcji powie¶ci – bieszczadzka drewniana chata w lesie oraz ¿ycie bohaterów w tych prymitywnych warunkach.
Postaci±, która szczególnie zaintrygowa³a cz³onków DKK by³ Olgierd, naukowiec, le¶nik, zawsze tajemniczy indywidualista. Dlatego te¿ zastanawiali¶my siê czy mi³o¶æ, która po³±czy³a go z Joann± przetrwa. Czy stworz± szczê¶liw± rodzinê?
Niestety, naszej aprobaty nie uzyska³ niemal ba¶niowy w±tek przyja¼ni g³ównych bohaterek z watah± wilków. Silna wiê¼ ³±cz±ca obie kobiety z dzikimi przecie¿ zwierzêtami wydaje siê wrêcz nierealna, fantastyczna. Za zbêdne uznali¶my te¿ w³±czenie do powie¶ci wydarzeñ i postaci z ¿ycia politycznego wspó³czesnej Polski. Doszli¶my równie¿ do wniosku, ¿e druga czê¶æ powie¶ci Nurowskiej jest w³a¶ciwie powieleniem pierwszej. Nowa bohaterka coraz bardziej uto¿samia siê z Katarzyn±: lubi przebywaæ na Harhajce, obserwuje wilki, zaprzyja¼nia siê z nimi, a nawet zakochuje siê w Olgierdzie. Jednak dopiero dziêki Joannie wyja¶niona zostaje sprawa zabójstwa Katarzyny Lewickiej.
Powie¶ci Marii Nurowskiej polecamy na dalszy czas wakacyjnego odpoczynku.
Opracowa³a: Monika ¦ledziona
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Hubert Klimko-Dobrzaniecki: "Borholm, Borholm"
W najd³u¿szy dzieñ w roku, dnia 21 czerwca ju¿ po raz pi±ty mole ksi±¿kowe ze Strzy¿owa i okolic mia³y mo¿liwo¶æ uczestniczyæ w spotkaniu w ramach Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki, którego tematem by³a ksi±¿ka Huberta Klimko- Dobrzanieckiego o tajemniczym i intryguj±cym tytule: "Bornholm, Bornholm"
"Wiesz, mamo, a mo¿e to jest tak, ¿e to miejsce, ta wyspa, dzia³a na tych, którzy siê tu urodzili jak echo. Gdziekolwiek bêdziesz poza ni±, zawsze odbije siê echem w twoim sercu i wrócisz, nawet je¶liby¶ z tym miejscem wi±za³ najgorsze wspomnienia."*
Bornholm, jak stwierdzi³ sam autor to miejsce bardzo mu bliskie, pe³ne magii, do którego wraca rok w rok aby nasyciæ siê piêknem dziewiczego krajobrazu. Podobno to w³a¶nie przyroda, któr±przesycona jest duñska wyspa mia³a zasadniczy wp³yw na ukszta³towanie siê powie¶ci. To w³a¶nie przez krajobraz dotar³ do ludzi, którzy do tego stopnia zaw³adnêli jego sercem, ¿e postanowi³ napisaæ ksi±¿kê, której akcja bêdzie siê dzia³a w³a¶nie na ukochanej wyspie.
Na ksi±¿kê sk³adaj± siê dwie historie które ³±czy nie tylko magiczny Bornholm, ale co¶ o wiele wiêcej. Pierwsza z nich to opowie¶æ o Hor¶cie Bartliku, cz³owieku chcia³oby siê napisaæ-przeciêtnym, przesi±kniêtym uczuciem pustki i samotno¶ci, mimo posiadanej rodziny. Z nim przenosimy siê o siedemdziesi±t lat wstecz, w czasy kiedy widmo wojny stawa³o siê coraz bli¿sze i wp³ywa³o na ludzkie zachowania i wybory.
Druga to historia ¿ycia nieznanego nam z imienia mê¿czyzny, który siedz±c przy ³ó¿ku swojej znajduj±cej siê w ¶pi±czce matki zdaje relacje ze swoich prze¿yæ, ¿yciowych do¶wiadczeñ. Jego ¿ycia -rozdwojonego miêdzy piêtnem zaborczej mi³o¶ci, a pragnieniem ¿ycia szczê¶liwego, z dala od niej, nie mo¿na ³atwo zapomnieæ.
To, co ³±czy obie historie sta³o siê tematem gor±cej dyskusji ze strony uczestników spotkania. Czy Horst jest ojcem naszego drugiego, intryguj±cego bohatera? Jak± rolê pe³ni stary niemiecki aparat fotograficzny i tajemnicze zdjêcie?
"Bornholm, Bornholm" Huberta Klimko - Dobrzanieckiego wywo³a³ w nas ró¿ne opinie. Pojawi³y siê g³osy o miêdzy innymi: dobrze naszkicowanych charakterach bohaterów, zamieszczeniu interesuj±cych ciekawostek dotycz±cych codziennego ¿ycia w Wielkiej Brytanii, gdzie zmienne ko³o Fortuny zaprowadza jednego z bohaterów, czy realistycznego odmalowaniu realiów ¿ycia sprzed lat. Jednak ogólnie powie¶æ nie zaskarbi³a sobie w naszych sercach d³ugotrwa³ego miejsca. Stwierdzili¶my, ¿e czytanie dla nas to w pewnym sensie ucieczk± od prozy ¿ycia, a ksi±¿ka Dobrzanieckiego jest w³a¶nie tak± szar±,wrêcz depresyjn± histori± ¿yciowego b³±kania siê i nie pozwala nam odetchn±æ.
Hubert Klimko-Dobrzaniecki od dziecka - jak sam przyzna³ - marzy³ o wyprawie na wyspê, która sta³a siê dla niego symbolem spe³nionych marzeñ. Chcia³, ¿eby przemówi³a opisuj±c historiê ¿ycia ludzi prostych i zwyczajnych. Czy mu siê to uda³o? Nasze zdanie brzmi -niekoniecznie, ale przecie¿ ka¿dy ma szansê pewnego dnia usi±¶æ,wzi±æ do rêki ksi±¿kê i ws³uchaæ siê w bornholmsk± opowie¶æ.
* cytat pochodzi z ksi±zki H. Klimko-Dobrzanieckiego "Bornholm, Bornholm", Wyd. Znak, Kraków 2011.
Opracowa³a: Izabella Pijar
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

HISTORIA S£OWEM PISANA
17 maja zebrali¶my siê w bibliotece po raz czwarty na spotkaniu Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki. Nasze grono ci±gle siê powiêksza, co cieszy, bo dowodzi, ¿e i dzi¶, w rzeczywisto¶ci multimedialnej, s± ludzie, którzy potrafi± doceniæ dobr± ksi±¿kê.
Wstyd zamiast Lektor
„Wstyd jako powód wymijaj±cego, odpychaj±cego, skrytego i wypaczonego, a tak¿e rani±cego innych zachowania; sam to zna³em. Ale czy wstyd, ¿e nie umie czytaæ ani pisaæ, mia³ byæ powodem jej zachowania na procesie i w obozie? Ze strachu, ¿e zdemaskuje siê jako analfabetka, zdemaskowa³a siê jako zbrodniarka? Ze strachu przed ujawnieniem analfabetyzmu pope³ni³a zbrodniê?”
Tytu³ ksi±¿ki Bernarda Schlinka brzmi w oryginale The reader, w wersji filmowej Zaklinacz s³ów lub Lektor. Doszli¶my do wniosku, ¿e zupe³nie inaczej by¶my j± zatytu³owali: mianowicie Wstyd lub mo¿e Duma, poniewa¿ sedno historii stanowi nie sam problem nieumiejêtno¶ci czytania i pisania, a dumny charakter Hanny Schmitz, która za wszelk± cenê pragnie ukryæ przed ¶wiatem swoj± wielk± tajemnicê, bêd±c± ¼ród³em wstydu – analfabetyzm. Pytanie, które przy tej okazji nasuwa siê z niezwyk³± intensywno¶ci± brzmi: dlaczego Hanna nie chcia³a nauczyæ siê czytaæ? Zrobi³a to dopiero w wiêzieniu. – Ani w ksi±¿ce, ani w snutych przez nas domys³ach nie znale¼li¶my na nie odpowiedzi.
Odrêbn± kwesti± poruszan± przez nas w dyskusji by³o: jak nieumiejêtno¶æ czytania i pisania wp³ynê³a na ca³e ¿ycie bohaterki, a tak¿e prowadz±cego narracjê Michaela Berga. Tutaj autor nie pozostawia w±tpliwo¶ci: ta kwestia przes±dzi³a o podejmowanych przez Hannê wyborach (rezygnacja z awansu i wst±pienie do SS) i naznaczy³a jej ¿ycie piêtnem i cierpieniem.
Dramat Hanny
Analfabetyzm by³ dla Hanny tym wiêkszym ¼ród³em cierpienia, ¿e bohaterka, pow¶ci±gliwa i twarda w kontaktach, w g³êbi duszy by³a m±dr±, wra¿liw± kobiet±. Historia jej ¿ycia, któr± stopniowo poznajemy, jest niezwykle zagmatwana, wrêcz dramatyczna. W historii Hanny autor poruszy³ wa¿ny motyw - niemieckich obozów pracy i zag³ady. Zwraca uwagê podej¶cie autora do tej tematyki. Wydaje siê byæ o tyle nowatorskie, ¿e podkre¶la rolê pracy w³a¶nie. Wydaje siê, i¿ w pope³nianych przez wiê¼niarki zbrodniach niezwykle du¿e znaczenie oprócz aspektów ideologicznych wdrukowywanych przez niemieckie formacje, mia³ wymiar dobrego, sumiennego wykonywania pracy, powierzonych im zadañ, zak³adaj±cy dodatkowo brak jakichkolwiek motywów popychaj±cych do szerzenia zag³ady i brak refleksji nad w³asnym postêpowaniem, wybiegania my¶l± ponad rozkaz. Dyskusja rozgorza³a na dobre przy próbie oceny postêpowania Hanny: czy jest ona zbrodniark± czy ofiar±? A mo¿e jednym i drugim? Sama bohaterka zdaje siê nieustannie szukaæ odpowiedzi na to pytanie:
[fragment rozprawy s±dowej, w której wa¿± siê losy bohaterki]
-„ Czy wiedzia³y¶cie, ¿e wysy³acie wiê¼niarki na ¶mieræ?
- Pewnie. Ale przybywa³y nowe i stare musia³y zrobiæ im miejsce.
- tak wiêc, ¿eby zrobiæ miejsce, mówi³y¶cie: ty i ty, i ty musisz byæ odes³ana i zamordowana?
Hanna nie rozumia³a, o co przewodnicz±cy chcia³ ja w ten sposób zapytaæ.
- No… to znaczy… A pan, co by pan zrobi³?
Zada³a mu to pytanie ca³kiem serio. Nie wiedzia³a, co wtedy powinna by³a, co mog³a zrobiæ, i dlaczego od przewodnicz±cego, który zdawa³ siê wszystko wiedzieæ, chcia³a us³yszeæ, co on by zrobi³ na jej miejscu.
(…)
- S± rzeczy, w które po prostu nie wolno siê wdawaæ i od których, o ile nie przyjdzie zap³aciæ za nie w³asnym ¿ycie, nale¿y odst±piæ.
Mo¿e by to wystarczy³o, gdyby wypowiadaj±c te s³owa, mówi³ o Hannie albo o sobie samym. Mówienie o tym, co nale¿y i czego nie wolno, ile i kogo to mo¿e kosztowaæ, nie sprosta³o powadze pytania, jakie zada³a mu Hanna. Chcia³a wiedzieæ, co powinna by³a zrobiæ, a nie ¿e s± jakie¶ rzeczy, których siê nie robi. Odpowied¼ sêdziego wypad³a beznadziejnie ¿a³o¶nie. Ca³a sala tak to odebra³a.”
Bohaterka nigdy nie otwiera siê przed czytelnikiem i nigdy do koñca jej nie poznajemy. Ma swój ma³y ¶wiat i swoj± prawdê, o któr± zawziêcie walczy, wbrew wszystkiemu. Najdobitniej ¶wiadczy o tym scena samobójstwa w dniu zakoñczenia odbywania kary osiemnastoletniego wiêzienia. I tu nie mogli¶my nie zapytaæ o powody. Ka¿dy z nas poda³ inne: wyrzuty sumienia (wszak w ostatniej rozmowie z Michaelem sama przyzna³a, ¿e duchy nie daj± jej spokoju), strach przed nowym, nieznanym ¿yciem na wolno¶ci, które dodatkowo utrudnia obecno¶æ i zale¿no¶æ od Michaela, zawiedzenie i rozczarowanie, jakie zobaczy³a w oczach Michaela, brak nadziei i zobojêtnienie. By³y to jednak jedynie domys³y i próby zrozumienia ludzkiej psychiki.
Dramat Michaela
„Zadajê sobie pytanie, czy te szczê¶liwe wspomnienia w ogóle odpowiadaj± prawdzie. Kiedy d³u¿ej siê nad tym zastanawiam, przychodzi mi na my¶l dostatecznie du¿o zawstydzaj±cych i bolesnych sytuacji, i wiem, ¿e, mimo, ¿e skoñczy³em ze wspominaniem Hanny, nie upora³em siê z tym jeszcze. Po tym jak Hanna odesz³a, nikomu ju¿ nie pozwolê siê upokarzaæ i nie bêdê upokarza³ innych, nie bêdê obwinia³ nikogo, tak¿e siebie samego, nikogo nie bêdê ju¿ tak kocha³, ¿eby potem jego strata tak nie bola³a…”
Niezwykle poruszy³a nas historia g³ównego bohatera. W opinii wiêkszo¶ci z nas to on by³ najwiêksz± ofiar± ca³ej zaistnia³ej sytuacji: zwi±zek, jaki narodzi³ siê miêdzy nim a starsz± kobiet± zawa¿y³ na ca³ym jego ¿yciu. Jako piêtnastolatkowi spotkanie Hanny daje mu bardzo wiele. Dziêki niej koñczy szko³ê, nie repetuje klasy, zyskuje dobre relacje z rówie¶nikami, zw³aszcza z dziewczêtami. Ich zwi±zek nie jest jednak sielank±, nie brak w nim niedomówieñ, nieporozumieñ, rozczarowañ, upokorzeñ. Jednak relacja trwa i oboje czerpi± z niego co¶ dla siebie. Hanna w koñcu odchodzi a Michael nie potrafi pouk³adaæ sobie ¿ycia na nowo. Rozprawa, na któr± trafia jako student prawa za spraw± swojego profesora, i podczas której znów spotyka Hannê, okazuje siê punktem kulminacyjnym historii – przypomina ka¿d± wspóln± chwilê z Hann±, rozdrapuje rany. Michael jest w relacjach z Hann± pe³en sprzeczno¶ci: chce i nie chce z ni± byæ, szuka z ni± kontaktu a zarazem nie chce jej znaæ, zapomnia³ o niej, a równocze¶nie w ka¿dej kobiecie szuka jej ¶ladu, nie pisze do niej listów kiedy ta jest w wiêzieniu, ale przesy³a jej nagrane na kasetach ksi±¿ki, które dobiera i czyta specjalnie dla niej. Ca³e ¿ycie nie potrafi stan±æ w prawdzie przed sob± i przyznaæ siê kim dla niego jest Hanna. Ca³e ¿ycie jest „ch³opczykiem”, jak zwyk³a nazywaæ go Hanna.
Historia rodem z …
Zaciekawi³o nas, sk±d Bernard Schlink zaczerpn±³ inspiracjê do napisania tej historii. Sam nie móg³ byæ jej uczestnikiem, poniewa¿ urodzi³ siê w 1944 r.; jest jednak prawdopodobne, ¿e podczas studiów prawniczych spotka³ siê na sali s±dowej z podobnym procesem. Przedstawiony zabieg nabudowania z³o¿onej i dramatycznej historii na problemie analfabetyzmu zas³uguje moim zdaniem na uwagê.
Lektor nie znalaz³ uznania u wszystkich klubowiczów, ale wywo³a³ burzliwe dyskusje na tematy, których mimo niepoka¼nej objêto¶ci ksi±¿ki i oszczêdnego, przywo³uj±cego na my¶l jêzyk prawniczy stylu autora, by³o sporo. Ka¿dy z nas w ksi±¿ce zauwa¿y³ inny problem i z tym wiêksz± satysfakcj± wymieniali¶my pogl±dy o tym, ¿e:
- mi³o¶æ boli
- ¿ycie pisze najró¿niejsze scenariusze
- analfabetyzm nie jest tylko odleg³ym, marginalnym problemem krajów Trzeciego ¦wiata
- nie mamy prawa nikogo oceniaæ.
Lektor za nami, ale nie mogli¶my siê powstrzymaæ od zajrzenia na pierwsz± stronê kolejnej lektury: Bornholm, Bornholm i… zapowiada siê ciekawie. Wiêc z niecierpliwo¶ci± czekamy na nastêpne spotkanie.
Anna Fortuna
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

1Q84 - Orientalna podró¿ przez równoleg³e ¶wiaty
Dnia 26 kwietnia br. odby³o siê trzecie ju¿ spotkanie Strzy¿owskiego Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki. Omawiana ksi±¿ka nosi tytu³ “ 1Q84” jest to najnowsza powie¶æ znanego na ca³ym ¶wiecie japoñskiego pisarza Harukiego Murakami. Dla wiêkszo¶ci z nas by³o to nowe do¶wiadczenie i zarazem pierwsze spotkanie z autorem wywodz±cym siê z kraju kwitn±cej wi¶ni.
“Czas mo¿e siê posuwaæ, przybieraj±c nieregularne kszta³ty. Sam w sobie jest z natury równomierny, ale kiedy zostaje zu¿yty, zmienia siê w co¶ nieregularnego. “
Tytu³ 1Q84 nawi±zuje do ksi±¿ki “1984” Georg’a Orwella, jednak poza tytu³em tak naprawdê nie ma ona wiele wspólnego z wizj± antyutopii wykreowanej przez angielskiego autora w swojej powie¶ci. Murakami decyduje siê na przedstawienie dwóch pozornie niezwi±zanych ze sob± historii: w nieparzystych rozdzia³ach poznajemy Aomame - instruktorkê jogi, która okazuje siê byæ równie¿ bezwzglêdn± zabójczyni±; natomiast w rozdzia³ach parzystych ¶ledzimy historiê Tengo - wyk³adowcy matematyki, pocz±tkuj±cego pisarza, marz±cego o sukcesie. Atrakcyjno¶ci ca³ej tej historii dodaje fakt, ¿e g³ówni bohaterowie zaczynaj± gubiæ siê w ¶wiatach równoleg³ych, zaciera siê dla nich granica miêdzy fikcj±, a rzeczywisto¶ci±.
Ksi±¿ka 1Q84 zosta³a wydana w trzech tomach, poniewa¿ tom 2 i 3 ukaza³y siê stosunkowo niedawno (koñcem 2011 roku) klubowicze otrzymali do przeczytania tylko pierwszy tom powie¶ci. Praktycznie wszyscy z nas po przeczytaniu pierwszej czê¶ci 1Q84 czuli pewien niedosyt. Autor zarysowa³ wiele ciekawych w±tków i pozostawi³ nas z mas± pytañ na które nie znamy odpowiedzi. Wywo³a³o to ¿yw±, a momentami nawet burzliw± dyskusjê na temat ksi±¿ki. Pojawi³y siê dziesi±tki pytañ i spekulacji co wydarzy siê dalej. Czy g³owni bohaterowie: Tengo i Aomame w koñcu siê spotkaj±? Sk±d siê wziêli i czym s± fantastyczni Little People? Kim jest tajemniczy Lider? Dlaczego bohaterowie przenie¶li siê do równoleg³ej rzeczywisto¶ci? No i jak siê to wszystko skoñczy? Te oraz wiele innych pytañ pozostaje bez odpowiedzi. Wszyscy zgodnie stwierdzili¶my, ¿e je¶li w przysz³o¶ci pojawi siê mo¿liwo¶æ przeczytania kolejnych tomów, na pewno skorzystamy.
S³awomir W³odyka
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Z REFLEKSJ¡ I Z HUMOREM. ROZWA¯ANIA O JANIE PAWLE II
„Kto¶ siê raz pomyli³ i zamiast wo³aæ: >> niech ¿yje papie¿ <<, zacz±³ wo³aæ: >> niech ¿yje ³upie¿<<. Ja was do tego nie zachêcam”.
Tematem naszego drugiego spotkania 21 marca br, by³a ksi±¿ka „ Kwiatki Jana Paw³a II”, a naprawdê osoba Papie¿a Polaka: wielkiego, znanego, opisywanego przez wielu we wspomnieniach, traktatach, anegdotach, a jednocze¶nie tak „swojskiego”, „naszego”, niezwykle wra¿liwego na drugiego cz³owieka, m±drego ¿yciow± m±dro¶ci±, skromnego, z charakterystycznym, niezwyk³ym poczuciem humoru.
Postaæ Papie¿a wzbudzi³a w nas mnóstwo refleksji, przywo³a³a na my¶l osobiste do¶wiadczenia papieskich pielgrzymek, obserwacji jego pontyfikatu, wycieczek w miejsca zwi±zane z jego Osob±: do Wadowic, Warszawy, Karkowa, Krosna… Wzbudzi³a skojarzenia z dzie³ami, jakie na jego temat mieli¶my okazjê przeczytaæ, wspominaj±c tu choæby ksi±¿kê kard. Stanis³awa Dziwisza, opatrzone piêknymi fotografiami wspomnienia Arturo Mari, czy tomik naszej strzy¿owskiej poetki Zdzis³awy Górskiej „Ojcu ¦wiêtemu – Janowi Paw³owi II – w darze”. Wreszcie, przywo³a³a wiele emocji – maluj±c tê niezwykle ciep³± atmosferê spotkañ z Nim, aurê promieniuj±c± energi± nie do opisania. Towarzyszy³a nam ta ¶wiadomo¶æ, ¿e cokolwiek by¶my powiedzieli, nie bêdziemy w stanie dookre¶liæ osoby Papie¿a Polaka ani jego rewolucyjnego dzie³a na Stolicy Piotrowej. Bardzo dobrze z przybli¿eniem Jego sylwetki poradzi³ sobie natomiast autor „ Kwiatków”, wydobywaj±c s³owiañsk± duszê Jana Paw³a II. Te wybrane przypowiastki z ³atwo¶ci± kojarzyli¶my i przytaczali¶my rozmawiaj±c o Papie¿u.
Nie sposób by³o odci±æ siê od ¶wiadomo¶ci, ¿e ¿ycie w czasach, gdy papie¿em by³ Polak jest wielkim szczê¶ciem, darem, ale i zadaniem. To szczê¶cie móc zapamiêtaæ Papie¿a w pe³ni si³, aktywnego na ka¿dym polu, niestrudzenie pielgrzymuj±cego by spotkaæ siê z cz³owiekiem, walcz±cego o wolny i nowoczesny, ¿ywy Ko¶ció³. Niektórzy poznaj± go tylko z relacji, to ju¿ od nich niezale¿ne. Papie¿ odszed³, ale zostawi³ nam konkretne i wymagaj±ce przes³anie. Zastanawiali¶my siê jak dzi¶ wygl±daj± próby sprostania temu przes³aniu. Czy mierzy siê je liczb± pomników, ulic i instytucji nazwanych imieniem Papie¿a, czy jednak szukamy czego¶ wiêcej? Jak± rolê odgrywaj± tu wspó³czesne media? Czy m³odzi, w których Jan Pawe³ II pok³ada³ nadziejê nadal szukaj± spotkañ z Nim i g³oszonym przez niego S³owem. Przecie¿ Papie¿ jest Pos³añcem, jego zadaniem jest prowadziæ do Boga.
Dobrze by³o przed zbli¿aj±c± siê kolejn± rocznic± ¶mierci Papie¿a porozmawiaæ i zastanowiæ siê nad tymi problemami.
Anna Fortuna
DKK przy BPGiM w Strzy¿owie

Spotkanie organizacyjne
W dniu 23.II.2012r. o godz. 1600, mia³o miejsce spotkanie organizacyjne dla mi³o¶ników literatury. Celem spotkania by³o utworzenie przy Bibliotece Publicznej Gminy i Miasta w Strzy¿owie Dyskusyjnego Klubu Ksi±¿ki.
Dyskusyjny Klub Ksi±¿ki jest dla osób, które lubi± czytaæ i rozmawiaæ o ksi±¿kach. Klubowicze mog± zapoznawaæ siê z nowymi autorami i gatunkami literackimi. Na spotkaniach mog± podzieliæ siê swoimi wra¿eniami z przeczytanej lektury. Nie musz± jednak prowadziæ powa¿nych dyskusji literackich ani znaæ siê na literaturze. Jest to równie¿ doskona³y sposób na poznanie nowych ludzi oraz ¶wietna zabawa.
Nasze spotkanie up³ynê³o w bardzo mi³ej i przyjemnej atmosferze, a wspólnie spêdzony czas up³yn±³ nam bardzo szybko. Wybrali¶my literaturê jak± klubowicze bêd± czytaæ przez nastêpne spotkania, które organizowane bêd± raz w miesi±cu.
Nastêpne spotkanie zaplanowali¶my na 21.III.2012r. (tj. ¶roda) o godz. 1800 w czytelni biblioteki. Tematem bêdzie ksi±¿ka pt. „Kwiatki Jana Paw³a II”, która zawiera anegdoty i historie z ¿ycia papie¿a, które bawi±, wzruszaj±, a czasem mog± staæ siê inspiracj± do refleksji i modlitwy.
Serdecznie zapraszamy wszystkich chêtnych, aby do³±czyli do nas.
Opracowa³a: Marzena Midura – moderator DKK

|
|
|